پرش به محتوا

کیم جونگ اون

ویرایش پیوندها
صفحه حفاظت‌شده
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

این یک نام کره‌ای است؛ نام خانوادگی کیم است.
رفیق محترم

کیم جونگ اون
김정은
Image
کیم در ۲۰۲۳
سومین رهبر کره شمالی
آغاز به کار
۱۷ دسامبر ۲۰۱۱
رئیس‌جمهورکیم یونگ-نام
اصلیچو یونگ-ریم
پاک پونگ-جو
پس ازکیم جونگ-ایل
رهبر حزب کارگران کره
آغاز به کار
۹ مه ۲۰۱۶
دبیر اول: ۱۱ آوریل ۲۰۱۲ – ۹ مه ۲۰۱۶
پس ازکیم جونگ-ایل (دبیرکل)
رئیس کمیسیون امور دولتی
آغاز به کار
۳۰ ژوئن ۲۰۱۶
قائم‌مقامهوانگ پیونگ-سو
چو ریونگ هی
پاک پونگ-جو
پس ازمنصب ایجاد شد
دوره مسئولیت
۱۳ آوریل ۲۰۱۲ – ۳۰ ژوئن ۲۰۱۶
کمیسیون ملی دفاع
قائم‌مقامکیم یونگ-چون
ری یونگ-مو
جانگ سونگ تائک
او کوک-ریول
چو ریونگ-هی
هوانگ پیونگ-سو
پس ازکیم جونگ-ایل
رئیس کمیسیون مرکزی نظامی
آغاز به کار
۱۱ آوریل ۲۰۱۲
کفیل: ۱۷ دسامبر ۲۰۱۱ – ۱۱ آوریل ۲۰۱۲
قائم‌مقامچو ریونگ-هی
ری یونگ-هو
هوانگ پیونگ-سو
پس ازکیم جونگ-ایل
رئیس پرزیدیوم پلیتبورو
آغاز به کار
۱۱ آوریل ۲۰۱۲
کفیل: ۱۷ دسامبر ۲۰۱۱ – ۱۱ آوریل ۲۰۱۲
پس ازکیم جونگ-ایل
فرمانده عالی ارتش خلق کره
آغاز به کار
۳۰ دسامبر ۲۰۱۱
پس ازکیم جونگ-ایل
اطلاعات شخصی
زاده۸ ژانویهٔ ۱۹۸۲ ‏(۴۴ سال)
پیونگ یانگ، کره شمالی
ملیتImage کره شمالی
حزب سیاسیحزب کارگران کره
همسر(ان)ری سل-جو
روابطخانواده کیم
کیم یو جونگ (خواهر)
کیم جونگ چول (برادر)
کیم جونگ-نام (برادر ناتنی)
کیم ایل سونگ (پدربزرگ)
فرزندان۲ (تأیید نشده)
۱ تأیید شده: کیم جو آئه
والدینکو یونگ هی (مادر)
کیم جونگ ایل (پدر)
محل تحصیلدانشگاه کیم ایل-سونگ
دانشگاه نظامی کیم ایل سونگ
پیشهسیاستمدار
امضاImage
خدمات نظامی
خدمت/شاخهارتش خلق کره
سال‌های خدمت۲۰۱۰–اکنون
درجهوُنسو، معادل ژنرال چهار ستاره

کیم جونگ اون (به کره‌ای: 김정은) (زاده ۸ ژانویه ۱۹۸۲)، رهبر جمهوری دموکراتیک خلق کره و حزب کارگران کره است. او دارای عناوین دبیر اول حزب کارگران کره، رئیس کل کمیسیون مرکزی نظامی، رئیس کمیسیون امور دولتی کره شمالی، فرمانده عالی نیروهای مسلح کره شمالی، و عضو پرزیدیوم پلیتبوری کمیته مرکزی حزب کارگران کره است. وی همچنین در ژوئیه ۲۰۱۲ میلادی به درجه ژنرال چهار ستاره ارتقاء یافت.[۱] او در زمان به قدرت رسیدن با ۲۷ سال سن، جوان‌ترین رهبر کشور در جهان بود.[۲][۳]

در پی درگذشت کیم جونگ ایل، رهبر پیشین کره شمالی، رسانه‌های دولتی این کشور آغاز زمامداری کیم جونگ اون را اعلام کردند. روز دوشنبه، ۲۸ آذر ۱۳۹۰ (۱۹ دسامبر ۲۰۱۱)، تلویزیون دولتی کره شمالی که ساعاتی قبل خبر درگذشت کیم جونگ ایل، «رهبر اعظم» این کشور را گزارش کرده بود، اعلام داشت کیم جونگ اون، پسر رهبر سابق، با لقب «جانشین بزرگ» جانشین پدر شده است.[۴] کیم جونگ اون سومین پسر کیم جونگ ایل است. او در سوئیس تحصیل کرده است.[۵] وی تا سال ۱۹۹۸ در مدرسه‌ای انگلیسی زبان در برن سوئیس درس می‌خوانده است.[۴]

کیم به شکل دیکتاتوری حکمرانی می‌کند و انتخابات آزاد و عادلانه‌ای در کشور او وجود ندارد. منتقدان حکومت وی، تحت آزار و اذیت قرار می‌گیرند، رسانه‌ها توسط رژیم کنترل می‌شوند، دسترسی به اینترنت توسط رژیم محدود شده و آزادی دین نیز وجود ندارد.[۶][۷][۸] رژیم او شبکهٔ گسترده‌ای از زندان‌ها و اردوگاه‌های کار را اداره می‌کند که میلیون‌ها انسان را زندانی کرده و به کشتن داده است. رژیم او، مردم را به جرائم سیاسی محکوم کرده و گاه اعضای خانوادهٔ مجرم سیاسی نیز مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند.[۹] براساس گزارش سازمان ملل، کره شمالی تحت «نقض سیستماتیک، گسترده و فاحش حقوق بشر» زندگی می‌کند و رژیم کیم جونگ اون «به دنبال تسلط بر هر جنبه‌ای از زندگی شهروندان خود است».[۱۰][۹]

عملکرد سیاسی

Image
تصاویر حاکمان کشور معمولاً در اماکن عمومی و مراسم‌های دولتی وجود دارد.

