aw

ayat

W É fwoyn

ς Κυριακής

Μ Μ Μ ωμη me nnmamc ή ι ΐ Γ
Ηρθε και στην Ελλάδα ο Γκαροντί. Για να μας πει και από κοντά ότι ôev σκοτώθηκαν 6α και τόσο πολλοί Εβραίοι οπό το ναζιστικό καθεστώς και ότι ο Χίτλερ 6εν είχε σχεδιάσει καμιά γενοκτονία. Στο πρόθυμο ακροατήριό του, όιπλα στους παραδοσιακούς ακροόεξιούς αντισημίτες, ξεχωρίζουν οι όιανοούμενοι του «προοόευτικού αντισημιτισμού^. 

at μεν και et $ε
^ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΛΛΑΤΟΣ. * Την ελληνική έκδοση tou βιβλίου του Ροζέ Γκαροντί προλογίζει ο Δημήτρης Κολλάτος. Στο σύντομο κείμενό του, ο έλληνας σκηνοθέτης, δημοαιολογος και πολιτευτής αποφεύγει να ταυτιστεί με τις απόψεις του γάλλου συγγραφέα: «4εν 5ο υπερασπιστώ τις θέσεις tot/ Ροξε Γ<αροντί ούτε do κρίνω την αξία των στοιχειά))/ που παραθέτει*. Προλαβαίνει ωστόσο, μέσα σε μιάμιση σελίόα, να γράψει όυο ανακρίβειες. Πρώτα-πρώτα ότι το βιβλίο έχει απαγορευτεί στη Γαλλία. Φυσικά τέτοια απαγόρευση όεν υπάρχει. Το βεβαίωσε ο ίόιος ο Γκαροντί, προσθέτοντας ότι μόνο αε ένα καντόνιο της Ελβετίας υπάρχει παρόμοια απαγόρευση. Απλώς το γαλλικό πρωτότυπο έχει εκόοθεί από έναν περιθωριακό ακροδεξιό εκόοτικό οίκο με μικρή πρόσβαση σε βιβλιοπωλεία εκτός του «χώρου*. Δίωξη έχει ασκηθεί κατά του Γκαροντί, μετά από μήνυση 6ύο αντιρατσιστικών οργανώσεων, σύμφωνα με το νόμο Γκεϊσό, αλλά η υπόθεση όεν έχει φτάαει ακόμα στο ακροατήριο. Δεύτερη ανακρίβεια: ο Γκαροντί όεν ήταν γενικός γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κ. Κ. Γαλλίας κατά την εποχή της εισβολής στην Τσεχοσλοβακία - ούτε υπήρξε ποτέ. ^ ΚΟΣΤΑΣ ΠΛΕΥΡΗΣ. Κάτω * από το χαρακτηριστι­ κό τίτλο «Οι ρατσιστές eiyai /εννπμένοι πΑίθιοι*, ο Βαοίλης Ραφαηλίόης καταπιάνεται σε μια επιφυλλίδα του (ίθνος 26.10.96) με τη σχέση κομμουνισμού, ναζισμού και αντιεβραϊομού. Το πιο ενόιαφέρον σημείο είναι εκείνο που ο δημοσιογράφος κάνει ασυνήθιστο άνοιγμα προς το γνωστό ηγέτη του «Κόμματος 4ης Αυγούοτσυ»: «ίινσι απορίας όξίον που άνθρωποι σαν τον /C . /Μεύρπ, fia παράό&ψμα.

της

Κυριακής

mu PMÉ ίΚΠΝΠ
και του περιεχομένου του βιβλίου, ταυτίζονται α πολύτως με τις απόψεις του Γκαροντί και υιοθετούν τη ρητορική του. Φυσικά, όταν δουν τα σκούρα, ε­ πανέρχονται στην αρχική τους επιχειρηματολογία περί «ελευθερίας των ιδεών». Το χαρακτηριστικό στοιχείο του ελληνικού κύ­ κλου υποστηρικτών του Γκαροντί είναι ότι η πολιτι­ κή τους τοποθέτηση δεν έχει καμιά σχέση με την π < " ραδοσιακή μήτρα του αντισημιτισμού, την άκρα ξιά. Ο πρώτος που αρθρογράφησε με αλλεπάλληλα υμνητικά κείμενα υπέρ του Γκαροντί όεν ήταν ο Κώστας Πλεύρης, αλλά ο Βαοίλης Ραφαηλίόης. Ανάλογες απόψεις φιλοξενήθηκαν σε στήλες όπως ο σύνοικός μας «Τύπος των Ηλων». Οσοι έχουν γνωρί­ σει τον κ. Ραφαηλίδη από τις χειμαρρώδεις τηλεο­ πτικές του επιδόσεις, όπου δεν σηκώνει μύγα στο μαρξιστικό του σπαθί, θα νιώσουν ασφαλώς αμηχα­ νία. Πώς είναι δυνατόν να ταυτίζεται με τους φασί­ στες της «Νέας θέσεως» που έσπευσαν να περιβάλουν με τη στοργή τους και να εκδώσουν το έργο του Γκαροντί; Η πρώτη δικαιολογία που προβάλλει ο ίδιος ο κ. Ραφαηλίόης δεν είναι ασφαλώς πειστική. «Μπορεί να μπέρόεψ/ε τους πόντες, ίσως και τον &Μ ηνα εκόότη ο Γκαροντί» (Εθνος, 17.10.96). Μ' άλ­ λα λόγια, μπορεί ο εκδοτικός οίκος να ειδικεύεται σε φασιστικά και αντισημιτικά βιβλία, αλλά στην περίπτωση Γκαροντί «το /%Μ ίο είναι μόνο αντισιωνιστικό και καθόδου αντισημιτικό, και οπωσόπποτε βαθύτατα αριστερό». Είμαστε υποχρεωμένοι να υπενθυμίσουμε ότι η «Νέα θέσις» του κ. Σχοινά (ή Σχινά) είναι το επίση­ μο εκδοτικό του Πλεύρη, του Γεωργαλά και τ Λεπέν, με δεκάδες προπαγανδιστικά βιβλία του φα­ σιστικού και ναζιστικού χώρου. Τα στελέχη της «Νέας Θέσεως» είναι τα ιδρυτικά στελέχη του νεοφασιστικού ΕΝΕΚ και εξέόιόαν κατά καιρούς διάφο­ ρα έντυπα φασιστικού και αντισημιτικού προσανα­ τολισμού (Συναγερμός, 2ίος Αιών, Λ/έα θέσις). Ο ί φκ'Σ.; Focal Press

