Βρετανικές Δυτικές Ινδίες

Οι Βρετανικές Δυτικές Ινδίες (αγγλ.: British West Indies συντ. BWI) ήταν τα εδάφη στις Δυτικές Ινδίες υπό βρετανική κυριαρχία, συμπεριλαμβανομένης της Ανγκουίλα, των Νήσων Κέιμαν, των Νήσων Τερκς και Κάικος, του Μοντσερράτ, των Βρετανικών Παρθένων Νήσων, των Βερμούδων, της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, των Μπαχάμων, των Μπαρμπάντος, της Γρενάδας, της Δομινίκας, της Τζαμάικας, του Άγιου Χριστόφορου και Νέβις, της Αγίας Λουκίας, του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων, της Βρετανικής Ονδούρας, της Βρετανικής Γουιάνας και τέλος του Τρινιντάντ και Tομπάγκο .

Το Βασίλειο της Αγγλίας ίδρυσε για πρώτη φορά αποικίες στην περιοχή κατά τον 17ο αιώνα. Χρηματοδοτούμενες από πολύτιμα αγαθά όπως η παραγωγή ζάχαρης, οι αποικίες ήταν επίσης στο επίκεντρο του δουλεμπορίου του Ατλαντικού, με περίπου 2,3 εκατομμύρια σκλάβους να μεταφέρονται στις Βρετανικές Δυτικές Ινδίες.^[1] Οι αποικίες χρησίμευσαν επίσης ως βάσεις για την προβολή της ισχύος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας μέσω του Βασιλικού Ναυτικού και του Εμπορικού Ναυτικού της Βρετανίας και για την επέκταση και προστασία του βρετανικού εμπορίου στο εξωτερικό. Πριν από την αποαποικιοποίηση της Αμερικής στις τελευταίες δεκαετίες του 1950 και του 1960, ο όρος «Βρετανικές Δυτικές Ινδίες» χρησιμοποιούνταν τακτικά για να συμπεριλάβει όλες τις βρετανικές αποικίες στην περιοχή ως μέρος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Μετά την ανεξαρτησία των περισσότερων εδαφών από το Ηνωμένο Βασίλειο, χρησιμοποιείται πλέον ο όρος Αγγλόφωνη Καραϊβική.

Το 1912, η βρετανική κυβέρνηση διαίρεσε τα εδάφη της σε διαφορετικές αποικίες: Μπαχάμες, Μπαρμπάντος, Βρετανική Γουιάνα, Βρετανική Ονδούρα, Τζαμάικα (μαζί με τα νησιά Τερκς και Κάικος και τα νησιά Κέιμαν), Τρινιντάντ και Tομπάγκο, τα νησιά Windward και τα υπήνεμα νησιά. Μεταξύ 1958 και 1962, όλα τα νησιωτικά εδάφη εκτός από τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους, τις Μπαχάμες και τις Βερμούδες οργανώθηκαν στην Ομοσπονδία των Δυτικών Ινδιών. Ελπιζόταν ότι η Ομοσπονδία θα γινόταν ανεξάρτητη ως ενιαίο έθνος, αλλά είχε περιορισμένες εξουσίες και αντιμετώπιζε πολλά πρακτικά προβλήματα. Κατά συνέπεια, η Ομοσπονδία των Δυτικών Ινδιών διαλύθηκε το 1962.

Τα εδάφη είναι πλέον πλήρως ανεξάρτητα κυρίαρχα κράτη, εκτός από πέντε – την Ανγκουίλα, τις Βρετανικές Παρθένους Νήσους, τα Νησιά Κέιμαν, το Μοντσεράτ και τα Νησιά Τερκς και Κάικος – τα οποία παραμένουν Βρετανικά Υπερπόντια Εδάφη, όπως και οι Βερμούδες. Όλοι παραμένουν εντός της Κοινοπολιτείας των Εθνών. Ίδρυσαν επίσης την Κοινότητα της Καραϊβικής και πολλά από τα έθνη έχουν ενταχθεί σε διάφορους διεθνείς οργανισμούς, όπως ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών, ο Σύνδεσμος Κρατών της Καραϊβικής, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, τα Ηνωμένα Έθνη και η Τράπεζα Ανάπτυξης της Καραϊβικής, μεταξύ άλλων.

Εδάφη

Τα εδάφη που ήταν μέρος των Βρετανικών Δυτικών Ινδιών είναι (ημερομηνία ανεξαρτησίας, όπου ισχύει, σε παρένθεση):

