Saltar ao contido

Filosofía helenística

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Filosofía helenística
 Subclase de
Códigos e identificadores
Freebase/m/02ql728 Editar o valor en Wikidata
Fontes e ligazóns
BNE: XX541462
Wikidata
Parte da "Escola de Atenas", por Rafael Sanzio
Historia da
filosofía occidental
Períodos
Presocrática
Grega
Helenística
Medieval
Renacentista
Moderna
Contemporánea
Séculos
XVII
XVIII
XIX
XX

A filosofía helenística é un período da filosofía occidental que se desenvolveu na civilización helénica tras Aristóteles e acabou co inicio do neoplatonismo.

Trazos da filosofía neste período

[editar | editar a fonte]
  • Cambia o concepto de "home" : Aristóteles falaba dun "animal cívico". O ser humano é entendido coma un "animal social", cuxo marco de referencia é a natureza e a humanidade, reivindicando para si a autosuficiencia e autonomía.
  • Sobre a inestabilidade da época, a seguridade persoal e da felicidade individual son as grandes aspiracións do momento.
  • A natureza, tamén chamada cosmos, desenvolve unha nova física e unha nova ética naturalista e cosmopolita.
  • A filosofía está concibida como unha unidade de coñecemento, dividida en lóxica, física e ética, pero cun propósito fundamentalmente moral.
Image
A Escola de Atenas

Escolas filosóficas helenísticas

[editar | editar a fonte]

Neste momento aparecen moitas escolas. Hai moitas influencias mutuas, pero tamén moitas diferenzas.

Pitagorismo

[editar | editar a fonte]

Movemento filosófico, científico e relixioso fundado no século V por Pitágoras. A súa tese básica é a de considerar o número como constituínte último da realidade. A súa fascinación coa aritmética levounos a considerar a importancia do número na vida. Defendeu esta idea engadindo a semellanza que creron atopar entre as matemáticas e os seres e a crenza de que os ceos eran harmonía e número.

Pensamento no cal non se cre nunha verdade absoluta, xa que ao ser todos distintos e ter distintas maneiras de pensar, temos diversos puntos de vista; polo tanto non hai unha verdade absoluta, senón que depende do punto de vista de cada individuo ao que se lle considera como a verdade.

Neoplatonismo

[editar | editar a fonte]

O neoplatonismo é unha renovación da teoría de Platón. Nela exprésase unha gran curiosidade pola sabedoría e polas relixións orientais. Tamén unha busca continua da verdade e da salvación, e hai unha concepción mística da existencia humana.

Foi fundada por Antístenes. A súa filosofía era que o propósito da vida era vivir unha vida de virtude, de acordo coa natureza. Isto significaba rexeitar todos os desexos convencionais de riqueza, poder, sexo e fama, e así vivir unha vida sinxela libre de todas as posesións.

Peripatetismo

[editar | editar a fonte]

Déuselle este nome aos filósofos que mantiveron e desenvolveron a filosofía de Aristóteles. O obxectivo da vida era a felicidade que se orixinou a partir de accións virtuosas, que consistía en manter o equilibrio entre os extremos.

Cristianismo helenístico

[editar | editar a fonte]

Este pensamento foi o intento de reconciliar o cristianismo coa filosofía grega. Reconduce á súa orixe cristiá e devolve o seu profundo sentido aos valores da civilización. O seu obxectivo é transmitir saber e cultura, despertar a responsabilidade social e impregnar a conciencia moral de todo ser humano.

Xudaísmo helenístico

[editar | editar a fonte]

O xudaísmo helenístico foi un intento de establecer aos xudeus dentro da cultura do helenismo.

Platonismo

[editar | editar a fonte]

O concepto principal do platonismo é a distinción entre a realidade que é perceptible, pero non intelixible, e o que é intelixible, pero imperceptible. Con esta distinción a Teoría das Formas é esencial.

Cirenaísmo

[editar | editar a fonte]

Cientificismo é crer na superioridade da ciencia sobre outros métodos de coñecemento e o principal erro que cometen os científicos é afirmar que a razón se basea só nos datos e deducións polo que exclúe a fe, chegando a dicirse que as verdades da ciencia son verdades absolutas.

Pirronismo

[editar | editar a fonte]

Doutrina filosófica que consiste en afirmar que a verdade non existe, ou que, se existe, non se pode coñecer.

Epicureísmo

[editar | editar a fonte]

Os epicúreos xulgaban o coñecemento en función da súa utilidade para unha vida feliz. Para eles, a busca da verdade pola verdade mesma (a pura contemplación) carecía de sentido.

Filósofos

[editar | editar a fonte]
Pitagorismo Sofismo Neoplatonismo Cinismo Peripatetismo Cristianismo helenístico Xudaísmo helenístico Platonismo Cirenaísmo Pirronismo Epicureísmo
PitágorasProtágorasPlotinoAntístenesAristótelesClemente de AlexandríaFilón de AlexandríaEspeusipoAristipo de CirenePirrónEpicuro
HipasoGorxiasPortirioDióxenes de SinopeTeotrastoOríxenesXosetoXenócratesTimónMetrodo
AntífonaXámblico de CalcisCrates de TebasEstratón De LampsacoAgostiño de HiponaArcesilaoEnesidemoZenón
MenipoAlexandre de AfrodisiasCarnéadesSexto EmpíricoFilodemo
DemetrioAntíoco de AscalónLucrecio
Plutarco

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]