اقوام ساکن ایران
 | |
 | |
| کل جمعیت | |
|---|---|
| ۹۲٬۱[۳۶] | |
| مناطق با جمعیت چشمگیر | |
| زبانها | |
| دین | |
| قومیتهای وابسته | |
اقوام ایران به گروههای قومی که هماکنون در کشور ایران زندگی میکنند گفته میشود. این اقوام، از گذشتههای بسیار دور، در این کشور زندگی میکردهاند که هر یک با فرهنگ خاص و گاه تفاوتهای نژادی، نقش اساسی در تاریخ و پیشبرد تمدن و فرهنگ ایرانی داشتهاند.[۳۸]
کشور ایران در طول تاریخ طولانی خود هیچ گاه یک کشور تکقومیتی، تکزبانی یا تکفرهنگی نبوده است و از ترکیب جمعیتهای قومی متنوعی تشکیل یافته و گوناگونی فرهنگی قابل توجهی را در عرصههای جغرافیایی از خویش به نمایش گذاشته است. آمارهای دقیقی از سهم قومیتهای مختلف وجود ندارد. با این حال محققان بیان میکنند که گروههای قومی فارس، تُرک آذربایجان و کُرد به ترتیب بیشتر تعداد جمعیت را به خود اختصاص میدهند. این سه گروه قومی رقمی حدود ۵۰ درصد جمعیت ایران را تشکیل میدهند. بقیه جمعیت نیز شامل سایر گروههای قومی همچون فارس، بلوچ، عرب، گیلک، مازندرانی، لُر، سیستانی، لارستانی، لک، تات، تالش، سمنانی، ترکمن و… میشود.[۳۹]
جامعه ایران علاوه بر تنوع قومی از نظر مذهبی نیز تکشکل نیست و بعضی اقوام هم اهل تشیع و هم اهل تسنن دارند. بیشترین فراوانی شیعیان به اقوام گیلک، مازندرانی، فارس، لر و سپس تُرکهای آذربایجان و بیشترین فراوانی اهل تسنن به اقوام ترکمن و بلوچ متعلق است. دو قوم کُرد و لارستانی توزیع متعادلتری را بین این دو مذهب نشان میدهند که تقریباً نیمی از هر کدام اهل تشیع و نیمی دیگر اهل تسنن (فقه شافعی) هستند.
اصولاً در جامعه ایران، یک انسجام مردمی حاکم میباشد که اقوام مختلف کشور من جمله لُرستانیها، مازندرانیها، کُردستانیها، تُرکهای آذربایجانی، بلوچستانیها و سمنانیها اقلیت محسوب نمیشوند، بلکه جزو ایرانیهای اصیل و از اکثریت مردم ایرانند.
با وجود آنکه تمامی استانهای ایران، در سطوح گوناگون، دارای تنوع اتنیکی، زبانی و مذهبی هستند، استانهای آذربایجان غربی، چهارمحال و بختیاری، خوزستان، هرمزگان، مازندران، گلستان، سمنان، خراسان شمالی، همدان، قزوین، تهران و البرز از منظر تنوع اتنیکی و زبانی در زمرهٔ متنوعترین استانهای کشور قرار میگیرند.[۴۰]
تعدد زبانی
هر ایرانی وجود و حضور زبانها و سنتهای مختلف فرهنگی در کشور را یک امتیاز برای کشور میشمارد. دوزبانگی و چندزبانگی پدیدهای جهانی است و تقریباً به ندرت میتوان کشوری یافت که دست کم بخش کوچک از جمعیت آن به دو یا چند زبان تکلم نکنند. تحقیقات نشان میدهد که ۸۰ درصد جمعیت جهان دوزبانه یا چندزبانه هستند. بعضی از تحقیقات داخلی نشان میدهد که در ایران حدود ۷۵ درصد از کودکان در خانه به زبانی غیر از زبان فارسی صحبت میکنند. برخی از گویشهایی که به عنوان گویشهای زبان فارسی قلمداد شدهاند، تفاوت شدید با زبان فارسی معیار دارند و اغلب برای متکلمان زبان فارسی معیار قابل فهم نمیباشند، مانند گویشهای آبادانی، دزفولی-شوشتری، بوشهری، بندری (هرمزگانی)، کرمانی، گویشهای منطقه فارس، زبانهای ایران مرکزی، یزدی، نائینی، نطنزی، شهر کُردی و بیرجندی.[۴۱]
تنوعات درونقومی
علاوه بر تنوع قومی، ایران تنوع زبانی داخلی بزرگی را در داخل جمعیت خود اقوام نشان میدهد. گویشهایی مانند اصفهانی، شیرازی، کرمانی، یزدی، بهبهانی، دزفولی، بوشهری، بندری، سیستانی، بیرجندی و شهر کُردی — و در برخی موارد گویش مشهدی — میتوانند هنگام استفاده در شکلهای محلی یا محاورهای خود تفاوت چشمگیری با فارسی معیار داشته باشند. این گونههای منطقهای اغلب الگوهای آوایی، ساختارهای دستوری و واژگان متمایزی را نشان میدهند و همچنین مجموعههای منحصربهفردی از اصطلاحات و ضربالمثلها دارند که ریشه در فرهنگ و تاریخ محلی دارند. در نتیجه، گویندگان فارسی معیار ممکن است برخی از این گویشها را بدون آشنایی قبلی تنها جزئا قابل فهم بیابند.
در کنار این گویشهای فارسی، گروهی از زبانهای ایران مرکزی نیز در بخشهای مختلف فلات مرکزی ایران باقی ماندهاند که از نظر تاریخی به شاخهای کهنتر از خانواده زبانهای ایرانی تعلق دارند. این مجموعه شامل گونههایی مانند زبان راجی (در نواحی کاشان، دلیجان و محلات)، و همچنین گویشهای نطنزی، ابیانهای، جوشقانی، خوانساری، نائینی، انارکی، اردستانی و زفرهای است. بسیاری از این زبانها در شهرها و روستاهای کوچک حفظ شدهاند و به دلیل تفاوتهای آوایی و واژگانی قابل توجه، برای فارسها بهسختی قابل فهم هستند. این زبانها بقایای زبانی کهن در ایران مرکزی به شمار میروند و در برخی موارد ویژگیهایی را حفظ کردهاند که در فارسی نو از میان رفته است.
در جنوب غربی ایران نیز طیفی از گویشهای محلی در استان فارس و مناطق پیرامون آن دیده میشود که در کنار زبان فارسی به حیات خود ادامه میدهند. این مجموعه شامل گویشهای شهری و روستایی در شیراز، کازرون، فسا، جهرم، داراب، لار، اوز، لامرد، فیروزآباد، قیر و کارزین و مناطق کوهستانی و عشایری اطراف است. برخی از این گونهها پیوندهای تاریخی نزدیکی با زبان لارستانی و نیز با گویشهای لری جنوبی دارند و در نتیجه شبکهای پیوسته از گونههای زبانی در جنوب ایران شکل میدهند. در بسیاری از این مناطق، تفاوت در واژگان، آهنگ گفتار و حتی ساختارهای دستوری به اندازهای است که میتواند هویت محلی گویندگان را بهخوبی منعکس کند.
زبان کردی شامل چندین گونه اصلی مانند کرمانجی، سورانی، کلهری، لکی، اورامی، اردلانی، مکریانی و بیجاری است — که آخری اغلب به عنوان شکلی انتقالی میان کلهری و اردلانی توصیف میشود. زبان لری نیز یکی دیگر از زبانهای مهم جنوب غربی ایران است که شاخههای داخلی متعددی دارد، از جمله ممسنی، بویراحمدی، ملایری، بروجردی، شازندی، خرمآبادی، بختیاری و گونههای ساحلی که در بندر گناوه و بندر دیلم صحبت میشوند. در جنوب شرقی ایران، زبان بلوچی عمدتاً با دو شکل منطقهای — مکرانی و سرحدی — شناخته میشود که هر یک ویژگیهای آوایی و واژگانی خاص خود را دارند.
فراتر از این گروههای اصلی، ایران میزبان صدها گویش روستایی و شهری دیگر نیز هست که به مجموعههایی مانند تاتی، تالشی، سمنانی و زبان لارستانی تعلق دارند. همچنین در امتداد سواحل دریای خزر، گویشهای گیلکی — از جمله گونههای بیهپیش و بیهپس — همراه با تنوع گستردهای از گویشهای محلی در گیلان و مازندران رواج دارند.