در دهه ۱۹۵۰، پدربزرگ کیم جونگ-اون یک دیکتاتوری تک‌فردی موروثی را در کره شمالی پایه‌گذاری کرد. بین سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶ کیم گسترده‌ترین پاکسازی در تاریخ کره شمالی را اجرا کرد. مدتی پس از به حکومت رسیدن در دسامبر ۲۰۱۳، وی جانگ سونگ تائک، شوهر عمهٔ خود را به خیانت متهم کرد و اعدام شد. مؤسسه پژوهش راهبردی امنیت ملی کره جنوبی از اعدام ۱۴۰ افسر عالی‌رتبه ارتش و سایر مقامات دولتی در جریان این پاکسازی خبر داد. کیم افراد جوانتر و وفادار به خود را جایگزین آنان کرد و رهبری این گروه از مقامات را خواهرش کیم یو-جونگ در دست دارد که در سال ۲۰۱۷ در سن ۳۰ سالگی به عضویت پلیتبوروی حزب حاکم درآمد.

کیم جونگ-نام، محتمل‌ترین جانشین کیم جونگ-ایل تلقی می‌شد اما در سال ۲۰۰۱ در حالی که قصد داشت با یک گذرنامه جعلی وارد ژاپن شود بازداشت شد. وی در ۱۳ فوریه ۲۰۱۷ (۲۵ بهمن ۱۳۹۵) در مالزی و فرودگاه کوالالامپور به مقصد ماکائو با دستمال آغشته به گاز اعصاب وی‌ایکس، به قتل رسید.

در آوریل ۲۰۱۸، کیم جونگ-اون در نشست حزب کارگران کره اعلام کرد «آزمایش تسلیحات اتمی و موشک‌های برد بلند به حالت تعلیق در خواهد آمد و خطوط راهبردی جدیدی دنبال خواهد شد که محور آن را ساختن اقتصاد کره شمالی تشکیل خواهد داد».

وی یک تیم ورزشی از کره شمالی برای شرکت در مسابقات المپیک زمستانی در کره جنوبی اعزام کرد. این به معنی آمادگی ناگهانی رهبر کره شمالی، برای تغییر سیاست مقابله، به سیاست تعامل تعبیر شده است.

دیکتاتوری و جنایت علیه بشریت

کیم به شکل دیکتاتوری حکمرانی می‌کند و انتخابات آزاد و عادلانه‌ای در کشور او وجود ندارد. منتقدان حکومت وی، تحت آزار و اذیت قرار می‌گیرند، رسانه‌ها توسط رژیم کنترل می‌شوند، دسترسی به اینترنت توسط رژیم محدود شده و آزادی دین نیز وجود ندارد.[۶][۷][۸] رژیم او شبکهٔ گسترده‌ای از زندان‌ها و اردوگاه‌های کار را اداره می‌کند که میلیون‌ها انسان را زندانی کرده و به کشتن داده است. رژیم او، مردم را به جرائم سیاسی محکوم کرده و گاه اعضای خانوادهٔ مجرم سیاسی نیز مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند.[۹] براساس گزارش سازمان ملل، کره شمالی تحت «نقض سیستماتیک، گسترده و فاحش حقوق بشر» زندگی می‌کند و رژیم کیم جونگ اون «به دنبال تسلط بر هر جنبه‌ای از زندگی شهروندان خود است».[۱۰][۹]

اجلاس رهبران کره شمالی و آمریکا

دونالد ترامپ رئیس‌جمهوری آمریکا و کیم جونگ اون سه شنبه ۱۲ ژوئن ۲۰۱۸ در هتل کپلا در جزیره سنتوزا سنگاپور دیدار کردند.[۱۱] رهبران دو کشور در مقابل دوربین خبرنگاران با هم دست دادند و پشت درهای بسته به‌طور مستقیم گفتگو و در پایان گفتگوها دو طرف سندی را امضا کردند.[۱۲] دیدار ترامپ و رهبر کره شمالی نخستین دیدار سران دو کشور پس از پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ است.[۱۳]

سند امضا شده دارای چهار بند است که در آن ترامپ به ارائه ضمانت‌های امنیتی به رهبر کره شمالی و کیم نیز به خلع سلاح کامل اتمی متعهد شده‌اند.[۱۴]

نشست دوم کیم و ترامپ در روزهای بیست و هفتم و بیست و هشتم فوریه ۲۰۱۹ در هانوی، پایتخت ویتنام، برگزار می‌شود.[۱۵] عمده مباحثات این نشست نیز مربوط به خلع سلاح اتمی و بهبود اوضاع اقتصادی کره شمالی است.[۱۶][۱۷]

سبک رهبری

تحلیلگران دربارهٔ میزان قدرت واقعی کیم اختلاف نظر دارند.[۱۸][۱۹][۲۰] پس از به قدرت رسیدن او، برخی تحلیلگران پیش‌بینی کرده بودند که پس از مرگ کیم جونگ ایل، جانگ سونگ تائک به‌عنوان نایب‌السلطنه عمل خواهد کرد، زیرا کیم جونگ اون برای ادارهٔ فوری کشور تجربهٔ کافی نداشت.[۲۱][۲۲]

