The Passenger (1975)

Ρεπόρτερ βρίσκεται σε αποστολή κάπου στη βόρεια Αφρική. Όταν βρίσκει νεκρό τον ένοικο του διπλανού δωματίου στο μοτέλ όπου διαμένει, αλλάζει τις φωτογραφίες στα διαβατήρια και υοθετεί την ζωή του. Ανακαλύπτει αργότερα οτι ο νεκρός ήταν έμπορος όπλων.
 Άλλη μια κορυφαία στιγμή του μεταπολεμικού κινηματογράφου από τον Michelangelo Antonioni. Το τελευταίο του αριστούργημα. Ίσως η καλύτερη κινηματογραφική πραγματεία πάνω στο ζήτημα της ταυτότητας. Ο τίτλος Passenger περιγραφει καλύτερα το περιεχόμενο από το Professione: Reporter.
 Παρακολουθούμε τον 40αρη Locke (=κλειδωµένος) να δίνει την δική του μάχη για καταξιωμένη καριέρα μαζεύοντας ντοκιμαντερίστικο υλικό για τον εμφύλιο πόλεμο κάποιου κρατιδίου της Αφρικής. Η δυσκολία επικοινωνίας με τους ντόπιους κάνει ακόμα πιο δύσκολη την αποστολή και θα φτάσει στα όρια του όταν, αναζητώντας αντάρτες του ενωμένου απελευθερωτικού μετώπου, ξεμήνει μόνος στην μέση της ερήμου με το τζιπ κολλημένο στην άμμο. Επιστρέφοντας απελπισμένος και εξαντλημένος στο άθλιο ξενοδοχείο του παρουσιάζεται η απόλυτη ευκαιρία για μια νέα αρχή. Στο πρόσωπο του νεκρού συνομίληκου γείτονα που τα έπιναν παρέα, αναγνωρίζει ένα πιθανό ευατό, κάποιον ξεχασμένο από το θεό που πέθανε άσκοπα, και σχεδόν ενστικτωδώς, αλλάζει ταυτότητα με τον νεκρό αφήνοντας πίσω τον βαρετό γάμο του, την κακοήθη δουλειά του και την πληκτική ζωή του και τραβά μονόδρομη πορεία προς το άγνωστο. Εξερευνώντας τον καινούργιο του ευατό ακολουθεί την αντζέτα και τα προγραμματισμένα ραντεβού του νεκρού και ανακαλύπτει οτι ο Robertson ήταν έμπορος όπλων και συνεργάζοταν με τους αντάρτες που αυτός έψαχνε να τους πάρει συνέντευξη. Στην νέα του ζωή, με συντροφιά μια βιβλιοφάγο, ταξιδιώτρια, φοιτήτρια αρχιτεκτονικής που γνώρισε στο ταξίδι του, τρέχει αλλά δεν μπορεί να κρυφτεί. Τον αναζητούν μυστικοί πράκτορες της δικτατορικής κυβέρνησης του κρατιδίου, η γυναίκα του και ένας φίλος (για να μάθουν πως πέθανε ο Locke).
 Tο άμεσα αναγνωρίσιμο (αρχιτεκτονικό) ύφος του Αντονιόνι (Red Desert.1964) είναι πέρα από τα είδη και τα ενέχει όλα σ'ένα Φαουστικό κοσμοπολίτικο (Λονδίνο, Σαχάρα, Μόναχο, Βαρκελώνη) road movie με στοιχεία κατασκοπικού θριλλερ, περιπέτειας καταδίωξης και υπαρξιακού δράματος πάνω στην αποξένωση του ανθρώπου της σύγχρονης αστικής κοινωνίας. Ελλειπτικοί διάλογοι, μεγάλης διάρκειας πλάνα, αναντιστοιχεία εικόνας και ήχου, μη γραμμική αφήγηση, απουσία μουσικής, ψυχογραφική χρήση του χώρου- όλα λειτουργούν μ'ένα τρόπο όπου “τα ερωτήματα είναι πιο αποκαλυπτικά από τις όποιες απαντήσεις” και οι εικόνες μιλούν περισσότερο από τα λόγια "φτάνοντας τόσο μακριά, όσο κανείς άλλος, την έκφραση των πιο απόκρυφων συναισθημάτων" (Ακίρα Κουροσάβα.Ikiru.1952). Πρωταγωνιστεί ο Jack Nicholson (μετά το Chinatown.1974 και πριν το One Flew Over the Cuckoo's Nest.1975) και η  Maria Schneider (Last Tango in Paris.1972). Διαχρονικά μοντέρνο, αντισυμβατικό, πολυεπίπεδο, βατό arthouse με άφθονες σκηνές ανθολογίας και σήμα κατατεθέν το μνημειώδες το 7λεπτο μονοπλάνο μεγάλης κατασκευαστικής δυσκολίας του ευρηματικού φιναλε (το οποίο ξεπεράστηκε τεχνολογικά την επόμενη χρονιά που κυκλοφόρησε η steadicam).

 1. Κάτι ήξερε ο Nicholson που όταν αντιλήφθηκε ότι κυκλοφορούσε πετσοκομμένο, τόσο στη διάρκεια όσο και στις διαστάσεις του κάδρου, απέκτησε τα δικαιώματά του, το απέσυρε από την αγορά και φρόντισε να κυκλοφορήσει ξανά στην αυθεντική του μορφή.

 2. άλλος ένας που αλλάζει ταυτότητα εδώ και κάποιοι χωρίς ταυτότητα εδω και ενας άλλος ρεπορτερ εδω

Carnival of Souls (1962)

H Μέρι είναι η μοναδική επιζών αυτοκινητιστικού ατυχήματος. Μετακομίζει σε μια μικρή επαρχιακή πόλη για να εργαστεί  όμως η μορφή ενός νεκροζώντανου ανδρός και ένα εγκαταλειμμένο λουνα παρκ την στοιχειώνουν.
 Ένας μικρός σταθμός στην ιστορία του κινηματογράφου. Μια απόδειξη οτι ο κινηματογραφος δεν είναι έργο των Δισεκατομμυρίων, δεν είναι έργο Αστέρων, δεν είναι το Θέαμα των πολυεθνικών (3/18 απ'το Μανιφέστο του Σταύρου Τορνέ). Δεν γνώρισε επιτυχία στην εποχή της αλλά η αξία της αναγνωρίστηκε στο πέρασμα του χρόνου και δικαιώθηκε ως cult classic.
 Ξεκινά με κόντρα αυτοκινήτων μεταξύ αντρών και γυναικών. Τα αυτοκίνητα στριμώχνονται σε μια στενή γέφυρα και οι γυναίκες πέφτουν στο ποτάμι. Η Μέρι σώζεται από θαύμα αλλά δεν θυμάται πως βρέθηκε εκεί. Πετάει μαύρη πέτρα πίσω και μια νέα αρχή την περιμένει σε μια μικρή επαρχιακή πόλη όπου θα εργαστεί ως σολίστ εκκλησιαστικού οργάνου. Γνωρίζει την σπιτονοικοκυρά της, τον παπά/εργοδότη και τον μπεκρή γείτονα που την γλυκοκοιτάζει αλλά αυτή μένει μόνιμα απόμακρη στον κόσμο της. Ταυτόχρονα κατατρέχεται από μια απειλητική μορφή ενός κοστουμαρισμένου νεκροζώντανου ανδρός που εμφανίζεται απ'το πουθενά και κάποιες στιγμές νιώθει αόρατη ανάμεσα σε κόσμο. Οι ψευδαισθήσεις(?) θα γίνονται εντονότερες και ψάχνοντας διέξοδο θα βρεθεί στο εγκαταλειμμένο λουνα παρκ όπου θα έρθει αντιμέτωπη με την αλήθεια.
 Είναι η πρώτη και η τελευταία μεγάλου μήκους ταινία (74μιν) κάποιου Herk Harvey (εμφανίζεται στο ρόλο του εφιάλτη) με πρωταγωνίστρια την επίσης εξαφανισμένη Candace Hilligoss. Αν και γυρισμένη με χαμηλό προυπολογισμό και ερασιτέχνες ηθοποιούς αποτελεί κινηματογραφικό επίτευγμα και υπόδειγμα ταινίας τρόμου. Η εφιαλτική ατμόσφαιρα απροσδιόριστης ανησυχίας, το (πολυαντιγραμμένο) ευρηματικό σενάριο, η πομπώδη μουσική εκλησσιαστικού οργάνου και η ασπρόμαυρη απόκοσμη φωτογραφία έγραψαν ιστορία επηρεάζοντας μεταξύ άλλων τους Lynch, Polanski, Shyamalan, Romero. Ταλαντεύεται μεταξύ φανταστικού και πραγματικού, κορυφώνεται στο τελευταίο τέταρτο με το καρναβάλι των ψυχών και αποκαλύπτεται στο ανοιχτό ανατρεπτικό φινάλε. Αλλόκοτο, πρωτότυπο, άρτιο, αυθεντικό, υποβλητικό, μακάβριο, με επιρροές από Ingmar Bergman και Jean Cocteau, χωρίς προηγούμενο και μπροστά από την εποχή του  b movie
1.ελλ τιτλος - Το Σημάδι της Αμαρτίας

2.άλλος ένας αόρατος εδώ και ένα στοιχειωμένο σπίτι εδώ
3. ολόκληρη η ταινία με ελλ. υπότιτλους εδώ

4.