فرهنگ
ایران، مردمی از اقوام گوناگون دارد که همگی، خود را دارای هویت ایرانی (ملی) میدانند و تاکنون، جشنهای ملی ایران را پاس داشتهاند. اعیاد و سوگواریهای اسلامی نیز در این کشور بسیار رایج است. پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، مراسمهای اسلامی شکلی مجلل به خود گرفتند و هویت اسلامی، توسط حکومت تازه، پشتیبانی شد.[۴۲] در تاریخ ۴ اسفند ۱۳۸۸ (۲۳ فوریه ۲۰۱۰)، مجمع عمومی سازمان ملل متحد با تصویب قطعنامهای روز ۲۱ مارس برابر با ۱ فروردین را در چارچوب مادهٔ ۴۹ و تحت عنوان فرهنگ صلح به عنوان روز جهانی نوروز به تصویب رسانده و در تقویم خود جای داد، طی این اقدام که برای نخستینبار در تاریخ این سازمان صورت گرفت، نوروز ایرانی بهعنوان یک مناسبت بینالمللی به رسمیت شناخته شد.[۴۳] این آیین باستانی ایرانی، توسط پیروان ادیان مختلف و در کشورهای دیگر نیز جشن گرفته میشود.[۴۲][۴۴] این جشن به عنوان مهمترین تعطیلات ایران شناخته میشود و از چهارشنبهٔ آخر سال که چهارشنبهسوری در آن برگزار میشود، آغاز شده و با تعطیلات یک هفتهای، به روز سیزدهم سال جدید میرسد که سیزدهبهدر نام دارد و در آن، مردم به پیکنیک میروند.[۴۴]
آشپزی و خوراک
آشپزی ایرانی کاملا محصول جغرافیا و محصولات خوراکی درون ایران بوده و است و خواهد بود.[۴۵][۴۶][۴۷]
فهرست اقوام ساکن ایران
فارسها
فارسها بزرگترین جمعیت از لحاظ فرهنگی در ایران هستند. فارسها در مناطق مختلف ایران دارای فرهنگها و گویشهای گوناگون هستند.[۴۸] زبان فارسی زبان مشترک این گروه است که ۴۰٪ گویشوران را در ایران دارد و به باور برخی از پژوهشگران از نظر جغرافیایی وصل کننده اقوام ایران هستند.[۴۹][۵۰][۵۱]
آذریها
آذربایجانیها، یکی از پرجمعیتترین گروههای قومی ایران هستند، که بیشتر در جهت شمال غربی کشور در حد فاصل غرب دریای مازندران تا دریاچه ارومیه حضور دارند.[۵۲] زبان مادری این مردم، ترکی آذربایجانی است، که ترکی، آذری و آذربایجانی نیز نامیده میشود، و ساختاری شبیه به ترکی استانبولی اما با لهجه نسبتاً متفاوت دارد.[۵۲] نیمی از آذربایجانیها شهرنشین هستند. بزرگترین شهرهایی که آذربایجانی در ان سکونت دارند به ترتیب؛ تهران، تبریز، ارومیه، اردبیل، زنجان، خوی و مراغه است، افزون بر این، مردم آذربایجانیها به صورت اقلیتهای قابل توجهی، در شهرهای همدان و قزوین نیز سکونت دارند.[۵۲] بیشتر جمعیت ترکهای آذربایجانی شیعه مذهب و دارای فرهنگی ایرانی هستند.[۵۳][۵۴] تغییر مذهب ایرانیان از سنی به شیعه توسط دودمان صفوی که آذری بودند صورت گرفت.[۵۲] اتنولوگ جمعیت گویشوران زبان ترکی آذربایجانی در ایران را در سال ۲۰۱۶ میلادی ۱۰٬۹۰۰٬۰۰۰ نفر برشمرده است و گسترش آن را در شمال غربی و مرکز ایران میداند.[۵۵]
لباس آذربایجانی یا لباس سنتی آذربایجانی، که از فرایندهای طولانی فرهنگ و دین و دیگر عوامل مردم آذربایجانیها پدید آمده است، از نشانههای خاص آذربایجانیها میباشد. از قرن بیستم به بعد، لباس آذربایجانی در شهرها کاربرد خود را از دست داده و حالت امروزی به خود گرفته است؛ ولی عموماً در مناطق عشایری و روستایی و مناطقی که اهالی آذربایجانی سکونت دارند، به مانند سابق کارکرد خود را حفظ کرده است.[۵۶][۵۷]
موسیقی آذربایجانی به موسیقی سنتی مردمان آذربایجانی اطلاق میشود. هنرمندان آذربایجانی، با خلاقیت خود، موسیقی منحصربه فردی را میآفرینند؛ کسانی که این نوع موسیقی را به همراه سرودههای خود به زبان ترکی آذربایجانی میخوانند، «عاشیق» خوانده میشوند. عاشیقها در وصف آذربایجان و دلاوریهای بزرگان آن، در مراسم جشن و عزاداری، سرودههای زیبایی را به همراه موسیقی آذربایجانی میخوانند و مورد توجه مردم قرار میگیرند.[۵۸][۵۹][۶۰]
کُردها
کُردهای ایران، به مردم مناطقی از ایران گفته میشود که کُردزبان میباشند. کُردها پس از فارسها و آذربایجانیها، سومین گروه قومی عمده در ایران بهشمار میآیند. کردها در استانهای آذربایجان غربی، کُردستان، کرمانشاه، ایلام، گلستان، تهران، گیلان، قزوین و اردبیل به صورت تجمعی، ایلیاتی و گتوهای شهری حضور دارند. در استانهای دیگر نیز به صورت پراکنده به چشم میخورند. به گونهای که در شمال خاوری کشور بیشتر جمعیت شهرستانهای قوچان، بجنورد، شیروان، درگز، جاجرم و اسفراین کُرد هستند. شهروندان کُرد همچنین سرتاسر مرزهای میانی ایران-ترکمنستان را که منطبق بر کپهداغ است، پوشش میدهند. به جز این دو قلمرو، کُردها در قسمتهایی از کرانه دریای خزر شامل بخشهایی از شهرستانهای هشتپر، کلاردشت، بهشهر، نوشهر و کُردکوی مستقرند. علاوه بر این جمعیتهای کُرد در ورامین، کرج، هشتگرد، لوشان، خلخال و به صورت تجمعی جای گرفتهاند. به صورت جمعیتهای استحالهیافته و ادغامشده، کُردها در مرکز ایران و استانهای اصفهان و یزد نیز حضور انبوه دارند (ایلهای گلباغی، خواجهوند، ضرابی و دنبلی).
با استناد به نقشههای جغرافیایی و برخی کتب میتوان گفت که کُردها در شمالغربی و غرب، از حاشیه جنوبی رود ارس تا استان ایلام به صورت پیوسته و بدون فاصله، مرزهای بینالمللی ایران را با کشورهای جمهوری خودمختار نخجوان، ترکیه، عراق و حکومت منطقهای کُردستان، در اختیار دارند. اهمیت این پراکنش، به علت وجود شباهتهای فرهنگی (زبان و نژاد) در آن سوی مرز بینالمللی، دوچندان گردیده است.
کُردها با جمعیتی حدوداً ۷ تا ۸٫۵ میلیون نفری، ۱۰ درصد از اهالی ایران را تشکیل میدهند.[۶۱][۶۲][۶۳] بیشتر کُردهای ایران پیروی مذهب تسنن شافعی هستند اما در استانهای کرمانشاه و ایلام بیشتر کُردها پیروی مذهب تشیع میباشند.[۶۴]
یکی از مهمترین شاخصههای هویتی اقوام کرد، زبان کُردی میباشد. زبان کُردی زبانی است ایرانی و متعلق به گروه زبانهای شمال غربی یا جنوب غربی این خانواده است و در گسترهٔ جغرافیایی خود، از گذشته تاکنون، به دلایل گوناگون از جمله شرایط جغرافیایی، طبیعی، اقلیمی، تاریخی، و سیاسی به شاخهها و زیر شاخههای گوناگونی تقسیم شده است.[۶۵][۶۶] از دیگر نمادهای برجسته قوم کُرد، لباس کُردی میباشد. پوشاک مردان و زنان کرد شامل تنپوش، سرپوش و پایافزار است. ساخت و کاربرد هریک از این اجزاء، بسته به فصل، نوع کار و معیشت و مراسم و جشنها با یکدیگر تفاوت دارد. هرچند پوشاک نواحی مختلف کُردستان مانند مکریان، کرمانشاه، اورامان، گروس، پیرانشهر، سنندج، ایلام و … متفاوت است، اما از نظر پوشش کامل بدن، همه با هم یکسان هستند. ایل کُرد مدانلو زمانی زبان کُردی را به عنوان زبان مادری خود داشتند، اما اکنون زبان مازندرانی را به عنوان زبان اصلی خود پذیرفتهاند. در همین راستا، ایل پازوکی در تهران، که ریشه در مناطق کُردزبان غرب ایران دارند، زبان فارسی را بهطور کامل پذیرفته و زبان مادری خود را از یاد بردهاند. این تحولات زبانی، به ویژه در میان اقوامی که در تماس مستمر با سایر گروههای زبانی و فرهنگی قرار داشتهاند، قابل توجه است.[۶۷][۶۸][۶۹]
بلوچها
بلوچها یکی از اقوام ایرانی، و بیشتر ساکن استان سیستان و بلوچستان هستند.[۷۰][۷۱] امروزه بیش از ۱٫۳ میلیون نفر از بلوچهای ایرانی در استان سیستان و بلوچستان، هرمزگان[۷۲]، کرمان،[۷۳] خراسان رضوی و خراسان جنوبی[۷۴] و بقیه در سایر استانهای ایران به سر میبرند.[۷۵][۷۶][۷۷]
دین بیشتر مردمان بلوچ اسلام، و اکثریت آنها از اهل سنت، پیرو مذهب حنفی اند. هرچند اقلیتی از شیعه و فرقه ذکری نیز در بین آنها وجود دارد.[۷۸][۷۹] زبان بلوچی از زبانهای ایرانی شاخهٔ شمالباختری است.[۸۰] پوشاک بومی مردم بلوچ با پشتوانهای تاریخی، بهعنوان یکی از نمادهای پوشاک اصیل ایرانی بهشمار میرود که بهرهگیری از آن، هنوز در طراح و رنگهای گوناگونی در میان این مردم، گسترش دارد. در دوران کنونی، این پوشاک در تابستان بیشتر سفید هستند و در زمستان نیز به رنگ تیره در میآیند. طراحی پوشاک، رنگ و تزئینات روی آنان، همانند سوزندوزیها، گوناگونی دارد.[۸۱]
عربها
عربهای ساکن ایران یکی از اقوام ایرانی هستند که در جنوب و جنوب غرب کشور و در بخشهایی از استان خوزستان ساکناند.[۸۲] عربهای ساکن ایران بیشتر به گویش عربی خوزستانی که لهجهای از عربی بینالنهرینی است صحبت میکنند. بیشتر عربهای ایران در چهار استان خوزستان و هرمزگان و بوشهر و نواحی جنوبی استان ایلام و اندکی از آنان نیز در استانهای خراسان رضوی و فارس پراکندهاند، با این حال بیشتر آنها در استان خوزستان ساکن هستند و عموماً شیعه دوازده امامیاند. البته عربهای سنّی مذهب نیز در ایران وجود دارند، اما درصد بسیار پایینی را شامل میشوند. تخمین زده میشود اعراب حدود دو و نیم میلیون نفر میلیون نفر معادل ۲٫۷۵ درصد از جمعیت ایران را تشکیل میدهند.[۵۸] مردم عرب خوزستان همچون دیگر مردم کشور ایران فرهنگ خاص خود را دارند و به تبعیت از دیگر مسلمانان، روز عید فطر از اهمیت و جایگاه بسیار بالاتری در فرهنگ عمومی ایشان برخوردار است و گرامیداشت این روز با هنجارها، رفتارها، و آداب و رسوم بسیاری همراه است.[۸۳][۸۴][۸۵] یکی دیگر از سنن کهن رایج در میان عربهای خوزستان مراسم گرگیعان است که هر ساله در پانزدهم ماه رمضان در اهواز اجرا میشود و در این شب، کودکان عرب با پوشیدن لباسهای عربی به خیابانها میآیند و کیسههای کوچکی که از قبل تهیه کردهاند را به گردن میآویزند و با خواندنِ سرودهای مردمی این شب، به در منزل همسایگان میروند و از آنان عیدی و شیرینی میگیرند. از دیگر مراسم بسیار مهم و رایج در بین عربها، میتوان از مراسم قهوه خوری و دله قهوه نام برد که با آداب و تشریفات بسیار انجام میشود.[۸۶][۸۷][۸۸] عربهای خوزستان که در شهرهای مرکز و غرب و جنوب و جنوب شرقی خوزستان ساکن هستند، از دشداشه استفاده میکنند. دشداشه لباس است مردانه بلند و راحتی که معمولاً آن را با چفیه بینالنهرینی (شماغ)، عقال و عبای عربی (بشت) میپوشند. دشداشههای گوناگون تفاوت جزئی دارند، مثلاً عربهای ایران و عراق دشداشهٔ یقهدار استفاده میکنند.
لرها
لرها قومی کهن هستند که بیشتر در استانهای لرستان، چهارمحال و بختیاری، کهگیلویه و بویراحمد، خوزستان، فارس، بوشهر، ایلام و همدان ساکن هستند اما در استانهای دیگر نیز حضور چشمگیر دارند. از شهرهای بزرگ لرنشین میتوان به خرمآباد، بروجرد، نهاوند، ملایر، یاسوج، شهر کرد، ایذه، بهبهان، بندر گناوه، اهواز، نورآباد ممسنی، بوشهر و… اشاره کرد. لرها به سه دسته لرهای شمالی، بختیاری و لرهای جنوبی تقسیم میشوند. لرهای شمالی در استان لرستان، همدان، ایلام و بخشهایی از خوزستان سکونت دارند. لرهای بختیاری در استانهای چهارمحال و بختیاری، لرستان، اصفهان و خوزستان ساکن هستند. لرهای جنوبی در استانهای کهگیلویه و بویراحمد، فارس، بوشهر و خوزستان سکونت دارند.
