Βικτωρία Μελίτη της Σαξονίας-Κοβούργου-Γόθας
Η Βικτωρία Μελίτη (αγγλ. Victoria Melita of Saxe-Coburg and Gotha, 25 Νοεμβρίου 1876 - 2 Μαρτίου 1936) του Οίκου της Σαξονίας-Κοβούργου-Γόθας ήταν πριγκίπισσα του Ηνωμένου Βασιλείου και της Σαξονίας-Κοβούργου-Γόθας και με τους γάμους της έγινε μεγάλη δούκισσα της Έσσης και παρά τω Ρήνω και αργότερα μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πρώτα χρόνια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η Βικτωρία Μελίτη ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Αλφρέδου, Δούκα του Εδιμβούργου, και της Μεγάλης Δούκισσας Μαρίας Αλεξάνδροβνας της Ρωσίας.[7][8] Ήταν, επίσης, εγγονή της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και του Αλεξάνδρου Β΄ της Ρωσίας.[7][9] Γεννήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1876 στο Παλάτι του Αγίου Αντωνίου στη βρετανική αποικία της Μάλτας (σήμερα Δημοκρατία της Μάλτας).[7][10] Στη Μάλτα (αρχαία ελληνικά: Μελίτη) οφείλει, μάλιστα, το δεύτερο της όνομα.[11] Βαπτίσθηκε την 1 Ιανουαρίου 1877 από ένα ιερέα του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού στο νησί.
Είχε έναν αδελφό (που πέθανε μυστηριωδώς το 1893) και τρεις αδελφές και ήταν γνωστή στην οικογένειά της ως "Ντάκυ". Ο τίτλος της ήταν η Βασιλικής Υψηλότης της Πριγκίπισσα Βικτωρία του Εδιμβούργου, ενώ από το 1893 -μετά τη διαδοχή του πατέρα της στο Δουκάτο της Σαξονίας-Κοβούργου-Γόθας- άλλαξε σε Πριγκίπισσα της Σαξονίας-Κοβούργου-Γόθας.
Ο γάμος των γονιών της ήταν δυστυχισμένος με τον οξύθυμο πατέρα της να είναι εθισμένος στο αλκοόλ, απόμακρος προς την οικογένειά του και να νοσταλγεί τη ζωή στο ναυτικό και τη μητέρα της να είναι καλλιεργημένη, ανεξάρτητη και αφοσιωμένη στα παιδιά της, αλλά καθόλου συναισθηματική· παρόλα αυτά ήταν πολύ σημαντική για τα παιδιά της.
Σαν παιδί είχε μια δύσκολη ιδιοσυγκρασία. Ήταν ντροπαλή, σοβαρή και ευαίσθητη, ενώ περιγράφηκε ως "ψηλή, μελαχρινή, με βιολετί μάτια...με την αυτοπεποίθηση αυτοκράτειρας και το πνεύμα αγοροκόριτσου".[12] Είχε ταλέντο στο σχέδιο και τη ζωγραφική και έμαθε να παίζει πιάνο. Έμεινε ιδιαίτερα κοντά στη μεγαλύτερη αδελφή της, Μαρία, παρότι διέφεραν σε εμφάνιση και χαρακτήρα.
Πρώτος γάμος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1891 η Βικτωρία ταξίδεψε με τη μητέρα της στη Ρωσία για την κηδεία της θείας της, Αλεξάνδρας Γεωργίεβνας. Εκεί συνάντησε για πρώτη φορά το συνομήλικο εκ μητρός πρώτο εξάδελφό της, Κύριλλο Βλαδιμήροβιτς της Ρωσίας. Παρότι υπήρξε έλξη μεταξύ τους, η μητέρα της Βικτωρίας εμπόδισε περαιτέρω προσέγγιση, καθώς η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία απαγόρευε το γάμο μεταξύ πρώτων ξαδελφών, αλλά και της πεποίθησής της ότι οι μεγάλοι δούκες της Ρωσίας ήταν ανήθικοι και δε γίνονταν καλοί σύζυγοι.