The Taking of Pelham One Two Three (1974)

4 βαριά οπλισμένοι άντρες καταλαμβάνουν ένα υπόγειο τρένο του μετρο της Νέας Υόρκης, κρατούν ομήρους τους επιβάτες και ζητούν μεγάλο χρηματικό ποσό για να τους αφήσουν ελεύθερους. Αν δεν ικανοποιηθεί το αίτημα τους θα εκτελούν έναν όμηρο κάθε 1 λεπτό. Οι αρχές προσπαθούν να φέρουν εις πέρας τις διαπραγματεύσεις και να μαντέψουν την έξοδο διαφυγής των απαγωγέων.
 Κλασσικούρα 70ς heist/thriller/action.  Βασισμένο στη υπερεπιτυχημένη ομότιτλη νουβέλα του Morton Feelgood. Από αυτά που θα έπρεπε να απαγορεύεται να γίνουν remake.

 Ξεκινά μ'ένα απο τα διασημότερα  thriller score (David Share) και την κατάληψη του συρμού που θα φτάσει στο Pelham στις 1.23. 4 ομοιόμορφα μεταμφιεσμένοι με κωδικά ονόματα (Mr. Blue, Mr. Green, Mr. Grey και Mr. Brown-βλ.Reservoir Dogs.1992) επιβίβαζονται από διαφορετικές στάσεις, απειλούν τον οδηγό και παίρνουν τον έλενχο του τρένου. Αποκόπτονται απ'τα υπόλοιπα βαγόνια και μένουν στο πρώτο κρατώντας ομήρους τους 18 επιβάτες. Ακολουθούν κατα γράμμα το σχέδιο τους, είναι αποφασισμένοι για όλα, δεν κάνουν παραχωρήσεις και διαπραγματεύονται με τον αστυνόμο των συγκοινωνιών που προσπαθεί να κερδίσει χρόνο. Ταμείο, γραφειοκρατεία, υπάλληλοι και δήμαρχος αναγκάζονται να συντονιστούν και να κινητοποιηθούν άμεσα ενώ όλη η μπατσαρία έχει μαζευτεί στις εξόδους του μετρό. Μια απίθανη περίπτωση που το σύστημα ασφάλειας του μεγαλύτερου μετρο του κόσμου δεν έχει προβλέψει και αρχικά μοιάζει με αστείο μιας και η μοναδική έξοδος μοιάζει να είναι το να πετάξουν με το βαγόνι μέχρι την κούβα. 

Γυρισμένη εξ ολοκλήρου σε αυθεντικούς χώρους του μετρό της Νέας Υόρκης. Συλλαμβάνει την ατμόσφαιρα και τον κυνισμό της εποχής εγκλωβίζοντας μια μικρογραφία της κοινωνίας στο έλεος 4 αδίστακτων και των αντανακλαστικών των αρχών. Oι χαρακτήρες αποκαλύπτονται σταδιακά ενώ η ασταμάτητη ένταση μεταφέρεται από το υπόγειο στο κέντρο ελένχου χωρίς υποπλοκές, ρομάτζα, εκρήξεις και ηρωισμούς. Ρεαλιστική δράση, σασπένς από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, δόσεις χιούμορ και σουπερ ερμηνείες απο Walter Matthau, Robert Shaw, Martin Balsam.  Ακολούθησαν 2 αποτυχημένα remake

1.ελλ.τίτλος - Ωρα 1:23, Πανικός στο Μετρό της Νέας Υόρκης.

2.

23 - Nichts ist so wie es scheint (1998)

Tέλη 80s. Δυτική γερμανία. Ένας νεαρός ακτιβιστής χακερ, προκαλεί ένα απ'τα μεγαλύτερα σκάνδαλα κατασκοπίας μπαίνοντας σε κεντρικούς κυβερνητικούς και στρατιωτικούς υπολογιστές και διοχετεύοντας με απόρρητες πληροφορίες την KGB.
Ο τίτλος σημαίνει 'τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται'. Η (σχεδόν) αληθινή ιστορία του Karl Koch, ενός απ'τους πιο διάσημους hacker, όπως την διηγήθηκε ο φίλος και συνεργάτης του, μετά την μυστηριώδη αυτοκτονία του Καρλ στις 23-5-1989 σε ηλικία 23 ετών.
O Karl Koch, βαθιά επηρεασμένος απ'το μυθιστόρημα "Illuminatus!" του Robert Anton Wilson, πιστεύει πως η συνωμοσία των Illuminati ελέγχει υποχθόνια όλο το κόσμο. Ο μυστικός τους κωδικός είναι ο αριθμός 23. 'Οταν πέθανε ο μισητός πατέρας- εκδότης δεξιάς εφημερίδας- του άφησε γερή κληρονομιά την οποία κατανάλωσε σε έξαλλα πάρτυ και στην αγορά ενός υπολογιστή Commodore. Στο μεγάλο συνέδριο του Chaos Computer Club (στο οποίο είναι καλεσμένος ο R.A.Wilson) γνωρίζει τον David και μαζί αρχίζουν να χακάρουν οτι χακάρεται. Μέσω ενός μικροέμπορα ναρκωτικών έρχονται σε επαφή με τη KGB. Σπάνε κωδικούς και εισβάλουν σε κρατικούς και στρατιωτικούς υπολογιστές του δυτικού ιμπερεαλισμού και δίνουν τις απόρρητες πληροφορίες στη Μόσχα έναντι αμοιβής. Στην αρχή όλα πάνε καλά και εύκολα όμως αργότερα η KGB ζητά πιο δύσκολους στόχους και ξενυχτάνε ενισχυμένοι με κοκαίνη για να τα καταφέρουν. Ο Karl μπλέκεται σε ένα κύκλο εθισμού, χρέους και παράνοιας- βλέπει παντού τους Ιλουμινάτοι και το 23 τους και από αναρχικός αγωνιστής που πολεμά το σύστημα καταντά ένας ναρκωμανής υπό κατάρρευση με διανοητικές διαταραχές που έγινε πιόνι των μυστικών υπηρεσιών που υποτίθεται οτι θα καταπολεμούσε. Παράλληλα ένας δημοσιοκάφρος ενδιαφέρεται να βγάλει λαβράκι και του προτείνει να δώσει ονόματα, να αποκαλύψει το σκάνδαλο και να μπει σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων.
Πολιτικό θριλερ επιστημονικής πραγματικότητας. Ψυχρός πόλεμος, πολιτική τρομοκρατία, δολοφονία Olof Palme, Gadhaffi, Tschernobyl, συνωμοσιολογία, cyberpunk και κατασκοπία στις απαρχές του ιντερνετ. Αναλυτικότατο και πυκνογραμμένο σενάριο, σωστό καστ, μια δόση από Trainspotting.1996 και στεγνή, σχεδόν ντοκιμαντερίστικη, αφήγηση της ιστορίας ενός εκ των διασημοτέρων χακερ παγκοσμίως. Η καλύτερη και άδικα άγνωστη ταινία για τον χακερισμό. Χαίρε Έρις!
23.επιπρόσθετη ιστορική υπεραξία αποκτά γιατί εδώ είναι και η μοναδική εμφάνιση του Robert Anton Wilson στο σινεμά.
23.μάντεψε πόσα reviews υπάρχουν για την ταινία μέχρι αυτή τη στιγμή στο imdb
23.ένας άλλος αριθμός εδω
23.Αποφένια (Apophenia) είναι η τάση του ανθρώπου να συνδέει φαινομενικά ασύνδετες πληροφορίες συντάσσοντας ένα έλλογο μωσαϊκό νοήματος.