البته لرها در کشور عراق نیز حضور چشمگیر دارند و حدود ۲ میلیون لر در کشور عراق در شهرهای خانقین و … زندگی میکنند.[نیازمند منبع] لباس محلی لرها چوقا (بختیاری)، شال و ستاره (محلی لرستان) است که بسیار لباسهای محلی زیبای هستند. لرها فرهنگ غنی دارند و ریشه در تاریخ دارد به عنوان مثال گلونی که یک نوع شال محلی است قدمتی ۳ هزار ساله دارد. دین اکثر لرها اسلام و شیعه دوازده امامی است. لرها قدمتی دیرینه دارند و قدمت آنها نزدیک به ۶۰ هزار سال است. اسکلتهای کشف شده در غار کلدر در شمال شهر خرمآباد به ۶۰ هزار سال تخمین زده شده است.[نیازمند منبع] از مهمترین مراسمات لرها میتوان به عید نوروز (سال نُو)، شب یلدا (شو چله )، خانه بهاری (بهار مالگه)، چوب بازی (چُو وازی) و … میتوان اشاره کرد. غذاهای محلی لرها بسیار خوشمزه و دلپذیر هستند مانند: گِله بِریژ، جگر وَز، کشکینه، گِرده، زِیر برنجی و …. از اشخاص معروف قوم لر میتوان به سردار اسعد بختیاری، بی بی مریم بختیاری و ...اشاره کرد.
لکها
لکها قومی قدیمی هستند که از بازماندگان قوم کاسی نیز هستند. لکها اکثریت در غرب ایران زندگی میکنند. لکها در استانهای لرستان، کرمانشاه، همدان و ایلام سکونت دارند و از شهرهای لک نشین میتوان به نورآباد (دلفان)، نهاوند،کوهدشت، الشتر، چراودول، هرسین، کنگاور، بیرانشهر، صحنه، سرابله و بخشهای از کرمانشاه و خرمآباد اشاره کرد. لکی زبان مردم لک است و بیش از ۳۰ هزار واژه و قدمت ۵ هزار ساله دارد.
زبان لکی یکی از زبانهای باستانی است که ارتباط و شباهت زیادی با زبان پهلوی دارد. بسیاری هنوز معتقدند که (ل) آن از لر و (ک) آن از کُرد گرفته شده است. اما صرف همجواری لکی با دو زبان لری و کُردی این نظریه را اثبات نمیکند و پژوهشهای پژوهشگران مختلف بیانگر این مطلب است که همجواری آنها باعث شده است که این زبانها از هم تأثیر بپذیرند. آنچه مسلم است، کُرد و لر دو قوم آریایی اند و وجوه مشترک فرهنگی بین آنها فراوان است و شاید همین امر سبب گردیده است که برخی از نویسندگان آنها را به عنوان یک قوم قلمداد میکنند. اصولاً بررسیهای مردمشناسی در این مناطق نشان میدهد که وجوه مشترک بین لرها لرستان به ویژه لکهای شمال لرستان با طوایف استان کرمانشاه و ایلام چشمگیر است، اما هرچه به طرف شمال کرمانشاه و به سوی کردستان حرکت میکنیم، فاصله فرهنگی و زبانی شدت مییابد، تا جایی که این گروه زبان همدیگر را نمیفهمند.
فرهنگ لکی آغشته از قدمت فراوانی دارد که در غارهای شهرهای کوهدشت، هرسین از قدمتی چندین هزار ساله میگوید بهطور مثال غار میرملاس در شهرستان کوهدشت و مفرغ نوعی از آلیاژ برنز زادگاهش در مناطق لک نشین به خصوص در شهرستان کوهدشت و نورآباد (دلفان) است و از فرهنگ لکی تقویم لکی میباشد که قدمتی چند هزار ساله دارد از فرهنگ لکی میتوان به اشعار شاعرهای لک زبان اشاره کرد که چهل سرود لکی شاهنامه لکی و.. را به زبان لکی به نوشتار درآورده اند. از غذاهای اصیل لکی میتوان گفت آش محبوب غرب ایران مناطق زاگرس نشین ترخینه، گِلَه بریژ، بِز بریژ، جِگَروَز و شیرینی برساق نان محلی ساجی، شلکینه و گردَه اشاره کرد. از مشاهیر لک میتوان به کریم خان زند بنیانگذار حکومت زندیه گفت که شاهی عادل و نام نیکو از ایل زند لک بود. حکومتهای لک تبار در طول تاریخ نامدار بوده به عنوان مثال حکومتهای ایران باستان، پادشاهی کاسیان، پادشاهی الیپی و بعد از اسلام، حکومت زندیه و حکومت آل خروشیدیان (هم لک تبار، هم لر تبار) گواهی بر تاریخ این قوم اصیل ایرانی میباشد. لکها اکثراً از دین اسلام و شیعه دوازده امامی پیروی میکنند اما برخی از آنها یارسان یا اهل حق هستند. مردم لک با جمعیت نزدیک به ۲ میلیون نفر در ایران زندگی میکنند که عده ای در استانهای لرستان، کرمانشاه، همدان، ایلام به زبان محلی مناطق لک نشین (لکستان) زندگی میکنند که اکثریت لک زبانان ایران در این چهار استان سکونت دارند و عده ای دیگر از این قوم ایرانی در استانهای خراسان: (رضوی)، (شمالی)، استان قزوین، استان قم، استان آذربایجان غربی (دهستان لکستان) و استان شیراز زندگی میکنند .
مازندرانیها
مردم مازَنْدَرانی (بهگونه کوتاهشده: مازَنی) یا مردم تَبَری یا مردم تَپوری (مازندرانی: مازِرونی (مازِنی) مردمون یا تَوِری مردمون یا تِپوری مردمون) یکی از اقوام ایرانیتبار هستند[۸۹][۹۰][۹۱] و به زبان مازندرانی سخن میگویند. آنها یکی از کهنترین اقوام ساکن در ایران هستند که در درازای چهار هزار ساله تاریخ تبرستان، هر چند به خاطر پیشینه تاریخی، تقویمی و زبان، ولی خود را جدای از ایران نمیدانستند.[۹۲]
این مردم در زبان مازندرانی به نام مازنی، مازرونی یا تبری/طبری خود را میشناسند در سرزمینشان طبرستان یعنی مازندران و گلستان بخش های بزرگی از استان های تهران و البرز و سمنان به صورت اکثریت زنده گی میکنند و در سایر مناطق ایران با جمعیت زیاد و کم در اکثریت استانهای ایران به ویژه استانهای گلستان، تهران، البرز، سمنان (ایل الیکایی) و قم ، اصفهان ، گیلان ، خوزستان ، هرمزگان ، بوشهر ، قزوین ...... و سایر نقاط ایران؛ گسترده شدهاند. مردمانی که امروزه اصالت مازندرانی دارند چه در استان مازندران و چه در استانهای گلستان، سمنان و تهران و البرز جمعیتی بالغ بر ۷ هفت میلیون نفر دارند.[۹۳] دین و مذهب اکثریت مردم مازندرانی شیعه دوازده امامی است
گیلکها
مردم گیلک قومی ایرانیتبار[۹۴][۹۵] ساکن کرانههای جنوب غربی دریای مازندران[۹۶] هستند که ریشه در قوم باستانی ایرانینژاد به نام گلای دارند[۹۷] و در سرزمینشان گیلان و بهصورت اقلیت با جمعیت قابل توجه و زیاد در استانهای مازندران و تهران و البرز و قزوین و قم و .... و سایر نقاط ایران زندگی میکنند. گیلکها از شرق با مردم طبری یا مازندرانیها، از غرب با تالشها و از جنوب با تاتها همجوار هستند.[۹۸] گیلکها به زبان گیلکی سخن میگویند که یکی از زبانهای هندواروپایی از زبانهای شمال غربی ایرانی است.[۹۳][۹۹] محل سکونتشان از غرب به رضوانشهر و از شرق به تنکابن[۱۰۰] و از شمال به دریای کاسپین و از جنوب به الموت و طالقان[۱۰۱] میرسد و در نقاط مختلف به نام گیلک معروف است. اتنولوگ جمعیت گیلکها در سال ۲۰۲۱، ۴/۶۰۰/۰۰۰، چهار میلیون ۶۰۰ هزار نفر برآورد کرده است اما طبق آمار های رسمی و بین المللی جمعیت واقعی مردم گیلک بالای ۵ پنج میلیون نفر بر آورد می شود .[۱۰۲] دین و مذهب اکثریت مردم گیلک شیعه دوازده امامی است .
سمنانیها
مردم سمنانی به مردم بومی شهرستانهای سمنان، سرخه، دامغان و شاهرود گفته میشود که عده ای از آنها به یکی از گویشهای زبان کومشی گویش میکنند. قوم کومش، کومش گستره جنوب البرز است، از قدیم الایام ساکنان این منطقه کومشی میگفتند این منطقه در تقسیمات کشوری ایران با نام سمنان شناخته میشود.[۱۰۳]
امروزه گویش کومشی تنها در شهرستان سمنان، سرخه و مهدیشهر و نواحی افتر، لاسجرد، بیابانک و ده نمک گویش میشود و در دیگر نواحی آن زبان فارسی و تاتی و مازندرانی رایج است. به اعتقاد زبانشناسان از منطقه سمنان تا گرمسار هیچ گونه بومی از زبان فارسی شناخته نشده است و شهر سمنان و روستاهای اطراف سمنان گویش کومشی خود را حفظ نمودهاند.
لارستانیها
مردم اَچُم،[۸۶] همچنین به نامهای لارستانی،[۱۰۴] لاری، خودمونی،[۱۰۵]: 6-19 [۱۰۴] یا عجمی (در کشورهای حاشیه خلیج فارس)،[۱۰۶][۸۶][۱۰۷][۱۰۸][۱۰۵]: 6-19 [۱۰۶][۸۶] مردمان ایرانیتبار هستند که در جنوب ایران و کشورهای عربی حوزه خلیج فارس ساکن هستند،[۱۰۶][۸۶] سرزمینی که از لحاظ تاریخی به نام ایراهستان،[۱۰۹][۵۲] و امروزه با نام اچمستان شناخته میشود.[۱۱۰] آنها عمدتاً مسلمانان سنی با اقلیت شیعه هستند.[۱۱۱][۱۱۲][۱۱۳]
منطقه تاریخی ایراهستان از چند شهرستان تشکیل شده است، از جمله هرمزگان (جاسک، بشاگرد، سیریک، میناو، رودان، بندر عباس،[۱۱۴] خمیر، شهرستان بستک: شهر بستک: گوده، فتویه، دهتل؛ جناح: فرامرزان، دهستان جناح، کوخردهرنگ؛ بندر لنگه، پارسیان/گاوبندی، کوهیج)، فارس (لارستان، لار، لامرد، مهر: اسیر، گله دار، وراوی؛ گراش، خنج، جهرم، اشکنان، بیرم، اشکنان)، بوشهر (عسلویه، کنگان، جم، دیر).[۵۲][۱۱۲][۱۰۹][۱۱۵]
گروهی از مردم اَچُمستان (که اکثریت یهودی بودهاند) به اسرائیل و اقلیت به آمریکا، شیراز،[۱۰۵] و تهران مهاجرت کردهاند و برخی نیز مهاجرت نکردهاند.[۱۱۶]
ترکمنها
ترکمنها شاخهای از ترکان آسیای میانه هستند که از عهد قدیم در صحراهای وسیع بخش سفلای رود سیحون و میان دریای آرال به زندگی کوچنشینی روزگار میگذراند . تا حدود قرن هفتم میلادی، ترکمنها جزئی از قوم ترک بودند. ایران یکی از مراکز عمده اسکان ترکمنهاست. ترکمنهای ایران بیشتر در جنوبشرقی دریای مازندران و در ترکمن صحرا سکونت دارند. از لحاظ استانی، سکونتگاههای آنها در استانهای گلستان، شمال خراسان رضوی و خراسان شمالی پراکنده است.
