Μητροπολίτης Λάμπης και Σφακίων Ισίδωρος
 |
Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς παραπομπές. |
| Ισίδωρος | |
|---|---|
| Μητροπολίτης Λάμπης και Σφακίων | |
| Εκκλησία | Οικουμενικό Πατριαρχείο Εκκλησία της Κρήτης |
| Έδρα | Σπήλι Ρεθύμνης |
| Από | 25 Αυγούστου 1956 |
| Έως | 17 Οκτωβρίου 1968 |
| Προκάτοχος | Ευμένιος |
| Διάδοχος | Θεόδωρος |
| Ιεροσύνη | |
| Χειροτονία | 1926, 1937 και 1956 |
| Βαθμός | Διάκονος, Πρεσβύτερος και Επίσκοπος |
| Προσωπικά στοιχεία | |
| Κοσμικό Όνομα | Μιχαήλ Ρουσοχατζάκης |
| Γέννηση | 1904 ή 1905 Μοχός Ηρακλείου, Κρητική Πολιτεία |
| Θάνατος | 17 Οκτωβρίου 1968 (64 ή 63 ετών) Αθήνα, Ελλάδα |
| Εθνικότητα | Έλληνας |
| Σπουδές | Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών |
| Δόγμα | Ανατολικός Ορθόδοξος Χριστιανισμός |
Ο Μητροπολίτης Ισίδωρος (κατά κόσμον Μιχαήλ Ρουσοχατζάκης, Μοχός Ηρακλείου, 1904 ή 1905 – Αθήνα, 17 Οκτωβρίου 1968) ήταν Έλληνας στρατιωτικός ιερέας, θεολόγος και ιεράρχης της ημιαυτόνομης Εκκλησίας της Κρήτης, ο οποίος διετέλεσε Μητροπολίτης Λάμπης και Σφακίων από το 1956 έως τον θάνατό του το 1968.
Βιογραφικά στοιχεία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο κατά κόσμον Μιχαήλ Ρουσοχατζάκης γεννήθηκε το 1905 (κατά άλλους 1904) στο χωριό Μοχός της Επαρχίας Πεδιάδος, όπου και μεγάλωσε. Νέος πήγε στη Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους, όπου εκάρη μοναχός κατά το έτος 1923 και έλαβε το όνομα Ισίδωρος. Το 1926 χειροτονήθηκε διάκονος. Αργότερα φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και πήρε το πτυχίο το 1938. Το έτος 1937 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και στη συνέχεια έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη.[1]
Υπηρέτησε στις Ένοπλες Δυνάμεις ως στρατιωτικός ιερέας κατά τα έτη 1937-1956, όπου διακρίθηκε για την δυναμικότητα και την πολύπλευρη δραστηριότητά του. Ως στρατιωτικός ιερέας της θρυλικής V. Μεραρχίας πήρε ενεργό μέρος στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο (1940-1941), εμψυχώνοντας τους στρατιώτες με τα λόγια του, αλλά και με το παράδειγμά του. Στο Στρατό έφθασε μέχρι τον βαθμό του Ταξιάρχου και διετέλεσε Διευθυντής Θρησκευτικού του Γενικού Επιτελείου Στρατού (1951-1956).
Ο ίδιος διατηρούσε στενές προσωπικές και πολύ φιλικές σχέσεις με τα Ανάκτορα, ήτοι την τότε βασιλική οικογένεια, τον Βασιλιά Παύλο και την Βασίλισσα Φρειδερίκη, οι οποίοι τον υποστήριζαν και τον βοήθησαν στην επιτέλεση του πνευματικού και του κοινωνικού έργου του, ως Επισκόπου αρχικά και αργότερα ως Μητροπολίτη Λάμπης και Σφακίων.
Το 1956 η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Κρήτης, τον εξέλεξε Επίσκοπο Λάμπης και Σφακίων, με έδρα το Σπήλι, της Επαρχίας Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνου. Χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 25 Αυγούστου του ίδιου έτους και εγκαταστάθηκε στο Σπήλι στις 23 Σεπτεμβρίου.[2] Όταν κατά το έτος 1962 οι Επισκοπές της Εκκλησίας της Κρήτης ανυψώθηκαν "τιμής ένεκεν" σε Μητροπόλεις, έλαβε και εκείνος τον τίτλο του Μητροπολίτη της Ιεράς Μητροπόλεως Λάμπης και Σφακίων.
Κατά το διάστημα της αρχιερατείας του (1956-1968) έγιναν μεταξύ άλλων και τα εξής έργα:
- Κτίσθηκε εκ θεμελίων νέος και περικαλλής μητροπολιτικός ναός στο κέντρο του Σπηλίου, αφιερωμένος στον Απόστολο των Εθνών Παύλο, ο οποίος ταξιδεύοντας με πλοίο από την Παλαιστίνη στη Ρώμη πέρασε από τα νότια παράλια της Κρήτης.
- Ανηγέρθη εκ θεμελίων περικαλλές Επισκοπικό Μέγαρο, το οποίο κείται επάνω σε μικρό ύψωμα, δεσπόζει σε όλο το Σπήλι και την γύρω περιοχή και αποτελεί πραγματικό κόσμημα της κωμόπολης αυτής.
- Με ενέργειές του ιδρύθηκε Γυμνάσιο στο Σπήλι.
- Ίδρυσε οικοτροφείο για τους μαθητές και τις μαθήτριες του εκεί Γυμνασίου.
- Ίδρυσε οικοκυρική σχολή στο Σπήλι.
- Ίδρυσε γηροκομείο στην Πίσω Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στου Πρέβελη Αγίου Βασιλείου
- Ύστερα από ενέργειές του μετεφέρθη το παλαιό κοιμητήριο του Σπηλίου σε νέα θέση και σε ορισμένη απόσταση από τον οικισμό.
- Με δικές του ενέργειες και με την βοήθεια ου Στρατού και του Ελληνικού Κράτους γενικώς διανοίχθηκαν δρόμοι, άλλοι επισκευάσθηκαν και γενικώς η περιοχή της Μητροπόλεώς του γνώρισε μεγάλη ακμή.και άνθηση σε όλους τους τομείς.
Επίσης φρόντισε για την μορφωτική και λοιπή αναβάθμιση του κλήρου της Μητροπόλεως του. Μερίμνησε, ώστε να καλυφθούν όλες οι κενές ενοριακές θέσεις της Μητροπόλεως του με εφημερίους. Αγαπούσε το ποίμνιό του και οι πιστοί ανταπέδιδαν την αγάπη του προς εκείνον.
Ο Μητροπολίτης Ισίδωρος διέθετε ιδιαίτερη ευαισθησία σε θέματα κοινωνικής μέριμνας και η προσφορά του και στον τομέα αυτό υπήρξε μεγάλη.
Ύστερα από μία εγχείρηση ρουτίνας και συνεπεία διαφόρων μετεγχειρητικών επιπλοκών, απεβίωσε από καρδιακό επεισόδιο στην Αθήνα στις 17 Οκτωβρίου 1968.[3]
Ο Ισίδωρος Ρουσοχατζάκης μετά τον θάνατό του τιμήθηκε για την προσωπικότητά του και το όλον έργο του και στο Σπήλι έχει στηθεί προτομή του.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Ισίδωρος Ρουσοχατζάκης! Ο Επίσκοπος Λάμπης και Σφακίων (1905–1968)». 16 Σεπτεμβρίου 2025. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2026.
- ↑ «Ο Μητροπολίτης Λάμπης & Σφακίων Ισίδωρος Ρουσοχατζάκης (1904-1968) Βίος και Δράση». 11 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2026.
- ↑ Μάρκος Μάρκου. «Ο Μητροπολίτης Λάμπης και Σφακίων κυρός Ισίδωρος (1905-1968)». Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2026.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Νικόλαος Γ. Ξεξάκης, Ο Μητροπολίτης Λάμπης και Σφακίων Ισίδωρος Ρουσοχατζάκης. Η ζωή και το έργον του, Αθήναι.
- Εμμανουήλ Ιω. Κωνσταντιντινίδης, ΄Αρθρον, "Ισίδωρος Ρουσοχατζάκης, Μητροπολίτης Λάμπης και Σφακίων", Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαιδεία, τ. 6 (Αθήναι 1965), στ. 1022.
- Αρθρο : "Ισίδωρος Ρουσοχατζάκης, Μητροπολίτης Λάμπης και Σφακίων", Μεγάλη Ορθόδοξη Χριστιανική Εγκυκλοπαίδεια, τ. 9 (Αθήνα αν. χρ. εκδ.), σ. 79.
- Δρ. Ιωάννης Ηλ. Βολανάκης, Ο Μητροπολίτης Λάμπης και Σφακίων Ισίδωρος Ρουσοχατζάκης - ένας χαρισματικός εργάτης του Ευαγγελίου, Ρέθυμνο 2017 (υπό έκδοση).