King of New York (1990)

O μεγαλέμπορος ναρκωτικών Frank White αποφυλακίζεται και συναντιέται με την παλιά του συμμορία στη Νέα Υόρκη. Προσπαθεί να ξαναπάρει τα ηνία του υποκόσμου με απώτερο σκοπό να φτιάξει ένα νοσοκομείο για τους άπορους.
Μια παράξενη μοντέρνα εκδοχή του Robin Hood που απογοήτευσε κοινό και κριτικούς αλλά δικαιώθηκε απ'την home video αγορά και αναγνωρίστηκε σαν cult classic όπως συνηθίζετε με τις αντισυμβατικές ταινίες του Abel Ferrara (Ms. 45.1981, Bad Lieutenant.1992)
Ο Frank (Christopher Walken) είναι ελεύθερος ξανά και οι ισσοροπίες δυνάμεων θα αλλάξουν. Ηγείται μιας συμμορίας μαύρων και πλαισιωμένος απ'τις 3 ερωμένες του κινείται ανάμεσα σε πολυτελή ξενοδοχεία και κακόφημα κλαμπ. Τα χαμένα χρόνια στη φυλακή τον έκαναν ανελέητο και βιάζεται να ξαναγίνει Ο Βασιλιάς Της Νέας Υόρκης (ελλ.τίτλος). Εξολοθρεύει με σύντομες διαδικασίες τις ανταγωνιστικές μαφίες (κολομβιανή, ιταλική, κινέζικη) και κυριαρχεί στον υπόκοσμο, αλλά αυτή τη φορά θέλει να χρησιμοποιήσει την εξουσία του για κάτι καλό- να χρηματοδοτήσει ένα νοσοκομείο στην υποβαθμισμένη περιοχή της πόλης και γιατί όχι να "τρέξει" για δήμαρχος. Εμπόδιο στο όραμα του στέκεται μια ομάδα αδιάφθορων μπάτσων που θα χρησιμοποιήσουν άνομες μεθόδους για την εγκαθίδρυση του.

Μοναδικό ανάμεσα στα gangster films λόγω του ιδιότυπου χαρακτήρα του. Αν και στηρίζεται στους κώδικες του είδους, τους υπερβαίνει και γίνεται μια σύγχρονη τραγωδία που μιλά για έναν άνθρώπο που παλεύει να ανατρέψει το πεπρωμένο του με τον μοναδικό τρόπο που γνωρίζει και επιτρέπεται. Κινηματογραφημένο μόνο νύχτα σε μια παρακμιακή, διαφθερμένη, παρανοική, απειλητική Ν.Υ. όπου εξουσία, χρήμα, παρανομία και βία είναι αλληλένδετα και επιβιώνει μόνο ο πιο αδίστακτος. Άφθονο πιστολίδι, καταδιώξεις, υπαρξιακά, γκλαμουρίστικο gangsta lifestyle, πρώιμο hip hop soundtrack, πλούσιο καστ- David Caruso, Laurence Fishburne, Wesley Snipes, Steve Buscemi ενώ οι όποιες ατέλειες καλύπτονται κάτω απ'την ερμηνεία του υποβλητικού Christopher Walken.

1.Frank White είναι (όχι τυχαία) και ένα απ'τα ψευδώνυμα του Notorious B.I.G 
2.έρχεται ριμεικ με τον Puff Daddy (γελάμε)
3.ένας άλλος βασιλιάς εδώ

4.

4.bonus track 

Alien³ (1992)

Ένα ακυβέρνητο διαστημόπλοιο προσκρούει πάνω σε έναν πλανήτη- φυλακή.  Οι μόνοι επιζώντες είναι η Ρίπλεϊ και το Άλιεν- ένα ακατανίκητο τέρας που αρχίζει να καταβροχθίζει τους κατοίκους του πλανήτη.
  Η 3η συνέχεια του υπερεπιτυχημένου franchise, ανατιθέμενη στον, τότε βιντεοκλιπα, David Fincher (Seven.1995, The Game.1997, Fight Club.1999). Η Ρίπλευ (Sigourney Weaver) 3η φορά αντιμέτωπη με το αδηφάγο Ξενόμορφο που βρίσκεται τόσο καιρό στη ζωή της που δεν μπορεί να θυμηθεί τίποτα άλλο.
Στον ψυχρό πλανήτη Fury 161/σωφρονιστικό κατάστημα υψίστης ασφάλειας  φιλοξενούνται  25/5000 κατάδικοι που έμειναν, οικοιοθελώς, εκεί σαν φύλακες υπηρεσίας, όταν η εταιρεία έκλεισε τις φυλακές για να λειτουργήσει τον οικισμό σαν χυτήριο μολύβδου. Έχουν ασπαστεί εvα είδος αποκαλυπτικού, χιλιαστικού, χριστιαvικού φοvταμεvταλισμού και ζουν αρμονικά σαν καλόγεροι. Η παρύσακτη Ριπλευ  παραβίαζει την ρουτίνα και την πvευματική τους εvότητα. Αναρρώνει, καραφλιάζει και ανασταίνει το σμπαραλιασμένο ανδροειδές Μπίσοπ για πληροφορίες. Επιβεβαιώνει πως υπήρχε Άλιεν στη θαλαμίσκο διάσωσης και διαπιστώνει με αυτοσκανάρισμα οτι κυοφορεί την Βασίλισσα. Η Εταιρία ζητά να τεθεί σε καραντίνα η αντιπαναγία και στέλνει διασωστικό διαστημόπλοιο για να την παραλάβει ώστε να χρησιμοποιηθεί σε έρευνες για πολεμικούς σκοπούς. Η Aποκάλυψη έσκασε καπως διαφορετικά για τους καλόγερους που απότομα λιγοστεύουν, και συνεργαζόμενοι με την Ρίπλευ γίνονται δολώματα για την παγίδευση/εξόντωση του τέρατος που κρύβεται στους απέραντους αεραγωγούς. Δεν υπάρχουν όπλα, ούτε διέξοδος και αναπάσα στιγμή μπορεί να πηδήξει το νεογνό μέσα απ'την κοιλιά της Ripley/ωρολογιακή βόμβα. Ο Danny (χαζός επικεφαλής) και ο Ι απ΄το Withanail & I.1987, ο ατυχής γιατρός (η μοναδική φορά που υπονοείται ερωτική πράξη της Ripley) και ο βιαστής/δολοφόνος ιερέας που την προστατεύει απ'τους πεινασμένους καλόγερους (ο όρκος αγvότητας δεν είναι αρκετός) είναι κάποιοι απ'τους μελλοθάνατους. 

 Το Άλιεν- το πιο τρομακτικό κοστούμι στην ιστορία (σχεδιασμένο απ'τον ελβετό σουρρεαλιστή ζωγράφο/γλύπτη H.R.Giger.1940– 2014) είναι (λίγο διαφορετικό αλλά) πάλι τέλειο. Απόγνωση, τρόμος, απώλεια, ματαιότητα είναι τα μόνα συναισθήματα κάτω από μια αποπνικτική, κλειστοφοβική, goth-industrial ατμόσφαιρα σ'ένα αδικημένο (λόγω σύγκρισης) woman vs men vs alien monster vs prison vs time vs capitalism, στην άλλη άκρη του σύμπαντος  θριλερ επιστημονικής φαντασίας. 

1.ελλ.τίτλος Alien 3: Η Τελική Αναμέτρηση 

2.

The Parallax View (1974)

Ένας δημοσιογράφος μπλέκεται σε προβλήματα ενώ ερευνά τη δολοφονία ενός γερουσιαστή που οδηγεί σε μια μεγάλη συνωμοσία που πίσω της κρύβεται ο σκιώδης Οργανισμός Παράλλαξη.

Η 2η ταινία της Τριλογίας της Παράνοιας (Klute.1971, All the President's Men 1976) του Alan Pakula, βασικού εκπροσώπου του συνωμοσιολογικού σινεμά που άνθησε στις ΗΠΑ στα 70ς χάρις τους Dead Kennedys, το σκάνδαλο Γουότεργκειτ και τις άπειρες θεωρίες συνωμοσίας που ακολούθησαν σχετικά με την ύπαρξη παρακρατικών μηχανισμών που ορίζουν την πολιτική ζωή λειτουργώντας στο παρασκήνιο.

