Εθνικό Συμβούλιο (Μονακό)
Εθνικό Συμβούλιο Conseil national | |
|---|---|
 | |
| Είδος | |
| Τύπος | Μονοθάλαμο |
| Ηγεσία | |
| Πρόεδρος | |
| Αντιπρόεδρος | |
| Δομή | |
| Έδρες | 24 |
 | |
Κοινοβουλευτικές Ομάδες | Πλειοψηφία (24):
|
| Εκλογές | |
| Πλειοψηφικό σύστημα σε μπλοκ (16) Αναλογική εκπροσώπηση με λίστα με εκλογικό όριο 5% (8) | |
Τελευταία εκλογή | 5 Φεβρουαρίου 2023 |
| Τόπος συνεδριάσεων | |
| Πόλη του Μονακό | |
| Ιστοσελίδα | |
| www.conseil-national.mc/index.php | |
Το Εθνικό Συμβούλιο (γαλλικά: Conseil national, μονεγασκικά: Cunsiyu naçiunale) είναι το μονοθάλαμο κοινοβούλιο (νομοθετικό σώμα) του Πριγκιπάτου του Μονακό. Ιδρύθηκε το 1911 μετά την Επανάσταση των Μονεγάσκων. Αρχικά αποτελούνταν από 12 μέλη, τα οποία αυξήθηκαν σε 18 το 1962 και σε 24 από το 2002. Τα μέλη εκλέγονται από λίστες με καθολική ψηφοφορία. Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου είναι ο Τόμας Μπρέτσο.
Ιστορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η Επανάσταση των Μονεγάσκων του 1910 ήταν μια σειρά κινητοποιήσεων των υπηκόων του Μονακό κατά του ηγεμόνα τους, Πρίγκιπα Αλβέρτου Α'. Στις 28 Μαρτίου 1910 ο Πρίγκιπας συμφώνησε στη διεξαγωγή εκλογών με καθολική ψηφοφορία για τη σύσταση κοινοβουλίου.[1] Αυτό σήμανε το τέλος της απόλυτης μοναρχίας με την έκδοση του Συντάγματος του Μονακό στις 7 Ιανουαρίου 1911.[2][3] Εξελέγησαν 12 μέλη, ενώ ο Πρίγκιπας διατήρησε το δικαίωμα να διορίζει τον πρόεδρο του σώματος.[4] Η εναρκτήρια συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαΐου 1911.
Το σύνταγμα αναθεωρήθηκε ριζικά το 1962, δίνοντας στο Εθνικό Συμβούλιο περισσότερες εξουσίες (συμπεριλαμβανομένης της εκλογής του προέδρου του) και αυξάνοντας τα μέλη του σε 18. Περαιτέρω αλλαγές το 2002 αύξησαν τις αρμοδιότητες του σώματος και τον αριθμό των μελών σε 24.[4]
Περιγραφή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το σώμα αποτελείται από 24 μέλη, τα οποία εκλέγονται για πενταετή θητεία. Από αυτά, 16 έδρες αποδίδονται μέσω του πλειοψηφικού συστήματος στη λίστα που συγκεντρώνει τις περισσότερες ψήφους, ενώ οι υπόλοιπες 8 έδρες κατανέμονται αναλογικά μεταξύ των λιστών που λαμβάνουν περισσότερο από το 5% των ψήφων.[5]
Αν και το Συμβούλιο μπορεί να δρα ανεξάρτητα από τον Πρίγκιπα κατά τη συζήτηση νομοσχεδίων ή του κρατικού προϋπολογισμού, ο Πρίγκιπας μοιράζεται την εξουσία με το σώμα. Ο Πρίγκιπας έχει το δικαίωμα να διαλύσει το Συμβούλιο ανά πάσα στιγμή, υπό την προϋπόθεση ότι θα διεξαχθούν νέες εκλογές εντός τριών μηνών. Για να έχει κάποιος δικαίωμα ψήφου, πρέπει να είναι τουλάχιστον 25 ετών και να κατέχει τη μονεγασκική υπηκοότητα.[5]
Το Συμβούλιο συνεδριάζει τουλάχιστον δύο φορές το χρόνο για να ψηφίσει τον προϋπολογισμό της χώρας και τα νομοσχέδια που προτείνει η κυβέρνηση του Πρίγκιπα. Τα διατάγματα συζητούνται στο Κυβερνητικό Συμβούλιο και, μόλις εγκριθούν, υποβάλλονται στον Πρίγκιπα προς υπογραφή εντός 80 ημερών. Εάν ο Πρίγκιπας δεν εκφράσει αντίρρηση εντός δέκα ημερών από την υποβολή, τα διατάγματα καθίστανται έγκυρα.