تاتها
تاتهای ایران (به تاتی: Irune Tâtun، ایرون تاتون) یا تاتهای جنوبی[۱۱۷] از اقوام ایرانیتبار هستند و به شکل پراکنده و نقطهای در شمال ایران (از آذربایجان تا شمال خراسان) زندگی میکنند.[۱۱۸] بیشتر جمعیت تاتهای ایران در استانهای مرکزی، قزوین، تهران، کرج، اردبیل، زنجان و خراسان شمالی دماوند، دانسفهان، سگزآباد، اشتهارد، ابراهیمآباد، ایوانکی، برغان، زیاران، خوزنان، آقچری، طالقان، امیرنان، خیارج، زرندیه، شال، اسفرورین، شهر تاکستان، الموت، سپوهین، جولفاده، موشقین، و شاهرود، خلخال، رودبار، طارم، جاجرم و اسفراین و شهرستان گرمه شهرستان آران و بیدگل استان اصفهان و استان فارس شهرستان نیریز دیده میشوند.
تاتهای ایران، بیشترشان در شهرستانهای تاکستان، اشتهارد در استان قزوین زندگی میکنند و این منطقه، بزرگترین منطقهٔ تاتنشین ایران است از جمله شهرهای تاتزبان سگزآباد. دانسفهان، خوزنین، شال، اسفرورین، خیارج و ابراهیم است. بقیه نیز در استانهای مرکزی روستاهای وفس، گورچان (فراهان)، چهرقان الویر، ویدر و فرک، خراسان شمالی، سمنان، زنجان، البرز، آذربایجان شرقی، اردبیل (بخش شاهرود) و همچنین در مناطق برغان، چندار، به سر میبرند.
تالشها
مردم تالش قومی ایرانیتبار [۱۱۹][۱۲۰][۱۲۱][۱۲۲][۱۲۳][۱۲۴] هستند که ریشه آن به قوم کادوسیان میرسد که سکونتگاه اصلی آنها در البرز غربی از جنوب شرقی جمهوری آذربایجان آغاز شده و تا شمال غربی و غرب استان گیلان و بخشهایی از استان اردبیل در ایران ادامه دارد.
گرجیها
گرجیهای ایران گروهی از مردم گرجی، و یکی از قومیتهای ساکن ایران هستند که نیاکان آنها عمدتاً به دلیل مقاومت در برابر پادشاهان ایران، از وطن خود گرجستان، به ایران تبعید میشدند. بهطوریکه در طول حکومت سلسلههای صفویه، افشاریه و قاجاریه گرجیهای بسیاری در نواحی مختلف ایران پراکنده شدند و بیشتر آنان در شهرستان های فریدن، فریدونشهر و بوئین میاندشت استان اصفهان سکونت دارند[۱۲۵] [۱۲۶]و امروزه پس از گذشت حدود سه سده، تنها صد هزار تَن از آنان قابل شناسایی هستند که از این میان برخی از گرجیهای مناطقِ ساحلیِ شمالِ ایران با حفظ برخی از عناصر فرهنگی خود یعنی: لباس، رقص، موسیقی، آشپزی و معماری شناخته میشوند و همچنین بعضی از گرجیهای مناطقِ کوهستانیِ غربِ اصفهان به واسطهٔ سخن گفتن به زبان گرجی قابل شناسایی هستند.[۱۲۷][۱۲۸][۱۲۹]
ارمنیها
ایرانیهای ارمنی یا ارمنیان ایران یا ایرانیان ارمنیتبار (به ارمنی: իրանահայ) گروه قومی از شهروندان ایران هستند که در تهران، اصفهان، تبریز، شیراز، رشت، بندرانزلی، اراک و سایر شهرها سکونت دارند. جمعیت آنان در ایران بین ۸۰ تا ۱۲۰ هزار نفر است. ایرانیان ارمنی بزرگترین گروه مسیحیان ایران هستند.
آشوریها
جمعیت آشوریان ایران در میانهٔ سده نوزدهم میلادی به ۱۳۸٬۰۰۰ نفر میرسید[۱۳۰] که عمدتاً در آذربایجان غربی ساکن بودند و به دو گروه عمدهٔ مسیحیان نستوری و کاتولیک تقسیم میشوند.[۱۳۱] جمعیت آشوریان ایران در میانهٔ قرن بیستم میلادی به ۲۰٬۰۰۰ نفر کاهش پیدا کرد. [۱۳۰] در سال ۱۳۸۷ نیز جمعیت آشوریان ایران حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر برآورد شد.[۹۳]
ترکهای خراسان
ترکهای خراسانی بخشی از مردمان ترکتبار ساکن خراسان[۱۳۲] که به زبان ترکی خراسانی سخن میگویند و پیرو مذهب شیعهٔ دوازدهامامی هستند.[۱۰۶] جمعیت این گروه در درون ایران و نواحی همسایه در ترکمنستان و فراتر از آمور دریا با استناد به دانشنامه ایرانیکا بیش از یک میلیون نفر برآورد میشود.[۱۳۲]
آنان در شهرستانها، شهرها، و روستاهای مختلف استانهای خراسان شمالی، خراسان رضوی، همچنین بخش کالپوش استان سمنان، استان گلستان و شرق استان مازندران بهصورت پراکنده و در کنار دیگر اقوام ایرانی زندگی میکنند.[۱۰۶]
خلجها
خلجها قومی ترک هستند که عمدتاً در ایران سکونت دارند. در ایران هنوز به زبان خلج صحبت میکنند، اگرچه بیشتر آنها فارس شدهاند.
محل عمده سکونت خلجها در مرکز ایران است که هنوز هم تحت نام «خلجستان» شناخته میشود. خلجستان از بخشهای شهر قم است که از شمال به جعفرآباد و از خاور و جنوب به حومه قم از جنوب باختری به شهرستان آشتیان و از باختر به شهرستان تفرش محدود میگردد. جمعیت بخش خلجستان بر اساس سرشماری سال ۱۳۷۵ برابر است با ۱۴۲۸۸ نفرمی باشد.[۱۳۳]۷۲ منطقهای کوهستانی که در جنوب غربی تهران در مسیر اراک و در غرب ساوه واقع شدهاست و قسمت عمده شهرستانهای اراک و ساوه در استان مرکزی را در بر میگیرد. نه تنها در این منطقه بلکه در نواحی مجاور واقع در ایالت از مناطق زاگرس مرکزی روستاهایی با نامهایی مانند خلج، خلجآباد، نهرخلج (از توابع شهرستان فریدن)[۱۳۴] و غیره مشاهده میشود که حاکی از منزلگاههای قدیمیتر اعضای قبیله خلج است. خلجها در شمال فارس و به خصوص در شهرستان صفاشهر ساکن اند که لهجه آنها به شدت تحت تأثیر ترکی قشقایی قرار گرفتهاست[۱۳۵] همچنین در روستای سیبلی شهرستان آستارا در بخش خلج محله نیز ساکن هستند.[۱۳۶]
قشقاییها
قشقایی یا ایل قشقایی نام دومین اتحادیهٔ ایلی[یادداشت ۱] بزرگ ایران و بزرگترین ایل در جنوب کشور می باشد که مانند بسیاری از اتحادیههای ایلی متأخر ایران مخلوطی از قبیلههایی با ریشههای قومی گوناگون ترک، لر، کرد و عرب است، اما بیشتر قشقاییها ریشهای ترک دارند و تقریباً اکثریتشان به جز کُرُشی ها،[۱۳۷][۱۳۸][۱۳۹] به گویشی از زبانهای ترکی اغوز غربی صحبت میکنند که خود آن را ترکی مینامند.[۱۴۰] اکثریت قشقاییها شیعهمذهب هستند.[۱۴۱]
مرکز اصلی این ایل استان فارس است. اما به دلیل وسعت اراضی و قلمرو در دیگر استانها نیز ساکن هستند. از این جمله میتوان به استانهای کهگیلویه وبویراحمد (گچساران)، چهارمحال و بختیاری (بروجن، سامان، کیان، جونقان، بلداجی، طاقانک، بارده، هرچگان)، خوزستان (هفتکل) و (زیدون)، اصفهان (شهرضا،[۱۴۲] قسمتهایی از سمیرم، دهاقان، فریدن و لنجان) و بوشهر (دشتستان و دشتی) یزد (ابرکوه) اشاره نمود. قشقاییها در دورههای مختلف بهتدریج به این سرزمین کوچیده و در آن ساکن شدهاند.
شاهسونها
شاهسَوَن (به لهجهٔ ترکی شاهسَوَنی: شَسَوَن یا شَهسَوَن)، نام تعدادی گروه ایلی از مردم آذربایجان است[۱۴۳][۱۴۴] که در بخشهایی از شمال غرب ایران به ویژه دشت مغان و اردبیل و نواحی خرقان و خمسه، واقع در میان زنجان و تهران و قم به سر میبرند.
براهوییها
براهوییهای ایران از حوزهٔ بلوچستان بهندرت بیرون رفتهاند و بیشتر در نواحی سراوان، خاش و سیستان پراکنده بودهاند. شهر سراوان در قدیم اردوگاه تابستانی براهویی بودهاست.
براهوییها را بازماندهٔ اقوام اولیهٔ ساکن ایران و هند، پیش از آریاییها دانستهاند که در هندوستان به دراویدیان شهرت یافتند تقریباً همهٔ محققان، بنابر ویژگیهای ظاهری و اندامی براهوییها، آنها را غیر بلوچ میدانند.
گروههای دینی و مذهبی
- اسلام (شیعیان ایران، اهل سنت ایران، اسماعیلیه در ایران، تصوف در ایران)
- زرتشتیان ایرانی
- یهودیان ایرانی
- مندائیها
- مسیحیان ایرانی (ارمنیها، آشوریها، کلدانیها)
- یارسان
- بهائیان ایرانی
بسیاری از حاملان پایداری زبان فارسی از اهل تسنن در ایران بودهاند و سهمی مهم در اعتلا و پایداری زبان فارسی داشتهاند. نظامی گنجوی، خاقانی شروانی، صائب تبریزی، حافظ شیرازی، منوچهری دامغانی، فرخی سیستانی، گلشن کردستانی و دیگران.
انتقالات جمعیتی
در طول تاریخ ایران، جابجایی و اسکان مجدد گروههای قومی نقش مهمی در شکلدهی به تنوع فرهنگی و زبانی کشور داشته است. چندین ایل و جامعه در معرض مهاجرت اجباری یا سیاستهای اسکان مجدد دولتی قرار گرفتند که منجر به درجات مختلفی از جذب فرهنگی یا حفظ سنتها و زبانهای اصلی شد.
یک نمونه قابل توجه مربوط به قبایل کُرد مانند کُردهای مدانلو و جهانبیگلو است که به استان مازندران منتقل شدند. در حالی که برخی از این جوامع به تدریج در محیط مازندرانی زبان جذب شدهاند، برخی دیگر همچنان ویژگیهای زبانی و فرهنگی کُردی را حفظ کردهاند. به طور مشابه، ایل عمارلویی در استان گیلان و ایل کُردرستمی در استان گلستان، گروههای کُرد جابجا شدهای را نشان میدهند که امروزه بین ادغام در فرهنگهای محلی و حفظ هویت اجدادی خود تقسیم شدهاند.
