آشپزی نائورویی

آشپزی نائورویی، سبک آشپزی سنتی نائورو یک کشور جزیره‌ای در اقیانوس آرام است.

نائورو بالاترین نرخ چاقی در جهان را دارد.^[۱]

غذاهای اصلی

مردم نائورو مانند دیگر همسایگان جزیره‌ای خود، غذای دریایی و همچنین غذاهای تهیه شده از نارگیل و میوه پاندانوس بسیار زیادی مصرف می‌کنند. شیر نارگیل نیز به شکل گسترده‌ای در نائورو مورد استفاده قرار می‌گیرد. ماهی نارگیل (ماهی خام، اغلب ماهی تن، که در شیر نارگیل و با چاشنی سرو می‌شود) یک غذای سنتی است.

نام‌های بومی نائورو برای محصولات سنتی عبارتند از:^[۲]^[۳]

epo/épo: برگ‌خنجری
ini: آجیل نارگیل

تأثیرات

آشپزی نائورو تا حد زیادی تحت تأثیر غذاهای چینی قرار گرفته است. چینی‌ها جامعه اصلی خارجی‌های این کشور را تشکیل می‌دهند و تعدادی رستوران چینی در این جزیره وجود دارد که مهم‌ترین آنها در یارن است.

آشپزی نائورو نیز معمولاً تأثیر بسیاری از سبک‌های غربی، به ویژه از استرالیا را نشان می‌دهند.

سنت‌ها

اکثر مردم نائورو مسیحی و عضو کلیسای جماعت نائورو هستند. آنها اغلب کریسمس را با کیک‌های کریسمسی که از موز و نارگیل تهیه می‌شوند، جشن می‌گیرند.

منابع

↑ Streib, Lauren (2 August 2007). "World's Fattest Countries". Forbes.com. Retrieved 29 May 2017.
↑ Wilson, Marisa (2016). Postcolonialism, Indigeneity and Struggles for Food Sovereignty: Alternative food networks in subaltern spaces. Milton Park: Taylor & Francis. p. 130. ISBN 978-1-317-41612-8. Two fruit trees in particular were also important: epo, the pandanus tree (Pandanus tectorius and Pandanus pulposus); and ini, the coconut palm (Cocos nucifera).
↑ Elevitch, Craig R. (2006). Traditional Trees of Pacific Islands: The Culture, Environment And Use. Honolulu: Permanent Agriculture Resources. p. 789. ISBN 978-0-9702544-5-0.

برای مطالعهٔ بیشتر

«نائورو: ماهی نارگیل نائورویی المینا کوادینا حتی بهتر است»، محلی خارجی

[Forbes_Fattest_Countries-1] Streib, Lauren (2 August 2007). "World's Fattest Countries". Forbes.com. Retrieved 29 May 2017.

[2] Wilson, Marisa (2016). Postcolonialism, Indigeneity and Struggles for Food Sovereignty: Alternative food networks in subaltern spaces. Milton Park: Taylor & Francis. p. 130. ISBN 978-1-317-41612-8. Two fruit trees in particular were also important: epo, the pandanus tree (Pandanus tectorius and Pandanus pulposus); and ini, the coconut palm (Cocos nucifera).

[3] Elevitch, Craig R. (2006). Traditional Trees of Pacific Islands: The Culture, Environment And Use. Honolulu: Permanent Agriculture Resources. p. 789. ISBN 978-0-9702544-5-0.

[۱]

[۲]

[۳]