Το φθινόπωρο του ίδιου έτους η Βικτωρία Μελίτα, σε επίσκεψή της στη γιαγιά της, βασίλισσα Βικτωρία, συνάντησε τον επίσης συνομήλικο εκ πατρός εξάδελφό της, Ερνέστο Λουδοβίκο της Έσσης.[7] Αρχικά, τα πήγαιναν καλά και συνδέθηκαν με την αγάπη τους για την τέχνη. Έπειτα από πιέσεις που δέχθηκαν από τις οικογένειές τους και κυρίως τη γιαγιά τους, βασίλισσα Βικτωρία, και λόγω του σημαντικού γάμου της αδελφής της, Μαρίας, με το Φερδινάνδο, Διάδοχο Πρίγκιπα της Ρουμανίας (1893), η Βικτωρία και ο Ερνέστος παντρεύτηκαν στις 9 Απριλίου 1894 στο Κοβούργο.[7] Το ζευγάρι απέκτησε ένα παιδί, την Ελισάβετ, στις 11 Μαρτίου 1895.[7]
Ο γάμος της Βικτωρίας με τον Ερνέστο ήταν αποτυχημένος. Παρότι αγαπούσαν και οι δύο τη διασκέδαση και συμπεριφέρονταν στους βασιλικούς καλεσμένους τους με άνεση, η Βικτωρία απεχθανόταν τα επίσημα καθήκοντα. Αυτό προκαλούσε συνεχείς λεκτικές και σωματικές συγκρούσεις που εντείνονταν λόγω της ανομοιότητας χαρακτήρων και της αφοσίωσης του Ερνέστου στην κόρη τους, καθώς και της σαφούς προτίμησης της μικρής Ελισάβετ στον πατέρα της. Η Βικτωρία αποζητούσε τρυφερότητα, αλλά ο Ερνέστος έδινε όλη την αγάπη στην κόρη τους.[7] Προτιμούσε να περνά το χρόνο της ιππεύοντας. Όταν ταξίδεψε στη Ρωσία για τη στέψη του εξαδέλφου της, Νικολάου Β΄ (1896), αναθέρμανε τη γνωριμία της με τον Κύριλλο Βλαδιμήροβιτς και φλέρταραν στις γιορτές και του χορούς που έγιναν.[13]
Η κατάσταση έφτασε σε οριστικό τέλμα, όταν το 1897 η Βικτωρία ανακάλυψε το σύζυγό της με έναν υπηρέτη, γεγονός που δεν αποκάλυψε δημόσια, αλλά σε συγγενείς. Μετά από αυτό ταξίδευε στη νότια Γαλλία, όπου περνούσε τον περισσότερο χρόνο μέσα στην πολυτέλεια. Το Μάιο του 1900 γεννήθηκε ο γιος τους, ο οποίος ήταν θνησιγενής, ενώ δύο μήνες μετά απεβίωσε ο πατέρας της. Η βασίλισσα Βικτωρία προσπάθησε να επανασυνδέσει το ζευγάρι, αλλά ο θάνατός της το 1901 έφερε το τέλος.
Διαζύγιο και θάνατος της κόρης της
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Διαζεύχθηκαν στις 21 Δεκεμβρίου 1901. Μετά το διαζύγιο επέστρεψε στο σπίτι της μητέρας της στο Κοβούργο και στη Γαλλική Ριβιέρα. Έλαβαν συν-επιμέλεια της κόρης τους που περνούσε το μισό χρόνο με τη μητέρα της και τον υπόλοιπο με τον πατέρα της. Η μικρή Ελισάβετ δεν μπορούσε να επανασυνδεθεί με τη μητέρα της, την οποία κατηγορούσε για το χωρισμό, και δεν ήθελε να αποχωρίζεται τον πατέρα της.
Το 1903 η κόρη τους απεβίωσε το 1903 σε ηλικία 8 ετών από τυφοειδή πυρετό στην Πολωνία όπου βρισκόταν με τις μεγάλες δούκισσες εξαδέλφες της.[7] Ο θάνατός της ήταν απρόσμενος και η Βικτωρία ταξίδευε προς εκείνην, όταν έλαβε το τηλεγράφημα. Κατά την κηδεία της Ελισάβετ, η Βικτωρία έβγαλε το μετάλλιο του Τάγματος της Έσσης και το απέθεσε στο φέρετρο της κόρης της ως ένδειξη του οριστικού τέλους με την παλιά ζωή της.
