Przejdź do zawartości

Anatolij Kaszpirowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Anatolij Kaszpirowski
Анатолий Кашпировский
Ilustracja
Anatolij Kaszpirowski (2016)
Pełne imię i nazwisko

Anatolij Michajłowicz Kaszpirowski

Data i miejsce urodzenia

11 sierpnia 1939
Płoskirów, USRR

Data i miejsce śmierci

3 października 2026
Moskwa

Zawód, zajęcie

psychiatra, psychoterapeuta, polityk

Narodowość

ukraińska

Uczelnia

Państwowy Uniwersytet Medyczny w Winnicy im. Mikołaja Pirogowa

Partia

Liberalno-Demokratyczna Partia Rosji

Image Multimedia w Wikimedia Commons
Image Cytaty w Wikicytatach
Strona internetowa

Anatolij Michajłowicz Kaszpirowski (ros. Анатолий Михайлович Кашпировский; ur. 11 sierpnia 1939 w Płoskirowie, zm. 3 października 2026 w Moskwie[1]) – rosyjski psychiatra i psychoterapeuta, doktor nauk medycznych[2]. Zdobył sławę na polu medycyny niekonwencjonalnej, występując publicznie jako hipnotyzer.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Ukraińskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej. W młodości uprawiał z sukcesami boks i podnoszenie ciężarów. Za osiągnięcia sportowe otrzymał tytuł Mistrza Sportu ZSRR[3]. W 1962 roku ukończył Państwowy Instytut Medyczny w Winnicy ze specjalizacjami „lekarz psychiatra” i „lekarz psychoterapeuta”. Następnie przez 25 lat pracował jako lekarz w szpitalach psychiatrycznych. W 1987 roku został psychoterapeutą radzieckiej kadry narodowej w podnoszeniu ciężarów[4].

Powszechną sławę zdobył w 1989 roku, przeprowadzając na antenie państwowej telewizji seanse hipnozy. Transmisje cieszyły się wielką oglądalnością, a wielu widzów przypisywało tym seansom właściwości uzdrowicielskie. Według nich miały one leczyć szeroką gamę chorób i dolegliwości: od raka po alkoholizm i wypadanie włosów[3]. Ministerstwo Zdrowia ZSRR w oficjalnym oświadczeniu nazwało ten fenomen „zbiorową psychozą”, jak się bowiem okazało, część z rzekomo uzdrowionych trafiała do szpitali z objawami chorób psychicznych[3][4]. Po 6. seansie program Kaszpirowskiego zdjęto z anteny.

Hipnotyzer zdobył również popularność poza granicami ZSRR. Jego seanse emitowane były w Polsce (przez TVP), Niemczech, Czechach, na Węgrzech, a także w Izraelu[3]. W 1990 roku po raz pierwszy przyjechał na tournée do Polski na zaproszenie Mirosława Kulisia, który w latach 1990–1993 był organizatorem spotkań w Polsce, Czechosłowacji i Bułgarii z jego udziałem[5]. W 1990 roku zdobył przyznaną w głosowaniu telewidzów pozaregulaminową statuetkę Wiktora dla osobowości telewizyjnej roku w Polsce[6].

Według publicysty Grzegorza Górnego Kaszpirowskiego wspierał Jegor Ligaczow[7], ale teza ta nie ma żadnego potwierdzenia w źródłach[8]. Po upadku ZSRR przyjął obywatelstwo Federacji Rosyjskiej i zaangażował się w politykę. W 1993 roku został wybrany deputowanym do Dumy Państwowej z ramienia Liberalno-Demokratycznej Partii Rosji. W 1995 roku popadł w konflikt z liderem partii Władimirem Żyrinowskim i wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie działał w społeczności rosyjskich imigrantów, lecząc z otyłości[3].

W 2009 roku o postaci Kaszpirowskiego przypomniała telewizja NTV[9]. Poprowadził on na jej antenie serię programów dokumentalnych pt. „Seans z Kaszpirowskim”, których tematem były zjawiska paranormalne[10].

W 2020 roku ukazała się książka Gabriela Michalika pt. Kaszpirowski. Sen o wszechmocy[11][12].

Zmarł 3 października 2026 roku o godzinie 6:45 w szpitalu[13] w Moskwie w wieku 87 lat. Przyczyną śmierci było zatrzymanie akcji serca[14]. Chorował również na raka[15].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Adam Zygiel: Anatolij Kaszpirowski nie żyje. Telewizyjny „uzdrowiciel” miał 87 lat. [w:] Wirtualna Polska [on-line]. wp.pl, 3 października 2026. [dostęp 2026-10-04]. (pol.).
  2. ↑ Татьяна Ромашенкова, Кашпировский вернулся [online], Огонек [dostęp 2009-10-29] [zarchiwizowane z adresu 2005-12-20] (ros.).
  3. 1 2 3 4 5 Андрей Шаврей, Кашпировский. Иногда они возвращаются [online], ЖЗЛ.lv, 13 września 2009 [dostęp 2009-10-04] [zarchiwizowane z adresu 2009-09-15] (ros.).
  4. 1 2 А.Кашпировского привлекли к ответственности [online], РБК-Украина, 19 grudnia 2006 [dostęp 2009-10-04] [zarchiwizowane z adresu 2007-01-03] (ros.).
  5. ↑ Telewizja Polska S.A: Portret z pamięci – Mirosław Kuliś (21.04.2024). lodz.tvp.pl. [dostęp 2024-06-01]. (pol.).
  6. ↑ Małgorzata Piwowar, Zamknijcie oczy, bądźcie swobodni [online], Rzeczpospolita, 22 października 2009 [dostęp 2012-02-28] [zarchiwizowane z adresu 2018-07-25].
  7. ↑ Grzegorz Górny. Nowe kulty i sekty w świecie postsowieckim. „Teologia Polityczna”. 2/2004-2005.
  8. ↑ Anatolij Kaszpirowski, komunista Jegor Ligaczow, KGB i fake newsy wokół hipnotyzera. Obalamy jeden z największych mitów – Temat dnia – PostPravda [online], postpravda.info, 29 kwietnia 2025 [dostęp 2025-04-29].
  9. ↑ Wacław Radziwinowicz, Powtórne przyjście Kaszpirowskiego, gazeta.pl, 2 marca 2009 [dostęp 2009-03-02] [zarchiwizowane 2009-03-06].
  10. ↑ Сеанс с Кашпировским [online], Ассоциация „Наше кино” [dostęp 2012-02-28] [zarchiwizowane z adresu 2014-07-14] (ros.).
  11. ↑ Gabriel Michalik, Kaszpirowski. Sen o wszechmocy [online], Agora, 2020 [dostęp 2021-02-11] (pol.).
  12. ↑ Stasia Budzisz, Adin, dwa, tri – Kaszpirowski [online], Krytyka Polityczna, 20 marca 2020 [dostęp 2021-02-11] (pol.).
  13. ↑ Умер Анатолий Кашпировский [online], ria.ru, 3 października 2026 [dostęp 2026-10-03] [zarchiwizowane z adresu 2026-10-03] (ros.).
  14. ↑ Андрей Малахов, Умер Анатолий Кашпировский [online], meduza.io, 3 października 2026 [dostęp 2026-10-04] (ros.).
  15. ↑ Конец эпохи: как жил и умер Анатолий Кашпировский, научивший заряжать воду у ТВ [online], dzen.ru [dostęp 2026-10-04] (ros.).

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Anatolij_Kaszpirowski&oldid=80910317”