در ژوئیهٔ ۲۰۱۲، کیم جونگ اون با حضور در کنسرت گروه مران‌بنگ، تغییری در سیاست فرهنگی پدرش نشان داد. این کنسرت شامل چندین عنصر از فرهنگ عامهٔ غرب، به‌ویژه فرهنگ ایالات متحده، بود. کیم از این رویداد برای معرفی همسرش به مردم استفاده کرد؛ اقدامی که در کرهٔ شمالی بی‌سابقه بود.[۲۳] در همان سال، کنجی فوجیموتو، آشپز شخصی کیم جونگ ایل، به کرهٔ شمالی سفر کرد و گفت: «فروشگاه‌های پیونگ‌یانگ مملو از کالا بودند و مردم در خیابان‌ها شاد به نظر می‌رسیدند. کرهٔ شمالی از زمان به قدرت رسیدن کیم جونگ اون بسیار تغییر کرده است. همهٔ این‌ها به لطف رهبر، کیم جونگ اون، است.»[۲۴]

به گفتهٔ تحلیلگران، کیم جونگ اون از شباهت ظاهری خود به پدربزرگش بهره گرفته است تا کیش شخصیت کیم ایل سونگ و نوستالژی عمومی نسبت به دوران گذشته را تقویت کند.[۲۵] در سال ۲۰۱۳، کیم هنگام ایراد نخستین سخنرانی سال نوی خود، از سبک پدربزرگش تقلید کرد. این اقدام با رویکرد پدرش، کیم جونگ ایل که طی ۱۷ سال حکومت خود هرگز سخنرانی تلویزیونی ایراد نکرده بود تفاوت داشت.[۲۶] کیم همچنین در مقایسه با پدرش، فردی در دسترس‌تر و صمیمی‌تر به نظر رسیده و با افراد جوان و سالمند در آغوش گرفتن و دست در دست هم گذاشتن ظاهر شده است.[۲۵] او در حضورهای عمومی خود فعال‌تر از پدر یا پدربزرگش به نظر می‌رسد؛ برای مثال، در حال وجین کردن علف‌های هرز، اسب‌سواری، رانندگی با تانک، سوار شدن بر ترن هوایی یا استفاده از فناوری اطلاعات دیده شده است.[۲۵]

در آوریل ۲۰۱۲، هنگامی که پرتاب یک ماهواره با شکست مواجه شد، دولت این موضوع را علناً پذیرفت؛ اقدامی که برای نخستین بار صورت می‌گرفت.[۲۵] در مهٔ ۲۰۱۴، پس از فروریختن یک ساختمان آپارتمانی در پیونگ‌یانگ، گفته شد که کیم جونگ اون از تلفات جانی ناشی از این حادثه بسیار ناراحت شده است. در بیانیه‌ای که خبرگزاری رسمی کشور، خبرگزاری مرکزی کره، منتشر کرد، از عبارت کم‌سابقهٔ «تسلیت و عذرخواهی عمیق» استفاده شد. یکی از مقام‌های دولتی که نامش فاش نشد، به بی‌بی‌سی گفت که کیم جونگ اون «تمام شب بیدار مانده و از این حادثه احساس رنج و اندوه کرده بود».[۲۷] اگرچه ارتفاع ساختمان و شمار قربانیان اعلام نشد، گزارش‌های رسانه‌ای از ساختمانی ۲۳ طبقه خبر دادند و حاکی از آن بودند که ممکن است بیش از صد نفر در این فروریختن جان باخته باشند.[۲۸]

نقض حقوق بشر

کیم، مانند پدر و پدربزرگش، کرهٔ شمالی را به‌صورت یک دولت تمامیت‌خواه اداره می‌کند.[۲۹][۳۰] در ژانویهٔ ۲۰۱۳، ناوی پیلای، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، گفت که وضعیت حقوق بشر در کرهٔ شمالی از زمان به قدرت رسیدن کیم بهبود نیافته است و خواستار انجام تحقیقات در این زمینه شد.[۳۱] مرزوکی داروسمان، گزارشگر ویژهٔ سازمان ملل متحد، در گزارشی دربارهٔ وضعیت حقوق بشر در کرهٔ شمالی که در فوریهٔ ۲۰۱۳ منتشر شد،[۳۲] تشکیل کمیسیون تحقیق سازمان ملل متحد را پیشنهاد کرد.[۳۳] گزارش این کمیسیون در فوریهٔ ۲۰۱۴ منتشر شد و در آن مطرح شد که ممکن است کیم به دلیل جنایت علیه بشریت در دیوان کیفری بین‌المللی مورد پیگرد قرار گیرد.[۳۴][۳۵]

در ژوئیهٔ ۲۰۱۶، وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا تحریم‌هایی را مستقیماً علیه کیم اعمال کرد. اگرچه مشارکت او در نقض حقوق بشر به‌عنوان دلیل این اقدام ذکر شد،[۳۶] مقام‌های آمریکایی اعلام کردند که هدف این تحریم‌ها برنامه‌های هسته‌ای و موشکی کرهٔ شمالی است.[۳۷] در ژوئن ۲۰۱۷، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، پس از مرگ اتو وارمبیر، دانشجوی آمریکایی‌ای که در جریان سفرش به کرهٔ شمالی زندانی شده بود، از حکومت «بی‌رحمانه» کیم جونگ اون انتقاد کرد و او را «دیوانه» خواند.[۳۸] بااین‌حال، ترامپ در سال ۲۰۱۹ گفت که باور ندارد کیم مسئول مرگ وارمبیر بوده باشد.[۳۹]