Δεύτερος γάμος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Λόγω του διαζυγίου της Βικτωρίας, ο Κύριλλος είχε αποτραπεί από την επικοινωνία μαζί της από τους γονείς του, όμως η σωτηρία του από την έκρηξη του πλοίου όπου υπηρετούσε στο Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο τον έπεισε ότι έπρεπε να την παντρευτεί. Το Φεβρουάριο του 1905 ο Ερνέστος παντρεύτηκε για δεύτερη φορά και στις 8 Οκτωβρίου η Βικτωρία παντρεύτηκε τον Κύριλλο Βλαδιμήροβιτς στο Τέγκερνζεε της Βαυαρίας σε μια λιτή τελετή, όπου παρευρέθηκαν η μητέρα της, η αδελφή της, Βεατρίκη, ο φίλος του ζεύγους κόμης Άντλερμπουργκ και οι υπηρέτες. Καθώς ο γάμος δεν είχε την αυτοκρατορική άδεια, ο τσάρος Νικόλαος αφαίρεσε τον αυτοκρατορικό τίτλο, τις διακρίσεις, το αυτοκρατορικό επίδομα και τον τίτλο του Κυρίλλου στο ναυτικό και εξόρισε το ζεύγος από τη Ρωσία. Διέμειναν στη Λεωφόρο Ηλυσίων Πεδίων στο Παρίσι έχοντας οικονομική εξάρτηση από τους γονείς τους. Το 1907 η Βικτωρία μεταστράφηκε στην Ορθοδοξία.[7][8] Από το γάμο τους απέκτησαν τρία παιδιά, τη Μαρία, την Κύρα και το Βλαδίμηρο.[7][8]
Λόγω των θανάτων πολλών αρσενικών μελών της αυτοκρατορικής οικογένειας και της θανάσιμης κληρονομικής ασθένειας του μοναχογιού του, το 1908 ο τσάρος Νικόλαος επέστρεψε τον τίτλο του Κυρίλλου και τη θέση του στο ναυτικό και το 1910 αναγνώρισε την Βικτωρία ως Μεγάλη Δούκισσα Βικτωρία Φεοντόροβνα, ενώ επέτρεψε και την επιστροφή τους στην Αγία Πετρούπολη.[7] Η Βικτωρία απολάμβανε τη χλιδή και τη διασκέδαση οργανώνοντας χοροεσπερίδες με την αφρόκρεμα της πρωτεύουσας και τον κύκλο της πεθεράς της, Μαρίας Πάβλοβνας, και διακοσμώντας τα σπίτια στα οποία διέμενε. Μοιράστηκε το ενδιαφέρον του συζύγου της για τα αγωνιστικά αυτοκίνητα και ταξίδευαν συχνά για να παραστούν σε αγώνες.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και Ρωσική Επανάσταση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ακολούθησε το παράδειγμα των μεγάλων δουκισσών της οικογένειας και βοηθούσε ως νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού, ενώ οργάνωσε τη μονάδα αυτοκινήτων ασθενοφόρων. Βρέθηκε πολλές φορές στο μέτωπο κοντά στη Βαρσοβία, ενώ ο Κύριλλος υπηρετούσε στην Πολωνία. Όπως τα περισσότερα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας, ούτε εκείνη ούτε ο σύζυγός της είχαν καλές σχέσεις με τον Τσάρο και την Τσαρίνα, ενώ θεωρούσαν τη σχέση τους με το μυστικιστή μοναχό Γκριγκόρι Ρασπούτιν επικίνδυνη. Προσπάθησε να μεταπείσει τον Τσάρο για την τιμωρία του Δημητρίου Πάβλοβιτς, ενός από τους δολοφόνους του Ρασπούτιν, αλλά δεν τα κατάφερε.
Όταν ξέσπασε η Επανάσταση, ο Τσάρος αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Ο Κύριλλος δέχτηκε τη συνεργασία με το νέο επιτελείο του ναυτικού, γεγονός που υποστήριξε η Βικτωρία, αλλά εξόργισε την υπόλοιπη οικογένεια. Σύντομα, παραιτήθηκε αλλά οι άντρες της μονάδας του έμειναν πιστοί σε εκείνον και έγιναν φύλακες της οικογένειάς του, ενώ βρίσκονταν ακόμα στο επίφοβο κλίμα της Πετρούπολης.
Εξορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Λίγους μήνες μετά η Βικτωρία και η οικογένειά της κατέφυγε στη Φινλανδία, όπου γεννήθηκε το τρίτο της παιδί. Ζούσαν σε δύσκολες συνθήκες και η Βικτωρία επικοινώνησε με συγγενείς για βοήθεια χωρίς σημαντικό αποτέλεσμα. Δύο χρόνια μετά έφυγαν για τη Γερμανία, την Ελβετία και τη Γαλλία.[7] Το 1920 η μητέρα της πέθανε και η Βικτωρία κληρονόμησε τα σπίτια της στο Κοβούργο και τη Νίκαια. Κατά τη διαμονή της στη Γερμανία ενδιαφέρθηκε για το Ναζιστικό Κόμμα ελπίζοντας στην αποκατάσταση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Το 1923 ο Κύριλλος έπαθε νευρική κατάρρευση και η Βικτωρία τον φρόντισε έως ότου επανήλθε. Μαθαίνοντας το θάνατο του αυτοκράτορα Νικολάου και της οικογένειάς του, διακήρυξε τον εαυτό του αυτοκράτορα. Το 1924 η Βικτωρία ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθώντας να συγκεντρώσει χρήματα για την αποκατάσταση της Αυτοκρατορίας πουλώντας, παράλληλα, καλλιτεχνικά της δημιουργήματα για τον ίδιο σκοπό. Τα επόμενα χρόνια αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Γερμανία, επειδή η κυβέρνηση ανέπτυσσε νέες διπλωματικές σχέσεις με το νέο ρωσικό καθεστώς και η παρουσία δύο μελών της αυτοκρατορικής οικογένειας θα τις δυσχέραινε. Έφυγαν για τη Γαλλία, όπου αγόρασαν ένα σπίτι στην εξοχή της Βρετάνης. Το 1933 έμαθε ότι ο σύζυγός της είχε εξωσυζυγικές σχέσεις, γεγονός που την πλήγωσε και μετέτρεψε τη σχέση τους σε απόμακρη.
Το τέλος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Απεβίωσε στις 2 Μαρτίου 1936 σε ηλικία 59 ετών στο Άμορμπαχ μετά από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο μετά τη βάφτιση της εγγονής της, Ματθίλδης του Λάινινγκεν.[7] Ενταφιάστηκε στο Μαυσωλείο του Κοβούργου· το 1995 η σορός της μεταφέρθηκε στο Μαυσωλείο των Μεγάλων Δουκών στο Φρούριο Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη. Ο σύζυγός της πέθανε δύο χρόνια μετά.
Η αλληλογραφία της προς την αδελφή της, Αλεξάνδρα, φυλάσσεται στο Κεντρικό Αρχείο του Χοενλόε στο Κάστρο του Νόιενσταϊν στη Βάδη-Βυρτεβέργη.
Οικογένεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1891 παντρεύτηκε τον πρώτο εξάδελφό της, Ερνέστο Λουδοβίκο της Έσσης και παρά τω Ρήνω. Απέκτησαν δύο παιδιά:
- Ελισάβετ (1895 - 1903).
- θνησιγενής γιος (25 Μαΐου 1900).
Το 1905 παντρεύτηκε τον πρώτο εξάδελφό της, Κύριλλο Βλαδιμήροβιτς της Ρωσίας. Απέκτησαν τρία παιδιά:
- Μαρία (1907 - 1951), παντρεύτηκε το Φρειδερίκο Κάρολο Εδουάρδο Έρβιν του Λάινινγκεν, απέκτησε επτά παιδιά.
- Κύρα (1909 - 1967), παντρεύτηκε το Λουδοβίκο Φερδινάνδο της Πρωσίας, απέκτησε επτά παιδιά.
- Βλαδίμηρος (1917 - 1992), ηγέτης του Οίκου των Ρομανώφ (1938-92), παντρεύτηκε τη Λεωνιδία Γεωργίεβνα Μπαγκρατιόνι, Πριγκίπισσα του Μουχράνι, απέκτησε μια κόρη:
- Μαρία (γενν. 1953), ηγέτιδα του Οίκου των Ρομανώφ (1992 έως σήμερα).
Πρόγονοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 (Αγγλικά) Find A Grave. 15570022. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.
- 1 2 Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage. p10075.htm#i100744. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.
- 1 2 Leo van de Pas: (Αγγλικά) Genealogics. 2003. I00006413.
- ↑ (Αγγλικά) Union List of Artist Names. 1 Δεκεμβρίου 2017. 500045086. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2024.
- 1 2 p10075.htm#i100744. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2020.
- 1 2 Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 «Princess Victoria Melita of Edinburgh and Saxe-Coburg and Gotha, Grand Duchess Victoria Feodorovna of Russia». Unofficial Royalty (στα Αγγλικά). 1 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2017.
- 1 2 3 Kenneth. «Grand Duchess Victoria Fyodorovna». www.rusartnet.com (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2017.
- ↑ «Greek key tiara of Grand Duchess Viktoria Melitta and later of Queen Helen of Romania». www.royal-magazin.de. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2017.
- ↑ «The Grandchildren of Queen Victoria». www.englishmonarchs.co.uk. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2017.
- ↑ «Princess Victoria Melita: Grand Duchess Cyril of Russia (1876-1936)». gatchinapalace.blogspot.gr. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2017.
- ↑ «The stories of Queen Victoria's granddaughters: Princess Victoria Melita of Edinburgh – Royal Central». royalcentral.co.uk (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2017.
- ↑ Sullivan, p. 157