Γ οως σε καμιά άλλη χώρα όεν απέκτησε τόσο έν[ θερμούς υπερασπιστές το βιβλίο του Ροζέ S Γκαροντί, όοο στην Ελλάόα. Αν πιστέψουμε τον εκόότη του, μέοα σε λίγες μέρες Οι θεμε/\ιώόεις μύ­ θοι της ισραηΑίνης πολίτικης πούλησαν 2.000 αντί­ τυπα, αριθμό ρεκόρ για τη χώρα μας και ειόικά για ένα «πολιτικό βιβλίο». Στην επιτυχία ουνετέλεσε α­ σφαλώς και ο αντίκτυπος του θορύβου που προκλήθηκε στη Γαλλία, όταν έγινε γνωστό ότι ο ηλικιωμέ­ νος συγγραφέας, αφού πέρασε από τον προτεστα­ ντισμό, το σταλινισμό, τον καθολικισμό και το ι σλάμ, κατέληξε στην υιοθέτηση του ωμού αντισημι­ τισμού. Εχουμε ασχοληθεί με το περιεχόμενο του βιβλί­ ου εγκαίρως («Το τελευταίο "Πιστεύω" του Ροζέ Γκαροντί», f^/i/Sov, 9.6.1996). Μια απλή ανάγνωσή του αρκεί, νομίζουμε, για να πειαθεί ο νηφάλιος πα­ ρατηρητής ότι οι απόψεις του Γκαροντί επαναλαμ­ βάνουν κατά λέξη ολόκληρη τη φιλολογία των «αρνητιστών» της δεκαετίας του '70. Η παράθεση πλήθους «στοιχείων» μπορεί να θαμπώνει τον αόαή αναγνώστη, προδίδει όμως και την καθαρή πρόθεση του συγγραφέα να αποδείξει πάση θυσία μια προκατασκευασμένη αλήθεια. Αναμιγνύονται με τον πιο α­ δόκιμο τρόπο η προσωπική μαρτυρία θυμάτων, οι διαβλητές πηγές και οι σοφιστείες. Χαρακτηριστικό δείγμα της επιχειρηματολογίας του, που το επανέλαβε και στην Αθήνα: Οταν του γίνεται κριτική για τη μακάβρια λογιστική στην οποία επιδίδεται, προκειμένου να μειώσει όσο γίνεται τον αριθμό των δολοφονηΟέντων εβραίων και συνεπώς να οχετικοποιήσει το Ολοκαύτωμα, έχει έτοιμη την απάντηση, «/ίκόμα και ένας μόνο εδραίος αν όοΑοφονήθηκε α­ πό τους ναζιστές, ε/ώ αυτό το θεωρώ έ/κΑημα κατά της ανθρωπότητας». Μ' αυτό τον τρόπο θεωρεί ότι αποστομώνει όσους τον κατηγορούν για αντισημιτι­ σμό. Στην πραγματικότητα ελαττώνει μέχρις εξαφανίσεως τη γενοκτονία. 0ι υποστηρικτές του Γκαροντί οτη χώρα μας αρκούνταν μέχρι σήμερα να καταγγέλλουν τις διώ­ ξεις εις βάρος του οτη Γαλλία. Παρέλειπαν βεβαίως να σημειώσουν ότι οι κύριοι ιδεολογικοί αντίπαλοι του Γκαροντί, όπως, για παράδειγμα, ο γνωστός ι­ στορικός Πιέρ Βιντάλ Νακέ, είχαν εναντιωθεί απολύτως στη θέσπιση και τη χρήση του νόμου Γκεϊσό, ακριβώς επειδή διαφωνούν με οποιαδήποτε ποινικοποίηση της ελεύθερης έκφρασης, ακόμα και των φιλοναζιστών. Μέχρι σήμερα μπορούσε κανείς να οχυρωθεί πί­ σω από την άγνοια της γαλλικής γλώσσας ή τη δυ­ σκολία να προμηθευτεί το βιβλίο, για να δικαιολο­ γήσει την ενασχόλησή του μ' αυτό, χωρίς να γνωρί­ ζει το περιεχόμενό του. Από τη στιγμή που κυκλο­ φόρησε η ελληνική μετάφραση, η δικαιολογία αυτή δεν στέκει. Και, ω του θαύματος! Οι ίδιοι που πε­ ριορίζονταν αε διαμαρτυρίες για τη φίμωση των ι­ δεών αναόεικνύονται σε ένθερμους υποστηρικτές 

Λ (Λ μεν ^ ^κηι à δεy
που έχουν τον κοινό νου, όεν είναι σε θέση νσ κσταΛά^ουν πως όΛΛο Εβραίος καπιταλιστής, άΛΛο Εβραίος μαρξιστής, άΛΛο Εβραίος σοφός, ίσως άσχετος και με τον καπιταλισμό, και με τον κομμουνισμό, και με τον εβραϊσμό». Εφόσον έχει «τον κοινό νου» ο κ. Πλεύρης, δεν θεωρείται από τον κ. Ραφαηλίδη «γεννημένος /Μόκας», κατά συνέπεια δεν είναι ρατσιστής. Κάνουμε λάθος; ^ ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΧΟΙΝΑΣ. 0 * έλληνας εκδότης του Γκαροντί στα έντυπα που κατά καιρούς διευθύνει δημοσιεύει πολλά σχόλια για τους εβραίους. Χαρακτηριστική πολιτική τοποθέτηση: «Αν τους όείτε (τους εβραίους) νσ συμμαχούν και με το Ζιά^οΛο μην εκπΛα^είτε. Τον έχουν άΛΛωστε μέσσ τους», (/νέα θέσις 1.8.82). «Οι όύο κυρίαρχες φυΛές τπς ανθρώπινης ιστορίας όίνουν /ισ μια ακόμη φορά την μάχη της επικρατήσεως. μ παρακμή της εΛΛπνικής φυΛής ελευθέρωσε το πεόίο όρόσεως στους εδραίους, επιτρέποντάς τους την καταόυνόστευσι των Λαών. Ενας νέος ΕΜπνικός πολιτισμός αποτεΛεί σήμερα την εΛπίόα οΛοκΛηρου τπς ανθρωπότητος. /C i ενώ το σκήπτρο του Σιωνισμού εμφανίζει τα πρώτα σπμάόια της πτώσεώς του, στην καρόιά τπς ΕΛΛάόος ανστέ/Μει ανώτερη φυΛή. Και η ιστορία, χιΛιάόες χρόνια τώρα, όιόάσκει στους Λαούς τπς οικουμένης τη φυλετική ανωτερότητα των εΛΛήνων. Αυτή είναι και η αιτία του αιωνίου μίσους των εδραίων εναντίον του έθνους μας». (Συναγερμός, 30.9.96) ^ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΕΣ. «Πιστεύω * ότι, αντιφατικοί σαν τον ΡαφαπΛίόπ, μπορούν να /ίνουν υπερπατριώται, όπως έδιναν ποΛΛοί, από την αρχαιότητα ως σήμερα. Ο ίόιος ο Περικλής /ΙσννάπουΛος ήτο μποέμ πριν /ίνει ο ασυμβίβαστος εθνσποστοΛος», διαβάζουμε σε προτάσεις

0 Γκαροντί στην Αθήνα. Δ εξιά ο εκδότης της «Νέας 0έσεως>< Ιωάννης Σχοινάς, αριστερά σε χρέη διερμηνέα ο συγγραφέας Μάριος Βερέτας.

διος ο κ. Σχινός επιχείρησε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου του Γκαροντί στην Αθήνα να σχετικοποιήοει κάπως τα πράγματα. «Είμαι? στρατευμένος μόνο στην υπηρεσία του ε/Μπνισμού. 0 εΑΑπνισμός είναι τελείως όιαφορειι/(ο φαινόμενο από οποιοόήποτε άΑΛο. ^πό την έννοια αυτή, έχω εκόώσει ^ι^3Αίο στο παρελθόν και εκόίόω και σήμε­ ρα. θα συνεχίσω να υπηρετώ τον εΜπνισμό, αΛΛό πέρα απ' αυτά έχω και μία επιχείρηση. Είναι Λοιπόν φυσικό νσ επιΛέ)/ω /?ι/3Λία )/ια τα οποίο πιστεύω ότι θα έχουν τη με)/αΛύτερπ όυνατή κυκλοφορία. Οταν είόα το θόρυβο που όημιουρ/ήθπκε, αποφάσισα να εκόώσω και το ^ ι ^ ί ο του κ. /καροντί». Ασφαλώς όεν μετέβαλε απόψεις το ιόρυτικό μέλος του ΕΝΕΚ: «Κανείς άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του σοβα­ ρό όεν μπορεί να αρνηθεί το παρελθόν του. Αεν θέΛω να αρνηθώ το πσρεΛθόν μου». Αυτά όλα τα γνωρίζουν βεβαίως οι εγχώριοι υ ποστηρικτέςτου Γκαροντί. Ειόικά ο κ. Ραφαηλίόης όεν μπορεί να ισχυριστεί άγνοια, εφόσον παραβρέ­ θηκε ακόμα και στα εγκαίνια του νέου καταατήμαί ^ος της «Νέας θέοεως», μαζί με τον Κώστα Πλεύρη. I ^ν «καρφώνει» ο 2ίος Αιών (τ. 23, 17.3.96): «Παρόντες όΛοι οι συ//ραφείς που εμπιστεύονται τσ βί/Hia τους στπ "/νέσ θέσι" με επικεφαλής τον Κώστσ /7Λεύρπ. Παρόντες όμως και προσωπικότητες από την άΜ π μεριά, με αισθητή την παρουσία του ΒασίΛπ ΡσφαηΛίόπ». Πώς να εξηγηθεί αυτό το παράξενο ειόύλλιο, αν απορριφθούν τα α­ φελή σχήματα με τα «όύο άκρα που συναντιούνται» κ.λπ.; Την απάντηση έόωσε ο ίόιος ο

Γκαροντί, όταν τον ρωτήσαμε πώς είναι όυνατόν να συνεργάζεται με φασίστες και αντισημίτες, ενώ ο ί όιος διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι πολεμάει τον ε­ θνικισμό και τον αντισημιτισμό. Χρειάστηκε βέβαια να επιμείνουμε, διότι αρχικά έκανε ότι όεν κατάλα­ βε. «Αεν συνεργάζομαι με κσνένσν. Οφείλουμε όμως σήμερα να κοιτάζουμε ποιος είναι ο κύριος εχθρός της οικονομίας κσι του πολιτισμού όΛων των Λαών του κόσμου, όηΛαόή οι Ενωμένες Πολιτείες, Αυτπ τη στψμή υπάρχει ένας με/όΛος κίνόυνος εξσμερικσνισμού της Ευρώπης, Κστό συνέπεια, έχουμε και πάΛι φθάσει στο σημείο εκείνο που ήμαστε όταν πολε­ μούσαμε εναντίον του ΧίτΛερ. Οι έννοιες όεξιός και αριστερός έχουν εξαφανισθεί. Υπάρχει μόνο μια επιΛο/ή; σντίστσσπ ή συνεργασία. Εκείνη την εποχή που ήμουν στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος είχαμε όίπΛα μας τους ^αοιΛόφρονες, τους χριστιανσόημοκρότες κ.Λπ. Σήμερα, με την ανεργία που μσς έχει επι^Ληθεί από τους Αμερικανούς, πρέπει να υ­ ποστηρίξουμε την Ευρώπη. Σ' αυτό τον α/ώνα κατά της Αμερικής θα συνεργαστούμε με ανθρώπους που όεν α/απάμε και που όεν συμφωνούμε με τις πολιτι­ κές τους απόψεις. Αυτοί όμως μας βοηθούν να πολε­ μήσουμε τον κύριο εχθρό». δώ ίσως πρέπει να αναζητηθεί το κομβικό στοιχείο που συνενώνει τους αντιαμερικά__ÎJ νους ακροδεξιούς με ορισμένους παραδοσια­ Η κούς αντημπεριαλιοτές της αριστερός. Συμμερίζονται μια παρόμοια συνωμοτική αντίληψη της ιστορίας και θεωρούν μοναδική πηγή όλων των δεινών του κόσμου τη «σιωνιατική ηγεσία» των ΗΠΑ. Το απλοϊκό σχήμα καταλήγει στην ομόθυμη υποστή­ ριξη μυθοπλασιών, όπως τα βιβλία του αυτοπαρουσιαζόμενου ως υπερπράκτορα Στριγγά, που εκδίδονται επίσης από τη «Νέα θέσι» και προπαγανδίζο­ νται με θέρμη από τον κ. Ραφαηλίδη. Η αθηναϊκή υποδοχή του κ. Γκαροντί από μερίδα της «προοδευτικής διανόησης» επιβεβαιώνει την ε­ κτίμηση της ιστορικού Ελένης Βαρίκα, καθηγήτριας στο Πανεπιστήμιο Παρίσι VIII: «Μ πορεία του Γκαροντί αποτεΛεί /εΛοιο/ρσφική εκόοχή μιας στά­ σης η οποία, στο όνομα ενός ^ευόο-αντιιμπερισΛισμού, απέφυ/ε νσ κστσ^/είΛει ή και ανέχθηκε- τον αντισημιτισμό, όταν αυτός εκφραζόταν από φορείς απελευθερωτικών κινημάτων, ιόισίτερα στο πΛαίσιο της παλαιστινιακής επανάστασης.» Μόνο που οι εγ­ χώριοι θαυμαστές του προχώρησαν ένα βήμα παρα­ πέρα. 1

Η παρέμβαση των φοιτητών εμπόδισε πριν από δύο χρόνια τη συζήτηση Ραφαηλίδη Πλεύρη στη Νομική Σχολή. 0 διάλογος μεταφέρεται σήμερα στον Τύπο. 

Λ ο ι μεν ^
\ MXI1 CÎ 5 c J
tou εθνικόφρονος αναγνώστη Mix. Μιχαηλίδη στο 4ο τεύχος του περιοδικού /7όντο (ομογάλακτη έκόοοη του ιστοριοδιφικού Tdre), τον Απρίλιο του 1994. Ακολουθούν ιόέες για όιεύρυνοη του καστ με συνεντεύξεις των ΙΊλεύρη, Παπαθεμελή και Σαρτζετάκη και συντονισμό των προσπαθειών του εντύπου με αυτές της ΕΜοπίας και του ΕΜπνισρού του I. Σχοινά. ^ ΝΙΚΟΣ ΤΣΑΓΚΡΗΣ. Ο y αρθρογράφος του Fdvouç τοποθετείται απέναντι οτην υπόθεση Γκαροντί: «70 npd^&Anpo είνοι εκείνοι που ενοχΑούντοι. /ίυτοί που ενοχλούνται οπό tnt/ προσωπική όπο^π, τπν προσωπική οκέ^η, τπν προσωπική όπριουρ/ίο είνοι /ί ύποπτοι η πΑί^ιοι. Στπ ου/κεκριρ^νπ περίπτωση πρόκειται σοφώς περί υπόπτων. Fivoi το όιεβνές εβραϊκό Αόμπι. /7ου ρε //cdddouç ^οιώόεις' εκόπ^ώνει σνά τον Kdopo το οιώνιο κά/ιπ,Αεξ' του». (6.11.96) Αλήθεια, αυτό το «αιώνιο κόμπλεξ» πού το αποδίδει ο κ. Τσαγκρής; Στα χρωμοσώματα των εβραίων ή μήπως στο γεγονός ότι το Ολοκαύτωμα όεν ήταν πλήρες; ^ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ. * Τυπικό όείγμα όιεύρυνσης της μεταπολιτευτικής συμπαράστασης στους Παλαιστινίους προς αντισπμιτική κατεύθυνση μπορεί να θεωρηθεί η Μεσογειακή ΑΑ^π^ε)γύπ που εξέόιόε τη όεκαετία του '70 ο Πέτρος Βάβαλης. Στο τεύχος 29-30 (Απρίλιος 1978), π.χ., ελάχιστες μόνο σελίόες χωρίζουν την αντιιμπεριαλιστική αρθρογραφία των Μιχάλη Ράπτη και Πλουτή Σέρβα ή την ποίηση του Μαχμούτ Νταρουίς από τις παρακάτω «διαπιστώσεις» του Γιάννη Φουρόκη: «π π^ειο^πφία των ί^ρσίων που κατοικούν οτπ χώρο ρας και έχουν αποκτήσει τυπικό pdvo

οπημίκρ
της Κυριακής
Γ άρνηση του Ολοκαυτώματος ως στράτευση ί- ί eg έναν απροκάλυπτο αντισημιτισμό συνδέJ L - ^εται ιστορικά με τη φιλοναζιστική ακροδε­ ξιά. Στην πορεία ωστόσο της συγκρότησης αυτού του ρεύματος υπήρξαν ορισμένες περιπτώσεις ατό­ μων αριστερής προέλευσης που υιοθέτησαν τις από­ ψεις των αρνητιοτών, ισχυριζόμενοι ότι η αμφισβή­ τηση του Ολοκαυτώματος δεν συνεπάγεται αυτόμα­ τα την πολιτική τους μετατόπιση. Στην πραγματικό­ τητα, όμως, όλοι οι «αριστεροί» αρνητιστές σχετί­ στηκαν στενά με τις νεοναζιστικές ομάδες και τις εκδόσεις τους, ενώ χρησιμοποίησαν στο έπακρο τις διεθνείς τους διασυνδέσεις. 0 αρνητισμός εμφανίστηκε την επαύριο της λήξης του Β Παγκόσμιου Πολέμου και στηρίχθηκε εξαρχής σε ένα αναπόδεικτο αξίωμα: ο εθνικοσοσιαλισμός ουδέποτε επιδίωξε τη συστηματική εξόντωση των ε­ βραίων, ενώ το Ολοκαύτωμα ουνιοτό μια γιγαντιαία πολιτικό-οικονομική παραχάραξη της ιστορίας κα­ θοδηγούμενη από το κράτος του Ισραήλ. Στη Γαλλία, οι απόψεις αυτές διατυπώθηκαν για πρώτη φορά προς το τέλος της δεκαετίας του '40 από το φιλοναζιστή Μορίς Μπαρντές, ο οποίος υποστήριξε ότι οι νικητές επιβάλλουν τη δική τους εκδοχή για τα γε­ γονότα και ότι το μοναδικό σφάλμα της Γερμανίας υ­ πήρξε ότι έχασε τον πόλεμο. Περιθωριακές σε μια κοινωνία που διατηρούσε ακόμη έντονα τα αντιφα­ σιστικά ανακλαστικά της, οι θέσεις αυτές θα απο­ κτούσαν στη Γαλλία μεγαλύτερο ακροατήριο κατά τη όεκαετία του '50. Στη διαδικασία αυτή σημαντικός υ­ πήρξε ο ρόλος του Πολ Ρασινιέ, παλιού στελέχους του Κομμουνιστικού Κόμματος και κρατούμενου των ναζιστικών στρατοπέδων. Ξεκινώντας από την «απομυθοποίηση» της αλληλεγγύης μεταξύ των κρα­ τουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ο Ρασινιέ προχώρησε στη σταδιακή αμφισβήτηση των δεδομέ­ νων του Ολοκαυτώματος: οι θάλαμοι αερίων ήταν λ ι γότεροι από ό,τι πιστεύεται, τα θύματα της γενο­ κτονίας δεν έφθασαν ποτέ τα έξι εκατομμύρια, ο πό­ λεμος υπήρξε αποτέλεσμα συνωμοσίας εμπόρων ό­ πλων και σκοτεινών ομάδων αποτελούμενων από * < σόνους και εβραίους. Σύντομα, ο «αριστεμ^> Ρασινιέ θα συνδεόταν στενά με τους γαλλικούς και γερμανικούς νεοναζιστικούς κύκλους και τα έντυπά τους. Από το 1955 μάλιστα επέλεξε ως εκδότη του τον Μορίς Μπαρντές, τον άνθρωπο που το 1967 θα εκ­ φωνούσε και τον επικήδειο του. Η επόμενη φουρνιά αρνητιοτών (ο Ελβετός Ζ. Αμοντρίζ, ο Γάλλος Ροκ κ.ά.) ήταν άτομα συνδεδε-

Το κρεματόριο του Α ουσβιτς.

Τη κέρπ mu Ταύρου
Γ ί 1 η δεκαετία του '80 η «αλ­ λαγή» του παπανόρεϊκού - L ΠΑΣΟΚ περιλάμβανε και ένα ζωηρό «λαϊκό, αντιδεξιό και πατριωτικό» ρεύμα, όπως το διαπαιδαγωγούοε πολιτικά και το ε­ ξέφραζε ο «αυριανισμός». Αλλά και πολλοί καλοπροαίρετοι (;) της παραδοσιακής αριστερός και της σοσιαλδημοκρατίας είχαν βρει στις εφημερίδες και το «λαό» του Γ . Κουρή ένα «στρατηγικό σύμ­ μαχο» για τις ριζοσπαστικές με­ ταρρυθμίσεις που οραματίζο­ νταν! Η υποβάθμιση επομένως της απροκάλυπτης αντιοημιτικής ιδε- 

μένα εξαρχής με τον ευρωπαϊκό νεοναζισμό. Να ξε­ χωρίσουμε το Γερμανό Τις Κριστόφεροεν, έναν πα­ λιό στρατιώτη των Ες-Ες που υπηρέτησε στο Αουοβιτς και μετά τον πόλεμο εμφανίστηκε ως δη­ μοσιογράφος: το βιβλίο του ίο φέμα του /ίουσ^ιτς κυκλοφόρησε το 1973, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και πούλησε ένα με όύο εκατομμύρια αντί­ τυπα, αποτελώντας την κύρια «πηγή» των μεταγε­ νέστερων αρνητιστών. Λίγο αργότερα θα εμφανιζό­ ταν ο Γάλλος Φορισόν, ειόικός σε θέματα λογοτε­ χνίας, ο οποίος ομολόγησε κάποτε ότι άρχισε να α οχολείται με τους θαλάμους αερίων μόλις όιάβασε το έργο του Ρασινιέ. «Αριστερός» ή «απολιτικός» κατά όική του πάντοτε όήλωση- ο Φορισόν έμελλε σύντομα να αποκτήσει φήμη «εμπειρογνώμονα» και να αποόεχθεί πάμπολλες προσκλήσεις από ακροδεξιά και νεοναζιστικό κόμματα της Γερμανίας, της Ελβετίας και της Σουηόίας. Αντίστοιχες υπήρξαν οι εκλεκτικές πολιτικές συγγέ­ νειες και των λοιπών αρνητιστών που εμφανίστηκαν προς το τέλος της όεκαετίας του '70: του Αμερικανού Αρθουρ Μπουτς, καθηγητή πληροφορί­ ας, το βιβλίο του οποίου (% απάτη του 20ού σιώνσ, ^-76) εκόόθηκε στις ΗΠΑ και κυκλοφόρησε στη Βρετανία από τις εκόόσεις του «Εθνικού Μετώπου»' του Γερμανού Βίλχελμ Στέγκλιχ (Ο μύθος του /ίουσβίτς, 1979) που συνδέεται άμεσα με τη μεταπο­ λεμική γερμανική ακροδεξιά* του Αυστραλού Τζον Μπένετ που ξεκίνησε από το Συμβούλιο Κοινωνικών Δικαιωμάτων της χώρας του για να καταλήξει σύμ­ μαχος της αυστραλιανής ακροδεξιάς' του Βρετανού

Ρίτσαρντ Χάργουντ, συγγραφέα της μπροσούρας /7έθαναν πράγματι έξι; εκατομμύριο; (1974), ο οποί­ ος αργότερα ανέλαβε τη διεύθυνση του περιοδικού του Εθνικού Μετώπου* του γερμανικής καταγωγής Ερνστ Τσίντελ που εγκαταστάθηκε στον Καναδά, ό­ που συνεργάστηκε με αντιοημιτικά έντυπα και υ­ πήρξε συνιδρυτής της ομάδας «Λευκή Δύναμη». 0 Φορισόν και ο πρώην Ες-Ες Κριστόφεροεν υπήρξαν οι βασικοί μάρτυρες που κάλεσε να τον υπερασπι­ στούν, όταν κατηγορήθηκε από μια παλιά κρατού­ μενη ότι «όιαόίόει φευόείς πληροφορίες που όισστρεβΑώνουν το ιστορικό γεγονότα». Εκτός των λοιπών σχετικών δραστηριοτήτων του, ο Τσίντελ εί­ ναι και χρηματοδότης των γερμανικών νεοναζιατικών ομάδων. Η πιο πρόσφατη (αλλά ολιγάριθμη) γενιά αρνητιστών στη Γαλλία και την Ιταλία προέρχεται από τα κινήματα του '68. 0 Πιέρ Γκιγιόμ είναι ο χαρακτηρι­ στικότερος ίσως εκπρόσωπος αυτής της τάσης: γνώ­ ρισε από νωρίς τα γραπτά του Ρασινιέ κι αργότερα επηρεάστηκε ιδιαίτερα από το έργο του Φορισόν. Στην ίδια ομάδα μπορεί να ενταχθεί και ο ΣερζΤιόν, καθώς και ο Αλέν Γκιγιονέ. 0 Γκιγιονέ αυτοχαρακτηρίζεται ακροαριστερός αλλά είναι ένας φανατικός αντιαημίτης και υπήρξε ο μοναδικός έως σήμερα Γάλλος που καταδικάστηκε για τα κείμενά του σε μη εξαγοράοιμη ποινή φυλάκισης. Στο κλίμα αυτό, η έκ­ δοση του βιβλίου του Ροζέ Γκαροντί από τον οίκο «La veiDe Taupe» δεν αποτέλεοε έκπληξη: πρώην α­ κροαριστερές, οι εκδόσεις αυτές είναι από καιρό βήμα νεοναζιστικών και ρατσιστικών απόψεων.

