ΚΕΜΠΑ

ΚΩΔΙΚΟΣ 3053

3645

ΙΔΡΥΤΗΣ † Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Δ. Βασιλόπουλος

Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι θεσμός προσόμοιος τοῦ στρατοῦ ἤ τῶν κομματικῶν παρατάξεων

«ΣΙΩΠΗΤΗΡΙΟΝ» ΕΖΗΤΗΣΕΝ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

Ἄν προσεγγίσουμε ἱστορικοδογματικά τό παπικό Πρωτεῖο καί τό Filioque, παρατηροῦμε ὅτι ἡ ἐμφάνιση καί ἡ ἐξέλιξή τους εἶναι παράλληλη. Οἱ δύο αὐτές δογματικοῦ χαρακτήρα ἐκτροπές συμπορεύονται ἱστορικά. Ἡ ἱστορική ἀφετηρία τοῦ παπικοῦ Πρωτείου ἐντοπίζεται στόν Δ΄ αἰώνα, τόσο στή Δύση ὅσο καί στήν Ἀνατολή. Ἤδη στή Δυτική σύνοδο τοῦ 371 ὑποστηρίζεται ὅτι οἱ σύνοδοι χωρίς τήν συγκατάθεση τοῦ πάπα εἶναι ἄκυρες. Στήν Ἀνατο-

Δ΄ AΙ ΕΣΦΑΛΜΕΝAI ΘΕΟΛΟΓΙΚAI ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥ ΠΡΩΤΕΙΟΥ

(3ον.–Τελευταῖον)

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΝ
Α΄. Τό Filioque δημιούργησε μία ἄβυσσο μεταξύ Ὀρθοδοξίας καί Παπισμοῦ.

ΑΠΟ ΤΟΥΣ «ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟΥΣ» ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ
Τοῦ Ἀρχιμ. Μελετίου Ἀπ. Βαδραχάνη «Σιωπητήριον» ἀπό τοὺς Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι ὁμιλοῦν διά κρίσιμα ἐκκλησιαστικά, ἐθνικά, οἰκονομικά καί κοινωνικά ζητήματα ἐζήτησεν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμος κατά τήν πρώτην ἡμέραν τῶν ἐργασιῶν τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ἐμμέσως πλήν σαφῶς στρέφεται ἐναντίον τοῦ Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ἀνθίμου ἀλλά καί ἐναντίον ἄλλων Μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖοι ὁμιλοῦν διά Ἑλλάδα καί Ὀρθοδοξίαν (Πειραιῶς, Κονίτσης κ.λπ.) καί ζητεῖ νά ἐγκαταλείψουν τήν τακτικήν των αὐτήν, διότι προβάλλουν μίαν εἰκόνα τῆς Ἐκκλησίας «ὡσάν νά εἶναι θεσμός προσόμοιος τοῦ στρατοῦ ἤ τῶν κομματικῶν παρατάξεων». Τά ὅσα ἐζήτησεν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τά ζητεῖ καί ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, ἡ ὁποία ἄνευ ἀντιστάσεως τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας, ἐξοβελίζει τά μαθήματα τῶν Θρησκευτικῶν καί τῆς Ἱστορίας ἀπό τά σχολεῖα, καθιερώνει τήν «Κάρταν τοῦ Πολίτου», ὑβρίζει καί συκοφαντεῖ τήν Ἐκκλησίαν, τήν θέλει μόνον διά τήν στήριξιν τῶν ἀδυνάμων καί τῆς ἁρπάζει τήν ἐναπομείνασαν περιουσίαν ἤ τήν φορολογεῖ μέ καθεστώς Πολυεθνικῆς κ.λπ.. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ζητεῖ μετάνοιαν διά τήν ἀντιμετώπισιν τῆς κρίσεως, καί ἐνεθυμήθη ὅσα ἔλεγεν ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν. Ὡς Θηβῶν ἐζήτει τόν ἐπανευαγγελισμόν τοῦ λαοῦ καί τήν ἀναβάθμισιν τῆς ἐνορίας καί τῶν κληρικῶν. Ἀλλά ἀπό τῆς ἀνόδου του εἰς τόν θρόνον τῶν Ἀθηνῶν οὐδέν ἔπραξε περί τῶν ἐπαναλαμβανωμένων ἐξαγγελιῶν του. Ἐζήτησε ἐπίσης νά κινηθῆ ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία, συμφώνως μέ τήν παράδοσιν καί τήν Ὀρθόδοξον θεολογίαν. Λησμονεῖ ὅμως ὅτι ὑπάρχουν Μητροπολῖται, οἱ ὁποῖοι

λή ὁ Μ. Βασίλειος κάνει λόγο γιά τήν «ἐπηρμένη παπική ὀφρῦ», ἐνῶ τά Πρακτικά τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων μᾶς πληροφοροῦν γιά τίς παπικές ἀξιώσεις, πού διαβιβάζουν οἱ παπικοί ἀντιπρόσωποι μέχρι καί τήν Η' Οἰκουμενική (879/890) ἐπί Πατριάρχου Φωτίου. Εἶναι διεθνῶς ἱστορικά ἐπιβεβαιωμένο, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἀνατολή οὐδέποτε ἀνεγνώρισε στόν ἐπίσκοπο Ρώμης Πρωτεῖο διοικητικῆς δικαιοδοσίας καί ἐξουσίας οὔτε στή

Διατί δέν δύναται νά ὑπάρξη τυπική καί οὐσιαστική ἑνότης μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν
θεωρία οὔτε στήν πράξη, παρά μόνον «Πρεσβεῖα τιμῆς», πού σημαίνει, ὅτι ἦταν πρῶτος μεταξύ ἴσων, "primus inter paris" (βλ. 28ος Κανόνας Δ΄ Οἰκ. Συνόδου). Τέλος, ἡ ἄρνηση τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς νά ὑποταχθεῖ στίς ἀξιώσεις τῶν Δυτικῶν περί πρωτείου ἐξουσίας σ' ὅλη

ΑΙ ΕΣΦΑΛΜΕΝΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΔΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΠΑ
Ὑπό τοῦ κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη, Καθηγητοῦ τῆς Δογματικῆς τοῦ Α.Π.Θ
τήν Ἐκκλησία ἔγινε ἡ ἀφορμή γιά ἀπόσχιση τῶν παπικῶν τό 1054 ἀπό τήν Ἐκκλησία. Στίς ἑνωτικές προσπάθειες, πού ἀκολούθησαν ἡ Δύση ἐπιχειροῦσε νά ἐπιβάλει πάντοτε στήν Ἀνατολή τήν μοναρχικοῦ τύπου Ἐκκλησιολογία της, μέ βάση τήν ὁποία ὁ πάπας θά

Μέ ἀφορμήν τόν διάλογον εἰς τήν Βιέννην μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν

8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010 Πελαγίας Ὁσίας, Πελαγίας παρθένου, Ταϊσίας Ὁσίας

ΕΤΗΣΙΑΙ ΣΥΝΔΡΟΜΑΙ: ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ: ΕΥΡΩ 50,00. ΚΥΠΡΟΥ: ΕΥΡΩ 60,00. ΕΥΡΩΠΗΣ: ΕΥΡΩ 90,00. ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΧΩΡΩΝ: ΕΥΡΩ 100,00. ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ: ΕΥΡΩ 1,20

ἔπρεπε νά θεωρεῖται ὡς ἡ μόνη ὁρατή κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ δογματική κατοχύρωση τοῦ παπικοῦ Πρωτείου ἔγινε ἐπισήμως στήν Α΄ Βατικανή Σύνοδο (1870). Στήν Σύνοδο αὐτή μαζί μέ τό Ἀλάθητο τοῦ πάπα καθορίστηκε τό ἀκριβές περιεχόμενο τοῦ Πρωτείου, πού νοεῖται ὡς διοικητική ἐξουσία σ' ὅλη τήν Ἐκκλησία, μέ προοπτική τήν διαφύλαξη τῆς ὀρθῆς πίστεως. Εἶναι λοιπόν προ-

φανές, ὅτι τό παπικό Πρωτεῖο ἀποτελεῖ δομικό συστατικό στοιχεῖο τοῦ Παπισμοῦ καί μέρος τῆς δογματικῆς διδασκαλίας του, μέ τήν ἔννοια ὅτι χωρίς αὐτό δέν εἶναι δυνατή ἡ πλήρης ἐκκλησιαστική κοινωνία. Ἡ δογματική ἀφετηρία τοῦ παπικοῦ Πρωτείου ἀνάγεται διά τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου στόν ἴδιο τόν Χριστό. Τήν παραπάνω μοναρχική Ἐκκλησιολογία τῆς Α΄ Βατικανῆς ἐπιχείρησε νά μετριάσει ἡ Β΄ Βατικανή Σύνοδος (1962-1964) μέ τήν εἰσαγωγή μιᾶς ἰδιότυπης Ἐκκλησιολογίας τῆς κοινωνίας (communio), πού ἀναφέρεται στή συλλογικότητα τῶν ἐπισκόπων [Συνοδικός Ὅρος "Lumen Gentium" (Φῶς Ἐθνῶν) ἀρ. 22]. Μέ βάση τήν Β΄ Βατικανή Σύνοδο [ἀποκλείεται κάθε δυνατότηΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 5ην ΣΕΛ.

ΕΤΟΣ Ν´ ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 1848

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΜΕΛΩ∆ΟΣ

G Οὐσιαστικῶς ἀξιώνει ἀφωνίαν διά τά μεγάλα ἐθνικά, κοινωνικά καί ἐκκλησιαστικά ζητήματα, ἐνῶ ζητεῖ μετάνοιαν τόσον διά τήν ἀντιμετώπισιν τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως ὅσον καί διά τά ἐνδοεκκλησιαστικά προβλήματα. G Ἡ Ἱ. Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας ἠσχολήθη κατά τήν πρώτην ἡμέραν τῶν ἐργασιῶν της μέ τήν αὔξησιν τοῦ μετοχικοῦ της κεφαλαίου εἰς τήν Ἐθνικήν Τράπεζαν, ἀλλά ὄχι καί μέ τήν «Κάρταν τοῦ Πολίτου» ἤ τά Θρησκευτικά.
λακτίζουν τήν παράδοσιν, ἀρνοῦνται τήν Πατερικήν θεολογίαν, ἀναγιγνώσκουν εἰς τήν δημοτικήν τόσον τήν θείαν Λειτουργίαν ὅσον καί τάς εὐχάς καί τούς ὕμνους τῶν Ἱερῶν μυστηρίων, ἐξισώνουν τήν αἵρεσιν μέ τήν Ἀλήθειαν τῆς Ὀρθοδοξίας, διακηρύσσουν ὅτι καί ἄλλαι «Ἐκκλησίαι» ὁδηγοῦν εἰς τήν σωτηρίαν καί ἀνατρέπουν ὅλα ὅσα ἐγνωρίζομεν διά τήν αἵρεσιν τοῦ Παπισμοῦ. Ὅλους αὐτούς τούς καλύπτει καί τούς ἐπιβραβεύει σκανδαλωδῶς. Διά ποίαν παράδοσιν καί ποίαν θεολογίαν ὁμιλεῖ, ὅταν ἐπί τῶν ἡμερῶν του σαρώνονται τά πάντα, πλήν ἐκεῖνο τῆς συμπορεύσεώς του μετά τῶν κοσμικῶν–πολιτικῶν ἐξουσιαστῶν; Ἐζήτησεν, ἐπίσης, ἀπό τούς Ἀρχιερεῖς νά «σηκώσουν τά μανίκια» καί νά δραστηριοποιηθοῦν εἰς τόν τομέαν τῆς κοι-

Γράφει ὁ ἀείμνηστος ἀρχιμ. Σπυρίδων Μπιλάλης στό ἔργο του «Ἡ αἵρεσις τοῦ Filioque» τόμ.1ος, σ. 15 καί ἑξῆς, ὅτι τό δόγμα τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔχει ἄμεση σχέση μέ τήν θεολογία τῆς Ἁγίας Τριάδος. Συνεπῶς ἡ αἵρεση τοῦ Filioque, ἐπειδή διαστρέφει τήν κατʼ ἐξοχή θεολογία περί Ἁγίας Τριάδος, δέν εἶναι μία ἁπλή δογματική διαφορά, ἀλλά ἄβυσσος μεταξύ Ὀρθοδοξίας καί Παπισμοῦ. Ὅπως παρατηρεῖ ὁ Vladimir Lossky «Ὁλόκληρη ἡ τριαδολογία κρέμεται ἀπό τό θέμα τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Οἱ Λατῖνοι πρόσθεσαν στό «Πιστεύω», στό σημεῖο πού λέγει ὅτι τό Πνεῦμα ἐκπορεύεται ἀπό τόν Πατέρα, τήν φράση «καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ», λατινιστί Filioque, διαστρέφοντας ἔτσι τήν τριαδολογία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας. Ἡ διδασκαλία τοῦ Filioque ἔχει τήν ἀρχή της σέ ἀρχαίους Λατίνους πατέρες τοῦ 4ου καί 5ου αἰώνα, θεσπίσθηκε ἐπίσημα σέ συνόδους τοῦ Τολέδου (547 καί 589), τό 767 στό Φραγκικό Κράτος, καί τό 1014 υἱοθετήθηκε ἐπίσημα ἀπό ὅλον τόν Παπισμό. Ἔτσι ἔχουμε διαφορετική ὁμολογία πίστεως στό βάπτισμα καί τήν θεία Λειτουργία. Πῶς λοιπόν θά ἔχουμε «τήν ἑνότητα τῆς πίστεως καί τήν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅταν οἱ Λατῖνοι συνεχίζουν νά διατηροῦν τήν προσθήκη αὐτή στό «Πιστεύω». Μιά προσθήκη αὐθαίρετη, ἀδικαιολόγητη, θεολογικά ἀνακριβής καί βλαβερή. Διασπᾶ τήν Παράδοση τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, δημιουργεῖ σύγχυση στά διακριτικά χαρακτηριστικά τῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος καί ὁδηγεῖ τούς ἀνθρώπους νά ἀποπροσωποποιήσουν καί νά ὑποβιβάσουν τό Ἅγιο Πνεῦμα. Προσθέτει στό Θεό κάτι πού δέν εἶναι οὐσιαστικό, οὔτε φυσικό, ἐφʼ ὅσον ἐξαιρεῖται τό Πνεῦμα, οὔτε ὑποστατικό, ἐφʼ ὅσον εἶναι κάτι τό κοινό μέ τόν Πατέρα καί τόν Υἱό. Πῶς λοιπόν θά γίνει πραγματικότητα τό «εἷς Κύριος, μία πίστις, ἕν βάπτισμα (Ἐφεσ. 4,5) καί πῶς «τό Filioque δέν εἶναι κώλυμα γιά τήν ἕνωση» ὅπως εἶπε ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας (Ὀρθόδοξος Τύπος, 10-6-1970, σελ. 5); Γιά νά μιλήσει κανείς γιά τήν ἐκπόρευση τοῦ Πνεύματος ἀπό ὀρθοδόξου ἀπόψεως, ὅπως καί γιά τήν αἵρεση τοῦ Filioque, πρέπει πρῶτα νά παρουσιάσει τίς βιβλικές καί πατερικές θέσεις γιά τίς ἐνδοτριαδικές (ἐσωτερική ζωή θεότητας) καί ἐξωτριαδικές (ἐν χρόνῳ δράσεις καί ἀποστολές στήν κοσμική ἱστορία) σχέσεις τῶν θείων προσώπων. Ὁ Θεός, ὅπως μᾶς ἀποκαλύπτει ἡ ἁγία Γραφή καί ἀναλύουν
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 5ην ΣΕΛ.

Ο

ΤΑ ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ

Β΄. Τό Τριαδικό τοῦ Θεοῦ καί οἱ σχέσεις τῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος.

ΣΗΜΕΡΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ «Ο.Τ.»

Η

ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΙΣ ΜΑΘΗΜΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ

ΥΠΟΥΡΓΟΣ Παιδείας κ. Ἄννα Διαμαντοπούλου μέ δηλώσεις της στίς 14 Σεπτεμβρίου 2010 ἀποκάλυψε τά κυβερνητικά σχέδια γιά τό νέο Λύκειο. Σύμφωνα μέ ὅσα εἶπε ἡ Ὑπουργός «ἀπό τοῦ χρόνου ἡ Α´ Λυκείου θά ἔχει καινούργιο πρόγραμμα. Τά παιδιά, πού θά πᾶνε τοῦ χρόνου στήν Α´ Λυκείου, θά φοιτήσουν σέ μιά Β΄ καί Γ΄ Λυκείου τελείως διαφορετική, μέ πολύ λίγα μαθήματα. Θά ἔχουν τέσσερα ὑποχρεωτικά μαθήματα, στά ὁποῖα θά κάνουν διπλάσιο ἀριθμό ὡρῶν στό σχολεῖο. Θά ἔχουν λίγα μαθήματα ἐπιλογῆς, στά ὁποῖα θά δουλεύουν μέ ἐργασίες, ὅπως καί στά βασικά μαθήματα». Ἄν οἱ σχεδιασμοί τῆς Ὑπουργοῦ ὑλοποιηθοῦν, τότε τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στό Λύκειο (καταρχήν στή Β΄ καί Γ΄ τάξη τοῦ Λυκείου) μετατρέπεται ἀπό ὑποχρεωτικό σέ μάθημα ἐπιλογῆς, ἀφοῦ εἶναι βέβαιο ὅτι τά Θρησκευτικά δέν θά περιλαμβάνονται στήν πολύ μικρή ὁμάδα τῶν τεσσάρων ὑποχρεωτικῶν μαθημάτων. Μέ τό νέο αὐτό σχέδιο τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας τό θρησκευτικό μάθημα θά δεχτεῖ πλῆγμα πολύ ἰσχυρότερο ἀπό αὐτό, πού ἐπέφερε μέ τίς ἐγκυκλίους γιά τίς ἀπαλλαγές, τό καλοκαίρι τοῦ 2008, ὁ τότε Ὑπουργός Παιδείας Εὐριπίδης Στυλιανίδης. Μέ δεδομένη τήν διαρκῶς προβαλλόμενη ἀπό τά ΜΜΕ, ἀλλά καί καλλιεργούμενη ἀπό πολλούς ἐκπαιδευτικούς ἀντιχριστιανική προπαγάνδα εἶναι βέβαιον ὅτι πολύ μεγάλος ἀριθμός μαθητῶν θά ἐπιλέξει μαθήματα «χρηστικά», πού προσφέρουν τεχνικές γνώσεις καί βοηθοῦν στήν ὑλική εὐημερία, καί ὄχι τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, πού προσφέρει πνευματικά ἐργαλεῖα καλλιέργειας τῆς ψυχῆς. Δυστυχῶς ἐνώπιον τῆς διαφαινόμενης κυβερνητικῆς προσπάθειας νέας ὑποβάθμισης τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν κάποιοι θεολόγοι, γνωστοί πολέμιοι τοῦ ὀρθόδοξου πατερικοῦ χαρακτήρα τοῦ μαθήματος, ἀντί νά συνταχθοῦν σέ ἕναν ἀγώνα γιά τή διατήρηση ὑποχρεωτικοῦ μαθήματος στό Λύκειο, σπεύδουν νά δηλώσουν ὅτι ἡ μετατροπή τοῦ μαθήματος σέ ἐπιλεγόμενο εἶναι δῆθεν εὐκαιρία γιά νά ἀποδείξουμε τήν ἀξία τοῦ μαθήματος! Ἐλπίζουμε πώς μπροστά στόν κίνδυνο περαιτέρω ἀποχριστιανοποίησης τοῦ Λυκείου δέν θά παραμείνουν ἀδρανεῖς, οὔτε θά δηλώσουν τήν πλήρη ὁμοφωνία τους μέ τούς κυβερνῶντες, οὔτε οἱ Θεολόγοι οὔτε καί οἱ Συνοδικοί Ἱεράρχες. Τό ζήτημα εἶναι μεῖζον καί ἀπαιτεῖ ἔγκαιρη καί συντονισμένη ἀντίδραση στούς κυβερνητικούς σχεδιασμούς, προκειμένου τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν νά παραμείνει ὑποχρεωτικό σέ ὅλες τίς τάξεις τοῦ Λυκείου.

