Λεύκιος Ιούλιος Ούρσος Σερβιανός
| Λεύκιος Ιούλιος Ούρσος Σερβιανός | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Lucius Iulius Ursus Servianus (Λατινικά) |
| Γέννηση | 46 (περίπου) Ισπάνια |
| Θάνατος | 136[1] |
| Συνθήκες θανάτου | θανατική ποινή |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Aelia Domitia Paulina |
| Τέκνα | Julia Serviana Paulina |
| Γονείς | Λεύκιος Ιούλιος Ούρσος |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Ρωμαίος συγκλητικός Ύπατος στην αρχαία Ρώμη legatus Augusti pro praetore Germaniae superioris |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Λεύκιος Ιούλιος Ούρσος Σερβιανός, λατιν.: Lucius Julius Ursus Servianus (45 – 136 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός από την Ιβηρική. Ήταν εξέχουσα δημόσια προσωπικότητα κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Αυτοκρατόρων Νέρβα, Τραϊανού και Αδριανού. Ήταν ο τελευταίος ιδιώτης που έλαβε για τρίτη φορά την υπατεία. Τέτοιες τιμές κατέληξαν να προορίζονται για μέλη της οικογένειας του Αυτοκράτορα.
Σύμφωνα με μία επιγραφή που βρέθηκε, το πλήρες όνομά του είναι Γάιος Ιούλιος Σερουίλιος Ούρσος Σερβιανός, ωστόσο, στην Ιστορία των Αυγούστων, είναι γνωστός ως Λεύκιος Ιούλιος Ούρσος Σερβιανός.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Λίγα είναι γνωστά για την καταγωγή του. Ο Ρόναλντ Σάυμ υποστήριξε ότι αρχικά ονομαζόταν Σέρβιος Ιούλιος Σερβιανός, αντικαταστάτης ύπατος το 90, και ότι ο Λεύκιος Ιούλιος Ούρσος τον υιοθέτησε μετά από εκείνο το έτος, γεγονός που οδήγησε σε αλλαγή ονόματος. Κανένας μελετητής δεν έχει εκφράσει την αντίθεσή του σε αυτή την ταύτιση, και έχει θεωρηθεί αποδεκτή από όλους. Πριν από την άνοδο στον θρόνο του Τραϊανού το 98, ο Σερβιανός είχε νυμφευτεί την Αιλία Δομιτία Παυλίνα, τη μεγαλύτερη αδελφή του Αδριανού, η οποία ήταν τριάντα χρόνια νεότερή του. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τραϊανού (98-117), η Παυλίνα και ο Σερβιανός απέκτησαν μία κόρη, που ονομαζόταν Ιουλία Σερβιάνα Παυλίνα.
Όταν ο Νέρβας απεβίωσε στις 27 Ιανουαρίου του έτους 98, ο Αδριανός ταξίδευσε στη Γερμανία για να βρει τον Τραϊανό, για να ανακοινώσει το τέλος του Νέρβα. Ο Σερβιανός προσπάθησε ανεπιτυχώς να εμποδίσει το ταξίδι του Αδριανού στη Γερμανία, επειδή ζήλευε την εύνοια που έδειξε στον Αδριανό ο Τραϊανός. Ωστόσο ο Σερβιανός και ο Αδριανός συμφιλιώθηκαν, και για μεγάλο χρονικό διάστημα διατηρούσαν καλές σχέσεις.
Ο Σερβιανός διετέλεσε δύο φορές ύπατος υπό τον Τραϊανό, και μία φορά υπό τον Αδριανό το 134. Ως συγκλητικός ήταν ένας πολύ ισχυρός και επιδραστικός άνδρας. Ο Τραϊανός τον διόρισε κυβερνήτη της Κάτω Γερμανίας από το 97 έως το 99, και αμέσως μετά τον έκανε κυβερνήτη της Παννονίας από το 99 έως το 100, αναθέτοντάς του σημαντικές στρατιωτικές εντολές εναντίον της Δακίας.
