broĉo

Esperanto

Kazo	Singularo	Pluralo
Nominativo	broĉo	broĉoj
Akuzativo	broĉon	broĉojn

Vorterseparo

broĉ + o

Elparolo

Sono :

(

lingvo -eo-

)

ornamaĵo el oro aŭ arĝento kaj multekostaj ŝtonoj kun pinglo
La broĉo estas juvelo, portata de virinoj

Referencoj kaj literaturo

Kabe. Vortaro de Esperanto. Parizo: Esperantista Centra Librejo, 1922 (2‑a eldono).