Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Σερβιλιανός
| Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Σερβιλιανός | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Quintus Fabius Maximus Servilianus (Λατινικά) |
| Γέννηση | 2ος αιώνας π.Χ. Αρχαία Ρώμη |
| Θάνατος | 2ος αιώνας π.Χ. Ρώμη |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Λατινικά |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | ιστορικός[1] χρονογράφος[1] πολιτικός στρατιωτικός |
| Περίοδος ακμής | 142 π.Χ.[1] |
| Οικογένεια | |
| Τέκνα | Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Εβούρνος |
| Γονείς | Γναίος Σερουίλιος Καιπίων |
| Αδέλφια | Κόιντος Σερουίλιος Καιπίων Γναίος Σερουίλιος Καιπίων |
| Οικογένεια | Fabii Maximi |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Ρωμαίος έπαρχος Ρωμαίος συγκλητικός (άγνωστη τιμή)[2] Ύπατος στην αρχαία Ρώμη (142 π.Χ.)[2] |
Ο Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Σερβιλιανός, λατινικά: Quintus Fabius Maximus Servilianus ήταν ο θετός γιος του Κόιντου Φάβιου Μάξιμου Αιμιλιανού και ο φυσικός γιος του Γναίου Σερουίλιου Καιπίωνα (υπάτου το 169 π.Χ.) -- εξ ου και το θετό όνομα Σερβιλιανός. Ήταν ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 142 π.Χ. μαζί με τον Λεύκιο Καικίλιο Μέτελλο Κάλβο. Ήταν αδελφός του Gnaeus Servilius Caepio (υπάτου του 141 π.Χ. και τιμητή το 125) και του Κόιντου Σερουίλιου Καιπίωνα (υπάτου το 140 π.Χ.). Και τα τρία αδέλφια ήταν διοικητές στη ρωμαϊκή επαρχία Πέραν Ισπανία (Hispania Ulterior) και πολέμησαν στον Λουζιτανικό Πόλεμο.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Σερβιλιανός γεννήθηκε στο γένος των Σερβιλίων (που ήταν πατρίκιοι )πριν από την υιοθεσία του. Η πρώιμη σταδιοδρομία του είναι άγνωστη, αλλά εικάζεται ότι θα είχε εκλεγεί πραίτωρ μέχρι το 145 π.Χ.
Ο Σερβιλιανός ήταν επίσης ιερέας και μέλος του Συλλόγου των Ποντιφικών. Έγραψε δώδεκα βιβλία για τους ιερούς νόμους.
Μετά την εκλογή του ως υπάτου το 142 π.Χ., ο Σερβιλιανός στάλθηκε στην Πέραν Ισπανία (Hispania Ulterior) και του δόθηκε η διοίκηση του Λουζιτανικού Πολέμου. Πήρε μαζί του δύο λεγεώνες και έναν αριθμό συμμαχικών δυνάμεων, συνολικά 18.000 πεζοί και 1.600 ιππείς. Ζήτησε από τον βασιλιά Mικίψα της Νουμιδίας μερικούς ελέφαντες, και έλαβε δέκα ελέφαντες και 300 ιππείς.
Ο Σερβιλιανός πολέμησε ενάντια στον Βιρίαθο, τον αρχηγό των Λουζιτανών. Η ιστορία αυτής της εκστρατείας αναφέρθηκε από τον Aππιανό. Καθώς βάδιζε προς την Ουτίκκα με τον στρατό του συγκροτημένο σε τμήματα, ο Βιρίαθος τού επιτέθηκε με 6.000 στρατιώτες, αλλά αποκρούστηκε. Όταν έφθασε ο υπόλοιπος στρατός, ο Σερβιλιανός έστησε ένα μεγάλο στρατόπεδο, μετά κινήθηκε εναντίον του Βιρίαθου και τον νίκησε. Ωστόσο, η καταδίωξη ήταν άτακτη, και ο Βιρίαθος συσπειρώθηκε και επιτέθηκε, οδήγησε τους Ρωμαίους στο στρατόπεδό τους, σκοτώνοντας 3.000 στη διαδικασία, και στη συνέχεια επιτέθηκε στο στρατόπεδο μέχρι το βράδυ. Έκανε καθημερινές επιδρομές, μέχρι που ανάγκασε τον Σερβιλιανό να επιστρέψει στην Ουτίκκα. Ο Βιρίαθος δεν είχε προμήθειες, και επέστρεψε στη Λουζιτανία. Ο Σερβιλιανός δεν τον καταδίωξε. Αντίθετα, λεηλάτησε την Bαιτουρία και κατέλαβε πέντε πόλεις, που είχαν ταχθεί στο πλευρό του Βιρίαθου. Οι αρχηγοί μίας συμμορίας ληστών, ο Κούριος και ο Aπουλήιος, επιτέθηκαν στους Ρωμαίους με 10.000 άνδρες. Οι δύο τους έδιωξαν τους Ρωμαίους και άρπαξαν κάποια λάφυρα. Ο Σερβιλιανός σύντομα ανέκτησε τη λεία. Κατέλαβε την Eσκαδία, τη Γεμέλλα και την Oβολκόλα, την οποία είχε φρουρήσει ο Βιρίαθος. Λεηλάτησε κάποιες πόλεις, αλλά γλίτωσε άλλες. Συνέλαβε 10.000 αιχμαλώτους, αποκεφάλισε 500 από αυτούς και πώλησε τους άλλους σε σκλάβους. Έλαβε την παράδοση του Κονόβα, ενός «αρχηφού ληστών» και απελευθέρωσε αυτόν και τους άνδρες του, αλλά τους έκοψε τα χέρια. Ο Φροντίνος έγραψε ότι έκοψε τα δεξιά χέρια των λιποτακτών. Ο Ορόσιος, του οποίου το έργο ήταν προκατειλημμένο, έγραψε ότι «έκοψε τα χέρια 500 Λουζιτανών αρχηγών, που είχαν δελεαστεί από την προσφορά του για συμμαχία, και είχαν ληφθεί σύμφωνα με το νόμο της παράδοσης». Στη συνέχεια ο Σερβιλιανός πήγε στο χειμερινό στρατόπεδο.
Ο Σερβιλιανός ακολούθησε τον Βιρίαθο. Πολιόρκησε την πόλη Eρισάνα, μία από τις πόλεις του Βιρίαθου. Ο Βιρίαθος μπήκε τη νύχτα στην πόλη, και την αυγή έδιωξε τους Ρωμαίους που εργάζονταν στα χαρακώματα. Ο Σερβιλιανός παρέταξε τον υπόλοιπο στρατό για μάχη, αλλά νικήθηκε και οδηγήθηκε σε κάποιους γκρεμούς, και καθηλώθηκε. Ο Βιρίαθος το εκμεταλλεύτηκε αυτό, για να μηνύσει για ειρήνη με ευνοϊκούς όρους. Ο Σερβιλιανός συμφώνησε σε μία συνθήκη, που επέτρεπε στους οπαδούς εκείνου (του Βιριάθου) να διατηρήσουν την περιοχή που ήδη κατείχαν. Αυτό επικυρώθηκε από τη ρωμαϊκή Σύγκλητο και ο Βιρίαθος ανακηρύχθηκε φίλος της Ρώμης.
Η ειρήνη δεν κράτησε πολύ. Δύο χρόνια αργότερα ο αδελφός του Κόιντος Σερουίλιος Καιπίων έγινε ύπατος, και πήγε στο Πέραν Ισπανία. Δεν ήταν ευχαριστημένος με την ειρήνη, και είπε ότι ήταν ανάξια της αξιοπρέπειας των Ρωμαίων. Πίεζε τη Σύγκλητο, μέχρι να επιτύχει την επανάληψη των εχθροπραξιών.
Αργότερα στη σταδιοδρομία του ο Σερβιλιανός θα μπορούσε πιθανότατα να είχε γίνει τιμητής, πριν πιθανώς δολοφονήσει τον γιο του λόγω της έλλειψης αγνότητάς του: διώχθηκε και εξαναγκάστηκε σε εξορία· αν και αυτό το επεισόδιο εξακολουθεί να συζητείται, θεωρώντας ότι ο Βαλέριος Μάξιμος έκανε λάθος, και στην πραγματικότητα μιλούσε για τον Κόιντο Φάβιο Μάξιμο Εβούρνο, επειδή ο Πομπηίος Στράβων φαίνεται ότι ήταν αυτός που διώχθηκε, σύγχρονος του τελευταίου.
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 (Αγγλικά) Perseus Catalog. 621. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2019.
- 1 2 Thomas Robert Shannon Broughton: «The Magistrates of the Roman Republic» (Αγγλικά) Αμερικανική Φιλολογική Εταιρεία. 1951. ISBN-10 0-89130-812-1.
Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Aππιανός, Ρωμαϊκή Ιστορία, Βιβλίο 6, Οι Ισπανικοί Πόλεμοι
- Μπρώτον, T. Ρόμπερτ Σ., Οι αξιωματούχοι της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, Vol I (1951)
- Σμιθ, Γουίλιαμ, Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας (1867)