Σε μια τέτοια υπόθεση μπλέκεται ο Joe (Warren Beatty- Bonnie and Clyde.1967, Bulworth.1998), ένας μαχητικός φιλόδοξος- με συχνά προβλήματα με το νόμο και τον εκδότη του- δημοσιγραφίσκος, όταν γίνετε μάρτυρας της δολοφονίας ενός υπερ-ανεξάρτητου Γερουσιαστή ενώ βγάζει λόγο την ημέρα της ανεξαρτησίας στον πύργο Διαστημική Καρφίτσα. Η επιτροπή απόδωσε την δολοφονία σ'έναν loneman (βλ.Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ)  που ενήργησε αυτοβούλως οδηγούμενος από ένα παράλογο αίσθημα πατριωτισμού και μια ψυχωτική επιθυμία για δημόσια αναγνώριση, και διευκρινίζει πως δεν υπάρχουν ενδείξεις ευρύτερης συνωμοσίας, δίνωντας τέλος στις ανεύθυνες εικασίες που επιχειρούνται από τον Τύπο. 3 χρόνια μετά, όταν μια φίλη του, επίσης μάρτυρας, πεθαίνει σε ύποπτο ατύχημα (όπως και άλλοι 7 απ'τους 18 μάρτυρες) ξαναερευνά την υπόθεση και πέφτει πάνω σε μια αγγελία της εταιρίας Παράλλαξη που ζητά προσωπικό με ασυνήθιστα προσόντα (π.χ. επιθετικότητα, αντικοινωνικότητα, οξυθυμία) για ασυνήθιστες επικερδής θέσεις εργασίας. Αποφασισμένος να φτάσει την έρευνα του μέχρι τέλους απαντά στην αίτηση με την ταυτότητα ενός βίαιου ψυχάκια και γίνεται δεκτός για το δωρεάν τεστ προσωπικότητας της Παράλλαξης. Είναι θύμα των θεωριών του ή είναι κοντά σε μια αλήθεια πέρα από κάθε φαντασία?

Μετά-Γουότεργκεϊτ πεσιμιστικό λαβυρινθώδες πολιτικό θριλερ Χιτσκοκικών καταβολών με δράση, μυστήριο, ανατροπές, σασπενς, χωρίς love story, σωστό ost απ'τον Michael Small, και μια εντυπωσιακή μικρού μήκους ταινία μέσα στη ταινία-η διάσημη σκηνή εγκεφαλοπλύσης/σήμα κατατεθέν της ταινίας. 

1. άλλη μια παράξενη οργάνωση
2.

Ο Γύρος Του Θανάτου (1983)

O Στέφος είναι ένας φτωχός ακροβάτης μοτοσυκλετιστής. Κάνει το γύρο του θανάτου στο λουνα παρκ Τα Αηδονάκια. Πλακώνεται στα μπουκέτα μ' έναν αντίζηλο στα καμαρίνια λίγο πρίν το σόου (είσοδος=50 δρχ)  ενώ ο Σπίθας (Σωτ. Τζεβελέκος) αναγγέλει με ενθουσιασμό τον άνθρωπο που δεν φοβάται τίποτα. Βουτά στο βαρέλι οδηγώντας την μηχανή όρθιος, με κλειστά μάτια και χωρίς χέρια. Aνάμεσα στο κουβαρντάδικο κοινό είναι και ο Μαξ Κόλμαν (Γιώργος Μιχαλακόπουλος)- αντιπρόσωπος πολυεθνικής εταιρίας με έδρα την Ν.Υ. , θα του κάνει μια πρόταση που δεν μπορεί να αρνηθεί- να προαγαράσει την καρδιά του (=2.000.000 δρχ)... και όταν πεθάνει,  θα την πάρει για την τράπεζα ανθρώπινων οργάνων της Εταιρίας, με σκοπό να μεταμοσχευθεί σε ασθενή πελάτη. Στο συμβόλαιο υπογράφει οτι θα συνεχίσει να ασκεί το επικίνδυνο επάγγελμα του (βασικός λόγος για την επιλογή του), απαγορεύονται ναρκωτικά, αλκοόλ, τσιγάρο και κάθε μέρα θα πρέπει να δίνει το παρών τηλεφωνώντας στην εταιρία. Μετά από προτροπές της μοιραίας, μνηστής, Ρόζας (Μαρία Τσακαλίδου) λέει εύκολα το Ναι. Το γλεντούν σε κυριλέ εστιατόριο και μπουζούκια με την παρέα και ρομαντικό κυνηγητό, σε αργή κίνηση, στη παραλία. Αυτός βιάζεται για το γάμο, η Ρόζα σπαταλά το χρήμα ενώ η μόνιμη επιτήρηση για την τήρηση των όρων του συμβολαίου από τους χαφιέδες της εταιρίας έχει γίνει ασφυκτική. Ξεμένει σύντομα, και μετά, πάλι από προτροπή της Ρόζας, πουλά το νευρό (=500.000  δρχ) και αργότερα τα δέρμα, μάτια, αυτιά, αίμα (=300.000 δρχ) και πλέον παρακολουθεί αυστηρά ειδικό διαιτολόγιο. Ξεμένει πάλι, χάνει τη Ρόζα (την βρήκε ο Μαξ), χάνει τον ευατό του και απελπισμένος πηγαίνει στον Μαξ -Χέρια, πόδια αγοράζεται? -Όχι, αλλά αγοράζουμε τους γεννετικούς αδένες (=300.000 δρχ). Έπίασε πάτο και πουλά οτι πολυτιμότερο έχει. Στο συμβόλαιο προστίθεται ο όρος- μια φορά σεξ τη εβδομάδα max. Τώρα το κορμί του ανήκει σε Εκείνους. Bρίσκει προσωρινή παρηγοριά σε μια φανατική θαυμάστρια του. Ένας υπέργηρος εφοπλιστής,  σπουδαίος πελάτης, που μιλά μόνο μέσω playgirls, τσεκάρει από κοντά το εμπόρευμα, μένει ενθουσιασμένος και βιάζεται για την μεταμόσχευση των αρχιδιών του σεξουαλικά αχόρταγου, υγιή, γυμνασμένου νεαρού. Ο Μαξ πιέζεται απ'τα κεντρικά και δίνει εντολή στους χαφιέδες για την πρόωρη εκτέλεση του Στέφου με σαμποτάζ στο σόου. Ο Στέφος (Διονύσης Ξανθός) τους πλακώνει στο ξύλο, ξεφεύγει με μοτοκρος, τον καταδίωκουν, τους ξαναξεφεύγει και επιστρέφει μόνος στο γύρο του θανάτου. Ανάβει τσιγάρο, με αυτό ανάβει δυναμίτη και γκαζώνει για το τελικό Σάλτο Μορτάλε. spoiler alert.

Φιλόδοξο, τίμιο, πρωτότυπο, φαουστικό χωρίς happy end, ασόβαρο (αν και ο Ξανθός-τιμώμενο πρόσωπο του 11ου cult φεστιβαλ- ήταν πάντα καλός στην μικρή αλλά αξιοπρεπή πορεία του) και προχειρογυρισμένο διαμάντι στη λάσπη της εγχώριας βιντεοδεκαετίας. Θέλουμε ριμεικ εδώ και τώρα.

The Shout (1978)

Ένας συνθέτης ηλεκτρονικής μουσικής, ζει με τη γυναίκα του σ'ένα χωριό της αγγλικής επαρχίας. Γνωρίζεται τυχαία μ'έναν ξένο ο οποίος αυτοπροσκαλείται για φαγητό, και μαγεύει τους απρόθυμους οικοδεσπότες του με ιστορίες από τα ταξίδια του στην Aυστραλία. Έχει φέρει μαζί του ένα θανατηφόρο κόκαλο, την ικανότητα να αιχμαλωτίσει την καρδιά μιας γυναίκας και τη δύναμη να εκφέρει μια τρομερή, δολοφονική κραυγή

Η καλύτερη ταινία της βρετανικής περιόδου του αυτοεξόριστου λογοκριμένου πολωνού ποιητή, μποξέρ, ζωγράφου, ηθοποιού, προπονητή δύο ερασιτεχνικών ποδοσφαιρικών ομάδων, συν-σεναριογράφου του The Knife in the Water. 1962, κοντινότερου ανατολικοευρωπαίου σκηνοθέτη στο πνεύμα της nouvelle vague - Jerzy Skolimowski (Deep End.1970, The Essential Killing.2010).

Η παραξενιά της φαίνεται απ'την αρχή- τρεις ασύνδετες μεταξύ τους σκηνές στους τίτλους αρχής... Τρόφιμοι και γιατροί ενός επαρχιακού ψυχιατρείου παίζουν κρικετ σ'ενα γήπεδο χεσμένο από αγελάδες. Ο πολυμαθής, πολυταξιδευμένος, ευφιέστατος τρόφιμος Τσαρλς κρατά το σκορ και για να γλυτώσει απ'τη βαρεμάρα διηγείται, ακονίζοντας ένα κόκκαλο, σ'εναν σαστισμένο επισκέπτη (τον Robert Graves- το όνομα του συγγραφέα της ομότιτλης νουβέλας που βασίζεται το σενάριο.1929) μια ιστορία που αφορά τον ίδιο, έναν από τους παίχτες και την γυναίκα του. Για να την κρατά πάντα ζωντανή μέσα του, την διηγείται πάντα διαφορετικά, αλλάζοντας την σειρά, την σημαντικότητα και τις κορυφώσεις των γεγονότων αλλά στο τέλος είναι πάντα η ίδια... Βρισκόταν σε περιπατικές διακοπές όταν συνάντησε τον avant guard μουσικό και του έπιασε κουβέντα για το μηδενιστικό κυριακάτικο κύρηγμα της εκκλησίας του χωριού. Αυτός από αμηχανία του πρόσφερε την φιλοξενία του. Στο δείπνο τους μίλησε για τα 18 χρόνια που έζησε με τους Αβορίγινες, οτι σκότωσε όλα του τα παιδιά εκμεταλλευόμενος ένα έθιμο τους, για τον μάγο της φυλής που έγδαρε τον ευατό του για να φέρει βροχή και την ικανότητα που του δίδαξε να μπορεί να σκοτώσει ακαριαία όποιον ακούσει την Κραυγή του. Η εισβολή του αινιγματικού άντρα σύντομα ταράζει την αρμονική ζωή του φιλήσυχου μποεμ ζευγαριού, παρά την δυσπιστία τους για τα περι μαγείας, μιας και δεν έχουν τη φαντασία να κατανοήσουν κάτι έξω από τη δική τους εμπειρία. Η γυναίκα θα υποταχτεί εξ ολοκλήρου και ο επιστήμονας του ήχου, που έχει ακούσει τα πάντα στη ζωή του, ανυπομονεί να ακούσει την Κραυγή.

Μια ιστορία από το ψυχιατρείο για το ψυχιατρείο. Μιλά για την δύναμη και την αλήθεια, χάνει την ισορροπία μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας και βασανίζει το μυαλό καιρό μετά την θέαση της. Αδύνατον να ταξινομηθεί σε κάποιο genre- περιεχόμενο και φόρμα ταυτίζονται αδιαφορώντας για τις συμβάσεις και τα όρια των ειδών- arthouse μεταμοντέρνο (ημι)μεταφυσικό πειραματικό θριλλερ, abstract ambient αλληγορικό ψυχοδράμα μυστηρίου ή η ευφάνταστη, αλληγορική, χωρίς νόημα, ιστορία από το Στόμα Της Τρέλας.1994 μιας διάνοιας στη ζώνη του λυκόφωτος? Τα κομμάτια/layers του παζλ ενώνονται σιγά σιγά κάτω από το ερωτηματικό που διατρέχει την ταινία σε ολόκληρη την διάρκεια της (88 min) μέχρι και το wtf ανοιχτό φινάλε. Διάσπαρτες, ασυνάρτητες, χωρίς χρονική συνέχεια(?), εικόνες συνδέονται και αποκτούν αργότερα νόημα αφήνοντας μαλάκα τον θεατή με την ευρηματικότητα και την περίτεχνη δομή του σεναρίου, που χάρις το montaz καταφέρνει να κόψει "ένα κρύσταλλο με τις διαθλαστικές του γωνίες και την καλειδοσκοπική του όψη, κάτι σαν τα θραύσματα ενός ονείρου που συσσωρεύονται σε μια δομή τόσο παράξενη που κανείς δεν μπορεί να την συλλάβει λογικά, αλλά η οποία ταρακουνά όλες τις αισθήσεις" (Jerzy Skolimowski). Η χρήση του ήχου είναι ένα ακόμα επίτευγμα- αποκτά πρωτόγνωρο ύπουλο ρόλο στην αφήγηση ενώ τα έρημα τοπία/απέραντοι αμμόλοφοι και η ρουτίνα της καθημερινότητας του, κολλημένου στο χρόνο, χωριού συμπληρώνουν την ονειρική μυστηριακή ατμόσφαιρα ανησυχίας. Απαιτητικό, παράξενο, πολυεπίπεδο, Βραδίας Καύσεως και χαοτικό. Θυμίζει στα σημεία τα κλασσικά Straw Dogs.1974, The Wicker Man.1973, Don't Look Now.1973 και έχει κάτι από την παραισθησιογόνα ατμόσφαιρα του D.Lynch (Blue Velvet.1986, Lost Higway.1997 ). Ο διεστραμένος Sir Alan Bates κλέβει την παράσταση από τους πάντα καλούς Susannah York (They Shoot Horses, Don't They?1969, Images.1972) και John Hurt (The Osterman Weekend.1983, Alien.1979) γεμίζοντας το κάδρο και μαγνητίζοντας θύματα και θεατή με την πληθωρική παρουσία του. Μια μεγάλη στιγμή της περιπετειώδους πορείας του αντικαριερίστα πολωνού και του μετα-hammer βρετανικού τρόμου των 70ς. Αν κυκλοφορούσε σήμερα θα ήταν το θριλλερ της χρονιάς. 

1. Ειδική μνεια για το υπόγειο εργαστήριο του Hurt (ξέχνα το Blow Out.1981), όπου εκεί στριμωγμένος ανάμεσα σε μπλιμπλίκια, μετρονόμους, μπομπίνες και αναλογικά μηχανήματα ηχογράφησης της εποχής ηχογραφεί ήχους-μια σφίγγα σε μπουκάλι, η κάφτρα του τσιγάρου, δοξάρι και κονσέρβα, μπίλιες και νερό κ.α.- και τους μεγεθύνει δημιουργώντας εντυπωσιακά ηχητικά εφε

2. Η μπάλα χάθηκε όταν ο πίνακας του Φράνσις Μπέικον άξαφνα πήρε σάρκα και οστά.
3. ελλ. τίτλος> Η Κραυγή Που Σκοτώνει

Sorcerer (1977)