در مرکز و شمال غربی ایران، الگوهای قابل مقایسهای در بین گروههایی مانند پازوکی در تهران و سمنان، غیاثوند در قزوین و قبایل چلبیانلو و شمخانلو در آذربایجان شرقی و اردبیل مشاهده میشود. دیگر گروههای کُردتبار، از جمله ایل زنگنه که اکنون در خوزستان و بوشهر ساکن هستند، و ایلات خواجهوند و گلباغی در اصفهان، یزد و کاشان، نمونههای بیشتری از کوچ اجباری و جذب جزئی در محیطهای فارسیزبان هستند.
فراتر از جمعیتهای کُرد، تجربیات مشابهی در سایر جوامع قومی نیز دیده میشود. افشار و بهارلو، دو ایل ترک با اصالت آذربایجانی، در سراسر ایران پراکندهاند؛ نسلهای اولیه تا حد زیادی از نظر زبانی و فرهنگی در جمعیتهای اطراف جذب شدهاند. مردم بلوچ در مازندران و گلستان، اعراب خراسان جنوبی و گرجیهای اصفهان نیز نمونههایی از گروههای تبعیدشده هستند که نوادگان آنها به طور متفاوتی زبانهای میراثی و تمایز فرهنگی خود را حفظ کردهاند.
جذب و تغییر زبانی نیز در میان چندین گروه اتنیکی دیگر مشاهده میشود: بخشهایی از جمعیتهای شهری تات و تالش از نظر زبانی به فارسی یا آذربایجانی روی آوردهاند؛ خلجها و شاهسونها در استان مرکزی تحت تأثیر فرهنگ فارسی روند مشابهی را نشان میدهند. برخی از لکهای خرمآباد به تدریج از لکی به لری خرمآبادی روی آوردند. در مقابل، چهاردولیهای شاهیندژ از لکی به ترکی آذربایجانی روی آوردند و افشارهای پیرانشهر از ترکی آذربایجانی به کُردی تغییر زبان دادند.[۱۴۵]
چالشهای اقوام در ایران
در جهان کمتر کشوری وجود دارد که از یک قوم و ملت باشد و مسالهای مرتبط با اقوام در کشورش نداشته باشد، البته چگونگی صورتبندی مساله اقوام و راهکارهای برخورد با آن یکسان نبوده است.
ایران کشوری است با اقوام و گروههای متنوع و گوناگون که بر اساس دلایل تاریخی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و … در سراسر سرزمین ایران پراکنده شدهاند.[۱۴۶] عمدهترین گروه از میان اقوام و مذاهب که در واقعیت ۳۰٪ از جمعیتی را در کشور تشکیل میدهند فارسها و پیروان مذهب تشیع میباشند.[۱۴۷] امروزه در ایران، هویتهای جمعی مختلف قشقایی، لر، بلوچ، ترکمن، آذربایجانی، طبری (مازندرانی)، گیلک، تالش، تات و اچومی/لارستانی و کمسنانی/سمنانی و کُرد و بیس از ۳۰ قوم دیگر ساکنند.[۵۸][۱۴۸]
باورمندان به نظریههای کشمکش و تضاد اعتقاد دارند در ایران بیشتر قدرت، ثروت، امکانات و تسهیلات در دست مرکزنشینان عمدتاً شیعه مذهب و فارس قرار گرفته آنان با تحمیل ارزشها و باورهای خود به سایر اقوام، مذاهب و گروههای کشور آنان را از نظر هویتی و امکانات در سایه و حاشیه قرار دادهاند.[۱۴۹][۱۵۰][۱۵۱][۱۵۲][۱۵۳][۱۵۴][۱۵۵] طبق این نظریات عمدهترین مسئله اجتماعی دربارهٔ چالشهای اقوام در ایران را میتوان گسست اجتماعی و سیاسی نام برد که موجب شکلگیری مطالبه عدالتمحور از جانب اقوام و اقشار جامعه ایران شده است. میتوان تغییرات وضعیت معیشتی و اقتصادی کشور را بهعنوان یک پدیده محوری نام برد که بنیان سایر مطالبات اقوام شده است. طبق این دیدگاه این وضعیتْ حاصل نوع مدیریت سرمایهٔ اجتماعی کشور است که دهههاست با زوال مواجه شده است و منشأ سایر چالشها گشته است.[۱۵۶]
طبق ادعای باورمندان به وجود تبعیض قومیتی در ایران، بخش عمده صنایع سنگین، ازجمله شرکتهای فولاد و خودروسازی در استانهای فارسنشین نظیر اصفهان، البرز، سمنان، و مرکزی استقرار یافتهاند و بیشترین حجم درآمدهای اقتصادی به این استانها اختصاص دارد.[۱۵۷][۱۵۸][۱۵۹]
بعد از فارسها، آذریها (بهخصوص در استان آذربایجان شرقی) از لحاظ تأمین درآمدهای اقتصادی در مرحلهٔ دوم بهرهمندی قرار دارند.[۱۶۰][۱۶۱][۱۶۲][۱۶۳][۱۶۴]
در مناطق کردنشین ایران، از شهرهای جنوب استان آذربایجان غربی گرفته تا استانهای کردستان و کرمانشاه و ایلام، در بخش صنعتی، توسعه کارخانهها و کارگاهها و شهرکهای صنعتی ناچیز است و آمار بیکاری در این مناطق، با وجودِ نیروی انسانی جوان و تحصیلکرده بالا است و این جوانان مجبورند برای امرار معاش به استانهای دیگر، بهخصوص تهران، کوچ کنند یا در کارگاههای تولیدی در استان آذربایجان شرقی و دیگر مناطق به کار مشغول شوند.[۱۶۵][۱۶۶][۱۶۷][۱۶۸][۱۶۹]برخی از کارشناسان یکی از علتهای کمبود تأسیسات صنعتی و بالا بودن حساسیتهای امنیتی دربارهٔ کردها را به زبان و مذهب متفاوت آنها نسبت به چارچوبهای حاکمیت میدانند که در آن زبان فارسی و مذهب تشیع جزو ساختارهای بنیادین آن حساب میآیند.[۱۷۰][۱۷۱][۱۷۲][۱۷۳]
عربهای ایران در استانهای خوزستان، بوشهر و هرمزگان پراکنده شدهاند. نفتخیز بودن مناطق محلّ سکونت آنها و وجود بنادر مهم جنوب غرب و جنوب کشور در آن مناطق موجب رونق بازرگانی و تجارت بینالمللی در آنجا شده است و جدا از نیروی کار منطقهای، پذیرای نیروی کار دیگر مناطق نیز هست و محلّ اشتغال غیرعربها شده است که این موضوع احساس نابرابری و نارضایتی عربها از حاکمیت را فراهم کرده است.[۵۸] به علاوه کمبود زیر ساختها رفاهی، بیکاری فزاینده، بحران آب آشامیدنی و آب کشاورزی، آلودگی هوا، تداوم پروژه انتقال آب، نادیده گرفتن شاخصههای هویت عربی در سیاست گذاریها و تصمیمگیریها همگی موجب نارضایتیهای روزافزون در این مناطق شده است[۱۷۴][۱۷۵][۱۷۶][۱۷۷][۱۷۸] که نمود آن را میتوان در اعتراضات مختلف در کشور مانند دی ۹۶[۱۷۹]، آبان ۹۸،[۱۸۰][۱۸۱] تابستان ۱۴۰۰،[۱۸۲][۱۸۳][۱۸۴][۱۸۵][۱۸۶][۱۸۷] تأسیس احزاب مخالف حکومت و گروههای مسلح مانند جنبش آزادیبخش الاحواز مشاهده کرد.[۱۸۸][۱۸۹][۱۹۰]
درهایت میتوان گفت احساس نارضایتی و نابرابری در میان اقوام و تصور نقش حاکمیت در ایجاد و تداوم آن از گذشته شکل گرفته و روزبهروز اوج گرفته است و در این باره دادههای حاکی از آن است که بلوچها بدترین شرایط اقتصادی و بیشترین نارضایتی را دارند و دلیل عمدهٔ این مسئله را تفاوت دوگانهٔ قومیتی و مذهبی خود با حاکمیت میدانند.[۱۹۱][۱۹۲][۱۹۳][۱۹۴][۱۹۵][۱۹۶][۱۹۷][۱۹۸][۱۹۹][۲۰۰]
به اعتقاد کارشناسان و متخصصان اجتماعی، برعکس باورهای رایج که تمرکزگرایی در قدرت و ثروت را عاملی برای اقتدار، ثبات و امنیت کشور میدانند، اصل تمرکزگرایی در حوزههای مختلف در کشور میتواند عاملی برای بروز تبعیض میان اقوام، افزایش فساد در قدرت و بروز شکاف میان گروهها و مردمان مختلف در کشور باشد،[۲۰۱][۲۰۲][۲۰۳][۲۰۴]
پانویس
- ↑ «نمایشگاه مجازی - راهنمای گردشگری مناطق کردنشین ایران: استان کردستان به انضمام راهنمای خرید در بانه». book.icfi.ir. بایگانیشده از اصلی در ۷ ژوئیه ۲۰۲۳. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ "İran əhalisi". Vikipediya (به ترکی آذربایجانی). 2022-10-05.
- ↑ «Etnik Gruplar ve Diller». www.dakairanmasasi.com. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ «Iran, Islamische Republik - Landkarten - ecoi.net». www.ecoi.net. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ «Genomstudie: Die Bevölkerung des Iran ist viel heterogener als gedacht». portal.uni-koeln.de (به آلمانی). دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ "The Ethnic Groups of Iran Quiz". PurposeGames.com (به انگلیسی). Retrieved 2022-12-20.
- ↑ Web, Maps on the. "Maps on the Web". Tumblr (به ژاپنی). Retrieved 2022-12-20.
- ↑ «Iran Map». www.worldmap1.com. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ Lewis، Martin W. «Iran Wikipedia Language Map». GeoCurrents (به انگلیسی). دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ Web, Maps on the. "Maps on the Web". Tumblr (به ژاپنی). Retrieved 2022-12-20.
- ↑ Tours، Iransafar (۲۰۲۱-۱۰-۳۰). «Iran Ethnic Groups». Iran Safar Travel (به انگلیسی). دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ Alex (۲۰۱۶-۰۱-۱۶). «Peoples of Iran». Vivid Maps (به انگلیسی). دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ «View Image». www.advbiores.net. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ www.irancarto.cnrs.fr http://www.irancarto.cnrs.fr/record.php?q=AI-020902&f=local&l=en. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰. پارامتر
|عنوان= یا |title=ناموجود یا خالی (کمک) - ↑ «İran etnik grupları». mysteryofiran.multiscreensite.com. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ "Genome study shows that Iran's population is more heterogeneous than previously believed". EurekAlert! (به انگلیسی). Retrieved 2022-12-20.
- ↑ mapsgrey (۲۰۲۱-۰۲-۲۳). «Ethnic Groups In Iran 🇮🇷». r/MapPorn. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ "Template:Iran Ethnic Groups Labelled Map". Wikipedia (به انگلیسی). 2019-03-26.
- ↑ "İran əhalisi". Vikipediya (به ترکی آذربایجانی). 2022-10-05.
- ↑ «Etnik Gruplar ve Diller». www.dakairanmasasi.com. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ «Iran, Islamische Republik - Landkarten - ecoi.net». www.ecoi.net. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ «Genomstudie: Die Bevölkerung des Iran ist viel heterogener als gedacht». portal.uni-koeln.de (به آلمانی). دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ "The Ethnic Groups of Iran Quiz". PurposeGames.com (به انگلیسی). Retrieved 2022-12-20.
- ↑ Web, Maps on the. "Maps on the Web". Tumblr (به ژاپنی). Retrieved 2022-12-20.
