قانون اساسی سان مارینو
| قانون اساسی سن مارینو | |
|---|---|
 تصویر عنوان قانون اساسی | |
| تاریخ ایجاد | ۸ اکتبر ۱۶۰۰ |
| جای ایجاد سند | سان مارینو |
| آرمان | اساسنامه کلی |
قانون اساسی سان مارینو عالیترین قانون کشور سان مارینو است. این قانون ترکیبی از چند سند قانونی است که مهمترین آنها اساسنامهٔ ۱۶۰۰ و اعلامیهٔ حقوق شهروند ۱۹۷۴ که در سال ۲۰۰۲ اصلاح شد هستند. این قانون اساسی از قوانین عرفی آمده و از بدنه قانون مدنی و حقوق روم تأثیر گرفته است. این قانون شاید قدیمیترین قانون اساسی در میان کشورهای مستقل در جهان باشد.[۱]
نظام حقوقی کنونی سان مارینو در تاریخ ۸ اکتبر ۱۶۰۰ با مشروعیتبخشی به مجموعه قوانین مدون نگارششده توسط شخصی به نام کامیلو بولنی آغاز شد. این قانون اساسی به زبان لاتین و در ۶ کتاب تدوین شده بود. این مجموعه، نهادها و رویههای حکومتی و قضایی سان مارینو در آن دوران را در بر میگرفت. نظام جدید که در سال ۱۶۰۰ اجرایی شد درواقع نسخهای بهروزرسانیشده از قوانین شهری بود که از حدود سال ۱۳۰۰ میلادی در سان مارینو اجرا میشده است.
در ۱۲ ژوئیه ۱۹۷۴ قانون اساسی سال ۱۶۰۰ مورد بازبینی قرار گرفت. این قانون حاوی بیانیهای درباره حقوق شهروندی و اصول بنیادین نظام حقوقی سانمارینو بود. این بیانیه با نفی جنگ آغاز میشود، بر حاکمیت مردم تأکید میورزد و چگونگی اعمال اصل تفکیک قوا در سانمارینو را تبیین میکند. حقوقی مشخص برای شهروندان تضمین شده است که شامل برابری، مصونیت، آزادی و حق رأی همگانی میشود. این بیانیه در سال ۲۰۰۲ دوباره اصلاح و بازبینی و شامل جزئیات بیشتری در خصوص ساختار حکومت به آن اضافه گردید.
منابع
[ویرایش | اشتراکگذاری]- ↑ Slomp, Hans (2011). Europe, A Political Profile: An American Companion to European Politics. ABC-CLIO. p. 693. ISBN 978-0-313-39181-1. Retrieved 6 July 2011.
قانون اساسی کشورهای اروپایی | ||
|---|---|---|
| کشورهای مستقل |
| .svg) |
| واحدهای سیاسی کمرسمیت | ||
| متعلقات و دیگر قلمروها | ||
| نهاد مرتبط | ||