Τοῦ κ. Ἰωάννη Τάτση, Θεολόγου

G Ὁ Σεβ. Αἰτωλίας ἐζήτησεν ἀπὸ τὴν Ἱεραρχίαν νὰ λάβη θέσιν διὰ τὴν «κάρταν τοῦ πολίτου». Σελ. 6 G Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Γλυφάδας ἐζήτησε τὴν καθαίρεσιν ὀρθοδόξου κληρικοῦ, ὁ ὁποῖος «ἐκοινώνησε» μετὰ τῶν Παπικῶν. Σελ. 6 G Ὁ Σεβ. Πειραιῶς ζητεῖ τὴν διακοπὴν τῶν θεολογικῶν διαλόγων μετὰ τῆς Λουθηρανικῆς καὶ Ἀγγλικανικῆς «Ἐκκλησίας». Σελ. 2 G Οἱ χλιαροί (Ἀποκ. γ´, 14– 22). Τοῦ κ. Στεργίου Σάκκου. Σελ. 3 G Μαρτυρίαι διὰ τὸν μακαριστὸν πατέρα Αὐγουστῖνον Καντιώτην. Γράφει ὁ κ. Ν. Σωτηρόπουλος. Σελ. 3 G Νέα ἐπιστολή τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Σαράντη Σαράντου εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον. Ὁ Ἀντίχριστος ἐπελαύνει, Μακαριώτατε. Ἡ Ἱ. Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας νὰ λάβη θέσιν διὰ τὴν κάρταν τοῦ πολίτου. Σελ. 4

Ι ΚΑΙΡΟΙ εἶναι δύσκολοι. Οἱ ἄνθρωποι μαστίζονται ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κρίση. Οἱ μισθοὶ καὶ οἱ συντάξεις περικόπτονται. Οἱ ἐργαζόμενοι στὸν ἰδιωτικὸ τομέα ζοῦν μὲ τὴν ἀγωνία ὅτι αὔριο μπορεῖ νὰ ἀπολυθοῦν. Χιλιάδες ἄνθρωποι ἔχουν χάσει τὴν ἐργασία τους καὶ ἐντάχτηκαν στὸ ταμεῖο ἀνεργίας. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι θὰ παίρνουν, καὶ μόνο γιὰ ἕνα σύντομο χρονικὸ διάστημα, τὸ ἕνα τρίτο τῶν ἀποδοχῶν, ποὺ εἶχαν ὅταν ἐργάζονταν! Οἱ ὑποχρεώσεις τους εἶναι πολλὲς καὶ οἱ δόσεις τῶν δανείων τοὺς πιέζουν. Δὲν μποροῦν νὰ καλύψουν καὶ τὰ αὐξημένα ἔξοδα τῶν παιδιῶν ποὺ σπουδάζουν. Οἱ ἄνθρωποι βυθίζονται στὴν κατάθλιψη. Ἡ φτώχεια ἦρθε καὶ κάθισε στὰ σπίτια τους καὶ δὲν πρόκειται νὰ φύγει γρήγορα καὶ εὔκολα. Τὸ μοναδικὸ θέμα, ποὺ τοὺς ἀπασχολεῖ καὶ καθημερινὰ σχολιάζουν, εἶναι ἡ οἰκονομικὴ κρίση. Ἡ κατάσταση γίνεται τραγικότερη, καθὼς τὰ μέσα ἐνημέρωσης προκαλοῦν πανικὸ παντοῦ. Δημιουργεῖται ἡ αἴσθηση ὅτι στὴ χώρα μας ὅλα χάνονται καὶ ἡ χρεοκοπία εἶναι δεδομένη. Σὲ αὐτὴ τὴν κρίσιμη ὥρα μερικοὶ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας μας ἐξοργίζουν τὸ λαὸ μὲ τὶς ἐκδηλώσεις, ποὺ διοργανώνουν γιὰ τὰ ὀνομαστήριά τους. Συγκεντρώνονται Ἀρχιερεῖς ἀπὸ ὅλες τὶς περιοχὲς γιὰ νὰ τιμήσουν τὸν ἑορτάζοντα Μητροπολίτη, ὁ ὁποῖος ἀναλαμβάνει καὶ ὅλα τὰ ἔξοδα τῆς ἀβραμιαίας φιλοξενίας τους στὰ πολυτελέστερα ξενοδοχεῖα τοῦ τόπου. Ὁ κόσμος βρίσκεται σὲ ἀπόγνωση καὶ αὐτοὶ χαίρονται καὶ εὐφραίνονται! Πόσο μακριὰ εἶναι ἀπὸ τὸ λαό! Πόσο μακριὰ εἶναι καὶ ἀπὸ τὸ Θεό, ἀλλὰ καὶ τὸν τιμώμενο Ἅγιο, τὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου ὁ ἑορτάζων Μητροπολίτης φέρει! Εἶναι ποιμένες χωρὶς εὐαισθησίες. Ποιμένες δίχως ταπεινὸ φρόνημα. Ποιμένες ἀριστοκράτες, κοσμικοὶ ἄρχοντες καὶ ἐπηρμένοι δεσπότες! Ἡ κατηγορία αὐτῶν τῶν Μητροπολιτῶν ἀνήκει στὴν νεώτερη γενιά, ἀπὸ τὴν ὁποία ἄλλα περίμενε ὁ λαός. Δυστυχῶς παραπλανήθηκε. Δὲν βρῆκε τὸν στοργικὸ πνευματικὸ πατέρα, ὅπου θὰ μποροῦσε νὰ ἀποθέσει τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν του καὶ νὰ στηριχθεῖ. Πρέπει, ἐπιτέλους, νὰ σταματήσουν τὰ πανηγύρια αὐτά, γιατὶ ὁ λαὸς σκανδαλίζεται. Εἶναι προκλητικὸ δεκάδες λαμπροφορεμένοι Μητροπολίτες νὰ παρελαύνουν ἢ νὰ ποζάρουν μπροστὰ στὶς κάμερες καὶ τοὺς φωτογράφους, νὰ ἀλληλοεγκωμιάζονται καὶ νὰ εὔχονται πολλὰ ἔτη ζωῆς, ξεπερνώντας σὲ ὑποκρισία καὶ τοὺς φαρισαίους τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἑορτάζων Μητροπολίτης μπορεῖ νὰ λειτουργεῖ μὲ τοὺς ἱερεῖς του, ταπεινὰ καὶ χωρὶς λαμπρὰ ἄμφια καὶ νὰ δέχεται τὶς εὐχὲς τοῦ θρησκεύοντος λαοῦ τὴν ὥρα ποὺ θὰ μοιράζει τὸ ἀντίδωρο. Δὲν χρειάζονται ἄλλοι Μητροπολίτες. Διαφορετικὰ ὁ τιμώμενος Ἅγιος ἀποσύρεται ἀπὸ τὸ ναό, γιατὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀντέξει τὴν κοσμικὴ ἀτμόσφαιρα, ποὺ δημιουργοῦν οἱ πανηγυριστές. Τυχαίνει συχνὰ οἱ Μητροπολίτες νὰ φέρουν ὀνόματα μεγάλων ὁσίων καὶ ἀσκητῶν, χωρὶς ὡστόσο νὰ μιμοῦνται τὸ βίο τους. Γι᾽ αὐτὸ καὶ μὲ περισσὸ θάρρος τοὺς «τιμοῦν» κοσμικῶς. Ἐὰν εἶχαν ὅμως συναίσθηση ποιοὺς Ἁγίους πρέπει νὰ μιμοῦνται, θὰ θεωροῦσαν τὰ λαμπρὰ καὶ κοσμικὰ ὀνομαστήριά τους ἀταίριαστα καὶ μὴ θεάρεστα. Δὲν φταῖνε ὅμως μόνο οἱ ἑορτάζοντες Μητροπολίτες. Μερίδιο
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 5ην ΣΕΛ.

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Τό Σάββατον 16ην Ὀκτωβρίου ἐ.ἔ εἰς τόν Ἱ. Ναόν Ἁγίου Γεωργίου Διονύσου, μετά τήν Θείαν Λειτουργίαν, θά τελεσθῆ τό ἑξάμηνον μνημόσυνον τοῦ πνευματικοῦ μας πατρός Ἱερομονάχου Μάρκου Μανώλη. Ἀρχίζουν σὺν Θεῷ αἱ ὁμιλίαι τῆς «Πανελληνίου ᾿Ορθοδόξου ῾Ενώσεως» (Π.Ο.Ε.) εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτῆς (Κάνιγγος 10, Α´ ὄροφος). Τὴν προσεχῆ Δευτέραν 18 Ὀκτωβρίου καὶ ὥραν 7–8 μ.μ. θὰ ὁμιλήση ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Χριστόδουλος Φεργαδιώτης μὲ θέμα: «Ἡ πορεία τοῦ ἀνθρώπου στὴν Ἐκκλησία». Τὴν ἑπομένην Δευτέραν 25 Ὀκτωβρίου, τὴν ἰδίαν ὥραν, θὰ ὁμιλήση ὁ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδης, θεολόγος, μὲ θέμα: «Ὁ θρίαμβος τῆς Χριστιανικῆς πίστεως». Παρακαλοῦνται τὰ μέλη τῆς Π.Ο.Ε. καὶ οἱ φίλοι τοῦ «᾿Ορθοδόξου Τύπου», ὅπως παρακολουθήσουν αὐτάς.

Ἑξάμηνον μνημόσυνον π. Μάρκου Μανώλη

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 5ην ΣΕΛ.

Τὴν 14ην Ὀκτωβρίου ἑορτάζομεν τὴν μνήμην τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Μελωδοῦ, Ἐπισκόπου Μαϊουμᾶ τοῦ Ἁγιοπολίτου, ἤτοι τοῦ Ἱεροσολυμίτου. (Μετέωρα, Ἱ. Μ. Βαρλαάμ, 1548 μ.Χ.)

Μεγάλη κοινωνική πληγή

ΠΑΝΤΟΥ Η ΑΔΙΚΙΑ

ΑΙ ΟΜΙΛΙΑΙ ΤΗΣ Π.Ο.Ε.

Δέν εἶναι λίγα τά κακά, πού κληρονόμησε ὁ «πεπτωκός» ἄνθρωπος. Ἀλλά, δίχως ἀμφιβολία, τό φοβερό κακό, πού βαριοσκεπάζει τίς κοινωνίες τῶν ἀνθρώπων, εἶναι ἡ ἀδικία. Πράξη, δηλαδή, ἀντίθετη πρός τούς κανόνες τοῦ δικαίου. Καί τί εἶναι Δίκαιο; Κατά τό Λεξικό Μπαμπινιώτη: «εἶναι τό σύνολο τῶν κανόνων, πού ρυθμίζουν ἀναγκαστικά τίς σχέσεις τῶν μελῶν τῆς κοινωνίας, ὁρίζοντας τί ἐπιτρέπεται καί τί ἀπαγορεύεται»... Ἀσφαλῶς, ὁ πιό πάνω ὁρισμός, ἀπό τήν ἄποψη τή χριστιανική, ἐνέχει ἀρκετές ἀοριστίες. Γιά παράδειγμα, ποιοί εἶναι αὐτοί οἱ ρυθμιστικοί κοινωνικοί κανόνες καί γιατί εἶναι ἀναγκαστικοί; Αὐτές οἱ ἀόριστες δεοντολογίες ἀποκτοῦν συγκεκριμενικότητα καί θετικότητα στό Χριστιανικό πλαίσιο τοῦ Χριστιανικοῦ Νόμου. Διότι οἱ ἀνθρώπινοι κανόνες, συχνά, σφάλλουν. Οἱ κανόνες τοῦ θείου νόμου καί τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι ἀλάθητοι. τὸν τρόπο ὑπάρξεως καὶ τὴν οὐσιώδη πέμψη, ὁπότε αὐτὴ ἡ ἑνιαία ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοση καταλήγει στὸ Filioque (π. Ἰωάννης Ρωμανίδης). Θὰ ἤθελα στὸ σημεῖο αὐτὸ νὰ κάνω μιὰ εὐρύτερη ἐξηγήση, γιὰ νὰ φανῆ πὼς μὲ τὶς μεταφράσεις εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδοθοῦν ἐσφαλμένα ἐκφράσεις καὶ νὰ καταλήξουν σὲ αἱρέσεις. Αὐτὸ μποροῦμε νὰ τὸ δοῦμε στὰ ρήματα ἐκπορεύω καὶ ἐκπέμπω. Ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ «ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ παράκλητος ὃν ἐγὼ πέμψω ὑμῖν παρὰ τοῦ πατρός, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ» (Ἰω. ιε´, 26) μεταφράζεται στὰ Λατινικὰ ὡς, «Cum autem venerit Paracletus (quem ego mittam vobis a Patre) Spiritus veritatis, qui a Patre procedit, ille testimonioum perhibebit de me».

Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Τό αἴσθημα τοῦ Δικαίου εἶναι ἔμφυτο στόν ἄνθρωπο. Ἡ ἁμαρτία μόνο τό μεταλλάσσει καί τό διαστρέφει. «Οὐ κατά φύσιν ἡμῖν ἡ ἀδικία, ἀλλά καί ἀλλότριόν τι», διακηρύττει ὁ μέγας τῆς οἰκουμένης διδάσκαλος καί ὁμιλητής (ὁποῖος καί σπούδασε τή νομική ἐπιστήμη). Γιαυτό, ἄλλωστε, ἀντιδροῦν μέ σφοδρότητα οἱ ἄνθρωποι πάντοτε κατά τῆς ἀδικίας, ὅποια κι ἄν εἶναι αὐτή. Ἡ ἀνθρώπινη εὐαισθησία μπροστά στήν ἀδικία, δέ συγκρίνεται μέ καμιά ἄλλη εὐαισθησία. Συγκλονίζεται κυριολεκτικά, ἡ ἀνθρώπινη καρδιά, μπροστά στό ἄδικο καί τήν καταπάτηση τοῦ Δικαίου. Γιαυτό καί τά δικαστήρια ἀποτελοῦν ἕνα ἀπ’ τούς ἀρχαιότερους κοινωνικούς θεσμούς στήν παγκόσμια ἱστορία. Γιαυτό καί λέμε μέχρι σήμερα ὅτι οἱ ἄνθρωποι καί δικάζουν καί δικάζονται. Τό αἴσθημα τοῦ Δικαίου ἀπαιτεῖ τήν τιμωρία τοῦ ἐνόχου καί τήν ἀθώωση, ἤ ἀπαλλαγή, τοῦ ἀθώου. Πάντοτε οἱ ἄνθρωποι – παρόΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 2αν ΣΕΛ.

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ
(5ον) 3. Μεταφραστικὲς ἀλλοιώσεις Ἀπὸ ὅσα ἐγράφησαν στὴν προηγούμενη ἑνότητα φαίνεται ὅτι ἡ μεταφορὰ τῶν πνευματικῶν ἐννοιῶν ἀπὸ μιὰ γλώσσα σὲ ἄλλη γλώσσα, καὶ ἀπὸ μιὰ γλωσσικὴ μορφὴ σὲ ἄλλη συνεπάγεται κινδύνους καὶ αἱρέσεις. Ἄλλωστε, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἔκαναν πολλοὺς ἀγῶνες, γιὰ νὰ καθορίσουν τοὺς ὅρους τῆς πίστεως, χρησιμοποιώντας τὴν φιλοσοφικὴ ὁρολογία, χωρὶς νὰ ἀλλοιωθῆ ὁ ἀποκαλυπτικὸς λόγος, καὶ τελικὰ αὐτοὶ οἱ

Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου ὅροι παραμένουν ἀμετάφραστοι ἀκόμη καὶ σὲ ἄλλες γλῶσσες. Ὅμως ἡ προσπάθεια ἑρμηνείας τῶν ὅρων μὲ ἄλλες ἔννοιες ἐνέχει σοβαροὺς κινδύνους. Γιὰ παράδειγμα ὁ Μονοφυσιτισμός, ἡ αἵρεση ποὺ πρεσβεύει ὅτι στὸν Χριστὸ μετὰ τὴν ἕνωση τῶν δύο φύσεων ὑπάρχει μόνον ἡ θεία φύση, ἀφοῦ ἡ ἀνθρώπινη φύση ἀπορροφήθηκε ἀπὸ τὴν θεία φύση, σύμφωνα μὲ τὴν ἀνάλυση πολλῶν, προῆλθε ἀπὸ τὴν διαφορετικὴ χρήση τῶν ὅρων οὐσία, φύση, ὑπόσταση. Ἡ φράση «μία φύσις τοῦ Λόγου σεσαρκωμένη», ποὺ ἀποδόθηκε

στὸν ἅγιο Κύριλλο Ἀλεξανδρείας, προϋποθέτει τὴν ταύτιση μεταξὺ φύσεως καὶ ὑποστάσεως, ὅπως τὴν χρησιμοποιοῦσαν οἱ Ἀλεξανδρινοὶ Πατέρες καὶ ὄχι στὴν διάκρισή τους, ὅπως τὴν ἐκλάμβαναν οἱ Καππαδόκες Πατέρες. Ἀπὸ αὐτὸ προῆλθε ὁ Μονοφυσιτισμός, ποὺ ὑφίσταται μέχρι τὶς ἡμέρες μας. Ἕνα ἄλλο παράδειγμα εἶναι ὁ ὅρος "πρόσωπο". Στοὺς Ἕλληνες– Ρωμηοὺς Πατέρες τὸ πρόσωπο ταυτιζόταν μὲ τὴν ὑπόσταση, ποὺ ἀποδίδει τὴν οὐσία τοῦ Θεοῦ μὲ τὰ ὑποστατικὰ ἰδιώματα καὶ τὸν τρόπο ὑπάρξεως κάθε προσώπου. Ἔτσι, τὸ πρόσωπο ὡς ὑπόσταση ἔχει ἕνα βάθος, εἶναι αὐτὸ ποὺ ὑφίσταται τοῦ ὄντος καὶ ὄχι ἕνα ἁπλὸ ἐπίθεμα τοῦ ὄντος. Ὅμως, ὅταν ἡ λέξη "πρόσωπο" μεταφράσθηκε ὡς persona στὴν λατινικὴ γλώσσα ἀποδόθηκε ἀφ' ἑνὸς μὲν ἀπὸ τὸν Βοήθιο ὡς «ἡ ἀτο-

μικὴ οὐσία τῆς ἐλλόγου φύσεως», ποὺ συνδέεται μὲ τὴν λογική, ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ ἀπὸ τὸν ἱερὸ Αὐγουστῖνο ὡς ἡ αὐτογνωσία καὶ ἡ αὐτοσυνειδησία. Αὐτές, ὅμως, οἱ δύο ἀποδόσεις τῆς ἐννοίας τοῦ προσώπου κατέληξαν στὸν δυτικὸ χῶρο τόσο στὸν σχολαστικισμὸ καὶ Διαφωτισμό, ὅσο καὶ στὸν ψυχολογισμὸ καὶ τὴν ψυχανάλυση. Ἕνα τρίτο παράδειγμα εἶναι ἡ αἵρεση τοῦ Filioque. Ἔχει διατυπωθῆ ἡ ἄποψη ὅτι ἡ αἵρεση αὐτή, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς νεοπλατωνικὲς ἰδέες τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου, ἦταν ἀποτέλεσμα τοῦ ὅτι οἱ λέξεις «ἐκπορεύεται» καὶ «πέμπεται» στὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ, ὅτι δηλαδὴ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐκπορεύεται ἀπὸ τὸν Πατέρα καὶ πέμπεται διὰ τοῦ Υἱοῦ, δὲν μποροῦν νὰ ἀποδοθοῦν εὐκρινῶς στὴν λατινικὴ γλώσσα. Ἔτσι, στὴν λατινικὴ γλώσσα ἡ λέξη ἐκπόρευση ἀποδίδει συγχρόνως καὶ

Στὴν μετάφραση αὐτὴ ἔχουμε νὰ παρατηρήσουμε τὰ ἀκόλουθα: Πρῶτον, τὸ ρῆμα «ἐκπορεύεται» μεταφράζεται στὰ Λατινικὰ ὡς procedit. Τὸ ρῆμα «πέμψω» μεταφράζεται ὡς mittam. Δεύτερον, σὲ ἄλλες μεταφράσεις τὸ ρῆμα «ἐκπέμπειν» μεταφράζεται μὲ τὸ ρῆμα procedere, τὸ ὁποῖο ὅμως χρησιμοποιεῖται ταυτόχρονα, γιὰ νὰ ἀποδώση καὶ τὴν ἐκπόρευση, ὅπως εἴδαμε παραπάνω. Τρίτον, τὸ ρῆμα mittam ἢ emittam (πέμψω) ἀποδίδει καὶ τὸ ρῆμα ἐκπορεύω ὡς mittam ἢ ὡς emittam. Συγκεκριμένα ἡ φράση «ἐκπορεύει ὁ Πατὴρ» ἀποδίδεται μὲ τὴν λέξη emittit, ποὺ ὅμως ἀλλοῦ χρησιμοποιεῖται γιὰ τὸ ρῆμα ἐκπέμπει. Τὸ σημαντικὸ ὅμως εἶναι ὅτι ἡ πατερικὴ φράση ὅτι «ὁ Πατὴρ ἐκπορεύει καὶ οὐκ ἐκπορεύεται» μεταφράζεται στὰ Λατινικὰ καὶ μὲ τὶς
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 2αν ΣΕΛ. 

Σελὶς 2α

8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010

ΕΙΣ ΤΟ περιοδικόν «Ὁ Σωτήρ», ἀρ. τ. 2007, δημοσιεύεται ἕνα πολύ σημαντικόν καί πάντοτε ἐπίκαιρον ἄρθρον διά τήν ἀμφίεσιν τῶν γυναικῶν, τό ὁποῖον, λόγω τοῦ ἠθικοῦ ἐκτραχηλισμοῦ, καλόν θά ἦτο νά ἐκυκλοφόρει εἰς εἰδικόν φυλλάδιον καθʼ ὅλην τήν Ἑλλάδα, προσεγγίζοντος τοῦ θέρους. Ἐξ αὐτοῦ μεταφέρομεν μερικάς σκέψεις: «Ἡ εἰκόνα, πού παρουσιάζει τά τελευταῖα καλοκαίρια ἡ πατρίδα μας, προκαλεῖ πόνο καί θλίψη σέ κάθε λογικό καί σοβαρό ἄνθρωπο… Ἡ ἀμφίεση τῶν γυναικῶν ἔχει ξεπεράσει κάθε ὅριο. Αὐτά πού ἦταν ἀδιανόητα πρό ὀλίγων ἐτῶν ἔγιναν πλέον φυσικά. Καί κυκλοφοροῦν οἱ γυναῖκες στούς δρόμους σάν νά βρίσκονται στίς παραλίες. Ὅσοι δέ Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες ἐξέδωσαν ἐγκυκλίους σχετικά μέ τό θέμα αὐτό καί ἀναφέρθηκαν καί σέ κηρύγματά τους στή θεία Λειτουργία συμβουλεύοντας τίς γυναῖκες νά προσέχουν τήν ἀμφίεσή τους, γιά νά μή σκανδαλίζουν τούς ἄνδρες, ἔγιναν στόχος εἰρωνικῶν σχολίων ἀπό τούς δημοσιογράφους. Τηλεοπτικοί καί ραδιοφωνικοί σταθμοί ἀλλά καί ἔντυπα, περιοδικά καί ἐφημερίδες, ὄχι μόνο προβάλλουν τό ἄσεμνο, ἀλλά καί εἰρωνεύονται τό σεμνό καί κάθε λόγο περί σεμνότητος. Ἐκεῖ φτάσαμε, δυστυχῶς! Θεωροῦμε τό μαῦρο ἄσπρο καί τό ἄσπρο μαῦρο… Πολλοί βέβαια εἶναι οἱ λόγοι καί οἱ αἰτίες πού

«Ο ΗΘΙΚΟΣ ΕΚΤΡΑΧΗΛΙΣΜΟΣ»

8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ἡ ΣΤΙΣ Πελαγίας, ἡ ὁποίαἘκκλησία μας τιμᾶ τὴ μνήμη τῆς ὁσίας ἔζησε

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
Η ΟΣΙΑ ΠΕΛΑΓΙΑ
Τόπους γιά νά προσκυνήσει. Ἐκεῖ συγκλονίστηκε ἀπό τά διάφορα μέρη, πού συνδέονταν μέ τή ζωή τοῦ Χριστοῦ. Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ τό 257 σέ ἡλικία 27 ἐτῶν. Τό ἀπολυτίκιο τῆς ἁγίας ἀναφέρει: ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ: «Οἱ ἕξι περί Ἱερωσύνης Λόγοι», Ἀπόδοση στή Νεοελληνική: Πρεσβύτερος Ἠλίας Γ. Διακουμάκος – Προλογίζει ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός, ὁμ. Καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Ἐκδόσεις «Παρρησία», Μοσχάτο 2010, σελίδες 406. Ἀποτελεῖ πολύ εὐχάριστη ἔκπληξη ἡ ἔκδοση καί κυκλοφορία – καί μάλιστα σέ ὡραία Νεοελληνική – τῶν ἕξι λόγων «Περί Ἱερωσύνης» τοῦ Πατέρα τῶν Πατέρων καί Οἰκουμενικοῦ Διδασκάλου, τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου. Δεδομένου μάλιστα ὅτι πρόκειται γιά τό ἀριστούργημα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τότε τό γεγονός κατέχει ἰδιαίτερη τιμή καί χαρά γιά τήν Ἐκκλησία, τόν ὀρθόδοξο ἑλληνικό ἱερό Κλῆρο καί τόν εὐσεβῆ ἑλληνικό λαό. Ὁ ἀκαταπόνητος πρωτοπρεσβύτερος τῆς Αἴγινας π.Ἠλίας Διακουμάκος, ἀπό χρόνια ἀσχολεῖται μέ τά ἔργα τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, εἶναι δέ καί συγγραφέας πολλῶν μέχρι τώρα βιβλίων, πρότυπο ὁ ἴδιος, καί ἄξιος τῆς ἱερωσύνης. Νά μή πῶ περισσότερα, μήπως ἀντιμετωπίσω ἐπίπληξη! Τό βιβλίο, καλοτυπωμένο, στήν ἀριστερή σελίδα ἐκθέτει τό κείμενο καί στή δεξιά σελίδα παραθέτει τήν νεοελληνική ἀπόδοση. Ἐφαρμόζοντας τή συγγραφική παράδοση, ὁ συγγραφέας σημειώνει: «Ἀφιέρωση εὐγνωμοσύνης στόν πανοσιολογιώτατο Ἀρχιμ. π. Χριστόδουλο Κωνσταντόπουλο πού πρῶτος μέ ἐμύησε στό ἱερό μυστήριο τῆς Ἱερωσύνης». Ἐγώ τί νά γράψω; «Οὐκ ἄν λάβοις παρά τοῦ μή ἔχοντος». Ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός, ὁμότιμος καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καί γνωστός σέ ὅλους, εἶναι ὁ πιό κατάλληλος – ὁ ἄριστος – γιά νά μιλήσει γιά τό βιβλίο. Μεταφέρω λοιπόν μερικές σκέψεις του ἀπό τόν Πρόλογο: «Ὑπογραμμίζω τήν σημασία τοῦ μόχθου καί τῆς προσφορᾶς τοῦ π. Ἠλία στήν Ἐκκλησία καί τήν κοινωνία. Εἶναι λίαν ἀγαπητός κληρικός, μέ σπουδαία δραστηριότητα στήν Ἐνορία του καί γνωστός καί ἀπό ἄλλα δημοσιεύματα. Εἶναι ἐπαινετή ἡ ἀπόφασή του νά ἀσχοληθεῖ μέ ἕνα ἀπό τά σημαντικότερα ἔργα τῆς πατερικῆς μας παραδόσεως, μεταφράζοντάς το στήν ἁπλή ἑλληνική. Πάντα ἡ σκέψη τοῦ μεγάλου Πατρός τῆς Ἐκκλησίας μας καί μεγίστου τῶν συγγραφέων καί ρητόρων της, εὐφραίνει τήν ἀκοή καί καταθέλγει τήν καρδία καί τήν διάνοια. Διότι τά κείμενά του δέν εἶναι ἕνα ἁπλό φιλολογικό πάλαισμα, ἀλλά καρπός μεγαλειώδους ἐμπειρίας – ἀσκητικῆς, πνευματικῆς, διακονικῆς, ἀγωνιστικῆς – πού βοηθεῖ στήν πνευματική καλλιέργεια τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος καί τήν ἐνίσχυση τῶν πιστῶν... Ἔργο κλασσικό στό εἶδος του καί ἀπό τά σημαντικότερα τῆς παγκοσμίου λογοτεχνίας...». Εὐχαριστοῦμε λοιπόν καί συγχαίρουμε τόν π. Ἠλία Διακουμάκο. Μιχ. Μιχαηλίδης

Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

«Οἱ συνέπειες τῆς κρίσεως»

ΕΙΣ ΤΑΣ «Ἐκκλησιαστικάς εἰδήσεις» τοῦ Κυπριακοῦ θεολογικοῦ περιοδικοῦ «Ὀρθόδοξη Μαρτυρία», ἀρ. 92, Φθινόπωρο 2010, δημοσιεύεται σύντομον κείμενον τοῦ ἀγαπητοῦ συναγωνιστοῦ Παναγιώτου Τελεβάντου διά τήν ἐπίσημον ἀναγνώρισιν τῆς ἁγιότητος τοῦ π. Ἰουστίνου Πόποβιτς: «Δόξα σοι ὁ Θεός! Τώρα πιά οἱ Οἰκουμενιστές ἔχασαν ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ τό ἔδαφος κάτω ἀπό τά πόδια τους. Ὑπάρχουν φυσικά πολλοί μεγάλοι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, πού καταδίκασαν τόν Παπισμό. Μέ τήν ἁγιοκατάταξη τοῦ Ἰουστίνου Πόποβιτς ὅμως, ὑπάρχει ἡ ἑξῆς διαφορά. Ἕνας σύγχρονος κορυφαῖος θεολόγος, πού πολέμησε, ὄχι μόνο τόν Παπισμό, ἀλλά καί τόν Οἰκουμενισμό καί τόν χαρακτήρισε μάλιστα «παναίρεση», ἀναγνωρίστηκε Ἅγιος. Δέν εἶναι ὅτι τώρα θά φοβηθοῦν οἱ Οἰκουμενιστές. Οὕτως ἤ ἄλλως εἶναι ἀθεόφοβοι. Ἀφοῦ τόν Θεό δέν φοβοῦνται καί εἰσάγουν τόν συγκρητισμό, θά φοβηθοῦν τούς Ἁγίους; Ἡ διαφορά εἶναι ὅτι ἐμεῖς ἔχουμε στό ὁπλοστάσιό μας ἕνα σύγχρονο Ἅγιο, τοῦ ὁποίου ἡ θεολογική γραφίδα ἀνέταμε καί τήν παπική αἵρεση ἀλλά καί τόν Οἰκουμενισμό μέ μοναδική δύναμη σκέψης, ἁγιότητος καί σοφίας. Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς χαρακτήρισε τόν Παπισμό αἵρεση (ὄχι «ἀδελφή Ἐκκλησία») καί τόν Οἰκουμενισμό «παναίρεση» (ὄχι «οἰκουμενική κίνηση»), καί μιλοῦσε γιά τίς τρεῖς πτώσεις τοῦ ἀνθρώπου, πού συγκεφαλαιώνονται στά πρόσωπα τοῦ Ἀδάμ, τοῦ Ἰούδα καί τοῦ Πάπα...». Καί βεβαίως ἐχάρησαν ἅπαντες οἱ Ὀρθόδοξοι χαράν μεγάλην, ὄχι μόνον διʼ ἕνα Ἅγιον καί σοφόν, ἀλλά καί διʼ ἕνα κατά πάντα, Ὀρθόδοξον. ΔΙΑΒΑΣΤΕ, σᾶς παρακαλῶ, μίαν ὀμορφοδιατυπωμένην ἐπιστολήν τοῦ ἀρχιμαγείρου Κωνσταντίνου Βασάλου διά τάς συνεπείας τῆς νῦν κρίσεως τῆς χώρας μας. Λυποῦμαι, διότι εἰς ἕνα μικρόν χῶρον σχολίου, δέν εἶναι δυνατόν νά μεταφερθῆ ὁλόκληρος: «Ἡ κατάληψη τῆς ἐθνικῆς ὁδοῦ Ἀθηνῶν-Κορίνθου ἀπό τούς «ἀναξιοπαθοῦντες» φορτηγατζῆδες καλά κρατοῦσε, κι ἐγώ πῆρα τά βουνά ψηλά ἀπό τά Μέγαρα. Τότε χτύπησε τό τηλέφωνο. Ἦταν ἡ Ναυσικά: Σέφ, μοῦ λέει, μέ μιά δόση ἀγωνίας μά καί ἐλπίδας στή φωνή της: Στό τέλος τοῦ μηνός μέ ἀπολύουν... Τῆς ὑποσχέθηκα μέ τήν πρώτη εὐκαιρία νά τήν πάρω, ἀλλά ἡ κρίση μᾶς κάνει ὅλους ἐπιφυλακτικούς. Ἀποφάσισα ὅμως νά εἶμαι εἰλικρινής… καί τῆς τό ἀπέκλεισα. Πρός στιγμή δέν ἄκουγα τή φωνή της... χάθηκε ἡ ἐπαφή. Ὅμως δέν ἦταν ἔτσι τά πράγματα, γιατί μετά ἀπό λίγο ἄκουσα τήν πικρή ἠχώ τοῦ κλάματός της. Ράγισε ἡ καρδιά μου. Τί θά κάνω τώρα ἐγώ, εἶπε, μέσα στούς λυγμούς της. Δέν θά ἔχω τήν δυνατότητα οὔτε ἕνα κομμάτι ψωμί νά ἀγοράσω γιά μένα καί τήν ἄρρωστη μάνα μου»... Καί μή μπορώντας νά δώσω λύση φώναξα ἀπελπισμένα μέ τήν φωνή τῆς ψυχῆς μου πρός τόν Θεό»… Καί ἐμεῖς; Ὅλοι νά ριχθοῦμε εἰς τήν προσευχήν.

«Στό φέρετρο τοῦτο ἀκουμπᾶ ὅλη ἡ Ἑλλάδα! εἶχαν πεῖ ὅλοι οἱ Ἕλληνες γιά τό φέρετρο τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Κωστῆ Παλαμᾶ, στά δύσκολα χρόνια τῆς κατοχῆς τό 1943. Σέ τοῦτο τό φέρετρο τῆς Φλώρινας ἀκουμπᾶ ὅλη ἡ Ὀρθοδοξία, βεβαιώνουν συγκινημένοι οἱ πανέλληνες, δείχνοντας τό φέρετρο πού φιλοξενεῖ τόν Αὐγουστῖνο Καντιώτη. Σʼ αὐτό τό φέρετρο ἀκουμπᾶνε: Ἡ ζῶσα καί ἐλευθέρα

μᾶς ὁδήγησαν σʼ αὐτόν τόν ἠθικό ἐκτραχηλισμό. Ὁ κυριότερος ὅμως λόγος εἶναι ὁ ψυχοφθόρος τουρισμός. Πηγή γιά τήν οἰκονομία, ἀλλʼ ἔφερε καί πολλή διαφθορά… Τούς ἔχει θολώσει τό νοῦ ὁ Σατανᾶς καί δέν ἀσχολοῦνται, παρά μέ τό χρῆμα καί μέ τίς ὑλικές ἡδονές… Διά νά φανοῦμε δῆθεν πολιτισμένοι, κυκλοφοροῦμε ἡμίγυμνοι στούς δρόμους μας. Εἶναι αὐτό πολιτισμός καί πρόοδος, ἤ μήπως εἶναι ἠθικός ἐκτραχηλισμός καί ξεπεσμός; Ἡ ἱστορία μαρτυρεῖ ὅτι λαοί πού παραδόθηκαν στήν ἀκολασία, ἐξαλείφθηκαν ἀπό τήν ἐπιφάνεια τῆς γῆς. Τό γράφει ὁ αἰώνιος θεῖος λόγος, πού δέν σφάλλει ποτέ: «Οἱ μακρύνοντες ἑαυτούς ἀπό σοῦ ἀπολοῦνται» (Ψαλμ. Οβ΄ 27). Πρίν λοιπόν εἶναι ἀργά, ἄς μετανοήσουμε ὅλοι μας, ἄρχοντες καί λαός, γιά νά μᾶς ἐλεήσει ὁ Κύριος καί νά σώσει τήν Πατρίδα μας». Θαυμάσιο κείμενον καί εἰς τό περιεχόμενον καί εἰς τήν διατύπωσίν του. Θά ἦτο πλέον ἐπίκαιρον, ἐάν ἐδημοσιεύετο καί εἰς τόν καταλληλότερον καιρόν, δηλαδή, εἰς τήν ἔναρξιν τοῦ θέρους καί ὄχι εἰς τό Φθινόπωρον. Ἀναμένομεν ἀπό τήν Ἀδελφότητα, ὅπως ἐνεργότερον ἐπιληφθῆ τοῦ θέματος, διότι ἡ γυμνότης δέν κατέκλυσε μόνον τούς δημοσίους χώρους, ἀλλά καί αὐτούς τούς ἱερούς μας ναούς. Πρός ἐντροπήν ὅλων ἡμῶν! Οἱ ἱ. ναοί μας καθʼ ἡμέραν ἀθεοφόβως βεβηλώνονται.
τιώτη, διότι ὁ ἴδιος, μέ τόν ἐξαίρετον θεολόγον καί ἱεροκήρυκα Νικόλαον Σωτηρόπουλον ἐμαθήτευσαν ἐπί ἔτη «παρά τούς πόδας» τοῦ Αὐγουστίνου. Ἄς ἔχωμεν ὅλοι τάς εὐχάς του.

