Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1880
.svg) | |
| Κυβέρνηση Κουμουνδούρου | |
 | |
| Ημερομηνία σχηματισμού | 13 Οκτωβρίου 1880 |
|---|---|
| Ημερομηνία διάλυσης | 3 Μαρτίου 1882 |
| Πρόσωπα και δομές | |
| Αρχηγός Κράτους | Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας |
| Πρόεδρος Κυβέρνησης | Αλέξανδρος Κουμουνδούρος |
| Συνολικός αριθμός Μελών | 8 |
| Ιστορία | |
| Εκλογές | Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1879 |
| Απερχόμενες εκλογές | Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1881 |
| Θητεία νομοθετικού σώματος | 20 Οκτωβρίου 1879 - 12 Μαρτίου 1881 (Η' κοινοβουλευτική περίοδος) |
| Προηγούμενη | Κυβέρνηση Χαριλάου Τρικούπη 1880 |
| Διάδοχη | Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1882 |
Η κυβέρνηση του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου το 1880 (Οκτώβριος 1880 - Μάρτιος 1882) ήταν η τελευταία και κατά σειρά δέκατη κυβέρνηση που σχημάτισε.
Η κυβέρνηση, με την πρώτη της εμφάνιση στη Βουλή, έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης (111 βουλευτές ψήφισαν υπέρ - 56 κατά), που εκφράστηκε με την αποδοχή της κυβερνητικής πρότασης για πενθήμερη διακοπή των εργασιών του σώματος.
Το πρώτο δικομματικό σύστημα της ελληνικής πολιτικής σκηνής εμφανίστηκε αυτή την περίοδο, αφού οι δυο αρχηγοί αρχίζουν να συγκεντρώνουν γύρω τους μεγάλες πλειοψηφίες. Συγκεκριμένα, ο θάνατος του Δημήτριου Βούλγαρη και Επαμεινώνδα Δεληγιώργη οδήγησε τους βουλευτές που τους υποστήριζαν στην παράταξη του Χαρίλαου Τρικούπη. Τον Οκτώβριο του 1880 πέθανε και ο Θρασύβουλος Ζαΐμης και οι υποστηρικτές του (εκτός από δύο που παρατάχθηκαν με τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη) ακολουθήσαν και αυτοί τον Τρικούπη. Ο Κουμουνδούρος προσπάθησε ανεπιτυχώς να ενσωματώσει την ομάδα του Δηλιγιάννη, ο οποίος όμως προτίμησε την αυτόνομη πορεία του.
Όταν θα ενσωματώθηκαν και διοικητικά οι νέες περιοχές της Θεσσαλίας και της Άρτας που παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα κατά την συμφωνία της Κωνσταντινούπολης, ο Κουμουνδούρος (πιστεύοντας επίσης ότι η εισροή νέων βουλευτών θα λειτουργούσε υπέρ του, αυξάνοντας την κοινοβουλευτική του δύναμη) προκήρυξε ξανά εκλογές προκειμένου να ψηφίσουν και οι κάτοικοι των νέων περιοχών.[1]
Οι εκλογές έγιναν στις 20 Δεκεμβρίου 1881, χωρίς καμία παράταξη να αποκτήσει απόλυτη πλειοψηφία. Συγκεκριμένα, με τον Αλέξανδρο Κουμουνδούρο συμπαρατάχτηκαν 83 βουλευτές, με τον Χαρίλαο Τρικούπη 90, με τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη 9, άλλοι 5 ονομάστηκαν δημοκρατικοί και 12 παρέμειναν ανεξάρτητοι.[2] Ο προσεταιρισμός των βουλευτών των νέων περιοχών, από το κόμμα του Τρικούπη (οι 22 από τους 26 βουλευτές των νέων περιοχών συμπαρατάχτηκαν μαζί του) άλλαξε τις ισορροπίες, δίνοντας την πλειοψηφία στο τρικουπικό κόμμα.
Στις εκλογές για ανάδειξη Προέδρου της Βουλής, ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης, Σπυρίδων Βαλαωρίτης, έλαβε 127 ψήφους και αναδειίχτηκε νέος πρόεδρος, ενώ η κυβέρνηση Κουμουνδούρου παραιτήθηκε.
Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου[3]
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Πρωθυπουργός: Αλέξανδρος Κουμουνδούρος
- Υπουργός Εξωτερικών: Αλέξανδρος Κουμουνδούρος
- Υπουργός Εσωτερικών: Νικόλαος Παπαμιχαλόπουλος
- Υπουργός Οικονομικών: Σωτήριος Σωτηρόπουλος - Στις 4 Μαΐου 1881 αντικαταστάθηκε από τον Απόστολο Αθανασιάδη
- Υπουργός Στρατιωτικών: Αντώνης Α. Μαυρομιχάλης - Αντικαταστάθηκε στις 11 Απριλίου 1881 από τον Βλάσιο Βαλτινό
- Υπουργός Δικαιοσύνης: προσωρινά, Σωτήριος Σωτηρόπουλος - Στις 4 Μαΐου 1881 ανατέθηκε το υπουργείο στον Αντώνιο Ρικάκη
- Υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημόσιας Εκπαίδευσης: Νικόλαος Παπαμιχαλόπουλος - Στις 30 Μαΐου 1881 ανέλαβε ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος
- Υπουργός Ναυτικών: Γεώργιος Μπούμπουλης
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα].svg){kind=small}
 |
Αυτό το λήμμα σχετικά με μια Κυβέρνηση χρειάζεται επέκταση. Μπορείτε να βοηθήσετε την Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το. |
