00:00:00
Stationcall en inleiding door Henk Hovinga: "25 km buiten Bangkok staat een krakkemikkig huisje, daar woont Toon Hollinga, hij heeft een Nederlands paspoort. Zijn moeder was Indonesische, zijn vader een Fries. Hij noemt zich een Bruine Fries. Zijn leven lang heeft hij ervan gedroomd het land van zijn vader te bezoeken".
00:00:58
Henk Hovinga ontmoet Toon Hollinga op het eiland waar hij woont.
Toon Hollinga: "...ik lees nog steeds die Hollandse boeken, maar mijn linker oog is kapot, mijn ogen zijn bedorven tijdens Japanse kamp vanwege de ondervoeding. (beschrijft diverse Japanse kampen in Birma. Hij werkte aan de spoorweg, kreeg veel klappen, linker oor is doof, laat littekens zien)...
00:04:05
Geestelijk ben ik niet kapot, waarom, ik laat mij niet kennen, ik ben nou 65 meneer, nu nog haat ik de Jap, nu nog wil ik met de Jap vechten, ik heb Jappen gezien die eten mensenvlees (beschrijving).
00:05:57
Henk Hovinga: "Waarom bent u toch niet terug naar Indonesië gegaan?"
Toon Hollinga.: "Nee, nooit, want Sukarno, na die speech van 1950 waarin hij zei: Indische Jongens en meisjes wordt broeders en zusters en laten we samen werken hier in Indonesië, ik zei verrek maar ik ben een nederlander, al ben ik een Indische jongen, het bloed van mijn vader en moeder kan ik niet verloochenen en ik ben een Fries, mijn vader is een Fries (Indisch accent), ik ben nooit bij de Ambassade geweest voor steun, omdat mijn vader zeide kom niet met uitgestrekte handen. Hij was een koppige knaap, weet u wel, mijn vader, een echte Fries, één van Leeuwarden, een pure Fries. Al de moeilijkheden hier in Thailand heb ik zelf moeten opdobberen. Al deze boontjes heb ik zelf moeten dobben.....ik was busdriver, ik heb pisangs verkocht...."
H.H.: "Waar leeft u nu van?"
T.H.: "Nou kom ik met een uitgestrekte hand, meneer. Ik ben oud, ik kan niet meer werken (hij gaat WOV-uitkering ontvangen, omdat zijn vrouw niet naar Nederland wilde is hij nooit gegaan).
H.H.: " U kunt nu de groeten doen aan uw familieleden in Holland".
00:10:04
T.H.: (met stemverheffing): "Hier is Toon hè, hoe gaat het met jullie allen, groeten aan mammie, Else, Dickie, Trude, Andrea, Henk en Andries en een gelukkig Nieuwjaar namens mij Toon Hollinga."
Henk Horringa: "Schiphol 16 december."
Gesprekjes en reacties in wachtruimte op Schiphol met o.a. zuster Trude (oudere zuster Andrea overleed een maand geleden ten gevolge van een bromfiets ongeluk, zij zag hem het laatst in 1940; jongste zuster uit tweede huwelijk ("hij projecteert zich helemaal op m'n vader").
00:14:21
Schelland: "Wij hoorden bij de Jannen-Compagnie, Europees fusilier der tweede klasse (KNIL 1941) daar hoorde Hollinga ook bij, hij was het prototype van een Indische jongen".
00:18:34
Dick Hollinga (halfbroer: "Hij is getrouwd geraakt met een Siamese en daar heeft hij een hele straal kinderen van, nou ja een stuk of zes. (vertelt hoe Toon bij het KNIL kwam, hun vader was onderluitenant). Ik ben het contact bijster geworden".
00:20:44
Ontmoeting Toon Hollinga en Henk Hovinga. Praten over het winterweer. Confrontatie met sneeuw.
00:23:17
Ontmoeting met familieleden, emoties.
00:25:53
Ontmoeting met 3 Jannen van de Jannencompagnie (KNIL) uit Malang. Piet Schalland, Wim Jansen (ze praten Maleis). Toon Hollinga (hoort dat Andrea door een ongeluk is overleden): "Overleden! Jezus Christus, maar afin het is eenmaal de wil of The Lord, de tijd komt dat je moet gaan, niemand kan tegen The Lord wat doen - Vertrouw op God, God is groot en almachtig."
00:30:38
H.H.: "We gaan met de auto naar het huis van zus Trude.
T.H. reactie op en n.a.v. wat hij tijdens autorit ziet, o.a. sneeuw.
00:31:53
H.H.: "Hij heeft voor iedereen wat meegebracht." T.H. vertelt over een oud beeldje dat hij van een Thaise bisschop heeft gekregen er zit een stukje been van Boeddha in. Hij heeft het beeldje als een talisman altijd bij zich.
00:33:27
Filosofeert over 'godsdienst'. Schooltijd bij RK-broeders, er werd flink geslagen, daarna Technische School. Kwam in KNIL terecht, had slechte ervaring met officieren.
00:38:51
H.H.: "Hoe is dat gekomen met die knie?"
T.H.: "Door die Jappen in Birma (vertelt hoe hij mishandeld werd door een Koreaanse bewaker en een Japanse commandant. Na capitulatie heeft hij zich samen met Australische vrienden gewroken op de koreaanse bewaker en anderen. Ze hebben die bewakers vermoord.) "Ik heb mijn taak volbracht, ik ben
blij."
00:45:30
H.H.: "Heb je ooit spijt gehad?"
T.H.: "Nee, want hij heeft mijn leven kapot gemaakt." H.H.: "Na vele jaren ziet Toon z'n moeder terug, ze is nu 82 jaar. T.H. en moeder, uitpakken cadeau.
00:47:17
Moeder: "Ik heb hem 43 jaar niet gezien, zou hem niet meer hebben herkend."
T.H.: "....door mijn moed en door mijn wraak heb ik het leven kunnen behouden, ik heb veel klappen gehad, u kunt het zien aan mijn hoofd, ik ben aan deze zijde blind, en doof, hier mank, maar mijn hart hebben ze niet kapot kunnen krijgen....ik wil vrij zijn en independent. Moeder over gelijkenis met z'n vader, alleen z'n bouw.
00:49:50
H.H.: "Toen ik Toon ontmoette was het eerste wat hij zei dat hij van Friese afkomst was en over zijn vader.
Moeder: "Z'n vader was z'n enige eigenlijke familielid. (Zij is zijn stiefmoeder).
T.H.: "M'n moeder heb ik nooit gekend en daarom beschouw ik Mam als m'n eigen moeder." Over z'n kinderen, vijf in totaal. Hij is blij dat zijn kinderen er blank uitzien.
00:52:20
H.H.: "Het is nu 43 jaar dat je Mam niet hebt gezien, zou je haar nog hebben herkend?"
T.H.: "Onmiddellijk.....Alleen Trude herkende ik niet direct.....ik mis papa.
00:54:26
Muziek en T.H.: "Ik noem mezelf de verloren zoon die hebben ze weer teruggevonden en daar ben ik blij mee."
H.H.: "Dit was "Terug van altijd weg geweest.'
