Frits Weeda heeft slechts zeven jaar gefotografeerd, van 1958 tot 1965. Hij documenteerde Amsterdam in een periode waarin de stad ingrijpend veranderde a.g.v. nieuwbouw en schaalvergroting, veelal ten koste van het omringende landschap en karakteristieke oude wijken. Hij fotografeerde de verkrotting en afbraak van oude buurten, de armoede, spelende kinderen, autowrakken en rommel op straat,
schilderachtige stadstaferelen, maar ook zijn eigen gezin.
Weeda wordt gevolgd: thuis waar hij naar fotonegatieven zoekt en zijn oude camera, een Rolleiflex, laat zien; in de schuur, die dienst doet als donkere kamer, waar hij enkele oude negatieven opnieuw ontwikkelt; bij het bekijken van zijn foto's; zingend/spelend op zijn gitaar: 'Dat klopt niet'; in de auto op zoek naar een flatgebouw dat hij veertig jaar geleden fotografeerde toen het in aanbouw was; bij het tonen van enkele tekeningen van zijn hand.
Aan de orde komen: zijn manier van fotograferen; de onderwerpen die hij vond of zocht; de ontmoeting met zijn vrouw; de sloop van oude stadswijken; fotografie als een vorm van verslaving en het 'denken in foto's'; tijden van armoede, waarin hij foto's voor vijf gulden aan het Gemeentearchief verkocht; het einde van zijn huwelijk; de hallucinaties waaraan hij leed waardoor hij betrokken raakte bij een verkeersongeluk; zijn ziekteperiode en opname in de psychiatrie; de zware medicijnen die hij kreeg en de diagnose die de psychiaters stelden - dat hij zich inbeeldde een kunstenaar te zijn, maar dat niet was; de periode in Duitsland waar hij moest afkicken van de medicijnen; het afzweren van de fotografie en zijn besluit om te gaan tekenen.
INTERVIEW hierover met Frits Weeda.
SHOTS: door het gehele programma diverse zw/w foto's van Weeda.