Οι ζωές τεσσάρων αντρών διαφορετικών εθνικοτήτων συναντιούνται σε μια επίγεια κόλαση κάπου στην Ν.Αμερική. Δουλεύουν κάτω από άθλιες συνθήκες στις πετρελαιοπηγές και θα έχουν μια μοναδική ευκαιρία να κερδίσουν γρήγορα αρκετά χρήματα. Αποστολή τους είναι να μεταφέρουν 6 κιβώτια νιτρογλυκερίνης με δύο φορτηγά μέσα απο τη ζούγκλα.
Δεύτερη μεταφορά της νουβέλας  The Wages of Fear του Georges Arnaud (ή ριμεικ?) μετά το αριστούργημα του Henri-Georges Clouzot(1953). Μια από τις διασιμότερες εμπορικά αποτυχίες... θάφτηκε από τους κριτικούς, αγνοήθηκε από το κοινό [λόγω του ατυχή τίτλου (=κακός μάγος-το όνομα του ενός φορτηγού) και της υποτιτλισμένης 1ης μισής ώρας] και ποδοπατήθηκε κάτω από την σαρωτική επιτυχία του ποπ φαινομένου Stars Wars.1977 συμβολίζοντας το τέλος του τότε New Hollywood (1967-1980). Απέκτησε ισχυρό cult following με την έξαρση του home video και δικαιώθηκε ως lost masterpiece.
 Στο πρώτο μέρος βλέπουμε το παρελθόν της καταραμένης τετράδας. Ένας πληρωμένος δολοφόνος στο Μεξικό. Ένας παλεστίνιος βομβιστής στο Ισραήλ που γλύτωσε την σύλληψη μετά από έκρηξη βόμβας στο κέντρο της Ιερουσαλημ. Ένας κυνηγημένος χρεωμένος τραπεζίτης του Παρισίου που τον πούλησε ο πεθερός του και ο οδηγός (Roy Scheider) μιας Ιρλανδέζικης συμμορίας- μοναδικός επιζών μιας αποτυχημένης ληστείας εκκλησίας- κυνηγημένος απο την μαφία του New Jersey. Όλοι τους κρύβονται από το παρελθόν τους κάπου στην Λατινική Αμερική. Φτώχια, εξαθλίωση, μιζέρια, παρακμή, δικτακτορία. Εργάζονται με πλαστές ταυτότητες σε ένα άθλιο χωριό εξαρτημένο απο μια αμερικάνικη πετρέλαιοχημική εταιρία. 300 χιλιόμετρα απο το χωριό εξεράγει μια πετραιλαιοπηγή μετά από τρομοκρατικό χτύπημα και ο μόνος τρόπος να σβηστεί η φωτιά ειναι η νιτρογλυκερίνη και ο μοναδικός τρόπος μεταφοράς -λόγω τις επικινδυνότητας του υλικού- είναι ο οδικός. Όλοι οι άντρες του χωριού πρόθυμα παίρνουν μέρος στο διαγωνισμό της εταιρίας για κομάντο αυτοκτονίας. Οι 4 αναλάμβανουν την μεταφορά έναντι μεγάλου χρηματικού ποσού που θα τους εξασφαλίσει διαβατήριο και εισητήριο για να φύγουν από την κόλαση. Το 2ο μέρος είναι  αφιερωμένο στο επικίνδυνο ταξίδι. Δυο σαράβαλα φορτηγά με σταθερή ταχύτητα και ασφαλή απόσταση μεταξύ τους, σε μια δύσβατη πορεία 300χιλ. μέσα από τη αφιλόξενη ζούγκλα με κλειστούς δρόμους, κατεστραμμένα γεφύρια, τροπική καταιγίδα, μηχανικά προβλήματα, κακό χάρτη, παράνοια και αντάρτες. Οι δύσκολες συνθήκες τους αναγκάζουν να συνεργαστούν παρά τις μεταξύ τους διαφορές ενώ μια μικρή στραβοτιμονιά ή μια λακούβα, ανά πάσα στιγμή, μπορεί να σημάνει το τέλος τους.
Μια σύγχρωνη τραγωδία με αντι-ήρωες 4 άντρες που για διαφορετικούς λόγους βρίσκονται στο πουθενά και, χωρίς τίποτα να χάσουν αφού τίποτα δεν έχουν, δένονται με ένα απίθανο στοίχημα. Για να αποδράσουν απ'την κόλαση πρέπει πρώτα να την διασχύσουν υπερπηδώντας τα εμπόδια, δοκιμάζοντας κάθε όριο και χάνοντας κάθε αξιοπρέπεια, για μια χούφτα πέσος. Στην αγαπημένη του ταινία ο William Friedkin αποδεικνύεται αντάξιος της φήμης που τον ακολουθούσε μετά τα The French Connection.1971 και The Exorcist.1973.....δεν κολώνει να εκμοντερνίσει ένα ήδη κλασσικό έργο και δημιουργεί το δικό του Fitzcarraldo.1982. Συνδιάζει με την ίδια ωμώτητα την βία των πόλεων και του πολιτισμού με τη βία της ζούγκλας τοποθετόντας στο κέντρο τον άνθρωπο και την αιώνια πάλη του με την μοίρα πάνω σε ένα απλό αλλά συναρπαστικό σενάριο (Walon Green-The Wild Bunch.1969). Απαισιόδοξη man vs nature vs fate περιπέτεια με ασταμάτητη ρεαλιστική δράση, στιγμές υψηλής έντασης που κόβουν την ανάσα (highlight-η σκηνή στην κρεμαστή γέφυρα, βλ.αφίσα), άψογες ερμηνείες -ειδικά από τον Roy Scheider (Jaws.1975), ανατροπές, μουσικάρα από τους πρωτοπόρους Tangerine Dream και σταθερά αυξάνουσα αγωνία σ'ένα ζοφερό κλίμα απελπισίας. Αυτό που λες -δεν γυρίζονται τέτοιες ταινίες πια.

1.Ο Friedkin αφιέρωσε την ταινία τον στον Henri-Georges Clouzot

Great Head Explosion Scene (13)

 
Dobermann (1997)

The Greatest Opening Scene (13)

 
Blade Runner (1982) 
dir.Ridley Scott

Ms. 45 (1981)

Μια νεαρή μουγκή κοπέλα έχοντας πέσει θύμα βιασμού δύο φορές την ίδια μέρα, κυκλοφορεί την νύχτα στους δρόμους της Νέας Υόρκης με ένα 45άρι γυρεύοντας εκδίκηση από το ανδρικό φύλο.

Abel Ferrara μετά (από ένα πορνό και) το ντεμπούτο του με το θρυλικό video nastie The Driller Killer.1979 και πρίν τα King of New York.1990 και Bad Lieutenant.1992 με τα οποία έγινε ευρύτερα γνωστός. Πρωταγωνιστεί η πανέμορφη Zoe Lund σε ηλικία 17 χρονών και υποδύεται την Thana (απ'το Thanatos). Μια εύθραστη ντροπαλή ράφτρα σε οίκο μόδας με βαρετή και μοναχική ζωή λόγω της αδυνατότητας της ομιλίας, που στο δρόμο της επιστροφής για το σπιτι μετά τη δουλειά θα υποστεί βιασμό σε ένα στενό δίπλα από τα σκουπίδια και άλλον έναν, πρίν ακόμα προλάβει να συνέλθει από το σοκ, από τον διαρρήκτη που έχει εισβάλει στο σπίτι της. Ο 2ος θα είναι και το πρώτο θύμα της. Με αντεπίθεση τον χτυπά με το σίδερο στο κεφάλι, τον κάνει κομματάκια, τον βάζει στο ψυγείο και τον πετά σταδιακά στα σκουπίδια. Υποφέρει από τις πρόσφατες μνήμες βιασμού. Για να μην τρελαθεί αντιστρέφει τη βία και η βαρετή της καθημερινότητα μετατραπεται σ'ένα φονικό ντελίριο. Τα βράδια κυκλοφορεί ντυμένη προκλητικά, οπλοφορεί με το 45αρι του 2ου βιαστή, μεταμορφώνεται σε Άγγελος της Εκδίκησης (ελλ.τιτλος) και αναζητά αρσενικά θύματα που θα την πλησιάσουν πονηρά.
Διπλό βιασμό στο πρώτο 5λεπτο, συνεχίζει με ανελέητο και ισχυρό body count που περιλαμβάνει νταβαντζή, πέφτουλα, φωτογράφο, μια συμμορία, ένα σειχη κ.α. για να κορυφωθεί στο περίφημο τελικό ηδονικό ανεξέλενγκτο (σε αργή κίνηση αλα Πέκινπα) μακελειό του φινάλε όπου η Thana ντυμένη πόρνη/καλόγρια πηγαίνει σε Halloween παρτυ. Απ'τα αντιπροσωπευτικότερα φεμινιστικά rape/revenge exploitation, αν και ξεπερνά τα όρια του αγαπητού υποείδους με θρησκευτικές αναφορές και κυρίως την ευφυή πρωτότυπη σταδιακή μεταφόρφωση της ηρωίδας, που χάνει τον έλενχο της εκδικητικής της μανίας και μετατρέπεται σε serial killer (σκηνή κλειδί ο κινέζος) που απειλεί χωρίς κριτήριο οτι αρσενικό κινείται  σε μια αντι-Woody Allen βρώμικη παρακμιακή απειλητική Νέα Υόρκη. Κορυφαίο low budget στυλάτο cult b movie επηρεασμένο απο τα Death Wish.1974, Thriller.A Cruel Picture.1973, Repulsion.1965 και Τaxi Driver.1976 

1. Γνωστό και ως  Angel of Vengeance

2. Ο πρώτος βιαστής είναι ο Ferrara

3. Η Zoë Tamerlis Lund ήταν μουσικός, μοντέλο, ηθοποιός και σεναριογράφος. Συνέγραψε το Bad Lieutenant.1992 με τον Φεράρα όπου και κρατά ένα μικρό ρόλο δίπλα από τον Χάρβει Καϊτέλ. Πέθανε το 1999 σε ηλικία 37 χρόνων από χρόνια χρήση κοκαϊνης. 

4.

