Ντιεντονέ Νζαπαλαΐνγκα
| Η Αυτού Εξοχότης Ντιεντόνε Νζαπαλαΐνγκα | |
|---|---|
| Καρδινάλιος, αρχιεπίσκοπος του Μπανγκί | |
 Ο Νζαπαλαΐνγκα στις 16 Αυγούστου του 2014 | |
| Ορισμός | 14 Μαΐου 2012 |
| Άλλοι τίτλοι | Πρόεδρος της Κεντροαφρικανικής Επισκοπικής Συνδιάσκεψης (από το 2013)
Καρδινάλιος-ιερέας του Σαντ Αντρέα ντελά Βάλε |
| Ιεροσύνη | |
| Χειροτονία | 9 Αυγούστου 1998 από Φερνάντο Φιλόνι |
| Προσωπικά στοιχεία | |
| Γέννηση | 14 Μαρτίου 1967 Μπανγκάσου, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία |
| Ρητό | A l'image de Dieu Il les crea (Ad Imaginem Dei Creavit Illum) (κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν) |
| Θυρεός |  |
| Πρώην τίτλος | Αποστολικός Τοποτηρητής του Μπανγκούι (2009-2012) |
Ο Ντιεντονέ Νζαπαλαΐνγκα, CSSp (γαλλικά: Dieudonné Nzapalainga, γενν. 14 Μαρτίου 1967), είναι Κεντροαφρικανός ιεράρχης της Καθολικής Εκκλησίας, ο οποίος είναι Αρχιεπίσκοπος του Μπανγκί από το 2012, όπου υπηρέτησε ως αποστολικός τοποτηρητής από το 2009 έως το 2012. Είναι πρόεδρος της Κεντροαφρικανικής Επισκοπικής Συνδιάσκεψης από το 2013. Είναι μέλος των Πνευματιστών (CSSp).
Όταν ο πάπας Φραγκίσκος τον ανέδειξε σε καρδινάλιο το 2016, έγινε ο πρώτος καρδινάλιος από την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το νεότερο μέλος του Κολλεγίου των Καρδιναλίων και ο πρώτος που γεννήθηκε μετά τη Δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ντιεντονέ Νζαπαλαΐνγκα γεννήθηκε στο Μπομού, στην Επισκοπή του Μπανγκασού, στις 14 Μαρτίου 1967,[1] το πέμπτο από τα δέκα παιδιά μιας φτωχής αγροτικής οικογένειας,[2] με πατέρα καθολικό και μητέρα προτεστάντισσα.[3] Αφού ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του, σπούδασε στο Μικρό Σεμινάριο Αγίου Λουδοβίκου στο Μπανγκασού, στο Μεγάλο Σεμινάριο Φιλοσοφίας Saints Apôtres, ήταν δοκίμος στο Οτελέ στο Καμερούν και στο Μεγάλο Σεμινάριο των Σπιριτανών Daniel Brottier στο Λιμπρεβίλ της Γκαμπόν.[1] Από την ηλικία των δέκα ετών εμπνεύστηκε να ενταχθεί στους Σπιριτανούς από το παράδειγμα ενός Ολλανδού ιεραποστόλου Σπιριτανού που γνώριζε ως παιδί, ο οποίος συναναστρεφόταν τον τοπικό πληθυσμό και του δίδαξε ότι η ιεροσύνη ήταν ανοιχτή ακόμη και σε αγόρια σαν κι αυτόν από περιοχές εκτός των αστικών κέντρων.[4] Έδωσε τις πρώτες του μοναχικές υποσχέσεις ως μέλος των Σπιριτανών στις 8 Σεπτεμβρίου 1993 και τις ισόβιες υποσχέσεις του στις 6 Σεπτεμβρίου 1997. Χειροτονήθηκε ιερέας στις 9 Αυγούστου 1998.[1]
Απέκτησε πτυχίο ανώτερων θεολογικών σπουδών στο Centre Sèvres των Ιησουιτών στο Παρίσι. Από το 1998 έως το 2005 εργάστηκε στη Μασσαλία ως εφημέριος στο σπίτι Αγίου Φραγκίσκου ντε Σαλ και στην ενορία Αγίου Ιερωνύμου.[1] Αργότερα ανέφερε ότι τα χρόνια του στη Γαλλία του προσέφεραν άμεση εμπειρία της ζωής των φτωχών και ενέπνευσαν τη δέσμευσή του υπέρ αυτών.[5] Από το 2005 έως το 2009 ήταν περιφερειακός ανώτερος των Σπιριτανών για την Κεντρική Αφρική, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως εφημέριος στο Μπανγκί. Το 2008/2009 ήταν πρόεδρος της Διάσκεψης των Μείζονων Ανωτέρων της Κεντρικής Αφρικής.[1]
Ο Νζαπαλαΐνγκα έγινε αποστολικός διαχειριστής της Αρχιεπισκοπής του Μπανγκί το 2009, μετά την παραίτηση του Αρχιεπισκόπου Πολέν Πομοντίμο.[6]
Στις 14 Μαΐου 2012, ο πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ τον διόρισε Αρχιεπίσκοπο του Μπανγκί.[1] Έλαβε την επισκοπική χειροτονία του στις 22 Ιουλίου 2012[7] από τον Φερνάντο Καρδινάλιο Φιλόνι και ενθρονίστηκε στις 29 Ιουλίου 2012.