- ↑ «Iran Map». www.worldmap1.com. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ Lewis، Martin W. «Iran Wikipedia Language Map». GeoCurrents (به انگلیسی). دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ Web, Maps on the. "Maps on the Web". Tumblr (به ژاپنی). Retrieved 2022-12-20.
- ↑ Tours، Iransafar (۲۰۲۱-۱۰-۳۰). «Iran Ethnic Groups». Iran Safar Travel (به انگلیسی). دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ Alex (۲۰۱۶-۰۱-۱۶). «Peoples of Iran». Vivid Maps (به انگلیسی). دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ «View Image». www.advbiores.net. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ www.irancarto.cnrs.fr http://www.irancarto.cnrs.fr/record.php?q=AI-020902&f=local&l=en. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰. پارامتر
|عنوان= یا |title=ناموجود یا خالی (کمک) - ↑ «İran etnik grupları». mysteryofiran.multiscreensite.com. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ "Genome study shows that Iran's population is more heterogeneous than previously believed". EurekAlert! (به انگلیسی). Retrieved 2022-12-20.
- ↑ mapsgrey (۲۰۲۱-۰۲-۲۳). «Ethnic Groups In Iran 🇮🇷». r/MapPorn. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۲-۲۰.
- ↑ "Template:Iran Ethnic Groups Labelled Map". Wikipedia (به انگلیسی). 2019-03-26.
- ↑ "Iran Population (2024) - Worldometer". www.worldometers.info (به انگلیسی). Retrieved 2024-10-24.
- 1 2 "The World Factbook (EBook) - Page 330" (به انگلیسی). Archived from the original on 2020-05-22. Retrieved 2020-05-22.
- ↑ قاسمی، علی اصغر؛ خورشیدی، مجید و حیدری، حسین. همسازی هویت ملی و قومی در ایران و رویکرد اقوام ایرانی به وحدت ملی و حق تعیین سرنوشت. فصلنامه علوم اجتماعی، شماره ۱۸ (۵۵)، ص ۵۷–۹۹.
- ↑ عبدالحسین سعیدیان. مردمان ایران، مردمشناسی و آداب و رسوم اقوام ایرانی. 1375.
- ↑ «فلاح، مرتضی. نقش زبان فارسی در گسترش هویت ملی و فرهنگی ایران، مطالعات ملی تابستان ۱۳۸۷، شماره ۳۴، ص ۳–۳۰».
- ↑ کتاب ایران در پنج روایت
- 1 2 وهمن، فریدون (۲۰۱۸-۰۳-۲۰). «نوروز، هویت ملی و دینی ایرانیان». BBC News فارسی. بایگانیشده از روی نسخه اصلی در ۸ مه ۲۰۲۰. دریافتشده در ۲۰۲۰-۰۵-۰۸.
- ↑ «وقتی نوروز ثبت جهانی شد». روزنامه جامجم. دریافتشده در ۲۰۲۴-۰۱-۲۵.
- 1 2 "Iran - Cultural life". Encyclopedia Britannica (به انگلیسی). Archived from the original on 8 May 2020. Retrieved 2020-05-08.
- ↑ "Cultural Life". Tehrān. Encyclopædia Britannica. Retrieved April 16, 2018.
Persian cuisine is characterized by the use of lime and saffron, the blend of meats with fruits and nuts, a unique way of cooking rice, and Iranian hospitality. Food is subtly spiced, delicate in flavour and appearance, and not typically hot or spicy. Many recipes date back to ancient times; Iran’s historical contacts have assisted in the exchange of ingredients, flavours, textures, and styles with various cultures ranging from the Mediterranean Sea region to China, some of whom retain these influences today.
- ↑ Clark, Melissa (April 19, 2016). "Persian Cuisine, Fragrant and Rich With Symbolism". New York Times.
- ↑ Yarshater, Ehsan Persia or Iran, Persian or Farsi بایگانیشده در ۲۰۱۰-۱۰-۲۴ توسط Wayback Machine, Iranian Studies, vol. XXII no. 1 (1989)
- ↑ «Library of Congress (2020-05-03)» (PDF). بایگانیشده از اصلی (PDF) در ۳ مه ۲۰۲۰. دریافتشده در ۵ دسامبر ۲۰۲۱.
- ↑ «فلاح، مرتضی. نقش زبان فارسی در گسترش هویت ملی و فرهنگی ایران، مطالعات ملی تابستان ۱۳۸۷، شماره ۳۴، ص ۳–۳۰».
- ↑ کدی، نیکی. ایران دوران قاجار و برآمدن رضاخان، تهران، انتشارات ققنوس، (۱۳۸۱)، ص ۱۰۲۲.
- ↑ «اس. بی. اس: زبان فارسی بیش از حد تصور در جهان گسترده است». ایرنا. دریافتشده در ۲۰۲۴-۰۱-۲۵.
- 1 2 3 4 5 6 «Iran Azarbaijanis». www.photius.com. دریافتشده در ۲۰۲۴-۰۱-۲۵.
- ↑ "Azerbaijani". دانشنامه بریتانیکا (به انگلیسی). 2024-01-19. Retrieved 2024-01-25.
- ↑ «Robertson, Lawrence R. (2002). Russia & Eurasia Facts & Figures Annual. Academic International Press. p. 210. ISBN 0-87569-199-4».
- ↑ «گزارش اتنولوگ از جمعیت گویشوران زبان ترکی آذربایجانی در ایران در سال ۲۰۱۶».
- ↑ «وداع مردم با لباس محلی / گنجینهای که در صندوقها جا ماند». ایسنا. ۲۰۱۷-۰۳-۲۹. دریافتشده در ۲۰۲۴-۰۱-۲۵.
- ↑ «لباسهای محلی آذربایجان شرقی، زیبای رو به فراموشی». ایرنا. ۲۰۱۶-۰۸-۲۲. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۰۸.
- 1 2 3 4 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام:1وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ Studies on the Soviet Union - 1971, Volume 11 - Page 71.
- ↑ محمدرضا درویشی، دایرةالمعارف سازهای ایرانی، مؤسسه فرهنگی هنری ماهور، تهران، ۱۳۸۰، صفحه ۲۳۰.
- ↑ «CIA - The World Factbook». web.archive.org. ۲۰۱۲-۰۲-۰۳. بایگانیشده از اصلی در ۳ فوریه ۲۰۱۲. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۰۸.
- ↑ «About this Collection | Country Studies | Digital Collections | Library of Congress». Library of Congress, Washington, D.C. 20540 USA. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۰۸.
- ↑ «دانشنامهٔ لوکلکس: مردمان ایران؛». بایگانیشده از اصلی در ۳ مارس ۲۰۱۶. دریافتشده در ۸ دسامبر ۲۰۲۱.
- ↑ Foundation، Encyclopaedia Iranica. «Welcome to Encyclopaedia Iranica». iranicaonline.org (به انگلیسی). دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۰۸.
- ↑ دیاکونف، میخائیل. تاریخ ایران باستان، ترجمهٔ روحی ارباب، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی، (۱۳۸۳)، ص ۴۳۹.
- ↑ برویینسن، مارتی نوان. جامعهشناسی مردم کرد (آغا شیخ و دولت) ساختارهای اجتماعی و سیاسی کردستان، ترجمه ابراهیم یونسی، تهران، انتشارات پانیذ، (۱۳۸۳)، ص ۳۵.
- ↑ http://jouybarnews.rzb.ir/news/70
- ↑ https://www.iranicaonline.org/articles/kurdish-tribes
- ↑ https://wikijoo.ir/index.php/مدانلو
- ↑ Field, H. , Contributions to the Anthropology of Iran. Chicago: Natural History Museum, 1939, 138, 142.
- ↑ Curzon, G.N, Persia and the Persian Question. London: 1966, 11/258.
- ↑ فرهنگ جغرافیایی آبادیهای استان هرمزگان. 2004.
- ↑ کرمان در آینه گردشگری، سیدمحمدعلی گلاب زاده، صفحهٔ ۱۴
- ↑ "خراسان. گروههای قومی". دانشنامه ایرانیکا (به انگلیسی).
- ↑ احمدی, کامیل (1400). پژوهشی جامع در باب هویت و قومیت در ایران از مرز تا مرز.
- ↑ عبداللهی، محمد و حسین بر، محمد عثمان. گرایش دانشجویان بلوچ به هویت ملی در ایران. مجله جامعهشناسی ایران، شماره ۴، ص ۱۰۱–۱۲۶.
- ↑ «"Iran Minorities 2: Ethnic Diversity". iranprimer.usip.org. Retrieved 2021-02-24». بایگانیشده از اصلی در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۳. دریافتشده در ۵ دسامبر ۲۰۲۱.
- ↑ سرافرازی، عباس. فرقهٔ مذهبی ذکریها در بلوچستان، در پژوهشنامهٔ تاریخ اسلام، سال یکم، شماره ۳، پاییز ۱۳۹۰؛ صص ۴۹–۷۴؛
- ↑ «دانشنامه جهان اسلام - بنیاد دائرة المعارف اسلامی - کتابخانه مدرسه فقاهت». lib.eshia.ir. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۰۷.
- ↑ J. Elfenbein. «BALUCHISTAN iii. Baluchi Language and Literature». دانشنامه ایرانیکا. دریافتشده در ۲۰۲۴-۰۱-۲۵.
- ↑ «آشنایی با دنیای اصالت و تنوع در پوشش مردم سیستان و بلوچستان». همشهری آنلاین. ۲۰۲۰-۰۱-۱۸. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۰۸.
- ↑ https://www.iranicaonline.org/articles/gypsy-i
- ↑ «تعطیلات عید فطر در خوزستان 3 روز شد». web.archive.org. ۲۰۱۰-۰۹-۰۲. بایگانیشده از اصلی در ۲ سپتامبر ۲۰۱۰. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۰۹.
- ↑ «گروه مجلات همشهری - خوزستان در عید فطر سه روز تعطیل است!». web.archive.org. ۲۰۱۰-۱۲-۱۶. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۰. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۰۹.
- ↑ ایران، عصر. «عید فطر تداعی کننده نوروز در جنوب خوزستان». fa. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۰۹.
- 1 2 3 4 5 «Knowledge Graph - Triple UI». fkg.iust.ac.ir. دریافتشده در ۲۰۲۴-۰۷-۱۸.
مردم اچُمی قومیتی پارسی ساکن بخشهای جنوبی استان فارس و غرب استان هرمزگان هستند. گروههای قابل توجهی از این قوم به کشورهای جنوب خلیج فارس از جمله کویت، بحرین، قطر و امارات متحده عربی مهاجرت کردهاند. منطقهٔ لارستان در گذشته شامل شهرستانهای متعددی در استان فارس (لارستان، خنج، گراش، اوز ) و شهرستان بستک در استان هرمزگان میشدهاست. در بحرین و قطر این مردمان به هوله مشهورند. این مردم عمدتاً خود را خودمونی یا اچمی معرفی میکنند و عبارت لارستانی کاربرد عمومی چندانی ندارد. «خودمونی»، همان «خودمانی» در زبان فارسی است و معنای «بخشی از خودمان» را دارد. همچنین، در کنار این دو نام گاهی از نامهای «لاری» و «اچمی» نیز برای اشاره به این قوم استفاده میشود. مردم اچمی به زبان اچمی سخن میگویند. نسب این مردمان پارسی است و با نژاد بعضی از مردم شهر لار که دارای اصلیت یهودی هستند متفاوت است. اکثریت این مردم اهل تسنن هستند و دارای اقلیتی شیعه مذهب نیز میباشند. در قرن سیزدهم، لار به عنوان یکی از مراکز تجارت فعال در جنوب ایران شناختهشده بودهاست. در گذشته، منطقهٔ لارستان تقریباً منطقهای مبهم بوده و هیچگاه درگیر سیاستها و کشمکشهای دولت مرکزی نبودهاست.