Km et œ
την εΜπνική υπηκοότητα, όρουν σαφώς ανθεΑΑπνικά. Μετά όμως το 7974, ε^πί^ω και πιστεύω πως η Κ777 έχει αντιΛηφθεί, έστω και αργό, πως ό /α τα όεινα και άΑοι οι κίνόυνοι που περνά η σύγχρονη Ε Μ ό ό α και η Μίπρος είναι έργο του Σιωνισμού^... ^ y ΣΑΠΡΑΝΙΔΗΣ. H εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο το 1982 είχε δώσει αφορμή σε μια πραγματική έξαρση του αντισημιτισμού. Μεταξύ άλλων, ακούστηκε τότε από «προοδευτική» πλευρά και το αδιανόητο: να μποϊκοταριοτούν τα καταστήματα ελλήνων πολιτών εβραϊκού θρησκεύματος. Αντιγράφουμε από σχετικό σχόλιο των Γ . Μητροφάνη και Π. Πιζάνια στο περιοδικό 0 /7οΑίτης: «Πρώτος ο κ. Σαπρανίόπς, ο οποίος στην πρωινή εκπομπή του μεγάλης ακροαματικότητας Κάθε μέρα παντού", στο δεύτερο Πρόγραμμα, μσς όιάβασε γράμμα ακροατή της εκπομπής που υποστήριζε ότι πρέπει να γίνει απογρσφή των επιχειρήσεων εΑΑήνων πολιτών εβραϊκού θρησκεύματος, για να τους σαμποτάρουμε σε αντίποινα των όσων κάνει ο ισραηΑινός στρατός στους Παλαιστίνιους. Μ ανάγνωση τέτοιου γράμματος όμως συνιστά ανοιχτή πρόκΛηση, επιθετική παρότρυνση εναντίον ελλήνων πολιτών. 0 κ. Σαπρανίόπς όήΛωσε, ^έ^αια, ότι όεν συμφωνεί υε όσα γράφει ο ακροατής γιατί υπάρχουν και καΑοί Εβραίοι. Α Μ ά ακριβώς εόώ γεννιέται το ζήτημα.' κατά την κρίση του κ. Σαπρανίόπ μπορούμε να σαμποτάρουμε τους κακούς, /(σι ποιος θα κρίνει ποιοι είναι οι "κσΑοί* και ποιοι οι "κακοί; Μ FP7; λοιπόν, συνεργεί σε σαμποτό^ εναντίον εΑΑήνων πολιτών, οπότε οι υπεύθυνοι τι κάνουν;» («Αντισημιτισμός Εδώ και Τώρα», 0 ΠοΑιτπς, τ. 52, Ιοΰνιος-Ιοΰλιος 1982, ο. 15).

Ο ι «κατασκευ­ ασμένες βεβαιότητεςκατά τους α ρνητισ τές. Η υποδοχή σ το Αουσβιτς, η κράτηση των π α ιδιώ ν ,ο μαζικός τάφος στο Μ πέργκεν Μ πέλσεν.

ολογίας που διαπερνούσε τις στή­ λες των εντύπων του Ταύρου, ό­ πως και του χυδαίου σοβινισμού τους, υπό το φώς των πολιτικών σκοπιμοτήτων της εποχής, μπορεί να είναι ερμηνεύσιμη, δεν παύει όμως να παραμένει ασυγχώρητη. Το σημερινό ασταθές διαζύγιο της «κεντροαριστεράς» με το λαϊκι­ σμό και τις ρατσιστικές του όψεις όεν την απαλλάσσει αναδρομικά από τις τεράστιες ευθύνες της. Η «θεωρία» του «αυριανισμού» για τις εξωτερικές σχέ­ σεις της χώρας διαπνέεται από ό­ λους τους εξωφρενικούς μύθους περί «παγκόσμιας εβραϊκής συνω­ μοσίας». Πίσω από κάθε διαφορά με τους «εχθρούς του ελληνιορού» πρώτο το συγκρότημα του Ταύρου εντόπιζε (και φυσικά συ­ νεχίζει να εντοπίζει) τους εβραί­

ους, όπως ακριβώς και οι εθνικι­ στικές και ναζιστικές γκρούπες. « 0 "αυριανισμός" όιακστέχεται ο ­ πό τον πιο φανατικό εθνικισμόσο^ινισμό καθώς και από έντονο ρατσισμό, αντισημιτισμό, ^ποόαυ/^ει και καΜιεργεί συστημα­ τικό αισθήματα έχθρας και απέ­ χθειας απέναντι σε ό/Μους ^αούς σύμφωνα με το χιτλερικό αξίω­ μα», σημειώνει ο Αρης Παπόνθιμος στη μελέτη του /)υριανισμός το σημερινό πρόσωπο του φασι­ σμού ( Θεμέλιο, 1989). Τα παραδείγματα του αντιση­ μιτισμού στο συγκρότημα του Ταύρου είναι άφθονα. Οι Εβραίοι ετοιμάζουν μια «νέα εποχή» με ειρήνη χωρίς ελευθερία, έγραφε η Αυριανή (5.10.1988) λίγο μετά την «ανατριχιαστική», όπως υπο­ γράμμιζε, αποκάλυψη ότι «το σή-