Είναι πρόεδρος της Κεντροαφρικανικής Επισκοπικής Συνδιάσκεψης από το 2013.[6]Υπό αυτή την ιδιότητα συμμετείχε στη Σύνοδο των Επισκόπων για την Οικογένεια τον Οκτώβριο του 2014.[7]
Από την έναρξή της το 2013, έχει αγωνιστεί υπέρ της διεθνούς παρέμβασης στη σύγκρουση μεταξύ μουσουλμανικών και χριστιανικών παρατάξεων στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, υποστηρίζοντας ότι αυτό που εμφανίζεται ως θρησκευτική βία έχει τις ρίζες του σε πολιτικές και οικονομικές αντιπαλότητες. Μαζί με άλλους θρησκευτικούς ηγέτες,[α] ανακηρύχθηκε ένας από τους 100 πιο επιδραστικούς ανθρώπους στον κόσμο το 2014 από το περιοδικό Time και τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης Σέρτζιο Βιέρα ντε Μέλο του ΟΗΕ[8] το 2015, μεταξύ άλλων διακρίσεων για τη δράση του υπέρ της ειρήνης.[3] Συνάντησε τον πάπα Φραγκίσκο κατά την επίσκεψή του στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία το 2015,[8][9] όπου ο πάπας άνοιξε την πρώτη Αγία Πύλη του Έτους του Ελέους.[8]
Ο Νζαπαλαΐνγκα ανυψώθηκε στο αξίωμα του καρδιναλίου-ιερέα σε κονσιστόριο που πραγματοποιήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2016. Του απονεμήθηκε ο τιτουλάριος ναός Σαντ Αντρέα ντελά Βάλε.[10] Ήταν ο πρώτος καρδινάλιος από την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, ο πρώτος που γεννήθηκε μετά τη Δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού και το νεότερο μέλος του Κολλεγίου των Καρδιναλίων[7] έως ότου ο Τζόρτζιο Μαρένγκο έγινε καρδινάλιος το 2022.[11] Στις 28 Ιανουαρίου 2017 ορίστηκε μέλος της Επιτροπής για τον Ευαγγελισμό των Λαών.[12] Εκλέχθηκε συντονιστής μίας από τις γαλλόφωνες ομάδες συζήτησης στη Σύνοδο των Επισκόπων για τη Νεολαία και την Κλίση τον Σεπτέμβριο του 2018.[13] Στις 8 Ιουλίου 2020 ορίστηκε μέλος του Ποντιφικού Συμβουλίου για τον Διαθρησκειακό Διάλογο.[14]
Αξιολογώντας το έργο της Συνόδου των Επισκόπων για τη Συνοδικότητα τον Οκτώβριο του 2023, ο Νζαπαλαΐνγκα επαίνεσε τη διαδικασία ακρόασης και την έμφαση στη σιωπή και τη διάκριση, δηλώνοντας ότι «αυτό το κλίμα σιωπής, ακρόασης και διαλόγου […] θα μας επιτρέψει να προχωρήσουμε όχι υπό πίεση αλλά με γαλήνιο τρόπο».[15]
Στις 23 Οκτωβρίου 2024, η Σύνοδος των Επισκόπων τον εξέλεξε μέλος του Τακτικού Συμβουλίου της Γενικής Γραμματείας της Συνόδου.[16]
Συμμετείχε ως καρδινάλιος εκλέκτορας στο παπικό κονκλάβιο του 2025, το οποίο εξέλεξε τον πάπα Λέων ΙΔ΄.[17]
Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Σύμμαχοί του ήταν ο ιμάμης Ομάρ Καμπίνε Λαγιάμα, πρόεδρος της Ισλαμικής Κοινότητας της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας, και ο πάστορας Νικολά Γκερεκογιαμέ Γκμπανγκού, πρόεδρος της Ευαγγελικής Συμμαχίας της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 4 5 6 Holy See Press Office (14 May 2012). Rinunce e Nomine, 14.05.2012. Δελτίο τύπου.
