Wekelijks interviewprogramma. In deze aflevering een portret van de chemicus Paul Crutzen (geboren in Amsterdam in 1933), directeur van het Max Planck Institut in het Duitse Mainz, die in 1995 de Nobelprijs ontving voor zijn onderzoek naar het gat in de ozonlaag. Gespreksonderwerpen zijn onder meer: zijn afgelegde bescheidenheid, met de ontdekking dat zijn werk van grote betekenis is voor de mensheid; zijn emigratie naar de Verenigde Staten in 2000, om meer tijd voor onderzoek te hebben; de grote belangstelling voor zijn persoon na het winnen van de Nobelprijs ("... tamelijk verschrikkelijk"), zowel in Nederland als in Duitsland en Zweden, waar Crutzen studeerde; zijn twee dochters; zijn vertrek naar Zweden, eind jaren '50, o.a. vanwege zijn liefde voor Scandinavië; zijn Finse vrouw; zijn jeugd als zoon van een kelner; zijn studie MTS Weg- en Waterbouw, waar hij bij moest werken; de oorlogsjaren; zijn kritische instelling en twijfel aan gangbare theorieën, waardoor hij het gat in de ozonlaag ontdekte; zijn onderzoek op de Malediven naar luchtvervuiling vanuit India; het feit dat de ontdekking van het gat in de ozonlaag boven Antarctica tot het verbod op emissies van CFK's-gassen geleid heeft en de situatie niet verder is verslechterd; zijn beslissing de auto weg te doen; zijn motieven, de wetenschap te dienen, de schoonheid nieuwe dingen te ontdekken over het milieu en daarmee een bijdrage te leveren aan een betere toekomst; het begrip 'nucleaire winter' dat Crutzen in 1982 introduceerde, een inzicht dat mogelijk bijgedragen heeft aan de uitbanning van atoomwapens en het einde van de Koude Oorlog; zijn onderzoek in Rusland, waar hij in een treinwagon een rijdend laboratorium heeft laten bouwen; de schok die het winnen van de Nobelprijs, tijdens een vakantie in Spanje, voor hem betekende; zijn gerichtheid op de toekomst en gewoonte niet lang stil te staan bij de raadsels van het leven. Een oude vriend van Crutzen, Leo Coffeng (?), oud-directeur van een ingenieursbureau in Deventer, gaat in op: de militaire dienst die zij samen vervulden, wat het winnen van de Nobelprijs voor Crutzen betekende en het feit dat hij door zijn succes niet veranderd is.

1999-10-07

Wekelijks interviewprogramma. In deze aflevering een portret van de chemicus Paul Crutzen (geboren in Amsterdam in 1933), directeur van het Max Planck Institut in het Duitse Mainz, die in 1995 de Nobelprijs ontving voor zijn onderzoek naar het gat in de ozonlaag. Gespreksonderwerpen zijn onder meer: zijn afgelegde bescheidenheid, met de ontdekking dat zijn werk van grote betekenis is voor de mensheid; zijn emigratie naar de Verenigde Staten in 2000, om meer tijd voor onderzoek te hebben; de grote belangstelling voor zijn persoon na het winnen van de Nobelprijs ("... tamelijk verschrikkelijk"), zowel in Nederland als in Duitsland en Zweden, waar Crutzen studeerde; zijn twee dochters; zijn vertrek naar Zweden, eind jaren '50, o.a. vanwege zijn liefde voor Scandinavië; zijn Finse vrouw; zijn jeugd als zoon van een kelner; zijn studie MTS Weg- en Waterbouw, waar hij bij moest werken; de oorlogsjaren; zijn kritische instelling en twijfel aan gangbare theorieën, waardoor hij het gat in de ozonlaag ontdekte; zijn onderzoek op de Malediven naar luchtvervuiling vanuit India; het feit dat de ontdekking van het gat in de ozonlaag boven Antarctica tot het verbod op emissies van CFK's-gassen geleid heeft en de situatie niet verder is verslechterd; zijn beslissing de auto weg te doen; zijn motieven, de wetenschap te dienen, de schoonheid nieuwe dingen te ontdekken over het milieu en daarmee een bijdrage te leveren aan een betere toekomst; het begrip 'nucleaire winter' dat Crutzen in 1982 introduceerde, een inzicht dat mogelijk bijgedragen heeft aan de uitbanning van atoomwapens en het einde van de Koude Oorlog; zijn onderzoek in Rusland, waar hij in een treinwagon een rijdend laboratorium heeft laten bouwen; de schok die het winnen van de Nobelprijs, tijdens een vakantie in Spanje, voor hem betekende; zijn gerichtheid op de toekomst en gewoonte niet lang stil te staan bij de raadsels van het leven. Een oude vriend van Crutzen, Leo Coffeng (?), oud-directeur van een ingenieursbureau in Deventer, gaat in op: de militaire dienst die zij samen vervulden, wat het winnen van de Nobelprijs voor Crutzen betekende en het feit dat hij door zijn succes niet veranderd is.

3460000

PGM543286