پرش به محتوا

جهانبخش سلطانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
جهانبخش سلطانی
Image
سلطانی در ۱۳۹۷
زادهٔ۱۳۳۰ (۷۴–۷۵ سال)
ملیتایرانی
پیشه(ها)بازیگر سینما و تلویزیون
سال‌های فعالیت۱۳۶۷ تاکنون
همسرزهره طائی
فرزندان۳

جهانبخش سلطانی (زادهٔ ۱۳۳۰ در اصفهان) هنرپیشه ایرانی است. وی بازی در تئاتر را از سال ۱۳۴۵ شروع کرد و بازی در سینما را در سال ۱۳۶۷ با فیلم افق شروع نمود.[۱]

سلطانی بخاطر بازی در فیلم شرم، برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش دوم مرد جشنواره فیلم فجر در سال ۱۳۷۱ شد.[۲][۳]

فیلم‌شناسی

[ویرایش]

سینمایی

[ویرایش]
  1. زمانی برای شکفتن (۱۳۹۲)
  2. دل بی‌قرار (۱۳۹۱)
  3. شانهٔ دوست (۱۳۹۰)
  4. خانواده ارنست (۱۳۸۸)
  5. کودکانه (۱۳۸۱)
  6. نوروز (۱۳۸۰)
  7. افسانه پوپک طلائی (۱۳۷۷)
  8. باشگاه سری (۱۳۷۷)
  9. سرعت (۱۳۷۵)
  10. آخرین مرحله (۱۳۷۴)
  11. بازگشت از بوداپست (۱۳۷۴)
  12. شیرین و فرهاد (۱۳۷۴)
  13. گروگان (۱۳۷۴)
  14. مهریه بی‌بی (۱۳۷۳)
  15. پرتگاه (۱۳۷۲)
  16. حماسه مجنون (۱۳۷۱)
  17. حمله خرچنگ‌ها (۱۳۷۱)
  18. سفرنامه شیراز (۱۳۷۱)
  19. صبح روز بعد (۱۳۷۱)
  20. شرم (۱۳۷۰)
  21. عملیات کرکوک (۱۳۷۰)
  22. الماس بنفش (۱۳۶۸)
  23. بچه‌های طلاق (۱۳۶۸)
  24. شب دهم (۱۳۶۸)
  25. افق (۱۳۶۷)

تلویزیونی

[ویرایش]
سال تولیدفیلم/سریالکارگردان
۱۴۰۳ شهر مرت محمدرضا ممتاز
۱۳۹۹کامیونمسعود اطیابی
۱۳۹۷سر دلبرانمحمدحسین لطیفی
۱۳۹۳ رشید حرفه‌ای مجید کاشی فروشان
۱۳۹۰ بگو که هستم اکبر منصور فلاح
۱۳۸۳-۱۳۸۷یوسف پیامبرفرج‌الله سلحشور
۱۳۸۶ که عشق آسان نمود اول جهانبخش سلطانی
۱۳۸۲ برگه‌های سفید شفیع آقامحمدیان
۱۳۸۱ نوعروس بیژن میرباقری
۱۳۸۱ گل‌های آبی محمدجواد کاسه‌ساز
۱۳۸۰چشم‌های آبی زهراعلی درخشی
۱۳۸۰ تب عباس مرادیان
مصطفی پور حامدی
۱۳۸۲–۱۳۷۹آتش و شبنممحمد ابراهیم سلطانی‌فر
۱۳۷۹ خواب دیدم کودکی ام را مرتضی شاملی
۱۳۷۹ یاس‌های کوچک حمید بهمنی
۱۳۷۹ آتش دل فریال بهزاد
۱۳۷۷عروسی ۷۷مهرداد پوراحمد
۱۳۷۷سواران جنوب[۴]جهانگیر جهانگیری
۱۳۷۶مردان آنجلسفرج‌الله سلحشور
۱۳۷۵سرنخکیومرث پوراحمد
۱۳۷۴فراررحیم رحیمی‌پور
۱۳۶۹قصه‌های مجیدکیومرث پوراحمد

منابع

[ویرایش]
  1. «جهانبخش سلطانی». وبگاه سینما سوره. دریافت‌شده در ۷ اوت ۲۰۱۲.
  2. «جهانبخش سلطانی».
  3. «هنرمندان حامی روحانی و رئیسی».
  4. ماهنامهٔ سینمایی فیلم، سال شانزدهم، شمارهٔ ۲۲۴، صفحهٔ ۳۶، شهریور ۷۷