Πρόεδροι του Εθνικού Συμβουλίου
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Πρόεδρος | Κόμμα | Θητεία | Εκλογές | Παρ. | |
|---|---|---|---|---|---|
| Εζέν Μαρκέ | 1911–1914 | 1911 | [6] | ||
| Διαλύθηκε από τον: Αλβέρτο Α΄ | |||||
| Εζέν Μαρκέ | 1918–1928 | 1918 1921 |
[6] | ||
| Ζαν Μαρσάν | 1929 | 1929 | [7] | ||
| Εζέν Μαρκέ | 1930 | [6] | |||
| Διαλύθηκε από: το Λουδοβίκο Β΄ | |||||
| Ανρί Σετιμό | 1933–1944 | 1933 | [8] | ||
| Σαρλ Μπεγιαντό | 1944–1950 | 1946 | [9] | ||
| Λουί Αουρελιά-Σιμά (1892-1965) | 1950–1954 | 1950 | [10] | ||
| Ζοζέφ Σιμόν | 1954–1955 | [11] | |||
| Λουί Αουρελιά-Σιμά | 1955–1958 | 1955 | [10] | ||
| Ζοζέφ Σιμόν | Εθνική Ένωση Ανεξάρτητων | 1958–1959 | 1958 | [11] | |
| Διαλύθηκε από: Ρενιέ Γ΄ | |||||
| Ζοζέφ Σιμόν | Εθνική και Δημοκρατική Ένωση | 1962–1968 | 1963 | [11] | |
| Ογκίστ Μεντεσέν | Εθνική και Δημοκρατική Ένωση | 1968–1978 | 1968 1973 |
[12] | |
| Ζαν-Σαρλ Ρεΐ (1914-1994) | Εθνική και Δημοκρατική Ένωση | 1978–1993 | 1978 1983 1988 |
[13] | |
| Ζαν-Λουί Καμπορά (1938-) | Εθνική και Δημοκρατική Ένωση | 1993–2003 | 1993 1998 |
[14] | |
| Στεφάν Βαλερί (1962-) | Ένωση για το Πριγκιπάτο | 2003–2010 | 2003 2008 |
[15] | |
| Ζαν-Φρανσουά Ρομπιγιόν (1962-) | Ένωση Μονεγάσκων | 2010–2013 | [16] | ||
| Λοράν Νουβιόν (1968-) | Συναγερμός & Ζητήματα | 2013–2016 | 2013 | [17] | |
| Κριστόφ Στάινερ (1958-) | Ορίζοντας Μονακό | 2016–2018 | [18] | ||
| Στεφάν Βαλερί (1962-) | Προτεραιότητα Μονακό | 2018–2022 | 2018 | [19] | |
| Μπριζίτ Μποκόν-Παζέ (1959-) | Προτεραιότητα Μονακό | 2022–2024 | 2023 | [20] | |
| Τόμας Μπρέτσο (1979-) | Προτεραιότητα Μονακό | 2024– | [21] | ||
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Monégasque citizens demand end to absolute monarchy (Monégasque Revolution), 1910». Global Nonviolent Action Database. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2023.
- ↑ «Events that made the history of 1910 – what they were, where they happened and the chief actors in them; crash of absolutism and the growth of republican ideas» (PDF). The New York Times. 1 Ιανουαρίου 1911. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2023.
- ↑ «Monaco gets constitution; Prince Albert proclaims it as gift to his 1,200 subjects» (PDF). The New York Times. Monte Carlo. 8 Ιανουαρίου 1911. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2023.
- 1 2 «Histoire du Conseil National» [History of the National Council] (στα Γαλλικά). National Council - Principality of Monaco. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2023.
- 1 2 «Monaco goes to the polls: explore the principality's unique political system». Euronews. 4 Φεβρουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2023.
- 1 2 3 Eugène Marquet en Conseil National Αρχειοθετήθηκε 18 June 2013 στο Wayback Machine.
- ↑ Jean Marsan en Conseil National
- ↑ Henri Settimo en Conseil National Αρχειοθετήθηκε 18 June 2013 στο Wayback Machine.
- ↑ Charles Bellando en Conseil National Αρχειοθετήθηκε 18 June 2013 στο Wayback Machine.
- 1 2 Louis Aureglia en Conseil National Αρχειοθετήθηκε 18 June 2013 στο Wayback Machine.
- 1 2 3 Joseph Simon en Conseil National Αρχειοθετήθηκε 18 June 2013 στο Wayback Machine.
- ↑ August Medecin en Conseil National Αρχειοθετήθηκε 18 June 2013 στο Wayback Machine.
- ↑ Jean-Charles Rey en Conseil National Αρχειοθετήθηκε 18 June 2013 στο Wayback Machine.
- ↑ Jean-Louis Campora en Conseil National Αρχειοθετήθηκε 18 June 2013 στο Wayback Machine.
- ↑ Stéphane Valeri en Conseil National
- ↑ Jean-François Robillon en Conseil National Αρχειοθετήθηκε 18 June 2013 στο Wayback Machine.
- ↑ Laurent Nouvion en Conseil National Αρχειοθετήθηκε 16 April 2013 στο Wayback Machine.
- ↑ «Monaco élit son nouveau président du Conseil national, Christophe Steiner». Nice Matin. 27 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2016.
- ↑ «Stéphane Valeri élu président du Conseil national». Nice Matin. 22 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2018.
- ↑ Incari, Sarah (7 Οκτωβρίου 2022). «Brigitte Boccone-Pagès becomes first female President of the National Council». Monaco Tribune (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2022.
- ↑ Carpenter, Elsa (8 Απριλίου 2024). «Thomas Brezzo, the new President of the Conseil National de Monaco, pledges an era of "dynamism"». Monaco Life (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2024.