Ο Κλοιός (1987)

Φθινόπωρο 1948, λίγο πριν το τέλος του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα. Η αριστερά διώκεται από δεξιές παρακρατικές οργανώσεις και επαγγελματίες αντικομμουνιστές. Έξι αριστεροί νέοι αστικών οικογενειών της Θεσσαλονίκης απο 17 εως 23 ετών, αισθανόμενοι τον κλοιό της σύλληψης και του θανάτου να σφίγγει γύρω τους, συλλαμβάνουν ένα εξαιρετικά παράτολμο σχέδιο. Κατεβαίνουν στην Αθήνα δήθεν για να δώσουν εξετάσεις για το Πολυτεχνείο, παίρνουν το αεροπλάνο για τη Θεσσαλονίκη και αναγκάζουν τον πιλότο με σουγιάδες και μια μολοτοφ να τους οδηγήσει στη γειτονική Γιουγκοσλαβία, όπου μαζί με άλλους συντρόφους θα ζητήσουν πολιτικό άσυλο. Το σχέδιό τους υλοποιείται κατά γράμμα και εγγράφεται ως η πρώτη αεροπειρατεία στα παγκόσμια χρονικά. Το καθεστώς ανακρίνει τις οικογένειες τους, θέτει σε διαθεσιμότητα και προφυλακίζει τους πιλότους διότι δεν κατάφεραν να παραπλανήσουν τους αεροπειρατές και να προσγειώσουν το αεροπλάνο σε ελληνικό έδαφος και συνδέει τους νεαρούς με την υπόθεση του αμερικάνου δημοσιογράφου Τζορτζ  Πόλκ που δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη τον Μάιο του 1948 (ο πρώτος δυτικός εκπρόσωπος των μίντια που έπεσε θύμα του Ψυχρού Πολέμου).

 Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα.
1. Ολόκληρη η ταινία ΕΔΩ
 

M (1931)

Βερολίνο.1930.  Η τοπική κοινωνία αναστατώνεται από την ύπαρξη ενός τρομακτικού serial killer που σκοτώνει μόνο παιδιά. Η αστυνομία φρουρεί κάθε δρόμο και διεξάγει εξονυχιστικές έρευνες στις συνοικίες. Ο υπόκοσμος δυσαναχετισμένος με την βαριά αστυνόμευση αναλαμβάνει δράση με δική του έρευνα για τον εντοπισμό του δολοφόνου.

 Άλλο ένα αριστούργημα του αυστριακού Φριτς Λανγκ. H σημαντικότερη γερμανική ταινία όλων των εποχών. Η μάνα των ταινιών για serial killer, θεμελιωτής της αστυνομικής ταινίας και πρόδρομος του νουάρ. Η πρώτη ομιλουσα ταινία του Λανγκ και η αγαπημένη του. Το σενάριο ανήκει και πάλι στην τότε σύζυγο του Thea von Harbou και μετέπειτα οπαδό των ναζί που εκείνη την περίοδο ήταν το δεύτερο σε έδρες κόμμα και προσπαθούσε να εμποδίσει την παραγωγή. Αυτή την ζοφερή περίοδο και το κοινωνικοπολιτικό της κλίμα καταγράφει (χωρίς αναφορά στους ναζί) με αφορμή τον πανικό που σπέρνει στην πόλη ένας δολοφόνος παιδιών.

 Ξεκινά με μια παρέα παιδιών να παίζουν αμπεμπαμπλόμ τραγουδώντας "Περίμενε, δεν θα αργήσει, ο άντρας στα μαύρα θα είναι σύντομα εδώ, με το μπαλτά του τόσο αληθινό, θα σε κάνει κομματάκια! Είσαι έξω". Μια νοικοκυρά περιμένει την κόρη της να γυρίσει από το σχολείο. Αυτή παίζει με την μπάλα της χτυπώντας μια αφίσα/επικήρηξη του δολοφόνου. Η σκία του καλύπτει ξαφνικά την αφίσα (μια από τις πολλές σκηνές ανθολογίας). Άλλο ένα φονικό. Το 8ο σε 8 μήνες. Κυκλοφορεί διακριτικά, αμέριμνος σφυρίζοντας το σκοπό του In the Hall of the Mountain King του Edvard Grieg ανάμεσα σε 4 εκ. ανθρώπους με όπλα του γλυκά, παιχνίδια και παγωτά. Δεν αφήνει ποτέ ίχνη ενώ η μικροαστική καλοκάγαθη όψη του είναι και η κάλυψη του. Φόβος και παράνοια κυριέυει την πόλη, όλοι υποπτεύονται τους πάντες και παραιτούνται μερικών  δικαιωμάτων τους δεχόμενοι μεγαλύτερη αστυνόμευση. Οι χωρίς ελπίδες αλλεπάλληλες αστυνομικές έρευνες, ασταμάτητες περιπολίες, εφόδοι και ανακρίσεις σε στέκια και καμπαρέ δυσκολεύουν την δράση του υποκόσμου που αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Οι αρχηγοί των συμμοριών συνεδριάζουν για την κοινή τους δράση και με την βοήθεια του συνδικάτου των ζητιάνων (βλ.Όπερα της Πεντάρας) βρίσκουν τα ίχνη του. Ακολουθεί κυνηγητό και ο περίφημος λόγος υπεράσπισης στο ιδιότυπο λαικό δικαστήριο του συγκλονιστικού φινάλε.

  Η πρωτοποριακή χρήση του ήχου (π.χ. το εύρημα του σφυρίγματος) και ο ρόλος του στην αφήγηση, ο εξπρεσιονιστικός φωτισμός και τα σκηνικά που δημιουργούν μια μόνιμα απειλητική και νοσηρή κλειστοφοβική ατμόσφαιρα παρά την απουσία βίας εντός κάδρου, το πρωτοποριακό παράλληλο μοντάζ ταύτισης αστυνομίας και υποκόσμου και η σύνθεση των πλάνων, η εκπληκτική ερμηνεία του πρώτου Δράκου Peter Lorre (αν και εμφανίζεται σχετικά λίγο) και η πρωτοφανής (ακόμα και σήμερα) απολογία του, το καθολικό θέμα και οι προεκτάσεις του (κοινωνιολογία, ψυχολογία, δικαιοσύνη), η ντοκιμαντερίστικη αναπαράσταση των ερευνών και η πιστότατη περιγραφή των ηθών και κοινωνικών συνθηκών της εποχής, η δεξιοτεχνική σκηνοθεσία και το σασπενς είναι κάποιοι απο τους λόγους που βρίσκεται ανάμεσα στις καλύτερες ταινιές του παγκόσμιου κινηματογράφου.

1. Ο τίτλος «Μ» βγαίνει από τη λέξη Morder που στα γερμανικά σημαίνει Δολοφόνος. Ο ελληνικός τίτλος είναι Ο Δράκος του Ντίσελντορφ και ας εξελίσσεται στο Βερολίνο

2. Για λόγους αυθεντικότητας ο Λάνγκ χρησιμοποίησε πραγματικούς κακοποιούς στο φιλμ και έμεινε χωρίς κομπάρσους, επειδή τουλάχιστον 20 από αυτούς συνελήφθησαν από την αστυνομία.

3. Ο υπουργός προπαγάνδας των ναζί, Josef Goebbels, εντυπωσιασμένος από τη δύναμη του κινηματογράφου του Lang, του πρόσφερε τη θέση του διευθυντή του Γερμανικού Κινηματογραφικού Ινστιτούτου. Όμως, ο Lang, που ήταν αντίθετος με τους ναζί, αρνήθηκε και την κοπανησε για Παρίσι και μετά για Αμερική

4. Αμερικάνικο remake Μ (1951) από τον Joseph Losey (The Servant.1963)

5. Δεν απαγορεύτηκε το «Μ» το 1933 με την άνοδο των ναζί στην εξουσία όπως λέγεται, αλλά το The Testament of Dr. Mabuse .1933

6. Ολόκληρη η ταινία με ελληνικούς υπότιτλους ΕΔΩ
7.

