Αιμορραγικός πυρετός Κριμαίας-Κονγκό
| Αιμορραγικός πυρετός Κριμαίας-Κονγκό | |
|---|---|
 Άντρας διεγνωσμένος με αιμορραγικό πυρετό Κριμαίας-Κονγκό, 1969 | |
| Ειδικότητα | λοιμωξιολογία |
| Συμπτώματα | πυρετός, ρίγος, πονοκέφαλος, μυαλγία, αρθραλγία[1], αέρια, ναυτία, έμετος[1], κοιλιακό άλγος, υπεραιμία, επιπεφυκίτιδα, ξηροστομία, βραχυκαρδία, Υπόταση, Πετέχεια[1], αιμάτωμα, Αιμορραγία, Αιματουρία, ολιγουρία, ανουρία, ταχυκαρδία, σημάδια μηνιγγισμού, κυάνωση, ίκτερος[1] και Πόνος στην πλάτη[1] |
| ICD-10 | A98.0 |
| ICD-9 | 065.0 |
| DiseasesDB | 31969 |
| MedlinePlus | article |
| eMedicine | 830594/ |
Ο αιμορραγικός πυρετός Κριμαίας-Κονγκό (CCHF) είναι ιογενής νόσος.[2] Τα συμπτώματά του μπορεί να περιλαμβάνουν πυρετό, μυϊκούς πόνους, πονοκέφαλο, έμετο, διάρροια και αιμορραγία στο δέρμα.[2] Η έναρξη των συμπτωμάτων είναι λιγότερο από δύο εβδομάδες μετά την έκθεση.[2] Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν ηπατική ανεπάρκεια.[2] Οι επιζώντες γενικά αναρρώνουν περίπου δύο εβδομάδες μετά την έναρξη.[2]
Ο αιτιολογικός παράγοντας του CCHF είναι ο ιός CCHF, ο οποίος ανήκει στο γένος Orthonairovirus. Αυτός ο ιός εντοπίστηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1940, όταν σοβιετικά στρατεύματα και ντόπιοι πολίτες στην Κριμαία υπέστησαν σοβαρή αιμορραγική ασθένεια.[3][4] Δεκαετίες αργότερα, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, ένας παρόμοιος ιός εντοπίστηκε στο Κισανγκάνι, σήμερα στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.[5] Διαπιστώθηκε ότι οι δύο ιοί μοιράζονται αντιγονικές ιδιότητες, γεγονός που οδήγησε στην ταξινόμησή τους με την ενιαία ονομασία Ιός Αιμορραγικού Πυρετού Κριμαίας-Κονγκό (CCHFV).[6] Ο ιός CCHFV συνήθως μεταδίδεται μέσω τσιμπημάτων τσιμπουριών ή στενής επαφής με το αίμα, τις εκκρίσεις, τα όργανα ή άλλα σωματικά υγρά μολυσμένων ατόμων ή ζώων.[2] Ομάδες που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο μόλυνσης είναι οι αγρότες και όσοι εργάζονται σε σφαγεία.[2] Ο ιός μπορεί επίσης να μεταδοθεί μεταξύ ανθρώπων μέσω σωματικών υγρών.[2] Η διάγνωση μπορεί να γίνει με την ανίχνευση αντισωμάτων, του RNA του ιού ή ιικών πρωτεϊνών (αντιγόνων).[2] Είναι ένας τύπος ιογενούς αιμορραγικού πυρετού.[2]
Δεν υπάρχουν θεραπείες για την CCHF εγκεκριμένες από τον FDA ή τον ΠΟΥ και δεν υπάρχει εμπορικά διαθέσιμο εμβόλιο. Η πρόληψη περιλαμβάνει την αποφυγή τσιμπημάτων από τσιμπούρια, την τήρηση ασφαλών πρακτικών σε μονάδες επεξεργασίας κρέατος και την τήρηση των καθολικών προφυλάξεων υγειονομικής περίθαλψης.[2] Η θεραπεία συνήθως περιλαμβάνει υποστηρικτική φροντίδα και, ενώ το φάρμακο ριμπαβιρίνη χρησιμοποιείται συχνά, από το 2023 δεν υπάρχουν επαρκή, υψηλής ποιότητας στοιχεία για την αποτελεσματικότητά του.[2][7]
Κρούσματα CCHF παρατηρούνται σε ένα ευρύ γεωγραφικό εύρος, συμπεριλαμβανομένης της Αφρικής, της Ρωσίας, των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής και της Ασίας.[2] Συνήθως παρατηρούνται μικρές επιδημίες σε περιοχές όπου ο ιός ενδημεί.[2] Το 2013, το Ιράν, η Ρωσία, η Τουρκία και το Ουζμπεκιστάν κατέγραψαν περισσότερες από 50 περιπτώσεις.[8] Το ποσοστό θνησιμότητας κυμαίνεται συνήθως μεταξύ 10 και 40%, αν και σε ορισμένες επιδημίες έχουν παρατηρηθεί θάνατοι που φτάνουν έως και το 80%.[2] Ο ιός παρατηρήθηκε για πρώτη φορά στην Κριμαία τη δεκαετία του 1940.[9]