μα της (Μυμπιόόας της ΣεοώΑ αποτέΑεσε γραμμική παράσταση του αριθμού 666»/ Το μείγμα βλα­ κείας και μισαλλοδοξίας φτάνει ως το μνημειώδες πρωτοσέλιδο του δημοκρατικού /)όγου στις 7.3.1989, όπου η άποψη του περιο­ δικού 7ΐ/πε για το σκάνδαλο Κοσκωτά και τη διαφθορά στην τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αποδί­ δεται στους Εβραίους, τη CIA και προφανώς στον Μητσοτάκη. Στην εποχή του «εκσυγχρονι­ σμού» ο «αυριανισμός» δεν που­ λάει ιδιαίτερα, όεν παύει όμως να πλασάρει (και μέσω ορισμένων α­ στεριών του Καναλιού 5) τις α­ νοησίες περί των «Πρωτοκόλλων των σοφών της Σιών», μπολιάζο­ ντας σταθερά με το αντισημιτικό δηλητήριο το όποιο «προο­ δευτικό» κοινό του. 

( δκιβάστε )
A # Libertaires et uÎtra-

#^gauche'contre/e
negationnisme (εκόόσεις Reftex, Παρίοι 1 9 9 6 ) . Συλλογική απάντηση στο τμήμα εκείνο της γαλλικής «όκρ ας αριστερός^ που προσχώρησε σχετικό πρόσφατα στο ρεύμα των σρνητιστών. Ιόιαίτερο ενόιαφέρον παρουσιάζει τ ο χρονικό του φαινομένου από τα πρώτα μετα­ πολεμικό χρόνια έως σήμερα και ππεριοόολόγησήτου. Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Εβραϊσμού, Οι Ε^ρσίοι στον χώρο. ζητήματα ιστορίας στη μσκρσ ίιάρΜίσ (Εκόόσεις Γαβριηλίόης, Αθήνα 1995). Στα πρακτικά αυτό του Α* Συμποσίου Ιστορίας της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Εβραϊσμού, που πραγματοηοιήθπκε οτη Θεσσαλονίκη το Νοέμβριο του 1991, θίγονται αρκετές πτυχές της ιστορίας του ελληνικού εβραϊσμού. Για το θέμα μας ξεχωρίζουμε την εισήγηση της Φραγκίσκης Αμπατζοπούλου «H εικόνα του Εβραίου στην ελληνική πεζογραφία: οτερεοτυπικές τεχνικές και λογοτεχνία σποόιοπόμηησης^. ^ Α « Ε β ρ α ί ο ι στην Ελλάόα. Προοεγγιαεις οε μια ιοτορία των νεοελληνικών μειονοτήτων^ (αφιέρωμα το υ περιοδικού Κψχρονα θέματα, τ. 52-53, Ιούλιος- Δεκέμβριος 1994, σ. 6126, επιμελημένο από την Εφη Αβόελά). Πραγματολογικές και μεθοδολογικές προσεγγίσεις της ιστορίας των εβραϊκών κοινοτήτων στην Ελλάόα κατά τους όύο τελευταίους αιώνες. Ευτυχίας Νάχμαν, Γιάννενα. Γσ^ί&ί στο π α ρ ε^Μ ν (εκόόοεις îa!os, Αθήνα 1996). H χαμηλόφωνη αλλά συγκλονιστική μαρτυρία της Ευτ. Νάχμαν για τις τύχες της εβραϊκής κοινότητας Ιωαννίνων την εποχή της Κατοχής συμπληρώνεται με ενόιαφέροντα στοιχεία για την ιστορία της κοινότητας και τις πολιτισμικές της ιόιαιτερότητες. Στο τελευταίο μέρος του βιβλίουηαυγγραφέας παραθέτει αυτούσιες τις μαρτυρίες που συγκέντρωσε από τους επιζώντες γιαννιώτες εβραίους, καθώς και από χριστιανούς που έζησαν το όιωγμό των συμπολιτών τους.

της

Κυριακής

Τόκ mu m nn
κόμα στις μέρες μας. Οτι στην πά/Sn αυτή παίρ­ νουν μέρος, θέΑουνε όε θέλουνε, ό/Soi οι ^αοί κι ά/\οι οι όιανοούμενοι». Προς αποφυγήν κάθε πα­ ρεξήγησης, τέλος, ο διευθυντής του Γάτε ανα­ λαμβάνει στο ίδιο τεύχος να ξεκαθαρίσει τη θέ­ ση του περιοδικού: «Εόώ και όέκα χρόνια, αρκε­ τοί αναγνώστες είχαν ζητήσει να ασχοληθούμε με τον Σιωνισμό. Μερικοί συγγραφείς μου ζήτη­ σαν να γράφουν σχετικά. Ο /\όγος που είχα ως τώρσ αρνπθεί ήταν η γνώση του άτι αιώνες τώ­ ρα οι απ/\οί Εβραίοι μόνο πλήρωναν τις πραγμα­ τικές ή φανταστικές συνωμοσίες των ομοεθνών τους μεγιστάνων, /(σι όεν ήθε/\α το περιοόικό αυτά να έχει μία, έστω κσι μικρή, συμβολή στη όημιουργία ενός ρεύματος τπς κοινής γνώμης το οποίο θα οόπγούσε σε οποιασόήποτε μορφής πογκρόμ. Εν τούτσις, είναι σήμερα φανερά όσο πο­ τέ ότι ο ελληνισμός υφίσταται ενορχηστρωμένη επίθεση, /(αι είναι όύσκο^ο πισ να αποκρυβεί, ό­ τι μαέστρος, ή ένας από τους μαέστρους, αυτής της ορχήστρας είναι ο Σιωνισμός». Αφού λοιπόν έχουν αρθεί όλες οι επιφυλάξεις για την καλ­ λιέργεια του αντισημιτισμού, τίποτα δεν είναι πλέον αδύνατο. Ούτε η προβολή του χουντοβα­ σιλικού Γη/\ε-Γώρα, σαν «μια ακτίνα ΕΜπνισμού στον ζοφερό κόσμο των ιόιωτικών καναγιών», ούτε η διαφήμιση του πιο καθαρόαιμου εγχώρι­ ου εθνικοσοσιαλιοτή, του Ανδρέα Δενδρινού, σαν έγκυρου αναλυτή ο οποίος «επισημαίνει την ουσία κάποιων πραγμάτων που αποκρύπτει ή όεν αντιλαμβάνεται ο Γύπος» (τχ. 47, Μάρτ. 1994), ούτε η διαπίστωση ότι «οι ΕΜηνες του 7940 ε­ πέτυχαν εκεί που απέτυχαν οι ΕΜπνες του Î922 και του Î974 γιατί είχαν ένα Μεταξα στην ηγε­ σία» (τχ. 51, Νοέμβ. 1994). Το Αουοβιτς όεν αμ­ φισβητείται μεν ευθέως, υποβαθμίζεται όμως μέσα από τον ισχυρισμό ότι «το ΕΜηνικό Ολο­ καύτωμα στην Μ. /ίσιο υπήρξε ποΑύ μεγαλύτερο τουίσραπΑίτικού» (τχ. 52, Ιαν. 1995). Μη νομιστεί, πάντως, ότι όλος αυτός ο «αντιαιωνισμός» μπαίνει στον κόπο να ασχοληθεί με τη μόνη πραγματική (πλην όμως παλιομοδίτι­ κη) διάσταση του οιωνιστικού προβλήμα­ τος - την καταπίεση δηλαδή των Παλαι­ στινίων από το ρα­ τσιστικό κράτος του Ισραήλ. Ακριβώς το αντίθετο: το αιωνιστικό κράτος κι ο στρατός του προβάλ­ λονται σαν πρότυπο για την Ψωροκώσται­ να, ενώ δεν λείπουν και οι οραματισμοί για άξονες μαζί του ενά­ ντια σε μουσουλμάνους και «παπιοτές»...