Blow Out (1981)

 Ένας ηχολήπτης άθελα του καταγράφει ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο οποίο χάνει τη ζωή του ένας υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ και βρίσκεται μπλεγμένος σε μια συνωμοσία που απειλεί την ίδια του τη ζωή.
  Brian De Palma μετά το Dressed to Kill.1980 και πρίν τον Σημαδεμένο.1983.  Από την μια το Blow Up.1967 (οπως προδίδει και ο τίτλος) του Αντονιόνι και από την άλλη The Conversation.1974 του Κόπολα (και αυτό είναι επηρεασμένο από το Blow Up) και πάνω απ'όλα Χίτσκοκ. Το unhappy end είναι η αιτία της τότε εισπρακτικής της αποτυχίας αλλά με τα χρόνια δικαιώθηκε σαν "movie about making movies".
Ξεκινά σαν τυπική παρωδία horror/slasher Γ' διαλογής. Η εικόνα είναι το point of view του φονιά (Ηalloween.1978) που μπουκάρει σε φοιτητική εστία και καταλήγει σε φονικό στη μπανιέρα (Psycho.1960). Η αστεία κραυγή της ηρωίδας, που δεν επιλέχτηκε για το ταλέντο της, αποκαλύπτει οτι βρισκόμαστε στο χώρο του post production της ταινίας Τρέλες Φοιτητών. Ο παραγωγός απογοητευμένος απ'την δουλειά του καλλιτεχνικών αξιώσεων τεχνικού ήχου (John Travolta) του αναθέτει να βρει αληθοφανέστερα ηχητικά εφε και κυρίως ένα ρεαλιστικό ουρλιαχτό. Αυτός βγαίνει το βράδυ σε αναζήτηση αυτών με το υπερμικρόφωνο του και γίνεται μάρτυρας τροχαίου "ατύχηματος" και σωτήρας της νεαρής συνεπιβάτισας (Nancy Allen). Η ύπαρξη της πρέπει να παραμείνει άγνωστη για να προστατευτεί το κύρος του πολιτικού και το θέμα να θαφτεί. Μελετά μόνος την ηχογράφηση και ανακαλύπτει οτι το ατύχημα ήταν πολιτική δολοφονία. Έχει το μικρόβιο της αλήθειας μέσα του- παλαιότερα ήταν στην επιτροπή διελεύκανσης αστυνομικής διαφθοράς και μια αποκάλυψη κατέληξε από λάθος του σε αθώο νεκρό (Prince of the City.1981). Αυτή τη φορά δεν θα αποτύχει, η οντισιόν ουρλιαχτού μπορεί να περιμένει. Στην υπόθεση μπλέκονται ένας γλειώδης ντετεκτιβ (Dennis Franz) και ένας εκτελεστής (John Lithgow) που δουλεύει για Εκείνους αλλά έχει αυτονομηθεί, κυνηγά την κοπέλα και θα γίνει ο Liberty Bell Strangler.
Άφθονες κινηματογραφικές αναφορές μπερδεύονται με θεωρίες συνωμοσίας επηρεασμένες απ'τα σκάνδαλα Chappaquiddick, Watergate και την δολοφονία Κενεντυ. Ο De Palma (σενάριο,σκηνοθεσία) κλείνει το κεφάλαιο του συνομοσιολογικού σινεμά των 70ς και αναγγέλει την άφiξη της νέας Αμερικής του Reagan όπου η δημοκρατία είναι μια πλάνη, η δικαιοσύνη αστικός μύθος, η επικαιρότητα καταθλιπτική και τα μιντια η αλήθεια. Απαντά στη ρήση του Godard (η φωτογραφία είναι αλήθεια. Το σινεμά είναι αλήθεια 24 καρε το δευτερόλεπτο)  με το ότι "η κάμερα ψεύδεται συνεχώς, 24 φορές το δευτερόλεπτο" και με την φετιχιστική και λεπτομερή κινηματογράφηση της ρουτίνας του ηχολήπτη και των μηχανισμών του σινεμά δείχνει πως δημιουργείται το τελικό προιόν και πως με μερική επεξεργασία ήχου και εικόνας "κατασκευάζονται αλήθειες" προς προπαγανδιστική χρήση. Πέρα από τις πολιτικές προεκτάσεις Ο Δολοφόνος του Μεσονυχτίου (WTF ελλ.τίτλος) παραμένει ένα non stop suspense θρίλερ Χιτσκοκικών καταβολών όπου με πρόσχηματικο αφηγηματικό στοιχείο την τέλεια κραυγή (MacGuffin), ο λάθος άνθρωπος βρίσκεται στο λάθος σημείο την λάθος στιγμή και μπλέκεται σε μια υπόθεση που αφορά τους πάντες αλλά δεν νοιάζει κανέναν. Δεξιοτεχνική στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία, υπερsoundtrack από Pino Donagio, μυστήριο, αγωνία και ανατροπές από το τρικ της εναρκτήριας σκηνής μέχρι και το τραγικά ειρωνικό πεσιμιστικό φινάλε .

1.

The House with Laughing Windows (1976)

Ο Stefano είναι συντηρητής έργων τέχνης. Προσλαμβάνεται από τον δήμαρχο μιας μικρής πόλης για να αποκαταστήσει μια αγιογραφία του εκκεντρικού ζωγράφου Legnani. Θα βρεθεί μπλεγμένος σε έναν εφιαλτικό λαβύρινθο σκοτεινών μυστικών που αφορούν τον ζωγράφο και τους κατοίκους της πόλης.

 Giallo = είδος λογοτεχνίας και ταινιών που εμφανίστηκε στην Ιταλία. Τα βασικά θέματα του είδους είναι ο τρόμος, το έγκλημα, η φαντασία και ο ερωτισμός. Το Σπίτι Με Τα Παρύθυρα Που Γελούσαν (ελλ.τίτλος) ανήκει στα καλύτερα του πολυαγαπημένου είδους αν και αρνείται τους κώδικες του. Aκραία βία, αίμα, φόνος, χασαπομάχαιρα βρίσκονται μόνο στην εντυπωσιακή αρχή και το ανατριχιαστικό φινάλε δίνοντας χώρο και χρόνο στην εφιαλτική ατμόσφαιρα, το μυστήριο και τις ανατροπές. Η μακάβρια τοιχογραφία που αναπαριστά το θάνατο του Αγίου Σεβαστιανού βρίσκεται σε εκκλησία όπου είχε χρησιμοποιηθεί ως στρατώνας των SS. Όταν αποκατασταθεί θα είναι μία από τις τέσσερις ατραξιόνς του χωριού μαζί με τις γυναίκες, το νερό και τη σιωπή. Μια φωνή από το τηλέφωνο απειλεί τον Stefano (Lino Capolicchio ) να μην αγγίξει τον πίνακα και να φύγει απ'το χωριό. Ξένος ανάμεσα σε γέρους ημίτρελους ύποπτους προληπτικούς αλκοολικούς σεξομανείς χωριάτες ανακαλύπτει οτι ο Ζωγράφος Της Αγωνίας βασάνιζε και σκότωνε τα μοντέλα του για να αναπαραστήσει ρεαλιστικά την αίσθηση του θανάτου (βλ. Peeping Tom.1960). Χρώμα και αίμα, καμβάς και σάρκα, τρόμος και αγωνία, σεξουαλική διαστροφή και φορμαλδευδη, ένα τρελό μείγμα στο όνομα της υψηλής τέχνης. Έχει πεθάνει 20 χρόνια πρίν αλλά δεν υπάρχει τάφος και κανείς δεν θέλει να μιλάει για αυτό το θέμα. Ανεξήγητοι φόνοι  πυκνώνουν το μυστήριο γύρω από τον ζωγράφο και θα τον οδηγήσουν στο Σπίτι για την απρόσμενη λύση του.

Μαζί με το Zeder.1983 είναι οι μοναδικές ταινίες τρόμου αλλά και οι καλύτερες ανάμεσα στην πλούσια φιλμογραφία του Pupi Avati (συνσενριογραφου του Salo, or the 120 Days of Sodom.1976). Με πρώτη ύλη τις παροδιασιακές ιστορίες τρόμου της επαρχίας και τοποθετημένο στις αρχές τις δεκαετίας του 50, μπλέκεται με την μεταπολεμική παρακμή και παράνοια της εξαθλιωμένης Ιταλίας. Αργός ρυθμός, ονειρική ατμόσφαιρα, σασπενς, λίγο ρομάνζο, γοτθική ποιήση, ταιριαστό soundtrack από τον Amedeo Tommasi, απαραίτητες δόσεις σοκ και εσωτερική ένταση που ξεσπά στο ευρηματικό απρόσμενο φινάλε απογειώνοντας το σύνολο. Ασυνήθιστο art house horror giallo απο τα λίγα και για λίγους

1.