drygant
drygant (język polski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
- (1.1) śrpol.[1], t. gw. (Mazury i Podhale)[2] ogier[3]
- (1.2) gw. (Mazury i Warmia) żwawy, krzepki koń[4]
- (1.3) etn. oberek, polski taniec ludowy
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (2.1) gw. (Dąbrowa Tarnowska) kluska ziemniaczana[4]
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (3.1) gw. (Nowy Targ) intrygant[4]
- (3.2) gw. (pogranicze Mazowsza) mężczyzna nadskakujący komuś[5]
- przykłady:
- (1.3) Na próżno kapela wygrywała skoczne dryganty, sztajery i menuety, liberia, w białych kosmatych surdutach, niestrudzenie roznosiła słodkie muszkatele i alikanty, a czarujące gospodynie usiłowały ożywić gnuśną zabawę - nuda nie dała się rozproszyć[6].
- składnia:
- synonimy:
- (3.2) drygus
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- ↑ jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
- tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: ogier
- źródła:
- ↑
Hasło „drygant” w: Słownik polszczyzny XVI wieku. Edycja internetowa, Instytut Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk, 2010–, ISBN 978-83-65573-85-8. - ↑ Władysław Migdał, Łukasz Migdał, Słownictwo gwarowe w hodowli zwierząt, „Wiadomości Zootechniczne” (3/2008), s. 54.
- ↑ Hasło „drygant” w: Jan Karłowicz, Słownik gwar polskich, t. I: A—E, Nakładem Akademii Umiejętności, Kraków 1900, s. 379.
- 1 2 3 Hasło „drygant” w: Słownik gwar polskich, Joanna Okoniowa, Jerzy Reichan (red.), t. 6 z. 4 (19), Drużni-Dużny, Instytut Języka Polskiego PAN, Wrocław–Kraków 2004, ISBN 83-04-00468-2, s. 369.
- ↑ Renata Marciniak-Firadza, Nazwy osobowych wykonawców czynności w gwarach małopolsko-mazowieckiego pogranicza językowego, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2013, ISBN 978-83-7969-609-3, s. 46.
- ↑ Rozdział IV w: Władysław Reymont, Rok 1794, t. Ostatni sejm Rzeczypospolitej, Gebethner i Wolff, Kraków 1913, s. 182.
- ↑ Hasło „drygać” w: Andrzej Bańkowski, Etymologiczny słownik języka polskiego, t. 1, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, ISBN 978-83-01-13016-9, s. 305.