Ο Σερβιανός ήταν φίλος του συγκλητικού και ιστορικού Πλίνιου του Νεότερου. Δύο από τις σωζόμενες επιστολές του Πλίνιου απευθύνονται σε αυτόν, και ο Πλίνιος τον αναφέρει σε δύο ακόμη. Μέσω της επιρροής του Σερβιανού, ο Τραϊανός παραχώρησε στον Πλίνιο ασυλίες, που συνήθως χορηγούνται μόνο σε πατέρα τριών παιδιών, το jus trium liberorum. Πριν από το τέλος του Πλίνιου γύρω στο 111, ο Σερβιανός και η Παυλίνα είχαν κανονίσει και παντρέψουν την κόρη τους Ιουλία με τον Γναίο Πεδάνιο Φούσκο Σαλινάτορα, κανονικό ύπατο το 118 μαζί με τον Αυτοκράτορα Αδριανό. Ο Πλίνιος ο Νεότερος έστειλε σε αυτόν και τη σύζυγό του μία επιστολή συγχαρητηρίων, για τον γάμο της κόρης τους.
Όταν ο Τραϊανός απεβίωσε στις 8 Αυγούστου 117, ο εξάδελφός του και θετός γιος του Αδριανός έγινε Αυτοκράτορας. Ως Αυτοκράτορας, ο Αδριανός αντιμετώπισε τον Σερβιανό με εξαιρετική τιμή, θεωρώντας τον ως τον πρώτο διάδοχό του. Όταν η Παυλίνα απεβίωσε το 130, ο Αδριανός και ο Σερβιανός τέλεσαν μία ιδιωτική τελετή προς τιμήν της.
Για πολύ καιρό, ο Αυτοκράτορας Αδριανός θεωρούσε τον Σερβιανό ως τον ανεπίσημο διάδοχό του. Καθώς η βασιλεία του Αδριανού πλησίαζε στο τέλος της, ωστόσο, άλλαξε γνώμη. Αν και ο Αυτοκράτορας σίγουρα θεωρούσε τον Σερβιανό ικανό να κυβερνήσει ως αυτοκράτορας μετά το τέλος του ίδιου του Αδριανού, ο Σερβιανός, που είχε πλέον διανύσει τα 90 του, ήταν σαφώς πολύ μεγάλος σε ηλικία για τη θέση. Η προσοχή του Αδριανού στράφηκε στον εγγονό του Σερβιανού, ο οποίος ονομαζόταν επίσης Λεύκιος Πεδιανός Φούσκος Σαλινάτωρ. Ο Αδριανός προήγαγε τον νεαρό Σαλινάτορα, τον ανιψιό του, του έδωσε ιδιαίτερη θέση στην αυλή του, και τον προόρισε ως κληρονόμο του. Ο Σερβιανός, ο οποίος πάντα έτρεφε την ιδέα ότι ο νεαρός εγγονός του θα διαδεχόταν μία ημέρα τον κουνιάδο του, ήταν πανευτυχής.
Ωστόσο, το 136, ο Αδριανός άλλαξε γνώμη, και αποφάσισε να υιοθετήσει τον Λεύκιο Αίλιο ως γιο και κληρονόμο του. Ο Σερβιανός και ο νεότερος Σαλινάτωρ ήταν θυμωμένοι με τον Αδριανό, και ήθελαν να τον αμφισβητήσουν για την υιοθεσία. Είναι πιθανό ο Σαλινάτωρ να έφθασε στο σημείο να επιχειρήσει πραξικόπημα εναντίον του Αδριανού, στο οποίο ενεπλάκη ο Σερβιανός. Προκειμένου να αποφευχθεί οποιαδήποτε πιθανή σύγκρουση στη διαδοχή, ο Αδριανός διέταξε τον θάνατο του Σαλινάτορα και του Σερβιανού. Κατά ειρωνικό τρόπο, ο Λ. Αίλιος απεβίωσε πριν από τον Αδριανό το 138, αναγκάζοντας τον Αδριανό να υιοθετήσει τον Αντωνίνο Πίο.