Μπαχάμες (1973)
Μπαρμπάντος (1966)
Μπελίζ (πρώην Βρετανική Ονδούρα ) (1981)
Βερμούδες (Βρετανικό υπερπόντιο έδαφος)
Βρετανικά υπήνεμα νησιά
- Ανγκουίλα (Υπερπόντιο έδαφος της Βρετανίας)
- Αντίγκουα και Μπαρμπούντα (1981)
- Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι (Υπερπόντιο έδαφος της Βρετανίας)
- Δομινίκα (1978)
- Μοντσερράτ (Βρετανικό υπερπόντιο έδαφος)
- Άγιος Χριστόφορος και Νέβις (1983)
Βρετανικά Ανεμοδαρμένα Νησιά
- Γρενάδα (1974)
- Αγία Λουκία (1979)
- Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες (1979)
Νησιά Κέιμαν (Υπερπόντιο έδαφος της Βρετανίας)
Γουιάνα (πρώην Βρετανική Γουιάνα) (1966)
Τζαμάικα (πρώην Αποικία της Τζαμάικα) (1962)
Τρινιντάντ και Tομπάγκο (1962)
Νησιά Τερκς και Κάικος (υπερπόντιο έδαφος της Βρετανίας)

Ιστορία

Η προέλευση των Βρετανικών Δυτικών Ινδιών βρίσκεται σε φυλάκια που ιδρύθηκαν για να υποστηρίξουν Άγγλους πειρατές και ιδιώτες που συμμετείχαν στις επιδρομές ισπανικών στόλων και εμπόρων που ενδιαφέρονται για το εμπόριο.^[2] Ο Τσαρλς Λι, ένας Άγγλος έμπορος, ίδρυσε έναν βραχύβιο οικισμό στον ποταμό Wiapoco το 1604 (σημερινός Oyapock, που αποτελεί το σύνορο μεταξύ της Γαλλικής Γουιάνας και της Βραζιλίας). Ακολούθησαν αποτυχημένες προσπάθειες δημιουργίας οικισμών στην Αγία Λουκία το 1605 και στη Γρενάδα το 1609.^[3] ^:70Ο πρώτος μόνιμος οικισμός ιδρύθηκε στον Άγιο Χριστόφορο από τον Τόμας Βέρνερ.^[2] Ακολούθησαν εποικισμοί στα Μπαρμπάντος το 1627, στο Νέβις το 1628 και στο Μονσεράτ και την Αντίγκουα το 1632.^[4] Το νησί Πρόβιντενς αποικίστηκε από Άγγλους Πουριτανούς το 1630, αλλά η αποικία καταστράφηκε από τους Ισπανούς το 1641.^[5] Η κατάληψη της Τζαμάικα το 1655 επέκτεινε τον βρετανικό έλεγχο πέρα από αυτά τα μικρά νησιά στις Μικρές Αντίλλες.^[4] ^:221

Παραπομπές

↑ Lambert, David (16 Νοεμβρίου 2017). «An introduction to the Caribbean, empire and slavery». British Library (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαρτίου 2023. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2022.
1 2 Perotin-Dumon, Anne (2003). «French, English and Dutch in the Lesser Antilles: from privateering to planting, c. 1550-c. 1650». Στο: Emmer, Pieter C., επιμ. General history of the Caribbean. Volume II, New societies--the Caribbean in the long sixteenth century. New York: Palgrave Macmillan. σελίδες 114–158. ISBN 978-1-349-73767-3.
↑ Appleby, John C. (1998). «War, Politics, and Colonization, 1558–1625». Στο: Canny, Nicholas, επιμ. The Oxford History of the British Empire: Volume I: The Origins of Empire. Oxford: Oxford University Press. σελίδες 34–77. ISBN 978-0-19-820562-3.
1 2 Beckles, Hilary McD. (1998). «The 'Hub of Empire': The Caribbean and Britain in the Seventeenth Century». Στο: Canny, Nicholas, επιμ. The Oxford History of the British Empire: Volume I: The Origins of Empire. Oxford: Oxford University Press. σελίδες 1–33. ISBN 978-0-19-820562-3.
↑ Kupperman, Karen Ordahl (1993). Providence Island, 1630–1641 : the other Puritan colony. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-35205-3.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Βρετανικές Δυτικές Ινδίες στο Wikimedia Commons

[1] Lambert, David (16 Νοεμβρίου 2017). «An introduction to the Caribbean, empire and slavery». British Library (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαρτίου 2023. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2022.

[Perotin-Dumon-2] 1 2 Perotin-Dumon, Anne (2003). «French, English and Dutch in the Lesser Antilles: from privateering to planting, c. 1550-c. 1650». Στο: Emmer, Pieter C., επιμ. General history of the Caribbean. Volume II, New societies--the Caribbean in the long sixteenth century. New York: Palgrave Macmillan. σελίδες 114–158. ISBN 978-1-349-73767-3.

[Appleby-3] Appleby, John C. (1998). «War, Politics, and Colonization, 1558–1625». Στο: Canny, Nicholas, επιμ. The Oxford History of the British Empire: Volume I: The Origins of Empire. Oxford: Oxford University Press. σελίδες 34–77. ISBN 978-0-19-820562-3.

[Beckles-4] 1 2 Beckles, Hilary McD. (1998). «The 'Hub of Empire': The Caribbean and Britain in the Seventeenth Century». Στο: Canny, Nicholas, επιμ. The Oxford History of the British Empire: Volume I: The Origins of Empire. Oxford: Oxford University Press. σελίδες 1–33. ISBN 978-0-19-820562-3.

[5] Kupperman, Karen Ordahl (1993). Providence Island, 1630–1641 : the other Puritan colony. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-35205-3.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]