Τα τελευταία 20 χρόνια, έχουν αναφερθεί επιδημίες CCHF στην ανατολική Ευρώπη, ιδιαίτερα στην πρώην Σοβιετική Ένωση, σε όλη τη Μεσόγειο, στη βορειοδυτική Κίνα, στην κεντρική Ασία, στη νότια Ευρώπη, στην Αφρική, στη Μέση Ανατολή και στην ινδική υποήπειρο. Ο CCHF περιλαμβάνεται στον κατάλογο προτεραιοτήτων του ΠΟΥ για Έρευνα και Ανάπτυξη και στον κατάλογο προτεραιότητας Α του Εθνικού Ινστιτούτου Αλλεργίας και Λοιμωδών Νοσημάτων των ΗΠΑ (NIH/NIAID), ως ασθένεια που παρουσιάζει το υψηλότερο επίπεδο κινδύνου για την εθνική ασφάλεια και τη δημόσια υγεία.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 4 5 (Αγγλικά) οντολογία των ασθενειών. 27 Μαΐου 2016. purl
.obolibrary . Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2020..org /obo /doid .owl - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 «Crimean-Congo Haemorrhagic Fever». World Health Organization. 23 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2023.
- ↑ Centre for Biosecurity, Public Health Agency of Canada (11 Μαρτίου 2024). «Crimean-Congo hemorrhagic fever virus: Infectious substances pathogen safety data sheet». Pathogen Safety Data Sheets. Government of Canada. Ανακτήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2024.
- ↑ Volynkina, A.S.; Kotenev, E.S.; Lisitskaya, Ya.V.; Tikhonov, S.N.; Kulichenko, A.N. (2018). «[Molecular-genetic characteristics of variants of the Crimean-Congo hemorrhagic fever virus, isolated in the territory of the Republic of Crimea in 2015-2017]» (στα ru). Infectious Diseases: News, Opinions, Training 7 (3): 41–48. doi:.
- ↑ Greene, Leah; Uwishema, Olivier; Nicholas, Aderinto; Kapoor, Arushi; Berjaoui, Christin; Adamolekun, Emmanuel; Khoury, Carlo; Mohammed, Fatima Elbasri Abuelgasim και άλλοι. (2022-06-01). «Crimean-Congo haemorrhagic fever during the COVID-19 pandemic in Africa: Efforts, recommendations and challenges at hand» (στα αγγλικά). African Journal of Emergency Medicine 12 (2): 117–120. doi:. ISSN 2211-419X. PMID 35223387.
- ↑ Di Bella, Stefano; Babich, Stella; Luzzati, Roberto; Cavasio, Rosario Alessandro; Massa, Barbara; Braccialarghe, Neva; Zerbato, Verena; Iannetta, Marco (2024). «Crimean-Congo haemorrhagic fever (CCHF): present and future therapeutic armamentarium». Le Infezioni in Medicina 32 (4): 421–433. doi:10.53854/liim-3204-2 (inactive 12 December 2024) . ISSN 2532-8689. PMID 39660152.
- ↑ Johnson, S; Henschke, N; Maayan, N; Mills, I; Buckley, BS; Kakourou, A; Marshall, R (5 June 2018). «Ribavirin for treating Crimean Congo haemorrhagic fever.». The Cochrane Database of Systematic Reviews 2018 (6): CD012713. doi:. PMID 29869797.
- ↑ Berger, Stephen (2017). Crimean-Congo Hemorrhagic Fever: Global Status: 2017 edition (στα Αγγλικά). GIDEON Informatics Inc. σελ. 7. ISBN 978-1-4988-1556-7. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Σεπτεμβρίου 2017.
- ↑ Mathews, Christine E.· Fisher-Hoch, Susan (2013). «33.5 Crimean-Congo Hemorrhagic Fever». Στο: Magill, επιμ. Hunter's Tropical Medicine and Emerging Infectious Disease, Expert Consult - Online and Print (στα Αγγλικά) (Ninth έκδοση). Elsevier Health Sciences. σελίδες 334–336. ISBN 978-1-4160-4390-4. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2024.