تلاش‌های ادعایی برای ترور

در سال ۲۰۱۲، اسلحه‌ای در زیر یک درخت ارس در رییوگیونگ‌وون کشف شد؛ مکانی که در نزدیکی مسیری قرار داشت که کیم قرار بود از آن عبور کند. گمان می‌رفت این اسلحه بخشی از یک طرح ترور بوده باشد.[۴۰]

در مهٔ ۲۰۱۷، دولت کرهٔ شمالی اعلام کرد که سازمان اطلاعات مرکزی ایالات متحده (سیا) و سازمان اطلاعات ملی کرهٔ جنوبی، یک چوب‌بر اهل کرهٔ شمالی را که در روسیه کار می‌کرد، برای ترور کیم استخدام کرده بودند. بنا بر ادعای این دولت، قرار بود از یک «سلاح بیوشیمیایی» استفاده شود که هم پرتوزا بود و هم نانو؛ همچنین اثر آن با چند ماه تأخیر ظاهر می‌شد.[۴۱] کرهٔ شمالی اعلام کرد که خواستار استرداد هر فردی خواهد شد که در این طرح ترور دست داشته است.[۴۲]

خانواده

کیم جونگ اون فرزند کیم جونگ ایل و کو یونگ هی است. برادر بزرگتر او کیم جونگ چول در ۱۹۸۱ به‌دنیا آمده است ولی کیم جونگ ایل، کیم جونگ اون را برای جانشینی انتخاب کرده است. برادر ناتنی بزرگتر آن‌ها کیم جونگ نام از مادری به‌نام سونگ هی ریم در ۱۹۷۱ به‌دنیا آمده است. وی در سال ۲۰۰۱ قصد داشت با یک پاسپورت جعلی وارد توکیو شود و به دیزنی‌لند برود ولی بازداشت شد و به همین دلیل از جانشینی پدر محروم گردید.[۴۳]

کیم جونگ-اون برخلاف پدر و پدر بزرگش رفتارهای غیررسمی و خارج از قاعده را در[۴۴] انظار عمومی در پیش گرفته، سربازان را در آغوش می‌کشد و در کنار آنها، و همچنین بازو به بازوی زنان در عکس‌ها ظاهر می‌شود. پدر و پدر بزرگ او کیم ایل سونگ هرگز در رویدادهای عمومی کنار همسرانشان ظاهر نمی‌شدند.

زندگی شخصی

در تاریخ ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۲ میلادی، رادیو دولتی کره شمالی برای اولین‌بار تأیید کرد که کیم جونگ-اون، رهبر جوان این کشور همسری به نام «ری سل-جو» دارد.[۴۵][۴۶] وی علاقه زیادی به ورزش بسکتبال دارد.[۴۷] دنیس رادمن، بازیکن سابق بسکتبال در ان بی ای، در مارس ۲۰۱۳ از کره شمالی دیدن کرد و با کیم جونگ-اون دیدار کرد. او در مصاحبه با گاردین گفت که وی دختری به نام جو-ئه به دنیا آورده است.

از اواسط آوریل ۲۰۲۰ خبری‌های ضد و نقیضی از وضعیت سلامتی رهبر کره شمالی پخش شد و برخی منابع خبری از اعزام تیم پزشکی چین به کره شمالی خبر دادند.[۴۸]

شخصیت

کنجی فوجیموتو، سرآشپز ژاپنی که آشپز شخصی کیم جونگ ایل بود، کیم جونگ اون را «دقیقاً شبیه پدرش، از نظر چهره، اندام و شخصیت» توصیف کرد.[۴۹] کیم از طرفداران بسکتبال است و تیم‌های موردعلاقه‌اش از جمله شیکاگو بولز و لس آنجلس لیکرز هستند.[۵۰][۵۱] در ۲۶ فوریهٔ ۲۰۱۳، کیم جونگ اون با دنیس رادمن، بازیکن بسکتبال، دیدار کرد.[۵۲] این دیدار باعث شد بسیاری از خبرنگاران گمان کنند که رادمن نخستین آمریکایی‌ای بوده است که کیم با او ملاقات کرده است.[۵۳] در جریان سفر رادمن، رایان دافی، خبرنگار مجلهٔ وایس، گفت که کیم «در تعاملات اجتماعی معذب بود» و از تماس چشمی اجتناب می‌کرد.[۵۴]

به گفتهٔ چونگ سونگ‌چانگ از مؤسسهٔ سجونگ، کیم جونگ اون در مقایسه با پدرش توجه آشکارتری به رفاه مردم خود نشان می‌دهد و تعامل بیشتری با آنان دارد.[۵۵] کره‌ای‌های جنوبی که در اجلاس آوریل ۲۰۱۸ کیم را از نزدیک دیده بودند، او را فردی صریح، شوخ‌طبع و باملاحظه توصیف کردند.[۵۶] دونالد ترامپ پس از دیدار با او گفت: «فهمیدم که مردی بااستعداد است. همچنین فهمیدم که کشورش را بسیار دوست دارد.» او افزود که کیم «شخصیت فوق‌العاده‌ای» دارد و «بسیار باهوش» است.[۵۷]

وجههٔ عمومی

Image
کیم جونگ اون و ولادیمیر پوتین در حال تماشای رژهٔ نظامی در پیونگ‌یانگ

فوربز در سال ۲۰۱۸، کیم را در رتبهٔ سی‌وششم فهرست قدرتمندترین افراد جهان قرار داد؛ این رتبه در میان کره‌ای‌ها از همه بالاتر بود.[۵۸]

