Przejdź do zawartości

τώ

Brak wersji przejrzanej
Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
transliteracja:
tṓ
wymowa:
znaczenia:

forma fleksyjna rodzajnika określonego i zaimka anaforycznego ὁ

(1.1) M. i B. liczby podwójnej, wspólne dla rodzaju męskiego, żeńskiego i nijakiego; w homeryckim użyciu zaimkowym m.in. obaj, obie, oboje[1]

przysłówek; głównie epicki

(2.1) dlatego, zatem, wobec tego, tak, w takim razie, wówczas[2][3]
odmiana:
(1.1) forma należąca do paradygmatu ὁ; w liczbie podwójnej wszystkich trzech rodzajów: M. i B. τώ, D. i C. τοῖν; zob. pełną odmianę w haśle ὁ[1][4]
przykłady:
(1.1) τὼ δʼ ἀέκοντε βάτην παρὰ θῖνʼ ἁλὸς ἀτρυγέτοιο → obaj zaś niechętnie szli wzdłuż brzegu bezpłodnego morza[5]
(1.1) τὼ δʼ αὐτὼ μάρτυροι ἔστων → niech zaś obaj sami będą świadkami[6]
(1.1) ὣς τώ γε κλαίοντε προσαυδήτην φίλον υἱὸν → tak właśnie oboje, płacząc, przemawiali do drogiego syna[7]
(2.1) τώ σε χρὴ περί μὲν φᾶσθαι ἔπος, ἠδʼ ἐπακοῦσαι → dlatego tobie należy przede wszystkim wypowiedzieć słowo i również wysłuchać[8]
(2.1) τώ κε κορεσσάμεθα κλαίοντέ τε μυρομένω τε → w takim razie moglibyśmy do syta płakać i lamentować[9]
(2.1) τὼ νῦν μή μοι μᾶλλον ἐν ἄλγεσι θυμὸν ὀρίνῃς → dlatego teraz nie wzburzaj mi bardziej serca wśród cierpień[10]
składnia:
kolokacje:
(2.1) τώ ῥα → dlatego więc, zatem[11][12]
(2.1) τώ κε → w takim razie, wówczas[3]
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) forma fleksyjna ὁ[1]
(2.1) historycznie związane z zaimkiem anaforycznym ὁ; LSJ opisuje je jako absolutne użycie C. liczby pojedynczej rodzaju nijakiego, natomiast komentarz do Homera wskazuje w formie τώ dawne zakończenie narzędnika[2][3]
uwagi:
(1.1) Smyth podaje τώ jako wspólną formę M. i B. liczby podwójnej rodzaju męskiego, żeńskiego i nijakiego; odrębne żeńskie formy dualu τά i ταῖν są bardzo rzadkie[1].
(1.1) W języku homeryckim formy ὁ zachowują również funkcję zaimka wskazującego lub anaforycznego; dlatego samodzielne τώ może odnosić się do dwóch osób lub rzeczy[1].
(2.1) Źródła przekazują dla tego przysłówka warianty τῶ, τώ i τῷ; Apollonios Dyskolos wyraźnie poświadcza zapis τώ bez akcentu przeciągłego i bez ioty podpisanej[2].
Końcowy akcent ostry w τώ jest w tekście ciągłym regularnie zastępowany akcentem ciężkim, gdy po wyrazie następuje kolejny wyraz; stąd poświadczone zapisy τὼ w części przykładów[13].
źródła: