هیپولیت برگاموت
| هیپولیت برگاموت | |
|---|---|
| شخصیت ماجراهای تنتن و میلو | |
 | |
| نخستین حضور |
|
| آخرین حضور |
|
| پدیدآور | هرژه |
| بر پایه | ژان کاپار |
| صداپیشه | آندره وَلمی |
| اطلاعاتِ درونداستانی | |
| گونه | انسان |
| جنسیت | مذکر |
| پیشه | دانشمند، انسانشناس |
| ملیت | بلژیکی |
پروفسور هیپولیت برگاموت (فرانسوی: Hippolyte Bergamotte) شخصیتی خیالی از ماجراهای تنتن است که توسط کارتونیست بلژیکی، هرژه خلق شده است. او نخستین بار در هفت گوی بلورین ظاهر شد، سیزدهمین ماجراجویی این مجموعه که از ۱۶ دسامبر ۱۹۴۳ تا ۲ سپتامبر ۱۹۴۴ بهصورت سیاهوسفید در صفحات روزنامهٔ لو سوآر به چاپ رسید.
هیپولیت برگاموت انسانشناس است و یکی از هفت عضو هیئت اعزامی ساندرز هارموت است که در هفت گوی بلورین، مومیایی شاه اینکا، راسکار کاپاک را بازمیگردانند. مومیای مذکور در ویلای او نگهداری میشود و در ویترین سالن خانهاش به نمایش گذاشته شده است.[۱][۲] او دوست دیرینهٔ پروفسور تورنسل است و این دو در زمان تحصیل با یکدیگر آشنا شدهاند.[۱]
او آخرین بازماندهٔ این اعزام است؛ اعضای دیگر یکی پس از دیگری قربانی نفرینی میشوند که او پس از آنکه پدیدهای از نوع صاعقهٔ گویشکل باعث تبخیر مومیای اینکا شد، محتوای آن را برای تنتن افشا میکند. برگاموت نیز در طول شب گرفتار نفرین شده و مانند همکارانش در حالت خوابآلودگی عمیق فرومیرود. پروفسور هیپولیت برگاموت بزرگجثه و نیرومند است و شخصیتی پرشور دارد و پروفسور تورنسل رسماً او را «هِرکول» خطاب میکرد. برگاموت تا زمانی که یک گوی آذرخش از دودکش وارد خانه میشود و مومیای راسکار کاپاک را تبخیر میکند، بیباک بهنظر میرسد؛ پس از آن بهشدت مضطرب شده و بیم دارد که یک پیشگویی باستانی در حال تحقق باشد.
منابع الهام
[ویرایش]شخصیت پروفسور هیپولیت برگاموت از مصرشناس بلژیکی ژان کاپار، مدیر موزههای سلطنتی هنر و تاریخ بروکسل، الهام گرفته شده است.[۳]
ویلای او از ساختمانی همسایهٔ خانهٔ هرژه در اوئترمئل-بوآتسفور الهام گرفته شده است، که ادگار پ. یاکوبس طرحهای زیادی از آن کشیده است.[۴]
اقتباسها
[ویرایش]در سال ۱۹۶۹، استودیوهای بلویژن یک فیلم بلند پویانمایی با عنوان تنتن و معبد خورشید تولید کردند که خط داستانی هفت گوی بلورین و معبد خورشید را بازآفرینی میکند. این فیلم به کارگردانی ادی لاتهست ساخته شد و آندره وَلمی نقش پروفسور برگاموت را ایفا کرد.[۵]
منابع
[ویرایش]پانویس
[ویرایش]- 1 2 Mozgovine, Cyrille (1992). De Abdallah à Zorrino - Dictionnaire des noms propres de Tintin. Bibliothèque de Moulinsart (به فرانسوی). Tournai: Casterman. p. 34. ISBN 2-203-01711-2.
- ↑ Soumois, Frédéric (July 2011). "Bergamotte : le dernier des 7". Les personnages de Tintin dans l'histoire - Les évènements de 1930 à 1944 qui ont inspiré l'œuvre d'Hergé (به فرانسوی). Vol. 1. Le Point, Historia. p. 30–32. ISBN 978-2-7466-3509-8. ISSN 0242-6005.
- ↑ Goddin, Philippe; Hergé, Georges (2014). La Malédiction de Rascar Capac - Le Mystère des boules de cristal. Éditions Moulinsart (به فرانسوی). Vol. 1. Bruxelles: Casterman. p. 70. ISBN 978-2-203-08777-4.
- ↑ Mouchart, Benoît; Rivière, François (2021). Edgar P. Jacobs - Un pacte avec Blake et Mortimer (به فرانسوی). Les Impressions Nouvelles. p. 97–99. ISBN 978-2-87449-890-9.
- ↑ Février, Yves (2007). Cinéma « Entre Chaplin et Marilyn ». Mag Tintino. Moulinsart. p. 16.
کتابشناسی
[ویرایش]- Hergé, Georges (1975). Les Sept Boules de cristal. Tournai: Casterman. p. 62. ISBN 2-203-00112-7.
- Hergé, Georges (1977). Le Temple du Soleil. Tournai: Casterman. p. 62. ISBN 978-2-203-00113-8.