در نظرسنجی‌ای در سال ۲۰۱۳، ۶۱٫۷ درصد از پناهندگان کرهٔ شمالی در کرهٔ جنوبی گفتند که احتمالاً بیشتر هم‌وطنان کیم جونگ اون از او حمایت می‌کنند. این میزان در مقایسه با نظرسنجی مشابهی که دو سال پیش‌تر انجام شده بود و در آن ۵۵٫۷ درصد از پاسخ‌دهندگان نظر مثبتی به پدر او داشتند، افزایش یافته بود.[۵۹] در نظرسنجی‌ای که پس از اجلاس بین دو کره در مهٔ ۲۰۱۸ از مردم کرهٔ جنوبی انجام شد، ۷۸ درصد از پاسخ‌دهندگان گفتند که به کیم اعتماد دارند؛ این رقم در حالی بود که میزان اعتماد به او چند ماه پیش‌تر ۱۰ درصد بود.[۶۰]

لقب «کیم چاقِ سوم» (به چینی: 金三胖؛ پین‌یین: Jīn Sān Pàng) در اواخر سال ۲۰۱۶ در میان کاربران چینی وب‌سایت‌های بایدو و ویبو رواج یافت. در واکنش به این موضوع، دولت کرهٔ شمالی با موفقیت از دولت چین درخواست کرد که این لقب را در تمام وب‌سایت‌های چینی سانسور کند.[۶۱]

ثروت

اینترنشنال بیزنس تایمز گزارش داد که کیم ۱۷ کاخ مجلل در سراسر کرهٔ شمالی، ناوگانی متشکل از ۱۰۰ خودروی لوکس (که بیشتر آن‌ها ساخت اروپا هستند)، یک جت شخصی و یک قایق تفریحی ۱۰۰ فوتی (۳۰ متری) دارد.[۶۲] دنیس رادمن سفر خود به جزیره‌ای خصوصی متعلق به کیم جونگ اون را چنین توصیف کرد: «مثل هاوایی، ایبیزا یا آروباست، اما تنها کسی که آنجا زندگی می‌کند، خود اوست.»[۶۳]

در سال ۲۰۱۲، بیزنس اینسایدر گزارش داد که از زمان به قدرت رسیدن کیم جونگ اون، «نشانه‌هایی از افزایش ورود کالاهای لوکس به کرهٔ شمالی به چشم می‌خورد» و همسر او، ری سول جو، در حالی عکاسی شده بود که کیف دستی‌ای از برند دیور در دست داشت که به نظر می‌رسید گران‌قیمت باشد و ارزش آن نزدیک به ۱٬۵۹۴ دلار بود؛ مبلغی معادل میانگین دستمزد یک سال در کرهٔ شمالی.[۶۴] به گفتهٔ منابع دیپلماتیک، «کیم جونگ اون دوست دارد مانند پدرش تا تمام طول شب مشروب بنوشد و مهمانی بگیرد و دستور داده بود تجهیزات [سونای وارداتی] تهیه کنند تا به او در غلبه بر می‌زدگی و خستگی کمک کنند.»[۶۵]

در سال ۲۰۱۸، بنا بر گزارش‌ها، دو دستگاه خودروی زرهی مرسدس-مایباخ اس۶۰۰ از طریق شبکه‌ای غیرقانونی برای حمل‌ونقل کالا به کیم تحویل داده شد که ارزش هر یک از آن‌ها ۵۰۰ هزار دلار بود. این اقدام ناقض تحریم‌های بین‌المللی بود.[۶۶]

گزارش‌ها دربارهٔ سلامتی

Image
توده‌ای روی گونهٔ کیم، ژوئن ۲۰۲۴

در سال ۲۰۰۹، گزارش‌هایی منتشر شد که حاکی از ابتلای کیم جونگ اون به دیابت و فشار خون بالا بود.[۶۷] همچنین، مانند پدربزرگ و پدرش، او به کشیدن سیگار شهرت دارد.[۶۸]

کیم جونگ اون در سپتامبر و اکتبر ۲۰۱۴ به مدت شش هفته در انظار عمومی ظاهر نشد. رسانه‌های دولتی گزارش دادند که او از یک «عارضهٔ جسمانی ناخوشایند» رنج می‌برد. پیش از آن، هنگام راه رفتن می‌لنگید.[۶۹] هنگامی که دوباره در انظار عمومی ظاهر شد، از عصا استفاده می‌کرد.[۷۰][۷۱] در سپتامبر ۲۰۱۵، دولت کرهٔ جنوبی اعلام کرد که به نظر می‌رسد وزن کیم طی پنج سال گذشته حدود ۳۰ کیلوگرم افزایش یافته و به حدود ۱۳۰ کیلوگرم رسیده است.[۷۲]