- ↑ ««گذری بر آئین گرگیعان در بین عربهای خوزستان». تحقیق. انجمن انسانشناسی و فرهنگ». بایگانیشده از اصلی در ۶ اکتبر ۲۰۱۲. دریافتشده در ۹ دسامبر ۲۰۲۱.
- ↑ «مراسم قهوه خوری مردم عرب خوزستان ثبت ملی شده است». پایگاه خبری تحلیلی عصر ماه اهواز. ۲۰۱۶-۰۹-۱۶. بایگانیشده از اصلی در ۹ دسامبر ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۰۹.
- ↑ Area handbook for Iran, Harvey Henry Smith, American University (Washington, D.C.), Foreign Area Studies, page 89
- ↑ Academic American Encyclopedia By Grolier Incorporated, page 294
- ↑ The World Book Encyclopedia, World Book, Inc, 2000, page 401
- ↑ سال نو طبری؛ دوم مرداد ماه خورشیدی، آغاز سال نو تبری مبارک باد - وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی[پیوند مرده]
- 1 2 3 «نسخه آرشیو شده». بایگانیشده از اصلی در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۴. دریافتشده در ۱۷ مه ۲۰۱۴.
- ↑ «Iran – Ethnically diverse with Persians, Azeri, Gilaki, Mazandarani and Kurdish cultures». www.aitotours.com. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۱-۱۳.
- ↑ "Iran: Land of various ethnicities (12)". Pars Today (به انگلیسی). 2017-03-18. Retrieved 2021-11-13.
- ↑ DARYĀ-YE MĀZANDARĀN, (Cross-Reference), “DARYĀ-YE MĀZANDARĀN” Encyclopædia Iranica, online edition
- ↑ Scythian Gelae.“Scythian Gelae”., IRANICAONlINE IRAN v. PEOPLES OF IRAN (2) Pre-Islamic
- ↑ وبسایت ادبیات گیلکی، مسعود پورهادی
- ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامToolAutoGenRef2وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ http://rch.ac.ir/article/Details/10508
- ↑ Linguistically the populations of the Alborz form part of the north Iranian group. The Persian language, which predominates on the central plateau east of Qazvīn, has only slightly penetrated the mountain zones, where two main language groups can be distinguished (B. Hourcade, “Le processus de la déprise rurale dans l’Elbourz de Téhéran [Iran,” Revue de géographie alpine 64/3, 1976, pp. 365-88). In the north and in the high valleys of the southern slope, languages of the Gīlakī and Māzandarānī type predominate, whereas farther south, in a broad zone that often encompasses the piedmont (Šemīrān, Semnān), dialects of the “Tātī,” “Fārsī Māzandarānī,” or “Semnānī” type are spoken. The sedentary nuclei of Gīlakīs or Māzandarānīs who have resisted the nomads and repopulated the whole range from the north slopes are numerous in the subarid central and western Alborz (Alamūt, Ṭālaqān, the Jāǰ-rūd valley, Lārīǰān, Fīrūz Kūh, Nūr) and in the basins at medium altitudes near the Caspian forest (Daylamān, Eškavar, Kalārdašt; de Planhol, Recherches, p. 37).
- ↑ https://www.ethnologue.com/language/glk
- ↑ نصری اشرفی، جهانگیر (۱۳۹۹). جعفر شجاع کیوانی، ویراستار. دانشنامهٔ تبرستان و مازندران جلد دوم. نشرنی = ۲۶۱.
- 1 2 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام:72وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - 1 2 3 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام:52وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - 1 2 3 4 5 Halkias, Daphne; Adendorff, Christian. Governance in Immigrant Family Businesses: Enterprise, Ethnicity and Family Dynamics (به انگلیسی). p. 10. Archived from the original on 2024-09-02.
Case Study:
The al-Awadhi Brothers:
. - ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام:25وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام:110وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - 1 2 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام:7وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ «آپارات - سرویس اشتراک ویدیو». آپارات - سرویس اشتراک ویدیو. دریافتشده در ۲۰۲۴-۱۱-۰۵.
- ↑ Van Donzel, E. J. (January 1994). Islamic Desk Reference. BRILL. pp. 225. ISBN 9004097384.
laristan sunni fars.
- 1 2 کوخردی، مهران (۲۰۲۳-۰۳-۰۱). تاریخ جنوب فارس لارستان و بستک. دار روافد. شابک ۱۰۰۰۰۰۰۷۰۴۸۳۹ مقدار
|شابک=را بررسی کنید: invalid prefix (کمک).[پیوند مرده] - ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامkhodmooniوارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ «بندر عباس». ویزیت ایران. بایگانیشده از که%20به%20بندری%20معروف%20است. اصلی مقدار
|نشانی=را بررسی کنید (کمک) در ۲۰۲۱-۱۱-۱۲. دریافتشده در ۲۰۲۴-۰۸-۱۰.مردم هرمزگان و ساکن در بندرعباس از لحاظ نژادی به دو گروه تقسیم میشوند: سفیدپوستان شامل آریاییهای مهاجر، اعراب و مهاجران و سیاه پوستان باقی مانده تیره پوستان بومی و سیاه پوستان مهاجر که از آفریقا و سواحل عربستان آمدهاند. زبان اکثر مردم استان گویشی از زبان فارسی است که به بندری معروف است.
- ↑ «محدوده جغرافیایی ایراهستان تا کجاست؟». هفتبرکه - گریشنا. ۲۰۲۳-۰۵-۱۴. بایگانیشده از روی نسخه اصلی در ۲۰۲۴-۰۸-۳۰. دریافتشده در ۲۰۲۴-۰۸-۳۰.
- ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامlariوارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ کتاب «دستور زبان لهجههای تاتی جنوبی»، احسان یارشاطر، لاهه - پاریس ١٩۶٩
- ↑ دکتر حسین کمالف،1993، تاتهای جنوبی (تاتهای ایران)، ترجمه مرتضی هاشمی، دانشگاه تهران
- ↑ "Jamie Stokes,"Encyclopedia of the Peoples of Africa and the Middle East, Volume 1",Infobase Publishing, 2009. pp 682: "The Talysh are an Iranian people, most of whom now live in the Republic of Azerbaijan, on the southwestern shore of the Caspian Sea, "
- ↑ M. Wesley Shoemaker, "Russia and the Commonwealth of Independent States 2008", Stryker-Post Publications, 2008. pp 141: "Here the Talysh, an Iranian people, live in their mountainous villages and support themselves by weaving rugs and carpets by hand in the traditional way."
- ↑ James Stothert Gregory, "Russian land, Soviet people: a geographical approach to the U.S.S.R.", Pegasus, 1968. pp 161: "Smaller Iranian groups are the Talysh and Kurds of Transcaucasia"
- ↑ Michael P. Croissant, "The Armenia-Azerbaijan conflict: causes and implications", Greenwood Publishing Group, 1998. pp 67: "Talysh, an Iranian people whose language belongs to the northwest Iranian language group"
- ↑ Charles Dowsett, "Sayatʻ-Nova: an 18th-century troubadour: a biographical and literary study", Peeters Publishers, 1997. pp 174: "Talish is the name of an Iranian people in Gilan"
- ↑ Garnik Asatrian & Habib Borjian (2005.). Talish and the Talashis (State of Research). Iran & the Caucasus, 9 (1), pp. 43–72 pp 46: "Despite the fact that the Talishis, both in Iran and in the north, have explicit Iranian identity, the situation with the Talishis in Azerbaijan Republic, living as an enclave within the predominantly Turkic environment, has inspired the southern intellectual milieu as well." pp 47: "The structures of both ethnonyms, Καδούσ- (Cadus-) and Tāliš, are similar: … Despite the obvious speculative character of the above etymology, still the Καδούσ-/Tāliš identification must not be discarded from the agenda of the ethnic history of the region, at least as a working hypothesis."
- ↑ «Fereydan Georgians in Iran Demand Citizenship - Georgia Today on the Web». web.archive.org. ۲۰۱۸-۰۸-۰۷. بایگانیشده از اصلی در ۷ اوت ۲۰۱۸. دریافتشده در ۲۰۲۳-۱۲-۲۳.
- ↑ Foundation، Encyclopaedia Iranica. «Welcome to Encyclopaedia Iranica». iranicaonline.org (به انگلیسی). دریافتشده در ۲۰۲۳-۱۲-۲۳.
- ↑ مولیانی، جایگاه گرجیها در تاریخ و فرهنگ و تمدن ایران، صفحات متعدد.
- ↑ دربند گرجی شهر جهانی یزد مرمت و احیا شد
- ↑ خانه گرجیها
- 1 2 ارواند آبراهامیان (۱۳۷۷)، «بخش یکم؛ پیشینهٔ تاریخی»، ایران بین دو انقلاب، ترجمهٔ احمد گلمحمّدی، محمّدابراهیم فتّاحی، نشر نی، ص. ص ۱۶، شابک ۹۶۴-۳۱۲-۳۶۳-۴
- ↑ ارواند آبراهامیان (۱۳۷۷)، «بخش یکم؛ پیشینهٔ تاریخی»، ایران بین دو انقلاب، ترجمهٔ احمد گلمحمّدی، محمّدابراهیم فتّاحی، نشر نی، ص. ص ۲۱، شابک ۹۶۴-۳۱۲-۳۶۳-۴
- 1 2 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامIranicaonlineوارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ فرهنگ جغرافیایی قم و اراک انتشارات جغرافیایی وزارت دفاع ج۲ ص۳-
- ↑ لغتنامهٔ دهخدا، درآیهٔ نهر خلج
- ↑ همان
- ↑ «مطالعات شهری ایران». بایگانیشده از اصلی در ۷ فوریه ۲۰۱۱. دریافتشده در ۱۰ فوریه ۲۰۱۳.
- ↑ صدیقی, انوشا (2023). زبان های ایرانی و اقلیت ها در خانه و دیاسپورا (به انگلیسی). ISBN 9783110694314.
- ↑ کبیری, کریمی، نعمت اللهی، گنگ نگوی, ژیان ، نرگس ، رویا ، سیمین (2023). پیشرفت های زبان شناسی ایران دوم. p. 114. ISBN 9789027253286.
- ↑ «درباره لهجه کرشی». بایگانیشده از اصلی در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۲. دریافتشده در ۲۱ دسامبر ۲۰۲۴.
- ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامiranica2003وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ Fast، ۱۵۳.
- ↑ «نسخه آرشیو شده». بایگانیشده از روی نسخه اصلی در ۸ نوامبر ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۸ فوریه ۲۰۲۴.
- ↑ "Шаkhseveny" (به روسی). BSE. Archived from the original on 2 February 2014. Retrieved 23 September 2019.
- ↑ "Шаkhseveny" (به روسی). Rossiyskiy etnogrаficheskiy muzey.[پیوند مرده]
- ↑ Field, H. , Contributions to the Anthropology of Iran. Chicago: Natural History Museum, 1939, 138, 142.
- ↑ شایگان، داریوش. افسونزدگی جدید، هویت چهل تکه و تفکر سیار، ترجمهٔ فاطمه ولیانی، تهران، چاپ چهارم، انتشارات فرزان روز، (۱۳۸۴).
