کربن آبی

کربن آبی (انگلیسی: Blue carbon) نوعی از کربن است که از اقیانوسها و اکوسیستمهای ساحلی به دست میآید. کربن گرفته شده توسط موجودات زنده در اقیانوسها شامل کرنا، شورهزار ساحلی، علف دریایی و جلبک گرفته شده و به شکل زیستتوده و رسوبات، ذخیره میشود. این اکوسیستمها میتوانند نقش مهمی در کاهش تغییرات اقلیمی و سازگاری مبتنی بر اکوسیستم داشته باشند. با این حال، وقتی اکوسیستمهای کربن آبی تخریب یا از بین میروند، کربن را آزاد کرده به انتشار گازهای گلخانهای میافزایند.[۱]
معمولاً، این اصطلاح به نقشی که باتلاقهای جزر و مدی، جنگلهای حرا و مراتع علفی دریایی میتوانند در ترسیب کربن ایفا کنند، اشاره دارد. این اکوسیستمها میتوانند نقش مهمی در کاهش تغییرات اقلیمی و سازگاری مبتنی بر اکوسیستم داشته باشند. با این حال، هنگامی که اکوسیستمهای کربن آبی تخریب یا از بین میروند، کربن را به جو بازمیگردانند و در نتیجه به انتشار گازهای گلخانهای میافزایند.
روشهای مدیریت کربن آبی در دسته "روشهای حذف بیولوژیکی دی اکسید کربن مبتنی بر اقیانوس " قرار میگیرند. آنها نوعی تثبیت بیولوژیکی کربن هستند.
دانشمندان به دنبال راههایی برای توسعه بیشتر پتانسیل کربن آبی اکوسیستمها هستند. با این حال، اثربخشی طولانی مدت کربن آبی به عنوان یک راه حل حذف دیاکسید کربن مورد بحث است.
اصطلاح کربن آبی عمیق نیز مورد استفاده قرار میگیرد و به ذخیره کربن در آبهای عمیق اقیانوس اشاره دارد.
منابع
[ویرایش]- ↑ IPCC, 2021: Annex VII: Glossary [Matthews, J. B. R., V. Möller, R. van Diemen, J. S. Fuglestvedt, V. Masson-Delmotte, C. Méndez, S. Semenov, A. Reisinger (eds.)]. In Climate Change 2021: The Physical Science Basis. Contribution of Working Group I to the Sixth Assessment Report of the Intergovernmental Panel on Climate Change [Masson-Delmotte, V., P. Zhai, A. Pirani, S. L. Connors, C. Péan, S. Berger, N. Caud, Y. Chen, L. Goldfarb, M. I. Gomis, M. Huang, K. Leitzell, E. Lonnoy, J. B. R. Matthews, T. K. Maycock, T. Waterfield, O. Yelekçi, R. Yu, and B. Zhou (eds.)]. Cambridge University Press, Cambridge, United Kingdom and New York, NY, USA, pp. 2215–2256, doi:10.1017/9781009157896.022.