در آوریل ۲۰۲۰، کیم به مدت ۲۰ روز در انظار عمومی دیده نشد؛ موضوعی که به انتشار شایعاتی دربارهٔ وخامت شدید وضعیت سلامتی یا مرگ او انجامید.[۷۳][۷۴] در ژوئن ۲۰۲۱، پس از یک ماه غیبت از انظار عمومی، ناظران خارجی متوجه شدند که وزن کیم به میزان قابل‌توجهی کاهش یافته است.[۷۵] گمانه‌زنی‌هایی مطرح شد مبنی بر اینکه او بین ۱۰ تا ۲۰ کیلوگرم وزن کم کرده است.[۷۶] در ژوئیهٔ ۲۰۲۴، سرویس اطلاعات ملی کرهٔ جنوبی گزارش داد که وزن کیم دوباره افزایش یافته و او از مشکلات سلامتی مرتبط با چاقی، از جمله فشار خون بالا و دیابت، رنج می‌برد. بنا بر گزارش‌ها، مقام‌های کرهٔ شمالی در پی تهیهٔ داروهای جدید از خارج از کشور برای درمان عوارض او بودند.[۷۷] همچنین، از اواخر سال ۲۰۲۰، توده‌ای که روی گونهٔ او دیده شده بود، ظاهراً در حال بزرگ‌تر شدن بوده است.[۷۸]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ «پسر کیم جونگ ایل 'به ژنرالی رسید». بی‌بی‌سی فارسی. ۸ مهر ۱۳۸۹. دریافت‌شده در ۸ مهر ۱۳۸۹.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  2. ↑ "List of heads of state of North Korea". Wikipedia (in English). 2018-06-04.
  3. ↑ Sang-Hun, Choe (9 سپتامبر 2013). "Rodman Gives Details on Trip to North Korea" (in English). The New York Times. Retrieved 2018-06-12.
  4. 1 2 «با درگذشت 'کیم جونگ ایل' پسرش 'کیم جونگ اون' رهبر کره شمالی شد». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۰ دسامبر ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  5. ↑ «پسر رهبر کره شمالی به دو پست مهم ارتقاء یافت». بی‌بی‌سی فارسی. ۸ مهر ۱۳۸۹. دریافت‌شده در ۸ مهر ۱۳۸۹.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  6. 1 2 Corner, Paul (۲۰۱۶), "Non-compliance, Indifference and Resistance in Regimes of Mass Dictatorship", in Corner, Paul; Lim, Jie-Hyun (eds.), The Palgrave Handbook of Mass Dictatorship, Palgrave Macmillan UK, pp. ۴۱۳–۴۲۵, doi:۱۰.۱۰۵۷/۹۷۸-۱-۱۳۷-۴۳۷۶۳-۱_۳۳, ISBN ۹۷۸-۱-۱۳۷-۴۳۷۶۳-۱.
  7. 1 2 Koo, Bon Sang; Choi, Jun Young; Kim, Junseok (۲۰۱۶). "Analyzing Kim Jong-un's Survival Strategy from the Comparative Authoritarian Perspective". Pacific Focus. ۳۱ (۲): ۲۱۱–۲۳۱. doi:۱۰.۱۱۱۱/pafo.۱۲۰۷۱. ISSN ۱۹۷۶-۵۱۱۸.
  8. 1 2 «North Korea's sidelined human rights crisis» (به انگلیسی بریتانیا). BBC News. ۲۰۱۹-۰۲-۱۸. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۴-۲۴.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  9. 1 2 3 4 «BBC» (به انگلیسی بریتانیا). BBC News. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۴-۲۴.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) نگهداری یادکرد:خدمت بایگانی منسوخ (رده)
  10. 1 2 «The education of Kim Jong-un». Brookings (به انگلیسی آمریکا). ۲۰۱۸-۰۲-۰۶. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۴-۲۴.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  11. ↑ «آلبوم عکس: تصاویری از دیدار ترامپ و کیم». BBC News Persian. ۲۰۱۸-۰۶-۱۲. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۶-۱۲.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  12. ↑ «'ملاقات تاریخی' ر هبران آمریکا و رهبر کره شمالی با امضای یک سند پایان یافت». BBC News Persian. ۲۰۱۸-۰۶-۱۲. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۶-۱۲.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  13. ↑ «در ناهار رهبران آمریکا و کره شمالی چه غذایی سرو شد؛ تلفیق طعم غرب و شرق». صدای آمریکا. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۶-۱۲.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  14. ↑ «جزئیات سند توافق‌شده ترامپ و کیم؛ ایجاد روابط جدید دوجانبه». Deutsche Welle. ۱۲ ژوئن ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۶-۱۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  15. ↑ Schmidt، Ann (۲۰۱۹-۰۲-۲۵). «Trump, Kim Jong Un's Vietnam summit joins long list of key moments between world leaders: A timeline». Fox News (به انگلیسی آمریکا). دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۲-۲۵.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  16. ↑ Sang-Hun، Choe (۲۰۱۹-۰۲-۲۵). «Trump and Kim May Declare End of War at Summit, South Korea Says» (به انگلیسی آمریکا). The New York Times. شاپا ۰۳۶۲-۴۳۳۱. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۲-۲۵.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  17. ↑ «ترامپ: کره‌شمالی می‌تواند قدرت اقتصادی شود اگر از برنامه هسته‌ای دست بکشد» (به انگلیسی بریتانیا). ۲۰۱۹-۰۲-۲۵. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۲-۲۵.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  18. ↑ "Kim Jong-un: North Korea's supreme leader or state puppet?". The Guardian. 27 May 2014. Archived from the original on 18 September 2019. Retrieved 2 November 2019.
  19. ↑ Ward, Peter (20 March 2017). "The myth of Kim Jong Un's absolute power". NK News. Archived from the original on 20 March 2017. Retrieved 2 November 2019.
  20. ↑ Bandow, Doug (25 July 2021). "What If Kim Jong-un Isn't Really in Charge of North Korea?". National Interest.
  21. ↑ Wallace, Rick; Sainsbury, Michael (29 September 2010). "Kim Jong‑il's heir Kim Jong‑un made general". The Australian. ISSN 1038-8761. Archived from the original on 25 December 2013.
  22. ↑ Shim, Sung-won; Takenaka, Kiyoshi; Buckley, Chris (25 December 2011). Nishikawa, Yoko (ed.). "North Korean power‑behind‑throne emerges as neighbors meet". Reuters. Reuters. Archived from the original on 7 January 2016.