- ↑ "Iran بایگانیشده در ۳ فوریه ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine". Official Website of Central Intelligence Agency (CIA). 22 Januaryٔ 2009. Retrieved 11 February 2009.
- ↑ فولر، گراهام. قبله عالم، ترجمه عباس مخبر، تهران، انتشارات مرکز، (۱۳۷۲).
- ↑ Amirahmadi, Hoshang. A Theory of collective Movements and its Application to Iran. Ethnic and Racial Studies, (4)10. (1987).
- ↑ «انتقاد مولوی عبدالحمید از «تبعیض» علیه اهل سنت در ایران». رادیو فردا. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ Welle (www.dw.com)، Deutsche. «تنگناهای آزادی مذهب در ایران امروز | DW | 09.12.2019». DW.COM. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «گزارش سالانه آزادی ادیان آمریکا: تبعیض علیه نوکیشان مسیحی و بهاییها در ایران». رادیو فردا. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «UN anti-racism panel finds Iran discriminating against Arabs, Kurds, other ethnic minorities». Associated Press (به انگلیسی). ۲۰۱۵-۰۳-۲۷. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «دشواریهای اقلیت بودن در ایران». BBC News فارسی. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «ایران به نقض حقوق کردها متهم شد». رادیو فردا. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ رمضانزاده، عبدالله، روند بحران قومی در ایران. فصلنامه مطالعات راهبردی سال ۱۳۷۷، پیششماره 1، ص ۲۱۷–۲۲۸.
- ↑ «نقشه آهن و فولاد - سامانه صبا (صنایع بالادستی ایران)». infosaba.com (به Persian). بایگانیشده از اصلی در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ مهرگان، نادر، تیموری، یونس. محاسبه شدت تمرکز جغرافیایی صنایع در بین استانهای کشور، فصلنامه پژوهشها و سیاستهای اقتصادی سال بیستم، شماره 61 ،بهار 1391 ،صفحات 192 –175.
- ↑ صباغ کرمانی، م. (1379). تمرکز نسبی اشتغال در فعالیتهای صنعتی استانهای کشور (کاربرد مدل اقتصاد پایه). پژوهشنامه بازرگانی، 5(17), 63-86.
- ↑ ملکی سعید، کاملی فر محمدجواد، کاملی فر زهرا. تحلیل فضایی شاخصهای توسعه اقتصاد منطقه ای در استان آذربایجان شرقی. آمایش جغرافیایی فضا. بهار 1397, دوره 8 , شماره 27 ; از صفحه 53 تا صفحه 64.
- ↑ توسعه اقتصادی آذربایجان شرقی از نگاه استاندار.
- ↑ «ابراز نگرانی سازمان ملل متحد از تبعیض علیه اقلیتهای قومی در ایران». رادیو فردا. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «ترکهای سنی مذهب در ایران، روایت رنج و تبعیض». www.radiozamaneh.com. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ ««زبان یا نژاد»؛ چه چیزی برای ترکها هویت مشترک میسازد؟». رادیو فردا. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «بیکاری لبِ مرز / نرخ بیکاری استان کردستان ۲ برابر کل کشور!». تجارتنیوز. ۲۰۲۱-۰۵-۰۳. بایگانیشده از اصلی در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ خانی، سعید، ضرغامی، حسین. بررسی روند نرخ بیکاری در استان کردستان طی سالهای 85 -1375؛ * با تأکید بر جوانان، فصلنامه مطالعات جامعه شناختی جوانان / سال چهارم/ شماره یازدهم /پاییز 1392 / صفحات80-65.
- ↑ «بیکاری کردستان ۲ برابر کشور/وعدههای اشتغال دولت بینتیجه ماند». خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency. ۲۰۲۰-۰۴-۰۶. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ ««افزایش قابل توجه» کولبری توسط زنان در مناطق مرزی ایران». رادیو فردا. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ 1159 (۲۰۱۹-۱۲-۲۶). «کولبری؛ آسیب اجتماعی مغفول در برنامهریزی دو ساله». ایرنا. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ Welle (www.dw.com)، Deutsche. «تنگناهای آزادی مذهب در ایران امروز | DW | 09.12.2019». DW.COM. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ "خبرگزاری هرانا | خودداری از آزادی ملا رضا عبدی علیرغم اتمام حبس؛ افزایش فشار بر روحانیون اهل سنت - خبرگزاری هرانا" (به انگلیسی). Retrieved 2021-12-10.
- ↑ «UN anti-racism panel finds Iran discriminating against Arabs, Kurds, other ethnic minorities». Associated Press (به انگلیسی). ۲۰۱۵-۰۳-۲۷. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «ایران به نقض حقوق کردها متهم شد». رادیو فردا. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «افشاگری دربارهٔ علت خشک شدن هورالعظیم؛ پای چین و نفت در میان است». web.archive.org. ۲۰۲۱-۰۷-۳۱. بایگانیشده از اصلی در ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «معصومه ابتکار: هورالعظیم با مصوبه شورای عالی امنیت ملی خشک شد | ایران اینترنشنال». web.archive.org. ۲۰۲۱-۰۷-۳۱. بایگانیشده از اصلی در ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «خوزستان در فقر و تبعیض؛ عربها را کنار گذاشتهاند». www.radiozamaneh.com. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «اعتراض در خوزستان؛ پیشینه و زمینه». ایران اینترنشنال. ۲۰۱۸-۰۳-۳۰. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «عربستیزی در ایران؛ آدمهایی که نمیبینیم». BBC News فارسی. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «مردم اهواز شعار "الشعب یرید إسقاط النظام" را سر دادند». العربیه فارسی. ۲۰۱۷-۱۲-۳۰. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «تلویزیون ایران کشته شدن معترضان در نیزار ماهشهر را تأیید کرد». BBC News فارسی. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «اعتراضهای ایران؛ روایتهای چندگانه از حوادث خونین ماهشهر». euronews. ۲۰۱۹-۱۲-۰۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «تظاهرات در خوزستان در اعتراض به بیآبی؛ دو تن از معترضان کشته شدند». web.archive.org. ۲۰۲۱-۰۷-۱۸. بایگانیشده از اصلی در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «ادامه اعتراضات به بیآبی در خوزستان برای سومین شب متوالی». web.archive.org. ۲۰۲۱-۰۷-۱۸. بایگانیشده از اصلی در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ Welle (www.dw.com)، Deutsche. ««شهروندان عرب ایران علیه نابرابری است که میشورند» | DW | 17.04.2011». DW.COM. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «ششمین شب اعتراضات خوزستان؛ تیراندازی و شلیک گاز اشکآور | ایران | DW | 21.07.2021». web.archive.org. ۲۰۲۱-۰۷-۲۳. بایگانیشده از اصلی در ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «تجمعات اعتراضی «به اصفهان و بوشهر» نیز گسترش یافت». web.archive.org. ۲۰۲۱-۰۷-۲۲. بایگانیشده از اصلی در ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «تظاهرات در «۱۱ شهر» خوزستان در اعتراض به بیآبی؛ استاندار خوزستان: تصاویر جعلی منتشر میشود». web.archive.org. ۲۰۲۱-۰۷-۱۷. بایگانیشده از اصلی در ۱۷ ژوئیه ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «اسامی شهدای حادثه تروریستی حمله به مراسم گرامیداشت هفته دفاع مقدس در اهواز اعلام شد». snn.ir. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «گروهک تروریستی الاحوازیه مسئولیت حمله اهواز را بر عهده گرفت». ایسنا. ۲۰۱۸-۰۹-۲۲. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «وقوع حمله تروریستی در مراسم رژه اهواز/ تیراندازی به سوی مردم و نیروهای مسلح/ هلاکت ۴ تروریست/ آخرین آمار شهدا /زخمی شدن 65 تا 70 نفر +عکس و فیلم». جامعه خبری تحلیلی الف. ۲۰۱۸-۰۹-۲۲. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ مظفری، آرزو. قومیت و امنیت اجتماعی؛ مطالعه موردی قوم بلوچ ساکن استان سیستان و بلوچستان. همایش ملی شهرهای مرزی و امنیت؛ چالشها و رهیافتها. (۱۳۹۱).
- ↑ «انتقاد مولوی عبدالحمید از «تبعیض» علیه اهل سنت در ایران». رادیو فردا. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ Welle (www.dw.com)، Deutsche. «دیوان عالی ایران شکایت رسمی اهل سنت از روحانی را تأیید کرد | DW | 20.04.2021». DW.COM. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ Welle (www.dw.com)، Deutsche. «تنگناهای آزادی مذهب در ایران امروز | DW | 09.12.2019». DW.COM. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «انتخابات ۱۴۰۰؛ انتقاد مولوی عبدالحمید از 'تبعیض' علیه اقلیت سنی و 'افزایش نارضایتی' در ایران». BBC News فارسی. ۲۰۲۱-۰۵-۱۳. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «'حصر استانی' علمای اهل سنت ایران؛ وزارت اطلاعات اجازه سفر نمیدهد». BBC News فارسی. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «Trouble brewing in Iranian Balochistan - Middle East Transparent». web.archive.org. ۲۰۱۴-۱۱-۱۳. بایگانیشده از اصلی در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۴. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «Profile: Iran's Jundullah militants» (به انگلیسی). ۲۰۱۰-۰۶-۲۰. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «atimes.com». www.atimes.com. بایگانیشده از اصلی در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۰. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «مصاحبه عبدالمالک ریگی دربارهٔ دفاع از مردم بلوچ». بایگانیشده از اصلی در ۲ اکتبر ۲۰۰۸. دریافتشده در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۱.
- ↑ «تمرکز ثروت و قدرت». هفته نامه تجارت فردا. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ «تمرکز ثروت در دست عدهای خاص، فاصله طبقاتی را افزایش داده است». خبرگزاری ایلنا. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۱۰.
- ↑ کوزه گز، لطفعلی، رضایی، مصطفی. رهیافت توسعه؛ تمرکززدایی از حکومت ملی به حکومت محلی، فصل نامه توسعه پایدار محیط جغرافیایی، سال اول، شماره اول، بهار 1398 ،صفحات 70 -92.
- ↑ لشکری تفرشی، احسان. تکوین حکمرانی متمرکز در ایران از منظر جغرافیای سیاسی در سده معاصر، فصلنامه دولت پژوهی، مجله دانشکده حقوق و علوم سیاسی، سال چهارم، شماره ۱۶، زمستان ۱۳۹۷، صفحات ۳۹–۷۲.
منابع
- ارواند آبراهامیان (۱۳۷۷)، «بخش یکم؛ پیشینهٔ تاریخی»، ایران بین دو انقلاب، ترجمهٔ احمد گلمحمّدی، محمّدابراهیم فتّاحی، نشر نی، ص. ۱۶، شابک ۹۶۴-۳۱۲-۳۶۳-۴
- علیرضا سعیدآبادی (۵ دی ۱۳۸۹). «سیاست خارجی ایران: تداوم یا تغییر؟». دیپلماسی ایرانی. دریافتشده در ۱ ژانویهٔ ۲۰۱۱.
- ↑ اتحادیه ایلی یا بزرگ ایل، از اتحاد چند ایل و طایفه بزرگ تشکیل میشد که و از لحاظ گستردگی همانند یک دولت کوچک در ایران عمل میکرد که توسط ایلخانی و ایلبیگی اداره میشد، نمونه دیگر اینگونه اتحادیه، ایل بختیاری، بویراحمدی و خمسه است
<ref> برای گروهی به نام «یادداشت» وجود دارد، اما برچسب <references group="یادداشت"/> متناظر پیدا نشد. ().