τόν 3ο αἰώνα. Ὁ Συναξαριστής ἀναφέρει ὅτι «ἦτο περιφανής καί πλουσία, πολλά ὡραία κατά τό σῶμα καί ὑπέρκαλος, κατά τήν ψυχήν ὅμως ἦτο ἐρειπωμένη καί βέβηλος, ὅλως βεβυθισμένη εἰς τόν βόρβορον τῆς σαρκός». Ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ διέκοψε τήν ἀνήθικη ζωή τῆς Πελαγίας καί μέ τή συμβολή διαφόρων προσώπων ὁδηγήθηκε στό φῶς τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Ἡ ζωή της ἄλλαξε ριζικά. Δέχτηκε τό βάπτισμα, μοίρασε τά ὑπάρχοντά της στούς φτωχούς καί προσπαθοῦσε νά φέρει στήν πίστη τοῦ Χριστοῦ τούς γνωστούς της. Μετά ἀπό ἕνα χρονικό διάστημα, μετέβη στούς Ἁγίους

Ο ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΖΗΤΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗΝ ΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΔΙΑΛΟΓΩΝ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΛΟΥΘΗΡΑΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΚΗΣ «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»
Ἐφ᾽ ὅσον ἀποδειχθῆ ὅτι θὰ προβοῦν εἰς χειροτονίας Γυναικῶν – «Ἐπισκόπων» καὶ προωθοῦν τὸν σοδομιτισμὸν τῶν «Ἐπισκόπων» των
δημοσιεύματα τοῦ ξένου τύπου. Εἰς τὴν ἐπιστολήν του ὑπογραμμίζει ὅτι ἡ διακοπὴ θὰ πρέπη νὰ γίνη, ἀφοῦ οἱ Πρόεδροι τῶν Ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι διεξάγουν διάλογον μὲ τοὺς ἐκπροσώπους τῶν προαναφερομένων «θρησκευτικῶν κοινοτήτων», διαπιστώσουν ὅτι τὰ καταγγελλόμενα ὑπὸ τῶν ΜΜΕ εἶναι ἀληθῆ. Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπον καὶ τὴν Ἱ. Σύνοδον ἔχει ὡς ἑξῆς:

«Ἐξ ἀκανθῶν καθάπερ ρόδον εὐῶδες, τῇ Ἐκκλησίᾳ Πελαγία ἐδείχθης, ταῖς ἐναρέτοις πράξεσιν εὐφραίνουσα ἡμᾶς· ὅθεν καί προσήγαγες, ὡς ὀσμήν εὐωδίας, τῷ σέ θαυμαστώσαντι, τό σόν βίον Ὁσία. Ὅν ἐκδυσώπει σῴζεσθαι ἡμᾶς, παθῶν παντοίων, ψυχῆς τε καί σώματος».

Πρωτ. Δ.Δ.Τ.

Ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ μὲ ἐπιστολή του πρὸς τὴν Ἱερὰν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὑπὸ ἡμερομηνίαν 24η Σεπτεμβρίου, ζητεῖ τὴν διακοπὴν τῶν θεολογικῶν Διαλόγων μετὰ τῆς Λουθηρανικῆς καὶ Ἀγγλικανικῆς «Ἐκκλησίας», ἐπειδὴ ἐπιβραβεύουν τὸν σοδομιτισμὸν τῶν «Ἐπισκόπων» των καὶ ἑτοιμάζονται νὰ προχωρήσουν εἰς τὴν χειροτονίαν γυναικῶν «Ἐπισκόπων». Ὁ Μητροπολίτης στηρίζει τὰς θέσεις του εἰς
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

«Ὄχι θρῆνος. Εἶναι θρύλος»

ΕΙΣ ΤΟ τελευταῖον φύλλον τοῦ «Ο.Τ.», ἡμ. 24/9/2010, ἐδημοσιεύθη ἕνα πολύ ἐκλεκτόν ἐπιμνημόσυνον κείμενον τοῦ Ἀρχιμανδρίτου καί ἐκδότου τοῦ καλοῦ περιοδικοῦ «Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος», «ἀρχαίου δέ μαθητοῦ» τοῦ μακαριστοῦ πρ. Φλωρίνης Αὐγουστίνου. Ἀξίζει νά τό διαβάση κανείς πολλές φορές, ὥστε νά ἐνθυμῆται καί τοῦ ἀποστόλου Παύλου τήν ἐντολήν: «Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τόν λόγον τοῦ Θεοῦ...». Μεταφέρω ἔστω καί ὀλίγας προτάσεις:

Ἐκκλησία, τό κέρας Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων, ὅλα τά ἐν Χριστῷ ἐλεύθερα πνεύματα, ἀλλά καί οἱ ἐλπίδες τοῦ Γένους γιά μιά Χριστιανική Πατρίδα. Δέν ταιριάζει θρῆνος γιά κεῖνον, πού εἶναι θρύλος. Καί ὁ Αὐγουστῖνος Καντιώτης, ὁ ἐπίσκοπος τῆς Φλώρινας, εἶναι ἕνας ζωντανός θρύλος... Εἶναι θρύλος, πού θυμίζει τό θρύλο τῶν ἀποστολικῶν χρόνων... Εἶναι θρύλος, πού ξανάφερε στό προσκήνιο τούς θρύλους τῶν μαρτύρων καί ἡρώων τῆς πίστεως. Εἶναι θρύλος, πού ἔδωσε σάρκα καί ὀστᾶ στούς θρυλικούς ἀγῶνες τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας... Οἱ θρύλοι θεριεύουν τίς ἐλπίδες... Οἱ θρύλοι θεριεύουν τήν παράδοσιν... Οἱ θρύλοι ὅσο ζοῦν, προπορεύονται τῆς ἐποχῆς τους... Οἱ θρύλοι ἀνήκουν σέ ἡρωϊκές ἐποχές... Μεγάλε θρύλε τῶν καιρῶν μας, πάτερ Αὐγουστῖνε, δέν σοῦ πρέπει θρῆνος. Σοῦ πρέπει ὕμνος καί εὐχαριστία... Ταπεινά σοῦ φιλᾶμε τό χέρι, ἐμεῖς, πού μέ τό μικρό μας βεληνεκές, δέν μποροῦμε νά μετρήσουμε τήν γιγαντιαία μορφή σου». Ὁ π. Δανιήλ Ἀεράκης ἐσμίλεψεν ἐπαξίως τήν ἡγιασμένην καί ἡρωϊκήν μορφήν τοῦ Αὐγουστίνου Καν-

ΑΠΑΝΤΩΝ εἰς ἐπιστολογράφον τῆς «Ἑστίας» ὁ κ. Μιλτιάδης Ἰ. Ἐμμανουηλίδης καί ἀναφερόμενος εἰς περιφρονητικόν χαρακτηρισμόν ὑπʼ αὐτοῦ, περί δῆθεν «κατηχητικῶν σχολείων παρεκκλησιαστικῶν ὀργανώσεων», γράφει: «Ὁ ὡς ἄνω βαρύτατος χαρακτηρισμός, πού ἐπί δεκαετίες τώρα σέρνεται ὑπογείως εἴτε – σπανιώτερα – διατυπώνεται εὐθέως, εἶναι ἀνάγκη νά ἀπαντηθεῖ εὐθέως καί κατά μέτωπον: Τά Κατηχητικά σχολεῖα συστηματικώτερα ὠργάνωσε ὁ ἱερεύς Μᾶρκος Τσακτάνης εἰς τόν ἱ. ναόν τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης τῆς Πλάκας. Ἀργότερα ὁ διακεκριμένος ἱερεύς π. Ἄγγελος Νησιώτης ἀνέπτυξε περίπου 400 Κατηχητικά σχολεῖα εἰς πολλάς ἐνορίας καί περίπου 240 ἄλλας νεανικάς Ὁμάδας. Τό ἔτος 1926 ξεκίνησε τήν λειτουργίαν τῶν Κατηχητικῶν σχολείων ἡ Ἀδελφότης “Ζωή” καί ἔφθασε τό ἔτος 1958 νά λειτουργῆ πάνω ἀπό 2.200 σχολεῖα μέ περίπου 150.000 μέλη καί σχεδόν 700 νεανικάς ὁμάδας μέ 10.000 μέλη περίπου. Ἡ ἐργασία αὐτή ἀπέσπασε ἐπανειλημμένως τήν εὐαρέσκειαν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, πού ἐπήνεσε τό πρόγραμμά της ὡς εὐμέθοδον καί Ὀρθόδοξον». Καί καταλήγει: «Συνεπῶς, ὁ ἐν λόγῳ ἐκτοξευθείς ἀνακριβής χαρακτηρισμός εἶναι ἀπαράδεκτος, ἀφοῦ ἀντιτίθεται ἐμφανῶς πρός τήν ἀλήθειαν». Δυστυχῶς, αἱ κατά τῶν κατηχητικῶν σχολείων κατηγορίαι - ἡ δόξα αὕτη τῆς νεωτέρας Ἐκκλησίας – δέν ἐλέχθησαν ἅπαξ καί δίς καί τρίς, ἀλλά πολλάκις καί ὑπό πολλῶν. Ἀκριβῶς διότι τά κατηχητικά εἶχον πανελληνίως πλουσιωτάτους πνευματικούς καρπούς. Πλήθη δέ ἐκ τῶν συγχρόνων πνευματικῶν προσωπικοτήτων τῆς χώρας μας, διετέλεσαν μαθηταί τῶν κατηχητικῶν σχολείων, καί εἶναι εὐγνώμονες διʼ αὐτά.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΙΩΝ

«Πιλότοι: Ὁ νέος Ἱερός Λόχος»

ΠΑΝΤΟΥ Η ΑΔΙΚΙΑ

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ εἶναι ὅλα τά κείμενα τῆς Παρασκευῆς εἰς τήν «Ἑστίαν», τά ὁποῖα ὑπογράφει ὁ ἐκλεκτός καί χαρισματικός στοχαστής – φιλόλογος καί ἱστορικός – κ. Σαράντος Ἰ. Καργάκος. Λαμβάνων ἀφορμήν ἐκ τοῦ ἡρωϊκοῦ θανάτου τῶν δύο ἀεροπόρων μας, ἔγραψε τό κείμενον αὐτό (10/9/10), τό ὁποῖον θά ἔπρεπε νά τό μελετήση ὅλη ἡ ἑλληνική μας νεολαία. Μεταφέρω, ἔστω καί ἀποσπασματικῶς, μερικάς ἀπό τάς σκέψεις του: «Ἀπό τήν περασμένη ἑβδομάδα ἡ ἑλληνική ἀεροπορία θρηνεῖ δύο νέους βλαστούς της. Ἡ ἑλληνική κοινωνία – πλήν ἑνός ἐκλεκτοῦ τμήματός της – μέ τά παθιάρικα σίριαλ, καί μάλιστα τουρκικά, παθιάζεται, ἀναστενάζει, πλαντάζει ἤ συχνότατα χασκογελᾶ. Στούς τοίχους τῶν Ἀθηνῶν δέν θά δοῦμε τά ὀνόματα τῶν νεκρῶν πιλότων μας γραμμένα μέ μπογιά, γιατί αὐτοί – κορόϊδα γάρ - ἔπεσαν ὑπέρ πατρίδος καί ὄχι μαχόμενοι κατά τῆς πατρίδος, γιά νά τήν κάνουν μπάχαλο. Ἀκούω τόν τελευταῖο καιρό πώς οἱ νέοι δέν ἔχουν σωστό προσανατολισμό, ἐπειδή δέν ἔχουν πρότυπα. Ἰδού τά μνήματα τῶν πιλότων μας. Νέοι τῆς Ἑλλάδος ἀπό τό καντηλάκι τους, «δεῦτε λάβετε φῶς». Ἤ γιά νά τό πῶ Καλβικά: «…Τόν ἔνδοξον λόχον, τέκνα, μιμήσατε, λόχον ἡρώων». Ἄν σήμερα ἡ Ἑλλάς μπορεῖ γιά κάτι νά καμαρώνει, αὐτό εἶναι οἱ πιλότοι της, ὁ σύγχρονος Ἱερός Λόχος μας. Εἶναι τόση ἡ τόλμη τους καί σέ τέτοιο βαθμό ἡ ἀπόδοσή τους, ὥστε ἀμφιβάλλω ἄν ὑπάρχουν πιλότοι ἰσάξιοί τους στόν κόσμο… Ὅταν ὁ πρωθυπουργός προσλαμβάνει «τσουβαληδόν» συμβούλους ἐπί συμβούλων… ἀπό τούς ἱπτάμενους μαχητές βρῆκαν νʼ ἀρχίσουν τά πειράματα οἰκονομίας; Ὅσο κοστίζουν οἱ ξένοι ἀθλητές, πού παίζουν στήν Ἑλλάδα, δέν κοστίζει ὅλο τό προσωπικό τῆς Πολεμικῆς Ἀεροπορίας μας... Θά κλείσω μέ τή φράση τοῦ Κάλβου, τήν ὁποία τούς δίδασκα παλιά: «Κι ἄν ἔπεσεν ὁ πτερωθείς, ὅμως ἀπό ψηλά ἔπεσεν». Ἐπιτέλους, εὑρέθη μία φωνή καί μία πέννα διά νά μᾶς ἀφυπνίσει ἀπό τόν ἐθνικόν μας λήθαργον. Συγχαίρομεν τόν κ. Καργάκον διά τήν θαρραλέαν Ἑλληνικήν-πατριωτικήν φωνήν του. Τοιούτους «δασκάλους» ἔχει ἀνάγκην ἡ νεότης διά νά ὀρθοποδήση.

Διά τόν σεβασμόν τῶν ἱερῶν συμβόλων

λο τό κακό στόν κόσμο – εἶχαν τήν αἴσθηση, ὅπως ἔλεγε καί ὁ Σωκράτης, ὅτι «κρεῖττον ἀδικεῖσθαι ἤ ἀδικεῖν». Προτιμότερο νά σέ ἀδικοῦν παρά νά ἀδικεῖς. Ὁ Πλάτων ἔλεγε: «Ὁ μή ἀδικῶν οὐδενός δεῖται νόμου». Δυστυχῶς, κατά τόν Ἀριστοτέλη: «Ὡς γάρ ἐπί τό πολύ ἀδικοῦσιν οἱ ἄνθρωποι, ὅταν δύνωνται».Κατά κανόνα οἱ ἄνθρωποι ἀδικοῦν τούς ἄλλους, ὅταν ἔχουν τή δυνατότητα. Πόσο ρέπουν οἱ ἄνθρωποι στήν ἀδικία! Τούς ἀρέσει μέ κάθε τρόπο καί σέ κάθε στιγμή καί περίσταση, νά προκαλοῦν ὀδυνηρές καταστάσεις στούς συνανθρώπους τους. Γιατί, δέν ὑπάρχει πόνος πιό μεγάλος ἀπ’ τήν ἀδικία καί τή συκοφαντία. Θά ‘λεγε κανείς ὅτι κάθε παράβαση τοῦ νόμου καταλήγει στήν ἀδικία. Κλέβεις; Εἶσαι ἄδικος στό συνάνθρωπό σου. Λές ψέματα; Πάλι τόν ἀδικεῖς. Σκότωσες; Εἶσαι φοβερά ἄδικος, γιατί δέν ἔχεις κανένα δικαίωμα νά ἀφαιρεῖς ξένη ζωή. Μοίχευσες; Ἔγινες ὄργανο αἴσχιστης ἀδικίας, καταπατώντας τήν τιμή τοῦ συνανθρώπου σου. Βρίζεις; Κατακρίνεις; Κατηγορεῖς; Συκοφαντεῖς;… Ἀδικεῖς μέ πολλούς τρόπους τούς συνανθρώπους σου. «Ὁ γάρ δυνάμενος κωλῦσαι τόν ἀδικοῦντα καί μή τοῦτο ποιῶν, οὐκ ἔλαττον τοῦ ἀδικοῦντος τάς εὐθύνας ὑφέξει», λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος. Ἀκόμα κι ὅταν μπορεῖ κανείς νά ἐμποδίσει μιά πράξη ἀδικίας καί δέν τό κάνει, γίνεται ὑπεύθυνος ἀδικίας. Ἡ Ἁγία Γραφή – Παλαιά καί Καινή Διαθήκη – καταδικάζει κάθε ἀδικία ἀνάμεσα στίς διαπροσωπικές, ἐπαγγελματικές, κοινωνικές καί ἐθνικές ἀκόμα, σχέσεις τῶν ἀνθρώπων. Στίς συναλλαγές ἀπαγορεύει μέ αὐστηρότητα κάθε κίνητρο καί μέσον ἀδικίας καί οἰκονομικῆς ἐκμετάλλευσης τοῦ ἄλλου. «Βδέλυγμα Κυρίῳ δισσόν στάθμιον, καί ζυγός δόλιος οὐ καλόν ἐνώπιον αὐτοῦ» (Παροιμ. Κ΄ 10). Βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἶναι τά διπλά ζυγίσματα καί ἡ ψεύτικη ζυγαριά δέν εἶναι πράξη ἀρεστή ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

Οἱ ἄνθρωποι ἐπαναστατοῦν μπροστά στήν ἀδικία. Δέν τήν ἀνέχονται. Εἶναι σκλαβιά. Εἶναι τυραννία. Εἶναι βάρος ἀβάσταχτο. Αὐτό τό αἴσθημα τό περιγράφει τόσο ἐκφραστικά, ὁ ὑπέροχος ψαλμωδός, μέ τό ποιητικό του χάρισμα, ὅταν λέγει: «ἐν τῷ ὑπερηφανεύεσθαι τόν ἀσεβῆ, ἐμπυρίζεται ὁ πτωχός». Τή στιγμή, πού ὑπερηφανεύεται καί ἀλαζονεύεται ὁ ἀσεβής καί ἐκμεταλλευτής καί ἄδικος, ὁ ἀδικημένος φτωχός, καίγεται σάν σέ καμίνι, καί ὑποφέρει. Ἀναρωτιοῦνται μερικοί: Γιατί τόση ἀδικία στόν κόσμο; Γιατί νά ὑπάρχουν δυνάστες καί δυναστευόμενοι; Κατακτητές καί ὑπόδουλοι; Ἄδικοι καί ἀδικημένοι; Πλούσιοι καί φτωχοί; Πολλές οἱ ἀπαντήσεις, ἀλλ’ οἱ ἅγιοι Πατέρες τονίζουν τήν ἐσχατολογική διάσταση. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος μέ ἑτοιμότητα ἀπαντᾶ: «Ἐπειδή παρεσκεύασται αἰών ἕτερος, ἐν ιὧ κατ’ ἀξίαν ἑκάστῳ ἀποδιδόναι μέλλει, διά τοῦτο ἀνέχεται τόν μέν κακούμενον, τόν δέ τρυφῶντα ὁρῶν». Βέβαια, τό ὅτι ὑπομένει ὁ φτωχός καί βλέπει τή φτώχεια του μέ τήν ἐσχατολογική προοπτική, δέ σημαίνει ὅτι δέχεται καί ἐπιδοκιμάζει τήν ἐκμετάλλευση. (Γιά παράδειγμα, ἐπειδή οἱ Κύπριοι δέχτηκαν τήν ἄδικη καί βάρβαρη ἐπίθεση καί εἰσβολή τῆς Τουρκίας, καί ὑπομένουν τίς ἀθέμιτες καί ἀνόσιες πράξεις τους, δέ σημαίνει ὅτι καί τίς ἐπικροτοῦν). Ὁ ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης ἐπίσης, γράφει: «Οὐ τοῖς ἀδικουμένοις, ἀλλά τοῖς ἀδικοῦσιν ἐπικρέμαται ὁ κίνδυνος ἅπας· οὗς καί ἀγωνιᾶν καί τρέμειν δίκαιον. Εἰ δέ ταῦτα οὕτως ἔχει, οὐ τό ἀδικεῖσθαι κακόν, ἀλλά τό ἀδικεῖν, καί τό μή εἰδέναι φέρειν ἀδικούμενον». Δηλαδή, φυσικό εἶναι νά τρέμουν γιά τήν τιμωρία οἱ ἄδικοι καί ὄχι οἱ δίκαιοι, καθώς ἀπαιτεῖ ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, τό ν’ ἀδικεῖσαι, δέν εἶναι κακό, ἀλλά τό ν’ ἀδικεῖς καί νά μή ἀνέχεσαι τήν ἀδικία. Ὅπου ἀδικία, ἐκεῖ καί τό ξεψύχισμα τοῦ Ἠθικοῦ Νόμου.

ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΟΣ ἀλλά διδακτική ἐπιστολή, ἐδημοσιεύθη καί πάλιν εἰς τήν «Ἑστίαν» ὑπό τοῦ Γιώργου Περπινιᾶ, ἡ ὁποία ἔχει οὕτως: «Παρακολουθήσαμε τήν συγκέντρωση τῶν ἰδιοκτητῶν φορτηγῶν καί βυτιοφόρων μπροστά στήν Βουλή, στόν χῶρο τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτη. Ὁ χῶρος αὐτός ἔχει χάσει πλέον τόν σεβασμό, πού τοῦ ἁρμόζει κι ἔχει γίνει ἀρένα ἐξαγριωμένων μονομάχων. Οἱ σημερινοί διαδηλωτές κρατοῦσαν Ἑλληνικές σημαῖες κι ἔψελναν τόν ἐθνικό ὕμνο. Δέν γνωρίζουμε ἄν τό θέμα τοῦ ἀγώνα τους εἶναι ἐθνικό καί σάν τέτοιο δέν μποροῦμε νά τό καταλάβουμε. Ἐναντίον ποίου ἐχθροῦ ἑτοιμάστηκαν νά ἐπιτεθοῦν καί ὕψωσαν τά ἐθνικά σύμβολα; Χλευάζουμε αὐτά, γιά τά ὁποῖα ἄλλοι ἔχυσαν τό αἷμα τους κι ἔδωκαν τή ζωή τους. Τί ἄλλο ἔχουμε νά δοῦμε»! Ἴσως δέν ἤθελον νά παρεξηγηθοῦν διʼ ἀσέβειαν, ἐπειδή εὑρίσκοντο εἰς ἱερόν χῶρον, ἀλλʼ ὅπως λέγει ἡ Γραφή, «καιρός τῷ παντί πράγματι ὑπό τόν οὐρανόν» (Ἐκκλ. Γ΄ 1). Βεβαίως, προτιμότερον νά ὑψώνωμεν τήν ἱεράν καί τιμημένην γαλανόλευκον, παρά νά τήν... ξεσχίζωμεν!

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ
δύο λέξεις, ἤτοι «quod emittat, et non procedat». Ἑπομένως, εἶναι φανερὸ ὅτι οἱ δυὸ κρίσιμοι θεολογικοὶ ὅροι (πέμψις – ἐκπόρευσις / πέμπω – ἐκπορεύω, –ομαι) δὲν ἀποδίδονται μὲ συνέπεια, ἀφοῦ τὰ λατινικὰ mittere / emittere καὶ procedere χρησιμοποιοῦνται ὡς μεταφράσματα ἄλλοτε γιὰ τὸν ἕνα καὶ ἄλλοτε γιὰ τὸν ἄλλο ὅρο. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ προφανῶς ὀφείλεται στὴν ἀμηχανία καὶ τὴν ἀναποτελεσματικότητα τῶν ἑκάστοτε μεταφραστῶν, οἱ ὁποῖοι πιθανότατα δὲν διέθεταν τὶς θεολογικὲς ἢ καὶ τὶς γλωσσικὲς προϋποθέσεις, γιὰ νὰ κατανοήσουν ἐπακριβῶς τὸ περιεχόμενο τῶν ὅρων εἴτε ἡ ἐργασία τους ἦταν ἐπηρεασμένη ἀπὸ τὴν δογματική τους τοποθέτηση. Ἐπίσης, ὑπάρχουν περιπτώσεις, κατὰ τὶς ὁποῖες δὲν ἔχουμε μόνον ἀλλοίωση στὸ δόγμα, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλη τὴν πρακτικὴ ζωή. Εἶναι γνωστὸς ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ «ἔσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι, ὥσπερ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς τέλειός ἐστιν» (Ματθ. Ε, 48). Τὸ «ἔσεσθε» εἶναι ὁριστικὴ μέλλοντος, ποὺ ἔχει διάρκεια καὶ σημαίνει νὰ γίνεσθε συνεχῶς τέλειοι. Ὅμως, ὅταν αὐτὸ τὸ ρῆμα μεταφράσθηκε στὴν ἀγγλικὴ γλώσσα, ἀποδόθηκε μὲ τὸ ρῆμα «to be perfect», ἤτοι νὰ εἶσθε τέλειοι. Ἄλλο, ὅμως, νὰ γίνεσθε συνεχῶς τέλειοι, νὰ τελειοποιῆσθε, καὶ ἄλλο νὰ εἶσθε τέλειοι. Τὸ πρῶτο δείχνει κίνηση, τὸ δεύτερο στατικότητα. Ἔτσι, στοὺς Ἀγγλοσάξωνες δημιουργήθηκε ἡ ἐντύπωση ὅτι ὁ Χριστὸς μᾶς ἔδωσε ἐντολὴ νὰ εἴμασθε τέλειοι, ὄχι νὰ γινόμαστε τέλειοι. Αὐτὸ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ προσποιοῦνται ὅτι εἶναι τέλειοι, ἀφοῦ δὲν μποροῦσαν νὰ εἶναι στὴν πραγματικότητα τέλειοι, ὁπότε ἀναπτύχθηκε ὁ λεγόμενος περφεξιονισμός, δηλαδὴ ἡ ὑποκρισία ποὺ ἀναπτύσσει καὶ ἐνοχικὰ βιώματα (π. Φιλόθεος Φάρος). Ἔτσι οἱ μεταφράσεις, πολὺ δὲ περισσότερο τῶν λειτουργικῶν κειμένων, χρειάζονται προσοχή· ποτὲ δὲν πρέπει νὰ εἰσάγωνται σὲ λειτουργικὴ χρήση.

«Μακαριώτατε Δέσποτα, Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Συνοδικοί Σύνεδροι, Ἡ κοινωνία τῆς πληροφορίας προσδίδει εἰς τούς συγχρόνους καιρούς τήν δυνατότητα ταχείας ἐνημερώσεως ἐπί διαφόρων θεμάτων καί οὕτω πάνυ εὐλαβῶς προάγομαι ὅπως ὑποβάλω τῷ Ἱερῷ Σώματι τῆς Δ.Ι.Σ. τῆς παρούσης συνοδικῆς περιόδου, εἰς ὅ χάριτι Θεοῦ μετέχω, τήν πληροφόρησιν τῶν διεθνῶν μέσων ἐνημερώσεως καί ἰδιαιτέρως τῶν TIMES τῆς Ν. Ὑόρκης διά τήν ἀπόφασιν τῆς Λουθηρανικῆς ἐν Ἀμερικῇ κοινωνίας, ὅπως ἐντάξῃ ὡς ἀνωτάτους Θρησκευτικούς λειτουργούς αὐτῆς καί δή ἐν τῷ Ἐπισκοπικῷ βαθμῷ πρόσωπα κατεγνωσμένα διά τόν σοδομιτισμόν των, ἅτινα ἀνερυθριάστως δημοσίᾳ ἔχουν συνάψει ἄθεσμον γαμικήν σχέσιν καί συμβιοῦν εἰς τήν χυδαίαν αὐτήν ἀνατροπήν τῆς ἀνθρωπίνης ὀντολογίας καί τοῦ Παναγίου θελήματος τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ, ὡς καί τῶν TIMES τοῦ Λονδίνου διά τήν ἀπόφασιν τῆς Ἀγγλικανικῆς κοινωνίας ὑπέρ τῆς χειροτονίας γυναικῶν ὡς Ἐπισκόπων αὐτῆς, τῆς ὁριστικῆς ἀποφάσεως ἀναμενομένης νά ληφθῆ κατά τήν γενικήν σύνοδον αὐτῆς ἐν Ὑόρκῃ Μ. Βρετανίας, τό προσεχές ἔτος. Ἡ καθʼ ἡμᾶς Ἁγιωτάτη, Ἀκαινοτόμητος καί Ἀδιαίρετος Ὀρθόδοξος Καθολική τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, γνωστόν τυγχάνει ὅτι εὑρίσκεται ἐν θεολογικῷ διαλόγῳ κατόπιν πανορθοδόξων Ἀποφάσεων μετά τῶν προειρημένων θρησκευτικῶν κοινωνιῶν καί ἑπομένως αἱ ἐν τοῖς ὕπερθεν κινήσεις των, προκαλοῦν εὐλόγως τήν ἀπορίαν διά τήν ἀναγκαιότητα τῆς συνεχίσεως τοῦ λεγομένου θεολογικοῦ μετʼ αὐτῶν διαλόγου, ἐφʼ ὅσον μέ τοσοῦτον ἐκφαντορικόν τρόπον αἱ εἰρημέναι θρησκευτικαί κοινωνίαι ἀποσκορακίζουν κάθε ἔννοιαν Εὐαγγελικῆς καί Χριστιανικῆς ἀληθείας ἀπομακρυνόμεναι ἰλιγγιωδῶς ἐκ τῆς μιᾶς καί μοναδικῆς Ἀμπέλου τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ὅθεν τυγχάνει μεῖζον θέμα, διά τήν Ἁγιωτάτην ἡμῶν Ἐκκλησίαν ὡς καί διά τάς λοιπάς Ὀρθοδόξους Αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας, ἡ συμμετοχή ἡμῶν εἰς μίαν προδήλως, κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, ἀλυσιτελῆ διαδικασίαν, μέ μοναδικόν «ὄφελος» τήν ἐπικοινωνιακήν πολιτικήν τῶν ἡμετέρων ἀντιπροσώπων καί φυσικά τήν ξενοδοχειακήν των ἀπολαβήν κατά τάς διεργασίας τοῦ διαλόγου. Ἑπομένως καθίσταται ἀναγκαία ἡ πλήρης διασάφησις τοῦ ὅλου αὐτοῦ ἀλγεινοῦ θέματος μέ τήν ἀποστολήν ἐγγράφων τῆς καθʼ ἡμᾶς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας πρός τούς Ὀρθοδόξους Προέδρους τῶν διεξαγομένων μετά τῶν εἰρημένων θρησκευτικῶν κοινωνιῶν θεολογικῶν διαλόγων, ὥστε μερίμνῃ αὐτῶν νά διακριβωθῆ ἐπισήμως, ἐάν ἡ μέν παγκόσμιος Λουθηρανική Ὁμοσπονδία ἀποδέχεται τάς ἀντιθέους ἀποφάσεις τῶν ἐν Ἀμερικῇ ὁμοπίστων αὐτῆς, ἡ δέ Ἀγγλικανική κοινωνία πρόκειται νά χωρήση εἰς τήν χειροτονίαν γυναικῶν «Ἐπισκόπων» ἀπό τοῦ ἔτους 2014 καί ἐν περιπτώσει ἐπαληθεύσεως τῶν ἤδη παγκοσμίως ἐξαγγελθέντων αὐθωρεί νά παύσωμεν τόν ἀλυσιτελῆ μετʼ αὐτῶν θεολογικόν διάλογον δίδοντες οὕτω ἐναργῶς τήν θεοφιλῆ μαρτυρίαν τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Ἐπί δέ τούτοις, βαθυσεβάστως διατελῶ, ἐλάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός, Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ † ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ Μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Κυρίου μας καὶ τὰς εὐλογίας τοῦ μακαριστοῦ πατρός Μάρκου συνεχίζομεν τὸ ἔργον ἐνισχύσεως τῶν ἐμπεριστάτων ἀδελφῶν μας, διότι καὶ αἱ ἡμέραι πλέον εἶναι δυσκολώτεραι. Ὅσοι ἀναγνῶσται δύνανται νὰ συμπαρασταθοῦν παρακαλοῦνται ὅπως ἀπευθύνωνται πρὸς τὸν κ. Ἠλίαν Κυριαζῆν εἰς τὸ τηλ. 6947469427 ἢ ὅπως προβαίνουν εἰς κατάθεσιν χρηματικῶν ποσῶν συμπόνιας εἰς λογαριασμὸν τῆς ᾿Εθνικῆς Τραπέζης μὲ ἀριθμ. 711/741931–78 ἐπ᾿ ὀνόματι Ἠλίας Κυριαζῆς. Εὐχαριστοῦμεν θερμῶς διὰ τὴν μέχρι τοῦδε συμπαράστασίν σας.

Ὁ ὁμ. Καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καί διαπρεπής θεολόγος καί συγγραφέας Ἰωάννης Κορναράκης δίδαξε γιά χρόνια στή Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Ποιμαντική Θεολογία, τά δέ βιβλία του, χαρακτηρίζονται γιά τήν πρωτοτυπία, τήν πνευματικότητα, καί τίς ἐξαίρετες ψυχολογικές ἑρμηνεῖες προσώπων, πράξεων καί γεγονότων. Ὁ Ἰωάννης Κορναράκης, ὁμ. Καθηγητής δέν ἡσυχάζει, οὔτε ἐπαναπαύεται, ἀλλά συνεχίζει νά ἀγωνίζεται σάν ἀληθινός τοῦ Χριστοῦ, πνευματικός ἀγωνιστής, καί μ’ ὅλους τούς τρόπους. Προπαντός μέ τή θεολογική του γραφίδα, σέ περιοδικά, ἐφημερίδες καί συγγραφές βιβλίων. Καί ἰδού τώρα, ἔχω μπροστά μου τό νέο του βιβλίο. Καί τί βιβλίο! Θησαυρός. Καί τί θησαυρός; Ὄχι θησαυρός τό βιβλίο σάν χαρτί καί φύλλα καί σελίδες, ἀλλά γι’αὐτά πού ἀναφέρονται στό βιβλίο. Καί ποιός εἶναι ὁ θησαυρός; Μά τό γράφει μέ κόκκινα γράμματα: «ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ». Ἕνα «ἐγχειρίδιο Εὐχαριστιακῆς Παιδείας». Δηλαδή, γιά νά τό ποῦμε ἁπλά, ἕνα βιβλίο —θεολογικό, βέβαια— ἀλλά γραμμένο, γιά νά μᾶς βοηθήσει νά μελετήσουμε, νά κατανοήσουμε καί βιώσουμε τό μέγα Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας στήν καθημερινή μας ζωή. Νά, λοιπόν, ποιός εἶναι ὁ θησαυρός γιά τόν ὁποῖο μιλάει τό τόσο θαυμάσιο βιβλίο τοῦ κ. Καθηγητοῦ: «Τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ». Ἕνας θη-

ΙΩΑΝ. ΚΩΝ. ΚΟΡΝΑΡΑΚΗ : «Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ» (Ἐγχειρίδιο Εὐχαριστιακῆς Παιδείας), Ἔκδοση Ἱ. Μονῆς Παντοκράτορος Σωτῆρος Χριστοῦ, Ἅγιος Ἀθανάσιος Κερκύρας, Ἀθῆναι 2010, σελίδες 145. σαυρός τῆς ψυχῆς. Ὁ Ἄρτος ὁ οὐράνιος, «ὁ ἐσθιόμενος καί μηδέποτε δαπανώμενος, τούς δέ ἐσθίοντας ἁγιάζων». «Ἄρτος οὐράνιος καί Ποτήριον Ζωῆς»… Καί μόνο νά μιλᾶς ἤ καί νά σκέπτεσαι τό μέγα Μυστήριο, δέ χορταίνεις. «Θεοῦ τό Σῶμα, καί θεοῖ με καί τρέφει. Θεοῖ τό πνεῦμα, τόν δέ νοῦν τρέφει ξένως». Ὅ,τι λέγεται καί γράφεται γιά τό μέγα τοῦτο Μυστήριο —γιά τό ἄχραντο Σῶμα καί τό τίμιο Αἷμα τοῦ Κυρίου μας— εἶναι τόσο ὡραῖο καί ἀγαπητό. Εἶναι σάν πρόγευση τῶν ἀχράντων Μυστηρίων. Εἶναι δύσκολη ἡ καταγραφή ὅλων τῶν περιεχομένων τοῦ βιβλίου. Σημειώνω τή θεματολογία γενικά: Α´ ΜΕΡΟΣ: Συνέπειες τῆς Ἀδαμικῆς πτώσης στήν ἀνθρώπινη φύση. (δύο κεφάλαια). Β´ ΜΕΡΟΣ: Χαρισματικές δωρεές τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ στή μεταπτωτική φύση (δύο κεφάλαια). Γ´ΜΕΡΟΣ: Προϋποθέσεις θεοφιλοῦς συμμετοχῆς στό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας (τρία κεφάλαια). Δ´ ΜΕΡΟΣ: Ἡ Θεία Εὐχαριστία, Κοινωνία Σώματος καί Αἵματος Χριστοῦ (τρία κεφάλαια). Συγχαίρω θερμότατα τόν κ. Καθηγητή συνολικά, ἀλλ’ ἰδιαίτερα, γιά τά ὅσα καταγράφει γιά τήν ἀναγκαιότητα τῆς «ἀναγνώσεως τῶν εὐχῶν εἰς ἐπήκοον ὅλων τῶν πιστῶν». Αὐτό, ἄς προσεχθεῖ ἀπ’ ὅλους. Μιχ. Μιχαηλίδης

π. ΜΙΧΑΗΛ ΚΕΝΩ, «Ἀπὸ τὸ ὁρατὸ στὸ ἀόρατο», ἀπὸ τὶς εἰκόνες στὴν εἰκόνα. Ἐκδόσεις «ἐν πλῷ», Ἀθήνα 2010. Σχ. 19Χ14, σσ. 280. ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ, «Μαρτυρίες γιὰ θέματα πνευματικὰ καὶ κοινωνικά». Ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσ/νίκη 2010. Σχ. 20,50Χ14, σσ. 280.

ΒΙΒΛΙΑ – ΑΝΑΤΥΠΑ

Ἔτος ΚΗ´, Ἀριθμ. 36/8 Ὀκτωβρίου 2010

Νοέμβ., Δεκ. 2009, ᾿Ιαν., Φεβρ., Μάρτ., ᾿Απρίλ., Μάϊος, ᾿Ιούν., ᾿Ιούλ., Αὔγ. 2010. Πρέβεζα. ΜΑΧΗΤΗΣ, Τρίμηνη ἔκδοση Φιλικῆς Συντροφιᾶς Σύρου. ᾿Ιούλ. – Αὔγ., Σεπτ. – ᾿Οκτ., Νοέμβ. – Δεκ. 2009, Ἰαν. – Μάρτ., ᾿Απρίλ. – ᾿Ιούν. 2010. Σύρος.

ΛΥΤΡΩΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, ᾿Ορθόδοξη περιοδικὴ ἔκδοση πνευματικῆς καθοδηγήσεως τῇ εὐλογίᾳ τοῦ Σεβ. Μητροπ. Φωκίδος ᾿Αθηναγόρου. Νοέμβ. – Δεκ. 2009, Ἰαν. – Φεβρ., Μάρτ. – ᾿Απρίλ., Μάϊος – ᾿Ιούν., ᾿Ιούλ. – Αὔγ. 2010. ῎Αμφισσα. ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, Μηνιαῖον περιοδικὸν ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως Νικοπόλεως. Αὔγ., Σεπτ., ᾿Οκτ., ῾Εβδομαδιαία ᾿Εκκλησιαστικὴ ᾿Εφημερίς. ᾿Ιδιοκτησία· «Πανελλήνιος ᾿Ορθόδοξος ῞Ενωσις» (Π.Ο.Ε.), Κάνιγγος 10, 106 77 ᾿Αθῆναι, Τηλ. 210 38 16 206, ΦΑΞ 210 38 28 518. Ἐκδότης· Κωνσταντῖνος Σωτ. Σωτηρόπουλος, Φασίδερη 9, ῾Εκάλη. Διευθυντὴς Συντάξεως· Γεώργιος Ζερβός, Θησέως 25, Νέα ᾿Ερυθραία (14671). ῾Υπεύθυνος Τυπογραφείου· Κωνσταντῖνος Μιχ. Σαμωνᾶς, ᾿Αμαδριάδος 15, Δροσιά. Τύποις «᾿Ορθοδόξου Τύπου» (Θησέως 25, 14671 Νέα ᾿Ερυθραία, Τηλ. 210 81 34 951, ΦΑΞ 210 81 36 981). ῾Ιστοσελίς «Ο.Τ.»: www.orthodoxostypos.gr ᾿Ηλεκτρον. ταχυδρομεῖον: orthotyp@otenet.gr Τὰ ἐνυπόγραφα ἄρθρα ἐκφράζουν τὰς προσωπικὰς ἀπόψεις τῶν ἀρθρογράφων, οἱ ὁποῖοι καὶ φέρουν τὴν εὐθύνην τῶν γραφομένων.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ – ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ ΤΣΕΠΗΣ ΤΗΣ Π.Ο.Ε. τοῦ ἔτους 2011

Μόλις ἐκυκλοφορήθη

ΘΕΡΜΗ ΕΚΚΛΗΣΙΣ

Μόλις ἐξεδόθη τὸ ἡμερολόγιον τῆς Π.Ο.Ε. τοῦ ἔτους 2011 ἀφιερωμένον εἰς τὰ 50 χρόνια ἐκδόσεως τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου» (1961–2011) καὶ εἰς τὸν μακαριστὸν πνευματικὸν προϊστάμενον τῆς Π.Ο.Ε. Ἀρχιμ. π. Μᾶρκον Μανώλην. Ἔγχρωμον, μὲ πλούσιον φωτογραφικὸν ὑλικόν, καλαίσθητον, ἀναφερόμενον εἰς ἱστορικὰ γεγονότα τοῦ «Ο.Τ.», εἰς τοὺς ἀγῶνας του ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καθὼς καὶ εἰς τὴν ζωὴν καὶ τὸ πολυσχιδὲς ἔργον τοῦ μακαριστοῦ Γέροντός μας π. Μάρκου Μανώλη. 

8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010

Σελὶς 3η

ΕΚΦΡΑΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ
Μέ πολλάς ἀναγνώσεις καί πολλούς ἀποδέκτας
(2ον)
Ὑπουργός Παιδείας, Διά βίου Μάθησης καί Θρησκευμάτων εὑρισκόμενη στήν Κύπρο πρό μηνός δήλωσε ὅτι «τό Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν μπορεῖ νά γίνει προαιρετικό» (Καθημερινή 7–2–2010 Λευκωσίας). Ἐνῶ βάσει τοῦ Συντάγματος καί τῆς κείμενης Νομοθεσίας τό Μάθημα εἶναι ὑποχρεωτικό καί χριστιανικό ὀρθόδοξο γιά νά διαπλάθει ὀρθόδοξο χριστιανική συνείδηση. Τό Ραδιόφωνο τῆς Ἄλλη ὁμάδα μή θεολόγων, ἐπιστημόνων διαφόρων εἰδικοτήτων μέ πρωτοβουλία τοῦ κ. Νικήτα Ἀλιπράντη ὀργάνωσε ὁμιλία στήν Ἀθήνα καί στή Θεσσαλονίκη ἐρήμην τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Θεολόγων, ἡ ὁποία ἀσχολήθηκε μέ τό χαρακτήρα τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καί πρότεινε τό μάθημα νά χαρακτηρίζεται ἀρχικῶς ὡς «χριστιανικός πολιτισμός», καί ἀργότερα: «Μάθημα χριστιανικῆς Κληρονομιᾶς». Στό ἴδιο, σχεδόν ἀκριβῶς πνεῦμα τῶν 44 περί «συντεχνίας» τῶν Θεολόγων κινεῖται καί ἡ Ὁμάδα Ἀλιπράντη, οἱ ὁποῖοι δικαιολογοῦν τόν ἀποκλεισμό τῶν Θεολόγων στήν Ὁμάδα τους ὡς ἑξῆς: «Ὁ λόγος αὐτῆς τῆς ἐξαίρεσης ἔγκειται στό ὅτι ἡ συμμετοχή τῶν Θεολόγων θά μποροῦσε ἐνδεχομένως νά θεωρηθεῖ ὅτι ὀφείλεται σέ λόγους προάσπισης ἐπαγγελματικῶν συμφερόντων» (Βλ. Σύναξη, τεῦχος 111 (2009) 85 ὑποσημ. 1). Τήν προσωνυμία «Μάθημα Χριστιανικῆς Κληρονομιᾶς» στηρίζει στήν ἑξῆς ἐπιχειρηματολογία: «Ἄς σημειωθεῖ ὅτι τό ἐπιστημονικό περιοδικό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κληρονομία (ἐκδίδεται στή Θεσσαλονίκη), ὅπως καί ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν ἑστιάζει τήν προσοχήν της στήν «γλωσσική μας κληρονομιά» (Βλ. Σύναξη 111 (2009) 92, ὑποσημ. 17). Δέν σχολιάζουμε τά ἐπιχειρήματα αὐτά. Ὀφείλουν ὅμως νά τά σχολιάσουν οἱ ὑπογράφοντες τό Ὑπόμνημα Ἀλιπράντη‧ καί ἄς ἐξετάσουν ἐάν ὅλα αὐτά συνάδουν μέ τήν ἐπιστημονική καί πνευματική ἰδιότητά τους. Συνεπίκουρος αὐτῶν ἔρχεται ἤ καλύτερα στήν ἴδια γραμμή κινεῖται καί ἡ λεγόμενη θεολογική Ἀκαδημία Βόλου, ἡ ὁποία καταλήγει διά γραφίδος τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Ἰγνατίου, ὅπως παρουσιάζεται στήν εἰσήγησή του σέ Ἡμερίδα τοῦ Περιοδικοῦ Σύναξη: «ὅτι τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν πρέπει νά εἶναι μάθημα γιά ὅλους», δηλ. Θρησκειολογικό, τό ὁποῖο θά παρακολουθοῦν ἑτερόδοξοι καί ἀλλόδοξοι μαθητές. Τέλος ἡ

Η στηλη της «πανελληνιου ενωσεως θεολογων»

ΟΙ ΧΛΙΑΡΟΙ
Κύριο δεῖγμα ὑγείας τοῦ ἀνθρωπίνου ὀργανισμοῦ εἶναι ἡ καλή θερμοκρασία τοῦ σώματος. Καί βασικό στοιχεῖο ὑγείας πνευματικῆς τοῦ χριστιανοῦ εἶναι ὁ ζῆλος τῆς πίστεως. Ὅταν ἡ πίστη χάνει τήν θερμότητά της και ὁ ζῆλος ἀτονεῖ, τότε ὁ πιστός δέν μπορεῖ νά περπατᾶ τόν δρόμο τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, δέν μπορεῖ νά χαίρεται τά δῶρα τῆς ἀγάπης του οὔτε κἄν ὄρθιος νά στέκεται κοντά του. Καί τό πιό φoβερό εἶναι ὅτι δέν ἀντιλαμβάνεται τό ἐπικίνδυνο τῆς καταστάσεώς του. Ἀλάνθαστο καί αἰώνιο θερμόμετρο, γιά νά θερμομετροῦμε τόν ζῆλο μας καί νά ἐλέγχουμε τήν πνευματική μας ὑγεία, μᾶς ἔχει δώσει ὁ Κύριος τόν θεόπνευστο λόγο του. Καί μέσα στήν Καινή Διαθήκη ἔχει καταχωρίσει μία γνωμάτευση γιά τά παιδιά του μέ τήν χλιαρή πίστη, στήν ὁποία περιγράφει τά συμπτώματα, ἀλλά δίνει καί τήν θεραπεία τῆς ἀρρώστιας. Εἶναι ἡ πρός Λαοδικεῖς ἐπιστολή τῆς Ἀποκαλύψεως (3,14-22). Ἡ Λαοδίκεια ἦταν σπουδαία πόλη τῆς Μ. Ἀσίας, χτισμένη στή νότια ὄχθη τοῦ Λύκου ποταμοῦ, δυτικά καί ὄχι πολύ μακριά ἀπό τίς Κολοσσές. Ἦταν ἐξέχων συγκοινωνιακός κόμβος καί μεγάλο ἐμπορικό κέντρο, καί φημιζόταν γιά τόν πλοῦτο της. Ὅταν καταστράφηκε ἀπό τούς μεγάλους σεισμούς τοῦ 60-61 μ.Χ., δέν ζήτησε αὐτοκρατορική βοήθεια, ὅπως οἱ περισσότερες πόλεις τῆς Μ. Ἀσίας, διότι εἶχε οἰκονομική αὐτάρκεια. Πηγές τοῦ πλούτου της ἦταν κυρίως οἱ τράπεζες καί τά χρηματιστήρια, πού διέθετε, τά ὑφαντουργεῖα καί τά ταπητουργεῖα, πού ἐπεξεργάζονταν τό περίφημο μαλλί τῆς περιοχῆς της, καί ἡ ἰατρική της σχολή, στήν ὁποία συνέρρεαν οἱ μαθηταί, γιά νά ἀκούσουν διάσημους δασκάλους, καθώς καί τά φαρμακευτικά της ἐργαστήρια. Ἀπό τήν εὐδαιμονία τῆς πόλεως εὔλογο εἶναι νά συμπεράνουμε τόν εὐδαιμονισμό τῶν κατοίκων της καί μ᾽ αὐτά τά δεδομένα νά καταλάβουμε καλύτερα τά λόγια, πού τῆς ἀπευθύνει ἡ ἐπιστολή. Φαίνεται πώς τό πνεῦμα τοῦ εὐδαιμονισμοῦ δέν

Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά ὅλα αὐτά καί γιά τά ἐθνικά θέματα σιωπᾶ. Εὐτυχῶς γιά τά ἐθνικά μίλησε ὁ Μίκης Θεοδωράκης καί γιά τά ἐθνικά καί θρησκευτικά ὁ πρ. Ὑπουργός Παιδείας καί ἀκαδημαϊκός Κων. Δεσποτόπουλος. Γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ποιός θά μιλήσει καί ἀπό ποιό βῆμα; Τούτων οὕτως ἐχόντων ἀδυνατοῦμε νά κατανοήσουμε τίς παραπάνω πρωτοβουλίες γιά «νέα νομιμοποιητική βάση» καί γιά ἀλλαγή τοῦ χαρακτῆρος τοῦ μαθήματος, δηλ. νά γίνει Θρησκειολογικό, γνωστικό, κ.λπ. καί νά μή παραμείνει ὡς ἔχει μέ ὅλα τά γνωρίσματα ἑνός Ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ μαθήματος. Ὁ χαρακτήρας καί ἡ ὑποχρεωτικότητα ἀλλά καί οἱ ἐλάχιστες ὧρες διδασκαλίας (δύο τήν ἑβδομάδα) εἶναι καθορισμένα ἀπό τό Σύνταγμα ἄρθρα 3 καί 16 καί 2) ἀπό τό Νόμο 1566/85, 3) ἀπό τό Νόμο 590/77, 4) ἀπό τίς ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας 3356/1995 καί 2076/1998, τό ὁποῖον δέχεται κατηγορηματικά «ὅτι τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν πρέπει νά διδάσκεται σύμφωνα μέ τό ὀρθόδοξο χριστιανικό δόγμα καί οἱ μαθηταί οἱ ὁποῖοι εἶναι ἑτερόδοξοι, ἀλλόθρησκοι ἤ ἄθεοι δικαιοῦνται νά ἀπέχουν ἀζημίως τῆς παρακολουθήσεως τοῦ Μαθήματος αὐτοῦ, ὥστε νά διαφυλάσσεται ἡ ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς τους ἐλευθερίας». Ἀλλά καί ἡ εὐρωπαϊκή Σύμβαση ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων (ΕΣΔΑ) στό ἄρθρο 2 τοῦ πρώτου προσθέτου Πρωτοκόλλου ἀναφέρει ὅτι κάθε εὐρωπαϊκό κράτος ὀφείλει νά παρέχει ἐκπαίδευση

Ἐπιμέλεια κ.Ἠλία Δ. Μπάκου

G ΝΑ ΑΝΕΧΕΣΑΙ ΤΑ ΛΥΠΗΡΑ. Διαβάζω στὸ «Περὶ ἀγάπης» (Δ´ Ἑκατοντάδα) βιβλίον τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ τὴν ἀκόλουθη διδασκαλία: «“Ὁ μακρόθυμος ἄνθρωπος διακρίνεται γιὰ τὴν μεγάλη σύνεσή του” (Παροιμ. ΙΔ´ 29), διότι σὲ ὅλα ἐκεῖνα, ποὺ τοῦ συμβαίνουν, ἀποβλέπει στὸ τέλος, καὶ περιμένοντας τὸ τέλος, ἀνέχεται τὰ λυπηρά». «Τὸ τέλος, κατὰ τὸν Ἀπόστολον (Παῦλον) “Εἶναι ἡ αἰώνιος ζωὴ” (Ρωμ. ΣΤ´ 22). “Αὐτὴ εἶναι ἡ αἰώνιος ζωή, τὸ νὰ γνωρίσουν ἐσένα τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεόν, καὶ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν ὁποῖον ἔστειλες στὸν κόσμον” ( Ἰω. ΙΖ´ 3)». Ὑπομονὴ λοιπὸν στὰ λυπηρά. G Η ΚΑΚΙΑ ΤΥΦΛΩΝΕΙ. Ἀντιγράφω ἀπὸ μιὰ «Ὁμιλία (Ἐπιστολὴ πρὸς Ρωμαίους) τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου: «Ἐκεῖνος, ποὺ παραδίδει στὴν κακία (πονηρία) τὸν ἑαυτόν του, ὡσὰν νὰ εἶναι ναρκωμένος ἀπὸ κάποια μέθη, δὲν αἰσθάνεται οὔτε αὐτὸ τὸ στοιχειῶδες πράγμα, ὅτι εἶναι ἄρρωστος. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ χειρότερον χαρακτηριστικὸν τῆς κακίας, τὸ ὅτι δὲν ἀφήνει αὐτούς, ποὺ μπλέχτηκαν στὰ δίχτυα της, νὰ δοῦν τὸ μέγεθος τῆς καταστροφῆς τους, ἀλλά, ἐνῶ βρίσκονται μέσα στὸν βοῦρκο, νομίζουν ὅτι ἀπολαμβάνουν ἀρώματα. Γι᾽ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ δὲν μποροῦν νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὶς κακές τους συνήθειες, ἀλλά, ἐνῶ εἶναι γεμάτοι σκουλήκια, καμαρώνουν σὰν νὰ εἶναι στολισμένοι μὲ πολύτιμα πετράδια». Μακρυὰ ἀπὸ κάθε εἴδους πονηρία. G ΑΓΩΝΑΣ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ. Ὁ Ἅγιος Ἀγάθων, ὅταν ρωτήθηκε ποιὰ εἶναι ἡ ἀρετή, ποὺ ἀπαιτεῖ τὸν μεγαλύτερον κόπο, ἐκεῖνος ἀπάντησε: «Νὰ μὲ συμπαθῆτε, ἀδελφοί, ἀλλὰ νομίζω ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος κόπος, ὡσὰν τὸ νὰ προσεύχεται κάποιος στὸν Θεόν. Γιατὶ πάντοτε, ὅταν ὁ ἄνθρωπος θέλη νὰ προσευχηθῆ, οἱ ἐχθροὶ (δαίμονες) πασχίζουν νὰ τὸν ξεστρατήσουν ἀπὸ αὐτὸ τὸ χρέος. Ἐπειδὴ ξέρουν ὅτι τὸ μεγάλο τους ἐμπόδιο εἶναι ἡ προσευχὴ στὸν Θεόν. Καὶ κάθε τρόπον ζωῆς ἂν μετέλθη ὁ ἄνθρωπος, ἐγκαρτερῶντας μὲ ὑπομονή, ἀποκτᾶ ἀνάπαυση. Ἡ προσευχὴ ὅμως, ἕως τὴν στερνή μας πνοή, χρειάζεται ἀγῶνα». Γι᾽ αὐτὸ ἂς ἀγωνιζόμαστε ἀρχίζοντας πάντοτε ἀπὸ τὴν προσευχή. G ΠΩΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΑΣ ΤΗΝ ΑΜΕΛΕΙΑ. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης μᾶς συμβουλεύει πῶς νὰ πολεμοῦμε τὴν ἀμέλεια, μὲ τὰ ἑξῆς, ποὺ γράφει στὸν «Ἀόρατον πόλεμον» «Διὰ νὰ μὴ πέσης εἰς τὴν ἀθλίαν κακίαν τῆς ἀμελείας, ἥτις σοῦ ἐμποδίζει τὴν ὁδὸν τῆς τελειότητος καὶ σὲ προδίδει εἰς τὰς χεῖρας τῶν ἐχθρῶν (δαιμόνων), πρέπει νὰ φεύγης κάθε περιέργειαν καὶ κάθε γήϊνον ἢ προσκόλλησιν καὶ κάθε λογῆς ἀσχολίαν, ὅπου δὲν ἁρμόζει εἰς τὴν κατάστασίν σου». Γι᾽ αὐτὸ ἂς μὴ πολυπραγμονοῦμε. G ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ. Στὸν «Β´ Ἀπολογητικὸν Λόγον» του ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἀναφερόμενος στὸ μέγα καὶ πρῶτον θέμα τῆς μετανοίας, ἐπισημαίνει μεταξὺ ἄλλων: «Εἶναι “μεγάλον πρᾶγμα” γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, ἔστω καὶ ἂν δὲν τήρησαν τὸ πρῶτον σκέλος τῆς ἐντολῆς, τὸ νὰ μὴ ἁμαρτάνουν δηλαδή, πρέπει νὰ τηρήσουν τοὐλάχιστον τὸ ἄλλο σκέλος, τὸ νὰ ἐπανέλθουν στὴν πρότερη κατάσταση, ἀφοῦ ἁμαρτήσουν». Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἁμαρτάνουμε, μὲ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλον τρόπον. Ἀφοῦ λοιπὸν ἁμαρτάνουμε, εἶναι ἀνάγκη καὶ νὰ μετανοήσουμε. Ὁ Θεὸς εἶναι Πανοικτίρμων. Π. Μ. Σωτῆρχος

ΒΙΟΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ
1) ῞Αγιος Κυπριανός, 2) ῞Αγιος Διονύσιος ᾿Αρεοπαγίτης, 3) ῞Αγιος ῾Ιερόθεος, 4) ᾿Απόστολος Θωμᾶς, 5) ῾Αγία Πελαγία, 6) Οἱ ῞Αγιοι Εὐλάμπιος καὶ Εὐλαμπία, 7) ῞Αγιος Θεοφάνης ὁ Γραπτός, 8) Οἱ ῞Αγ. Κάρπος, Πάπυλος, ᾿Αγαθόδωρος καὶ ᾿Αγαθονίκη, 9) ῾Αγία Χρυσῆ, 10) ῞Αγιος Λογγῖνος ὁ ῾Εκατόνταρχος, 11) ῞Αγιος ᾿Ανδρέας Κρήτης, 12) Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, 13) Οἱ ῞Αγιοι Οὔαρος καὶ Κλεοπάτρα, 14) ῞Αγιος Γεράσιμος, 15) ῞Αγιος ᾿Αρτέμιος, 16) ῾Αγία Ματρῶνα, 17) ῞Οσιος Χριστόδουλος, 18) ᾿Ιάκωβος ὁ ᾿Αδελφόθεος, 19) ῞Αγιος ᾿Αρέθας καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, 20) ῞Αγιος Δημήτριος, 21) ῾Αγία ᾿Αναστασία ἡ Ρωμαία, 22) ῞Οσιος ᾿Αβράμιος καὶ Μαρία ἡ ἀνηψιά του, 23) Οἱ ῞Αγιοι Ζηνόβιος καὶ Ζηνοβία

᾿Αρχιμ. π. Χαραλάμπους Δ. Βασιλοπούλου

εἰς τούς μαθητάς σύμφωνη μέ τίς θρησκευτικές πεποιθήσεις τῶν γονέων. Ἀλλά καί «τά Γερμανικά δικαστήρια ἔχουν δεχθεῖ ὅτι ἡ ἀρνητική Θρησκευτική ἐλευθερία δέν εἶναι δυνατόν νά κατισχύσει τῆς θετικῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, ὑπό τήν ἔννοιαν ὅτι ἡ ἀρνητική θρησκευτική ἐλευθερία τῆς μειοψηφίας προστατεύεται μέν ὄχι ὅμως εἰς βάρος τῆς θετικῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας τῆς πλειοψηφίας» (Ἀν. Μαρίνου, Δρ. Ν. , Ἀντιπροέδρου τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπκρατείας ἐπ.τ., Ἑστία 29–1– 2010). Ἡ θέση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ὅπως αὐτή ἐκφράζεται διά τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου εἶναι σύμφωνος μέ τά παραπάνω καί δέν ἀφήνει περιθώρια γιά θρησκειολογία ἤ κάτι ἄλλο, ὅπως κάποιοι ἄλλοι προτείνουν. Ὁ λόγος του στό Παιδαγωγικό Τμῆμα Δημοτικῆς Ἐκπαιδεύσεως τοῦ Πανεπιστημίου Δυτικῆς Μακεδονίας– Φλώρινα 17–9–2005–εἶναι καταλυτικός γιά ὅσους ἐπιχειροῦν ἀλλοτρίωση, περιορισμό ἤ καί κατάργηση(!) τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς Ἀγωγῆς, (βλ. Ἐκκλησία, Ὀκτώβριος 2005, ἀριθμ. 10). Ἡ δέ θέση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά τόν χαρακτήρα τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καί τά σχολικά Βιβλία ἐκφράζεται στό ὑπ᾽ ἀριθμ. πρωτ. 5080/27–11–06 ὑπόμνημά της πρός τό Ὑπουργεῖο Παιδείας. Γιά τό ἴδιο θέμα ἡ ΠΕΘ διατύπωσε τίς θέσεις της σέ ὑπόμνημά της ἐπίσης πρός τό Ὑπουργεῖο Παιδείας (ἀριθμ Πρωτ. 210/10–7–07). Ἀπό τούς προαναφερθέντες κύκλους – θεολόγων καί μή– μᾶς προέκυψε ὁ «Πανελλήνιος Σύνδεσμος Θεολόγων Ο ΚΑΙΡΟΣ». Τά πρόσωπα καί ἡ διακήρυξή τους εἶναι γνωστά. Ἐλπίζουμε, ἐπειδή κάποιοι ἀπό τούς πρωτεργάτες τῶν ἀνωτέρω πρωτοβουλιῶν τελευταίως ἔγιναν καί συνεργάτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί τῶν Συνοδικῶν Ἐπιτροπῶν, τῶν Ἐκκλησιαστικῶν περιοδικῶν καί τοῦ Ραδιοφωνικοῦ Σταθμοῦ, ὅτι θά ἀναθεωρήσουν τίς θέσεις τῶν ὑπομνημάτων τους καί τίς ἄλλες συναφεῖς δραστηριότητές τους πρός τό συμφέρον τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως τῆς Ἐκκλησίας, τῆς Παιδείας καί τῶν φορέων της. Ἐπίσης ἐλπίζουμε καί ἀγωνιζόμαστε πρός τήν κατεύθυνση νά ἀλλάξουν τά σχολικά βιβλία, τά ὁποῖα ἐγράφησαν σύμφωνα μέ τά Ἀναλυτικά προγράμματα (ΦΕΚ 303, τ.Β´ 13–3–2003) καί τό Νόμο 2929/2001 καί νά συνταχθοῦν νέα Ἀναλυτικά Προγράμματα καί νά ἐκπονηθοῦν σχολικά βιβλία μέ παιδαγωγικό χαρακτήρα, ἑλληνική συνείδηση καί μέ ὀρθόδοξο χριστιανικό περιεχόμενο στήν πληρότητά του. Ἀπό τά ὅσα ἐκθέσαμε παραπάνω καθίσταται φανερόν ὅτι ἡ Συνοδική Ἐπιτροπή γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ὀφείλει νά στηριχθεῖ στό Σύνταγμα καί τούς Νόμους τοῦ Κράτους καί τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης προκειμένου νά προστατεύσει ἀφ᾽ ἑνός μέν τόν χαρακτῆρα καί τήν ὑποχρεωτικότητα τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καί ἀφ᾽ ἑτέρου τίς σχέσεις της μέ τήν Πολιτεία. Εὐχόμαστε ἡ Συνοδική ἐπιτροπή Παιδείας, τῆς ὁποίας προεδρεύει ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιος μέ ἐμπεριστατωμένο ὑπόμνημά της πρός τό Ὑπουργεῖο Παιδείας νά ἀναιρέσει μέ παιδαγωγική, θεολογική καί ἐκκλησιολογική τεκμηρίωση τά Ὑπομνήματα: 1) Γιαγκάζογλου κ.ἄ. 2) Ἀλιπράντη καί 3) τῶν 44 θεολόγων, καί 4) νά ζητήσει νέα Ἀναλυτικά προγράμματα καί σχολικά βιβλία σύμφωνα μέ τό πνεῦμα τοῦ ὑπ᾽ ἀριθμ. 5080/27–11–2006 ὑπομνήματος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πρός τό τότε Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Παιδείας καί Θρησκευμάτων. Ἴσως τότε νά μή ἔχουμε βιβλία Θρησκευτικῶν, ὅπως γιά παράδειγμα τά Θρησκευτικά τῆς ΣΤ´ Δημοτικοῦ, μέ τό ἔμβλημα τῆς παγκοσμιοποιήσεως στό ἐξώφυλλο (Ὁ Χριστός στό μέσον τῶν ἱδρυτῶν διαφόρων θρησκειῶν καί ὁ Δίας νά κεραυνοβολεῖ στό κεφάλι τόν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ)‧ ἐπίτευγμα καί αὐτό κάποιων θεολόγων, πού προαναφέραμε. Τό θέμα ὅμως εἶναι τόσο σοβαρό πού θά πρέπει νά παραπεμφθεῖ στήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Στή φαρέτρα μας, ἐκτός ἀπό τήν Ὀρθόδοξο πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας, ἔχουμε τό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος, τούς Νόμους τοῦ Κράτους καί τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης προκειμένου νά ὑπερασπίσουμε τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καί τήν Ἑλληνορθόδοξη παιδεία μας μέ θεανθρωποκεντρική θεώρηση.

Α´ Ἡ ἀρρώστια θερμόμετρο πνεύματος

εἶχε ἀφήσει ἀνεπηρέαστους καί τούς χριστιανούς τῆς Λαοδίκειας καί ἴσως εἶχαν κάνει ὑποχωρήσεις στήν πίστη τους, προκειμένου νά μή χάσουν τίς ἀνέσεις τῆς ζωῆς τους. Μήπως προσπάθησαν νά συμβιβάσουν τή λατρεία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ μέ τήν συμμετοχή στίς τρυφηλές καί μάταιες ἐκδηλώσεις τῆς εἰδωλολατρίας; Μήπως θεωροῦσαν τά ὑλικά τους πλούτη ὡς εὐλογία καί εὔνοια τοῦ Θεοῦ μέ τήν ὁποία ἐπιδοκίμαζε τήν εὐσέβειά τους καί ξωφλοῦσε τό χρέος του γιά τό ὅτι ἔγιναν χριστιανοί; Δέν ἀποκλείεται. Διότι τί ἄλλο μπορεῖ νά σημαίνει ἡ κατηγορία ὅτι εἶναι χλιαροί;

Τοῦ κ. Στεργίου Σάκκου, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ

(Ἀπ. γ´, 1 4-22)

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ´ ΛΟΥΚΑ 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010 Ἀπόστολος: Τίτ. γ´ 8 – 15 Εὐαγγέλιον: Λουκ. η´ 5 – 15 Ἦχος δ´.— Ἑωθινόν: Ι´ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
Στήν ἐποχή μας τά λόγια ἔχουν αὐξηθεῖ. Ἀκούγονται παντοῦ, γίνονται ἔντυπος λόγος, πηγαίνουν πολύ μακριά, ὅπως ἔρχονται καί ἀπό πολύ μακριά. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δέν ἔχει μεγάλη διάδοση, διότι στοχεύει στή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, τήν ὁποία οἱ περισσότεροι δέν ἐπιδιώκουν. Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος πού τά μέσα τῆς ἐνημέρωσης τόν περιφρονοῦν. Ἐπίσης ὑπάρχει ὁ βομβαρδισμός μέ τίς εἰκόνες τῆς τηλεόρασης, πού πλήττει σχεδόν ὅλους. Οἱ ἄνθρωποι πιά βλέπουν καί δέχονται παθητικά τά μηνύματα τῶν εἰκόνων. Χωρίς νά γνωρίζουν οἱ περισσότεροι ὅτι μέ τή σύγχρονη τεχνολογία καί οἱ εἰκόνες δέν παρουσιάζουν τή πραγματικότητα ἀκριβῶς ὅπως ἔχει, ἀλλ᾽ ὅπως τήν θέλουν αὐτοί πού τίς προβάλλουν. Εἶναι μιά εἰκονική πραγματικότητα. Μιά ἀπάτη δηλαδή. Εἶναι χαρακτηριστική ἡ περίπτωση, ὅπου μᾶς δείχνουν στήν τηλεόραση διάφορα μεγάλα ζῶα, μαμούθ, δεινόσαυρους, τά ὁποῖα ἦταν πάνω στή γῆ πρίν ἀπό χιλιάδες χρόνια, ὅταν ὅμως δέν ὑπῆρχαν οἱ φωτογραφικές μηχανές καί οἱ κάμερες! Μέσα σέ αὐτή τή δύσκολη πραγματικότητα ἡ Ἐκκλησία σπέρνει τό λόγο τοῦ Θεοῦ. Τά ἀποτελέσματα δέν εἶναι πάντα θεαματικά. Καί αὐτό ὀφείλεται ἄλλοτε στούς κήρυκες, οἱ ὁποῖοι λένε ἀλλά δέν πράττουν καί ἄλλοτε στούς ἀκροατές, οἱ ὁποῖοι, λόγῳ τῶν πολλῶν ἁμαρτιῶν τους καί τῶν ἀδιάκοπων βιοτικῶν μεριμνῶν, μοιάζουν μέ ἀκαλλιέργητο καί πετρῶδες χωράφι, ὅπου ὁ σπόρος δέν ριζώνει, δέν βλαστάνει καί δέν καρποφορεῖ. Ὅμως δέν πρέπει νά εἴμαστε ἀπαισιόδοξοι. Ὑπάρχουν πολλοί ἄνθρωποι, πού ἔχουν θέσει ὡς μοναδικό σκοπό στή ζωή τους τή διάδοση τοῦ θείου λόγου. Αὐτοί κηρύττουν, γράφουν καί κυκλοφοροῦν περιοδικά καί βιβλία. Καί εἶναι εὐλογία Θεοῦ ὅτι ὀ λόγος τοῦ Θεοῦ τρέχει πολύ πιό εὔκολα ἀπό ὅ,τι σέ παλαιότερες ἐποχές. Πρωτ. Δ.Δ.Τ.

Η ΣΠΟΡΑ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΛΟΓΟΥ

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΧΑΣΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑΣ
(4ον.–Τελευταῖον) Ἡ διάνοια, πού εἶναι μία ἀπό τίς δυνάμεις τοῦ νοῦ, ἑδράζεται εἰς τόν ἐγκέφαλο τοῦ ἀνθρώπου, τόν ὁποῖο ἡ διάνοια χρησιμοποιεῖ, ὥστε ὁ ἐγκέφαλος νά κινήση τό σῶμα καί νά φέρη εἰς πέρας, νά ἐκτελέση, ἐκεῖνο πού τόν διατάσσει ἡ διάνοια. Ἡ δέ διάνοια, ὅπως εἴπαμε, κατά τήν Ο.Α., παίρνει ἐντολές ἀπό τόν νοῦν, τό κέντρο, τό μάτι τῆς ψυχῆς. Ἄν, τώρα, ἐρωτήσωμε ἕναν ἐπιστήμονα «ἔχεις νοῦν;», θά μᾶς ἀπαντήση «ναί» ἐννοῶντας τήν διάνοιά του, ἡ ὁποία κινεῖ τόν ἐγκέφαλό του. Καί, ἄν πάλι τόν ἐρωτήσωμε «πῶς ξέρεις ὅτι ἔχεις νοῦν (διάνοιαν), ἀφοῦ δέν τόν βλέπης;», θά μᾶς ἀπαντήση «ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος, ἀφοῦ λειτουργῆ λογικά ὁ ἐγκέφαλός μου». Δέν τόν βλέπει τόν νοῦν του, τήν διάνοιά του, ὁ ἐπιστήμων, ὅμως συμπεραίνει ὅτι ἔχει διάνοια ἐπειδή σκέπτεται, ἐπειδή λειτουργεῖ ὁ ἐγκέφαλός του, ἐπειδή γνωρίζει ὅτι ἡ κινητήρια δύναμις τοῦ ἐγκεφάλου του εἶναι ἡ διάνοια. Δέν γνωρίζει, ὅμως, ὅτι ἡ κινητήρια δύναμις τῆς διανοίας εἶναι ἡ ψυχή, ὁ νοῦς, ὡς ὁ πυρήνας τῆς ψυχῆς. Οὔτε γνωρίζει, ὅτι ἡ κινητήρια

Τοῦ Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Ἁγιορείτου

ΟΡ ΘΟΔ ΟΞΟΝ ΣΗ ΜΕ ΙΩΜ Α ΤΑ ΡΙΟ Ν
ΑΝΑΜΕΣΑ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥΣ
Ποιά εἶναι ἡ θέση τοῦ χριστιανοῦ ἀπέναντι στούς ἁμαρτωλούς; Νά στέκεται μακριά τους ἤ νά βρίσκεται ἀνάμεσά τους; Συνήθως οἱ κληρικοί συμβουλεύουν ἀπομάκρυνση ἀπό τούς ἁμαρτωλούς, γιά νά μή ἐπηρεαστεῖ καί ὁδηγηθεῖ καί αὐτός στό δρόμο τῆς ἀπωλείας, χωρίς ὡστόσο νά ὑπενθυμίζουν ὅτι ὁ χριστιανός ἔχει καθῆκον νά βοηθάει τούς ἀδελφούς του νά βροῦν τό Θεό καί νά ὁδηγηθοῦν στή σωτηρία. Ἔτσι διαμορφώνουν μιά νοοτροπία, πού ἔρχεται σέ ἀντίθεση μέ τή διδασκαλία καί τήν πρακτική τοῦ Χριστοῦ. Κάνουν τούς χριστιανούς ἀπόκοσμους, ἀντικοινωνικούς, ἀ-

δύναμις τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Καί, κατ᾽ ἐπέκτασιν, δέν γνωρίζει ὅτι ἡ κινητήρια δύναμις τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ Ε., λοιπόν, δέν δέχεται ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι διττός, δηλ. ὅτι συνίσταται ἀπό σῶμα καί ψυχή, ἡ ὁποία ζωοποιεῖ τό σῶμα καί ζεῖ σάν αὐθύπαρκτη ὀντότητα μετά τόν βιολογικό θάνατο τοῦ σώματος, ἐπειδή δέν μπορεῖ νά τήν ἀνιχνεύση, οὔτε δέχεται ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει καί κάτι ἄλλο πέραν τοῦ ἐξελιγμένου ἐγκεφάλου του, πού εἶναι ἡ πηγή τῶν σκέψεών του καί τό ὄργανο πού ἐνεργεῖ εἰς τόν ἄνθρωπον τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, δηλ. ὁ νοῦς, ἡ πνευματική του καρδιά, πού εἶναι ὁ πυρήνας, τό μάτι τῆς ψυχῆς του. Ἡ Ε. δέχεται μόνον, ὅτι οἱ σκέψεις τοῦ ἀνθρώπου πηγάζουν ἀποκλειστικά ἀπό τόν ἐγκέφαλό του, ὁ ὁποῖος, λέγουν ὅτι εἶναι ἡ ἕδρα ὄχι μόνο τῶν σκέψεων, ἀλλά καί τῶν συναισθημάτων καί τοῦ αὐτεξουσίου (τό ὁποῖο κατ᾽ αὐτούς εἶναι ἀνελεύθερο ὡς ἐπηρεαζόμενο ἀπό τήν κληρονομικόΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 4ην ΣΕΛ.

Σὲ μήνυμά μου ἐπ᾿ εὐκαιρίᾳ τῆς κοιμήσεως τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη ἀνέφερα, ὅτι ὁ ἀείμνηστος ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν Χριστόδουλος ὡς Μητροπολίτης Δημητριάδος μοῦ εἶπε· «᾿Εμεῖς οἱ ἄλλοι ᾿Επίσκοποι, ὅταν πεθάνωμε, θὰ σβήσωμε. ᾿Αλλ᾿ ὁ Γέροντάς σου Αὐγουστῖνος θ᾿ ἀνακηρυχθῇ ἅγιος». Διὰ τοῦ παρόντος ἀναφέρω ἄλλες μαρτυρίες γιὰ τὸν π. Αὐγουστῖνο. ῾Ο θαυμαστὸς Γέροντας τῶν ἡμερῶν μας π. Πορφύριος μοῦ εἶπε γιὰ τὸν π. Αὐγουστῖνο· «῾Ο Αὐγουστῖνος εἶνε ὁ μεγάλος ἀσκητής. ῞Οσα λέγει καὶ ὅσα γράφει εἶνε ὅλα διαμάντια». Καὶ σὲ ἄλλο πρόσωπο εἶπεν· «῾Ο Αὐγουστῖνος εἶνε Πατερικὴ μορφή, σὰν τοὺς Πατέρες τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου». ῾Ο ἐπίσης θαυμαστός Γέροντας τῶν ἡμερῶν μας π. ᾿Ιάκωβος, μία ἀπὸ τὶς φορές, κατὰ τὶς ὁποῖες ἐπισκέφθηκα τὸ μοναστήρι τοῦ ῾Οσίου Δαβὶδ στὴν Εὔβοια, μὲ κάλεσε κοντά του καὶ μοῦ εἶπε γιὰ τὸν π. Αὐγουστῖνο, τὸν ὁποῖο, νομίζω, προσωπικῶς δὲν γνώρισε ποτέ· «Τί κάνει, Νῖκο, ὁ δεσπότης μας, ὁ π. Αὐγουστῖνος; Αὐτὸς μᾶς κρατάει ὅλους, αὐτὸς κρατάει ὅλη τὴν ᾿Ορθοδοξία. Ξέρεις γιατὶ τὸν μισοῦν καὶ τὸν διώκουν ἄλλοι δεσποτάδες; Τὸν μισοῦν καὶ τὸν διώκουν, διότι τὸν φθονοῦν, ἐπειδὴ εἶνε ἀνώτερός τους καὶ δὲν μποροῦν νὰ τὸν φθάσουν». ῾Ο π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ, ὁ συγγραφεὺς τοῦ περιφήμου βιβλίου «῾Ο ἅγιος Σιλουανὸς ὁ ᾿Αθωνίτης», ὅταν κάποτε βρέθηκα στὴν ᾿Αγγλία καὶ τὸν ἐπισκέφθηκα στὸ ῎Εσσεξ, μοῦ εἶπε γιὰ τὸν π. Αὐγουστῖνο· «Αὐτὸς εἶνε ἀνώτερος ἀπὸ ὅλους μας. Διότι αὐτὸς ἐλέγχει τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς μὲ Προδρομικὴ παρρησία, ἐνῷ ἐμεῖς φοβούμεθα νὰ τοὺς ἐλέγξωμε». ῾Ο σοφὸς καθηγητὴς τῆς Θεολογίας καὶ ἀκαδημαϊκὸς Παναγιώτης Μπρατσιώτης, τοῦ ὁποίου εὐτύχησα νὰ εἶμαι μαθητής, ὅταν σπούδαζα Θεολογία, εἶπεν· «῾Ο π. Αὐγουστῖνος ὑπενθυμίζει Πατερικὲς μορφὲς τῆς ᾿Εκκλησίας». ῞Ενας εὐσεβὴς χριστιανὸς μοῦ ἀποκάλυψε ἕνα θαυμαστὸ σημεῖο ἐν σχέσει πρὸς τὸν π. Αὐγουστῖνο καὶ ἐξέφρασε γνώμη ὡς πρὸς αὐτὸ τὸ σημεῖο, ἀλλὰ μὲ δέσμευσε νὰ μὴ