  23. ↑ Lankov, Andrei (10 April 2013). The Real North Korea: Life and Politics in the Failed Stalinist Utopia (pp. 139–141). Oxford University Press. Kindle Edition.
  24. ↑ McCurry, Justin (10 August 2012). "Kim Jong‑il's personal Japanese chef returns to land he fled". The Guardian. London. ISSN 0261-3077. Archived from the original on 2 July 2015.
  25. 1 2 3 4 Pak, Jung H. (February 2018). "The education of Kim Jong-un". Brookings Institution.
  26. ↑ In first New Year speech, North Korea's Kim Jong Un calls for economic revamp بایگانی‌شده در ۵ دسامبر ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine, CNN, 2 January 2013. Retrieved 23 April 2013.
  27. ↑ Chasmar, Jessica (18 May 2014). "North Korea offers rare apology after apartment building collapses". The Washington Times. Archived from the original on 8 January 2015. Retrieved 2 January 2015.
  28. ↑ "North Korea: Apology over Pyongyang building collapse". BBC News. 18 May 2014. Archived from the original on 17 September 2016. Retrieved 4 August 2016.
  29. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام indy وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  30. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Willacy2009 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  31. ↑ "U.N.'s Pillay says may be crimes against humanity in North Korea". Reuters. 14 January 2013. Archived from the original on 10 February 2013. Retrieved 25 February 2013.
  32. ↑ "Report of the Special Rapporteur on the situation of human rights in the Democratic People's Republic of Korea, Marzuki Darusman" (PDF). United Nations Human Rights Council. 1 February 2013. Archived (PDF) from the original on 4 October 2013. Retrieved 25 February 2013.
  33. ↑ "North Korea human rights probe urged by UN". The Christian Science Monitor. 5 February 2013. Archived from the original on 25 February 2013. Retrieved 25 February 2013.
  34. ↑ Michael Kirby; Marzuki Darusman; Sonja Biserko (17 February 2014). "Report of the Commission of Inquiry on Human Rights in the Democratic People's Republic of Korea". United Nations Office of the High Commissioner for Human Rights. Archived from the original on 17 February 2014. Retrieved 18 February 2014.
  35. ↑ Nick Cumming-Bruce (17 February 2014). "U.N. Panel Says North Korean Leader Could Face Trial". The New York Times. Archived from the original on 18 February 2014. Retrieved 18 February 2014.
  36. ↑ "Kim Jong-un placed on sanctions blacklist for the first time by US". The Guardian. Agence France-Presse. 6 July 2016. Archived from the original on 12 August 2016. Retrieved 4 August 2016.
  37. ↑ Solomon, Jay (6 July 2016). "U.S. Puts First Sanctions on North Korean Leader Kim Jong Un". The Wall Street Journal. Archived from the original on 20 December 2016.
  38. ↑ Agerholm, Harriet (23 June 2017). "North Korea calls Donald Trump a 'psychopath' following death of Otto Warmbier". The Independent. Archived from the original on 12 June 2018. Retrieved 9 June 2018.
  39. ↑ Bosman, Julie (1 March 2019). "Trump Faces Fury After Saying He Believes North Korean Leader on Student's Death". New York Times. Archived from the original on 13 March 2019. Retrieved 13 March 2019.
  40. ↑ "Under the Juniper Tree: The 2012 Assassination Attempt on Kim Jong-un". Sino-NK (in American English). 17 November 2014. Archived from the original on 26 September 2019. Retrieved 6 October 2019.
  41. ↑ Griffiths, James (5 May 2017). "North Korea claims US 'biochemical' plot to kill Kim Jong Un". CNN. Archived from the original on 19 May 2017. Retrieved 20 May 2017.
  42. ↑ "North Korea will seek extradition of anyone involved in alleged Kim assassination". Fox News. 11 May 2017. Archived from the original on 11 May 2017. Retrieved 20 May 2017.
  43. ↑ «انتقاد فرزند ارشد رهبر کره شمالی از زمامداری موروثی در این کشور». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۰ مهر ۱۳۸۹. دریافت‌شده در ۲۰ مهر ۱۳۸۹.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  44. ↑ «ازدواج رهبر کره شمالی با یک خواننده». رادیو زمانه. ۱۳۹۱-۰۵-۰۵. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۶-۱۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  45. ↑ North Korean Leader Marries, The New York Times
  46. ↑ ازدواج رهبر جوان کره شمالی تأیید شد، بی‌بی‌سی فارسی
  47. ↑ Way to Reach Kim Jong-un? Follow the Ball, The New York Times
  48. ↑ «چین 'یک هیئت پزشکی را برای بررسی سلامت کیم جونگ اون به کره شمالی فرستاده'». بی‌بی‌سی فارسی. ۶ اردیبهشت ۱۳۹۹. دریافت‌شده در ۷ اردیبهشت ۱۳۹۹.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  49. ↑ McCurry, Justin (19 December 2011). "Kim Jong‑un, 'great successor' poised to lead North Korea". The Guardian. London. ISSN 0261-3077. Archived from the original on 3 July 2015.
  50. ↑ "How Did Kim Jong Un Become North Korea's Leader? 20 Little Known Facts About World's Youngest Leader". International Business Times. 20 February 2017. Archived from the original on 23 September 2019. Retrieved 23 September 2019.