δεπε

)

A SAoaA του Κλοντ Λανζμάν Htk (1985). Πολύωρο ντοκιμα­ ντέρ για το Ολοκαύτωμα, 3σσισμένσ στις μνήμες των Μίζώντων. Παρόλο που υπάρχει π α αρχεία της, η EFT μέχρι ιήμερα έχει αηοφύγει να το ιροβάλει. A θωρηκτό <7οτφαν A CBroncnosets :ου Σεργκέι Αϊζενατάιν (1925). ο κλασικό έργο της πρώιμης :παναστατικής κινηματογρα­ φίας. Η όιάόοση το υ αντισημιτιφ ο ύ στις μάζες καταγγέλλεται iav προσπάθεια της αντίόρασης Ό εκΐρο/ίάσει τη λαϊκή ω σορίοΜ ια.

Γ ί 1 ο περιοόικό Γάτε αποτελεί ίσως την πιο όιαυγή περίπτωση μετάλλαξης από τον ε - L θνικά υπερήφανο σοοιαλπατριωτιομό της μεταπολίτευσης στην καθαρόαιμη εθνικοφροσύνη των μακεόονικών συλλαλητηρίων του 1992 κι από 'κεί στο φασίζοντα αντισημιτισμό. Το ξεκί­ νημά του, την άνοιξη του 1983, έγινε με προθέ­ σεις που αντανακλούσαν το κλίμα της εποχής: «αμφισβήτηση των κατεστημένων απόψεων για την ε/\/\πνική ιστορία», ούνόεση της εθνο-λαϊκής παράδοσης με τις επιχειρούμενες τότε εκσυγ­ χρονιστικές μεταρρυθμίσεις, υπενθύμιση ξεχα­ σμένων στιγμών από τα κοινωνικά κινήματα του παρελθόντος. Η όλη προσπάθεια στελεχώθηκε α­ πό διανοούμενους της αριστερός, όπως ο Π. Ροόάκης, και μέλη του μεταπολιτευτικού αριστερι­ σμού. Κράτησε, χοντρικά, μέχρι τα τέλη της δε­ καετίας του *80. Η τομή σημειώνεται στα μέσα του 1992, σε μια εποχή γενικευμένης εθνικής ανάτασης. Το Γά­ τε κυκλοφορεί ξανά, με τον ίόιο εκόότη-διευθυντή (Αρη Μωραΐτη) και ενισχυμένο καστ. Στον κατάλογο συνεργατών του περιοδικού προστίθε­ νται πλέον διάφοροι γνωστοί αστέρες της συλ­ λογικής επιστροφής στις ρίζες του έθνους. Το πολιτικοϊδεολογικό στίγμα του εναρμονίζεται με τις νέες τάσεις: σκοπιανοφαγία, ορθοδοξία κι αναζήτηση προαιώνιων εχθρών του έθνους. Δεν θα αργήσουν και οι πιο προχωρημένες ερμηνείες για τις κακοτυχίες της Φυλής. Σποραδικά στην αρχή, ρητά και κατηγορηματικά στη συνέχεια, ο «εβραϊσμός^ κι ο «όιεθνής σιωνισμός» προβάλ­ λονται οαν η απόκρυφη αιτία των δεινών του έ­ θνους. «% ένωση λοιπόν του Γβοαίκού /ί/ί. της Θεσσαλονίκης κσι του ΣΛάβικου του Βέ^ες αποτέ/\εσαν τη Βάση /ία την όημιουργία του Μακεόονικού κράτους και "Εθνους"», διαβάζουμε τον Ιανουάριο του 1993 (τχ. 40). Μισό χρόνο αργό­ τερα, η ενασχόληση με την περιβόητη «εβραϊκή συνωμοσία» γίνεται κύριο θέμα του περιοδικού. «Γα πρωτόκοΜα των Σοφών της Σιών υλοποιού­ νται εν αγνοία μας και εις βάρος μας/», μας πληροφορεί ο δη­ μοσιογράφος Χρίστος Χαλαζιάς, ανακυκλώ­ νοντας τη γνωστή εδώ και δεκαετίες αντιοημιτική φιλολογία («Σιω­ νισμός εναντίον ε/Μηνισμού», τχ. 43, Ιούλ. 1993). Λίγες σελίδες πιο πέρα, ο Γεώργιος Δέπος αναλύει την ανάγκη ορισθέτησής μας από «το σιωνισμό και τις παρα­ φυάδες του»: «Πρέπει να σντώηφθούμε άτι π πσ^π μεταξύ ίουόαίσμού κι Ε Α ^ηνισμού συνεχίζεται α­

Φορείς τ ο υ «Ιού της Κυριακής* είναι οι: Τάσος Κωατόπουλος. Δ ημ ή τρ η ς Τρίμης, Αγγέλικα Ψ αρρό, Δ η μ ή τρ η ς Ψ αρρός.