- ↑ Chareton, Agnès (8 Ιουνίου 2021). «Centrafrique : Dieudonné Nzapalainga, le courage d'un cardinal». Le Pèlerin (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2024.
- 1 2 «La storia di Dieudonné Nzapalainga, il cardinale della pace». Africa Rivista (στα Ιταλικά). 15 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2024.
Nzapalainga ha ricevuto diversi riconoscimenti internazionali: l’Aachener Friedenspreis ad Aquisgrana in Germania, il Premio Vieira de Mello a Ginevra, l’Eliasson Global Leadership Award a Città del Messico e il Premio Mundo Negro a la Fraternidad a Madrid.
- ↑ Neves, Tony (9 Ιουνίου 2021). «Tragedies and 'miracles' in the Central African Republic». Tragedies and 'miracles' in the Central African Republic. Spiritan Roma. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2024.
- ↑ «"My fight for peace": the story of Cardinal Nzapalainga and his love for the poor». 23 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2024.
That was the big shock. I arrived in Paris. There were many people who had their hands out, who had no food, who had dirty clothes. And I said to myself, I want to do my pastoral work with the poor.
- 1 2 «Fr. Dieudonné Nzapalainga, Archbishop of Bangui». Spiritans. 7 Ιουνίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2016.
- 1 2 3 «Two Spiritans Named Cardinals». The Congregation of the Holy Spirit. 11 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2024.
- 1 2 3 San Martín, Inés (19 Οκτωβρίου 2016). «Now a cardinal, this African prelate was already a "saint"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 24 Γενάρη 2024. Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο:
|accessdate=(βοήθεια) - ↑ Reese, Thomas (12 Δεκεμβρίου 2014). «Three wise men from Africa promote reconciliation through interreligious dialogue». National Catholic Reporter. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2024.
- ↑ Holy See Press Office (19 November 2016). Titular churches and diaconates of the new cardinals, 19.11.2016. Δελτίο τύπου.
- ↑ Povoledo, Elisabetta (29 Μαΐου 2022). «Pope Francis Announces 21 New Cardinals». The New York Times. Ανακτήθηκε στις 24 Γενάρη2024. Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο:
|accessdate=(βοήθεια) - ↑ Holy See Press Office (28 January 2017). Rinunce e nomine, 28.01.2017. Δελτίο τύπου.
- ↑ «Synod18 – 5ª Congregazione generale: Relazioni dei Circoli minori sulla prima parte dell'"Instrumentum laboris", 09.10.2018». Holy See Press Office. 9 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2024.
- ↑ Holy See Press Office (8 July 2020). Rinunce e nomine, 08.07.2020. Δελτίο τύπου.
- ↑ Allen, Elise Ann (27 October 2023). «Synod members deny 'authentic divisions,' but acknowledge missing voices». Crux. Ανακτήθηκε στις 24 Γενάρη 2024. Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο:
|accessdate=(βοήθεια) - ↑ «Synod elects new members to Ordinary Council». Vatican News. 24 Οκτωβρίου 2024. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2024.
- ↑ «Cardinal Electors» (στα Αγγλικά). Catholic-Hierarchy.org. 6 Μαΐου 2025. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαΐου 2025. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2025.