  51. ↑ "Kim Jong Un wanted 'famous' US basketball players as part of denuclearization deal: Sources". ABC News. 9 May 2019. Archived from the original on 8 October 2019. Retrieved 23 September 2019.
  52. ↑ Dennis Rodman: North Korea's Kim Jong Un is an 'awesome guy,' and his father and grandfather were 'great leaders' بایگانی‌شده در ۴ مارس ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine. Daily News. 1 March 2013.
  53. ↑ Joohee Cho (28 February 2013). "Rodman Worms His Way into Kim Jong Un Meeting". ABC News. Archived from the original on 1 March 2013.
  54. ↑ Silverman, Justin Rocket (29 May 2013). "'Vice' season finale on HBO gives fresh look at Dennis Rodman's meeting with North Korea's Kim Jong-un". Daily News. New York. Archived from the original on 8 June 2013. Retrieved 16 July 2013.
  55. ↑ Song Sang-ho (27 June 2012). "N.K. leader seen moving toward economic reform". The Korea Herald. Archived from the original on 3 July 2012. Retrieved 28 June 2012.
  56. ↑ "Kim Jong Un uncensored: 7 impressions gleaned from historic summit". Straits Times. 1 May 2018. Archived from the original on 27 September 2018. Retrieved 27 September 2018.
  57. ↑ Reiss, Jaclyn (12 June 2018). "Five things President Trump said about Kim Jong Un and North Korea that have critics seething". Boston Globe. Archived from the original on 27 September 2018. Retrieved 27 September 2018.
  58. ↑ "The World's Most Powerful People". Forbes (in English). Archived from the original on 27 April 2019. Retrieved 7 December 2019.
  59. ↑ Greenwood, Faine (30 August 2013). "Kim Jong Un approval rating over 50 percent, poll of defectors finds". The World, Agence France-Presse (in English). Archived from the original on 3 November 2021.
  60. ↑ "Kim Jong Un Now Has An 80% Approval Rating... in South Korea". Time (in English). Archived from the original on 18 January 2020. Retrieved 6 January 2020.
  61. ↑ "China blocks "Kim Fatty the Third" from web search results". Associated Press. 16 November 2016. Retrieved 22 February 2022 – via CBS News.
  62. ↑ Arthur, Villasanta (23 May 2019). "Kim Jong Un Net Worth: How Is North Korea's Leader Spending His Billions?". International Business Times. Archived from the original on 23 May 2019. Retrieved 23 October 2019.
  63. ↑ "Dennis Rodman: North Korean leader Kim Jong-un is a 'good-hearted kid'". The Guardian. London. 2 November 2013. ISSN 0261-3077. Archived from the original on 15 November 2016.
  64. ↑ Taylor, Adam (5 October 2012). "Kim Jong-un Has Massively Increased The Import of Luxury Goods into North Korea". Business Insider. Archived from the original on 2 July 2015. Retrieved 9 March 2013.
  65. ↑ "Kim Jong-un Inherits Father's Taste for Bling". The Chosun Ilbo. 22 August 2012. Archived from the original on 30 March 2013. Retrieved 9 March 2013.
  66. ↑ Joseph Trevithick (16 July 2019). "Here's How North Korea Got Kim Jong Un His New Armored S600 Mercedes Maybach Limos". The Drive. Retrieved 4 September 2021.
  67. ↑ Lee, Jean H. (2 June 2009). "Kim Jong-un: North Korea's Kim Anoints Youngest Son As Heir". The Huffington Post. Archived from the original on 4 March 2016. Retrieved 30 November 2019.
  68. ↑ Luu, Chieu. "Kim Jong Un caught smoking during anti-smoking drive". CNN. Archived from the original on 10 June 2016. Retrieved 10 June 2016.
  69. ↑ Justin McCurry and Enjoli Liston (26 September 2014). "North Korea admits to Kim Jong-un's ill-health for first time". The Guardian. London. ISSN 0261-3077. Archived from the original on 17 February 2017.
  70. ↑ Fifield, Anna (13 October 2014). "North Korean media report that Kim Jong Un is back at work". The Washington Post. Archived from the original on 14 October 2014. Retrieved 13 October 2014.
  71. ↑ "North Korea says leader has reappeared". CNN. 13 October 2014. Archived from the original on 14 October 2014. Retrieved 13 October 2014.
  72. ↑ Kyodo News, "Kim has gained 30 kg, weighs 130 now: Seoul", Japan Times, 28 September 2015, p. 5
  73. ↑ "Kim Jong-un appears in public, North Korean state media report". BBC News (in British English). 2 May 2020. Retrieved 8 January 2021.
  74. ↑ "North Korea's Kim Jong Un reportedly seen in public for first time in 3 weeks". NBC News (in English). 2 May 2020. Retrieved 8 January 2021.
  75. ↑ Elliott, Josh K. (28 June 2021). "'Slim' Jong Un? Kim's weight loss raises questions in North Korea and abroad". Global News (in American English). Retrieved 30 June 2021.
  76. ↑ "North Korea's Leader Kim Jong Un Has Lost Weight. Here's Why the World is Interested". News18 (in English). 10 September 2021. Retrieved 2 October 2021.
  77. ↑ "North Korean officials seek medicine for Kim's health problems related to obesity, Seoul says". Associate Press. 29 July 2024. Retrieved 1 August 2024.
  78. ↑ Heejun, Jang (22 June 2024). "Kim Jong-un, Are the 'Abnormal Signs' Growing... Health Concerns Persist". The Asia Business Daily. Retrieved 22 February 2026.

پیوند به بیرون

برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=کیم_جونگ_اون&oldid=44795255»