Perifeer zenuwstelsel
| Perifeer zenuwstelsel | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
| Synoniemen | ||||
| Latijn | systema nervosum periphericum | |||
| Gegevens | ||||
| Orgaanstelsel | zenuwstelsel | |||
| Anatomische terminologie | ||||
| ||||
Het perifere zenuwstelsel is het deel van het zenuwstelsel dat buiten het centrale zenuwstelsel ligt. Het wordt wel vanuit het centrale zenuwstelsel aangestuurd. Het perifere zenuwstelsel vormt vanuit het centrale zenuwstelsel axonen, verbindingen van en naar de organen en weefsels. Het wordt naar functie verdeeld in een autonoom en een somatisch zenuwstelsel. Het bestaat uit 31 paar spinale zenuwen vanuit het ruggenmerg - de nervi spinales, 12 paar hersenzenuwen vanuit de hersenstam - de nervi craniales, twee grensstrengen - de nervi splanchnici die links en rechts naast de wervelkolom liggen, en hun bijbehorende zenuwcellen en zenuwknopen die ook buiten het centrale zenuwstelsel liggen. Deze zenuwen innerveren onder andere de spieren, organen en ledematen. Het perifere zenuwstelsel verbindt de genoemde structuren met het centrale zenuwstelsel, maar wordt in tegenstelling tot het centrale zenuwstelsel niet door bot of een bloed-hersenbarrière beschermd.
De celkernen van iedere perifere zenuwcel liggen nog in het centrale zenuwstelsel, maar hun axonen, de zenuwvezels liggen in het perifere zenuwstelsel. De axonen van het perifere zenuwstelsel zijn meestal met een myelineschede omgeven, waar het endoneurium omheen is gewikkeld. Verschillende zenuwvezels liggen samen in een fascikel met daar omheen het perineurium. Door de grotere zenuwen gaan een aantal van deze fascikels en haarvaten. De beschermende laag om de zenuw is het epineurium.[1]
Zenuw
_nl.png)
- ↑ WW Campbell. Evaluation and management of peripheral nerve injury, 2008. voor Clinical Neurophysiology, 119, 9, blz 1951–1965
· 
· 