ΜΑΡΤΥΡΙΑΙ ΔΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΝ ΚΑΝΤΙΩΤΗΝ
τὸ εἰπῶ σὲ κανένα, ὅσο ὁ π. Αὐγουστῖνος θὰ ζῇ. Τώρα, ποὺ δὲν ζῇ πλέον σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο, ἀνακοινώνω τὸ σημεῖο καὶ τὴ γνώμη τοῦ εὐσεβοῦς χριστιανοῦ. Εἶπεν ὁ ἐν λόγῳ χριστιανός· «῞Ενα ἀπόγευμα ἦλθε στὸ σπίτι μου ὁ π. Αὐγουστῖνος, γιὰ νὰ ἰδῇ τὸν ἀδελφό μου,

Ὅλο τό περιεχόμενο τῆς ἐπιστολῆς, πού τό ἅγιο Πνεῦμα στέλνει μέσῳ τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου στήν ἐκκλησία τῆς Λαοδίκειας, εἶναι ἕνας ἔλεγχος· ἕνας αὐστηρός καί σκληρός ἔλεγχος, ὁ ὁποῖος ὅμως γίνεται μέ πολλή τρυφερότητα καί ἀγάπη. Ἀπό τίς ἑπτά ἐπιστολές σέ ἑπτά ἐκκλησίες τῆς Μ. Ἀσίας, πού περιέχει ἡ Ἀποκάλυψις, αὐτή ἡ ἐπιστολή εἶναι ἡ μόνη, πού δέν ἀναγνωρίζει κανένα καλό καί ἄξιο ἐπαίνου στοιχεῖο στήν ἐκκλησία. Ἀποστολέας τῆς ἐπιστολῆς εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος ὑπαγορεύει τό γράμμα του στόν εὐαγελιστή Ἰωάννη. Ὁ Χριστός αὐτοσυστήνεται μέ τρεῖς χαρακτηρισμούς, πού εἶναι σκόπιμα διαλεγμένοι γιά νά τονίσουν τά νομίσματα τῆς ἐπιστολῆς· εἶναι «ὁ ἀμήν, ὁ μάρτυς ὁ πιστός καί ἀληθινός καί ἡ ἀρχή τῆς κτίσεως τοῦ Θεοῦ». Μέ τούς τρεῖς αὐτούς χαρακτηρισμούς ὁ ἀποστολέας Χριστός παρουσιάζεται ὡς μιά προσωπικότητα ἀκέραιη καί ἀψευδής, καί συνάμα παντοδύναμη καί κυριαρχική. Ἔναντι τοῦ συμβιβαστικοῦ καί ἀσταθοῦς πνεύματος τῶν χριστιανῶν τῆς Λαοδίκειας ὁ Χριστός προβάλλει ἔτσι σάν ἕνας ἔλεγχος καί μία κρίση, πού καταδικάζει τήν συμπεριφορά τους καί ἀποστομώνει κάθε δικαιολογία τους. Κι ἀμέσως, πιό συγκεκριμένα, ἀρχίζει νά ἀπαγγέλει τίς κατηγορίες του. Ἀπευθύνεται «τῷ ἀγγέλῳ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ ἐκκλησίας», στόν ἐπίσκοπο δηλαδή τῆς πόλεως, ὡς ἐκπρόσωπο ὅλων τῶν χριστιανῶν, ἀλλά

Ὁ ἔλεγχος

καί ὡς ὑπεύθυνο καί ὑπόλογο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ γιά τήν πνευματική κατάσταση τῶν πιστῶν. Στήν οὐσία, βέβαια, ἀπευθύνεται σέ ὅλους τούς πιστούς καί στόν καθένα ξεχωριστά. «Οἶδά σου τά ἔργα», λέει, «ὅτι οὔτε ψυχρός εἶ οὔτε ζεστός». Μιλᾶ ὡς καρδιογνώστης ὁ Κύριος καί τούς φανερώνει ὅτι γνωρίζει τά ἔργα τους - πού σημαίνει ὄχι ἁπλῶς τίς ἐξωτερικές πράξεις τους, ἀλλά τήν ποιότητά τους -, καί ἀναγνωρίζει ἀπό αὐτά τήν διάθεση τῆς καρδιᾶς τους ἀπέναντί του. Δέν εἶναι οὔτε ψυχροί οὔτε ζεστοί. Δέν ἔχουν ζῆλο πίστεως, ἐκεῖνο τόν βρασμό τῆς ἀγάπης καί τῆς ἀφοσιώσεως στόν Χριστό, πού ἐξαγνίζει τόν ἄνθρωπο καί τόν σπρώχνει σέ θυσίες γιά τό ὄνομα τοῦ Κυρίου. Δέν ἔχουν ἐκείνη τήν ζέση καί τήν θερμότητα τοῦ πνεύματος, πού κρατᾶ ζωντανό καί ὑγιῆ τόν πνευματικό ὀργανισμό τοῦ πιστοῦ, καί τήν ὁποία μᾶς παραγγέλλει ὁ ἀπόστολος Παῦλος - «Τῷ πνεύματι ζέοντες» (Ρωμ. 12,11). Γι᾽ αὐτό δέν εἶναι ζεστοί. Δέν εἶναι ὅμως οὔτε ψυχροί. Δέν ἀνήκουν στήν τάξη ἐκείνων, πού στεροῦνται ἐντελῶς τήν ζεστασιά, πού δημιουργεῖ μέσα στήν ἀνθρώπινη καρδιά ἡ παρουσία τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ, καί πού δέν διαθέτουν οὔτε μία σπίθα ἀγάπης πρός τό πρόσωπό του. Οἱ ψυχροί εἶναι ἄνθρωποι, πού δέν ἔχουν καμία σχέση μέ τήν πίστη καί μέ τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ἐκεῖνοι πού δέν πλησίασαν, δέν ἄγγιξαν, δέν πῆραν μέσα τους τή φωτιά τοῦ Πνεύματος. Μέ μιά λέξη, οἱ ἀβάπτιστοι. Οἱ χριστιανοί τῆς Λαοδίκειας ὅμως βαπτίστηκαν. Εἶχαν πίστη, εἶχαν ἀγάπη, δέν εἶχαν ζῆλο. Τό ἁμάρτημά τους ἦταν ὅτι ἔκαναν ἀβαρίες στήν πίστη, νοθεῖες στήν ἀγάπη· καί ἡ ἐλπίδα τους δέν ἦταν ζωντανή. Παρ᾽ ὅλα αὐτά πίστευαν ὅτι ἦταν οἱ καλύτεροι χριστιανοί. Τούς ἔλειπε ἡ αὐτογνωσία καί ἡ ἐπιθυμία γιά βελτίωση· ἦταν χλιαροί. Ὁ Κύριος ὅμως πού ἀγαπᾶ τήν εὐθύτητα καί τούς εὐθεῖς τῇ καρδίᾳ (πρβλ. Ψαλμ. 72,1), μπορεῖ νά δεχθεῖ μόνο τίς καθαρές καταστάσεις· τόν συνδυασμό καί τόν συμβιβασμό, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται προ-

«Ἀδόκιμον τό χλιαρόν»

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 4ην ΣΕΛ.

Γράφει ὁ κ. Ν. Σωτηρόπουλος

ὁ ὁποῖος ἦταν ἄρρωστος. Καὶ ἀπὸ τὸ βράδυ, ποὺ ἦλθε, μέχρι τὸ πρωὶ τὸ σπίτι πλημμύρισε ἀπὸ εὐωδία. ῾Ο π. Αὐγουστῖνος εἶνε ἅγιος, καὶ μετὰ θάνατον θ᾿ ἀνακηρυχθῇ ἅγιος, ὅπως ὁ ἅγιος Νεκτάριος». Μία φορὰ τὸν Μητροπολίτη Φλωρίνης Αὐγουστῖνο εὑρισκόμενο στὴν ᾿Αθήνα ἐπισκέφθηκαν καὶ Παπικοὶ θεολόγοι, συζήτησαν μαζί του καὶ τοῦ εἶπαν· «῾Ο δικός μας, ὁ Πάπας, ἀπὸ τοὺς ῾Ιεράρχες τῆς ᾿Ανατολῆς μόνο τὸν Φλωρίνης ὑπολογίζει». Καὶ τὰ δαιμόνια, ὅπως διὰ στόματος δαιμονιζομένων κραύγαζαν καὶ ἔλεγαν στὸ Χριστό, «Οἶδά σε τίς εἶ, ὁ ἅγιος τοῦ Θεοῦ» (Μάρκ. α´ 24), «Σύ εἶ ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας), ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ» (Λουκ. δ´ 41), ἔτσι καὶ γιὰ τὸν πιστὸ δοῦλο τοῦ Χριστοῦ, τὸν π. Αὐγουστῖνο, ὅπως ἀναφέρουν χριστιανοί, κραύγαζαν καὶ ἔλεγαν· «῎Αχ αὐτὸς ὁ Καντιώτης, αὐτὸς ὁ Καντιώτης. Θὰ σᾶς εἴχαμε ἑνώσει μὲ τὸν Πάπα, γιὰ νὰ κοινωνᾶτε τὰ χαπάκια τοῦ Πάπα (τὶς ὄστιες). ᾿Αλλὰ δὲν μᾶς ἀφήνει αὐτὸς ὁ Καντιώτης. Τὸν πολεμοῦμε νὰ τὸν ἐξοντώσωμε. ᾿Αλλὰ τὸν σκεπάζει μὲ τὸν πέπλο της αὐτὴ ἡ Μαρία, αὐτὴ ἡ Μαρία (ἡ Παναγία), διότι εἶνε ἁγνός». Καὶ ᾿Ορθόδοξοι λοιπὸν καὶ αἱρετικοί, ἀκόμη καὶ δαίμονες, ἀναγνωρίζουν τὸν π. Αὐγουστῖνο ὡς

ἄνθρωπο πνευματικῆς δυνάμεως καὶ ὑπεροχῆς. Τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιο σὲ κάθε ἐποχὴ δημιουργεῖ ἁγίους. ῎Ετσι καὶ στὴν ἐποχή μας, ἐποχὴ μεγάλης ἀποστασίας, δημιούργησε τὸν νεώτερο ἅγιο Αὐγουστῖνο. ῾Ο ἴδιος ὅμως ὁ π. Αὐγουστῖνος δὲν εἶχε μεγάλη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό του. Δὲν εὐχαριστεῖτο, διότι οἱ πιστοὶ τὸν θεωροῦσαν ἅγιο, ἀλλ᾿ ἐστενοχωρεῖτο. Τὸν ἀκούσαμε νὰ λέγῃ· «Φοβοῦμαι, μήπως βρεθοῦν τίποτε ἠλίθιοι καὶ μὲ ἀνακηρύξουν μετὰ θάνατον ἅγιο». Ταπεινολογία; ῎Οχι ταπεινολογία, ἀλλὰ πραγματικὴ ταπεινοφροσύνη. ᾿Ακούσαμε καὶ τὸν μεγάλο διορατικό, προορατικὸ καὶ ἰαματικὸ Πορφύριο νὰ λέγῃ· «Στενοχωροῦμαι, διότι ὁ κόσμος μὲ θεωρεῖ ἅγιο». Καὶ αὐτὸς ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος, ὁ πρῶτος μετὰ τὸν ῞Ενα, ὅπως χαρακτηρίσθηκε, θεωροῦσε τὸν ἑαυτό του πρῶτο ἁμαρτωλό. ῎Εγραψε· «Χριστὸς ᾿Ιησοῦς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι, ὧν πρῶτός εἰμι ἐγώ» (Α´ Τιμ. α´ 15). Οἱ ἅγιοι βλέπουν τοὺς ἑαυτούς των μὲ μικροσκόπιο. Καὶ γιὰ τὰ μικρότερα ἐλαττώματα, σφάλματα καὶ ἁμαρτήματά τους ταράσσονται, στενάζουν καὶ ἐξουθενώνουν τοὺς ἑαυτούς των. Οἱ ψευτοάγιοι, οἱ Φαρισαῖοι, αὐτοὶ θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς των ἁγίους. Καὶ δυστυχῶς ὑπάρχουν τέτοιοι μέσα στὴν ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Οἱ πραγματικοὶ ἅγιοι δὲν ὑποπτεύονται τὴν ἁγιότητά τους. Βλέπουν ὅμως τὴν ἁγιότητά τους ἄλλοι, διότι βλέπουν τὴ ζωή τους, τὴν πίστι τους, τὴν ἀγάπη τους γιὰ τὸ Θεὸ καὶ τοὺς συνανθρώπους, τὰ ἔργα τους, τοὺς ἀγῶνες τους, τὶς θυσίες τους, τὴν αὐταπάρνησί τους. Οἱ χιλιάδες τῶν πιστῶν, οἱ ὁποῖοι τὸ τριήμερο ἀπὸ τὴν κοίμησι μέχρι τὴν ταφὴ τοῦ π. Αὐγουστίνου πέρασαν καὶ προσκύνησαν τὸ σκήνωμά του, καὶ οἱ ὅλες ἐκδηλώσεις κατὰ τὴν κηδεία του, ἡ ὁποία στοὺς γνῶστες τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς ῾Ιστορίας ὑπενθύμισε, ὡς ἐλέχθη, τὴν κηδεία τοῦ μεγάλου Βασιλείου, ἔδειξαν ποίους ὁ πιστὸς λαὸς ἐγκρίνει ὡς ἁγίους καὶ ποίους πρέπει νὰ ζηλεύωμε. Νὰ ζηλεύωμε ὄχι ἄλλους, ὁσονδήποτε μεγάλα προσόντα καὶ ἀξιώματα καὶ ἂν ἔχουν, ἀλλὰ τοὺς ἁγίους, καὶ νὰ προσπαθοῦμε νὰ τοὺς μιμηθοῦμε. Καὶ ὁ θάνατος τῶν ἁγίων εἶνε δόξα!

ποὺ ἑορτάζουν τὸν μῆνα Ὀκτώβριον Θὰ τοὺς βρῆτε στὶς ᾿Εκδόσεις τοῦ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ»

Βιβλιοπωλεῖον τοῦ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ»
Ὁδὸς Κάνιγγος 10 (Α´ ὄροφος) ᾿Αθῆναι 106 77, Τηλ. 210–38.16.206 ΦΑΞ 210–38.28.518

διάφορους καί ψυχρούς. Ὁ χριστιανός ζεῖ μέσα στόν ἁμαρτωλό κόσμο, δέχεται ἐρεθίσματα καί πειρασμούς, ἀγωνίζεται καί δίνει τή μαρτυρία τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἀνοιχτός στόν κόσμο, χωρίς νά ἀκολουθεῖ τίς συνήθειές του καί χωρίς νά ἀποκτᾶ κοσμικό φρόνημα. Εἶναι ἐν τῷ κόσμῳ μέ φρόνημα οὐράνιο. Καί αὐτό πού ὁ ἴδιος βιώνει, προσπαθεῖ, τό κατά δύναμη, νά τό μεταδίδει καί στούς ἀδελφούς. Ὁδηγός του πάντα ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος δέν ἀπέφευγε τούς τελῶνες καί ἁμαρτωλούς, ἀλλά ἀντίθετα συζητοῦσε μαζί τους, τούς ἄκουγε μέ ἐνδιαφέρον καί τούς δίδασκε. Ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος σημειώνει ἕνα σχετικό περιστατικό, πού συνέβη στό σπίτι του, ὅταν εἶχε ἀνταποκριθεῖ

στό κάλεσμα τοῦ Χριστοῦ νά τόν ἀκολουθήσει. Ὁ Χριστός καθόταν στό τραπέζι, πού τοῦ παρέθετε ὁ Ματθαῖος, ὅταν τόν πλησίασαν «πολλοί τελῶναι καί ἁμαρτωλοί». Ἤθελαν νά ἐπικοινωνήσουν μέ τό Χριστό, νά συνομιλήσουν, ἀλλά καί νά ἐπιβεβαιώσουν τά ὅσα θαυμαστά ἄκουγαν γι᾽ αὐτόν. Μέ τή στάση τους αὐτή ἀποδείχτηκε ὅτι ἦταν ἀνώτεροι ἀπό τούς ἠθικούς Φαρισαίους, οἱ ὁποῖοι παρακολουθοῦσαν ἀπό μακριά τόν Χριστό μέ σκοπό νά βροῦν κάτι μεμπτό γιά νά τόν κατηγοροῦσαν. Οἱ ἁμαρτωλοί ἦταν ἀνοιχτοί στήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ οἱ Φαρισαῖοι ἦταν κλειστοί καί αὐτοκαταδικασμένοι. Οἱ πρῶτοι εἶχαν ἀνάγκη ἀπό τό Χριστό. Οἱ δεύτεροι ἦταν ἐχθρικοί ἀπέναντι στό Χριστό, χωρίς νά ἐκδηλώνονται πάντα μέ τρόπο εὐθύ. Ἤθε-

λαν νά ἐμφανίζονται στό λαό ὡς αὐστηροί τηρητές τοῦ νόμου, τόν ὁποῖο ὅμως οἱ ἴδιοι στή ζωή τους καταπατοῦσαν. Οἱ Φαρισαῖοι λοιπόν ἐνοχλημένοι ἀπό τό γεγονός τῆς προσέλευσης τῶν ἁμαρτωλῶν πρός τόν Χριστό, εἶπαν στούς μαθητές του: «Γιατί ὁ δάσκαλός σας τρώει μέ τούς τελῶνες καί ἁμαρτωλούς;». Ἤ μέ ἄλλα λόγια, ὁ Χριστός ἔπρεπε νά διώχνει τούς ἁμαρτωλούς καί νά τούς ἀφαιρεῖ τήν εὐκαιρία καί δυνατότητα τῆς σωτηρίας. Ἔπρεπε νά εἶναι μακριά τους, ἀπρόσιτος καί ἀκατάδεχτος. Οἱ Φαρισαῖοι ἀκριβῶς αὐτό τηροῦσαν, γιατί ἔτσι ἐξασφάλιζαν τήν ὑπεροχή τους ἀπέναντι στόν λαό. Ὁ Χριστός ὅμως μέ τήν ἀπάντησή του, ἀποκάλυψε ὅτι ὁ ἰσχυρισμός τους ἦταν ἐσφαλμένος. Τούς εἶπε: «Δέν ἔχουν ἀνάγκη ἀπό γιατρό οἱ ὑγιεῖς, ἀλλά

οἱ ἄρρωστοι. Πηγαίνετε νά μάθετε τί σημαίνει ἔλεος θέλω καί ὄχι θυσία. Γιατί δέν ἦρθα νά καλέσω σέ μετάνοια τούς δικαίους ἀλλά τούς ἁμαρτωλούς». Δηλαδή, ὁ Χριστός ζητοῦσε ἔλεος καί συμπάθεια «καί ὄχι ἐξωτερικήν θυσίαν, πού δέν ἐμψυχώνεται ἀπό ἐσωτερικήν ἀγαθήν διάθεσιν καί εὐσπλαγχνίαν», ὅπως λέει ὁ ἑρμηνευτής. Στήν ἴδια πλάνη τῶν Φαρισαίων πέφτουν καί πολλοί θρησκευόμενοι, οἱ ὁποῖοι σκανδαλίζονται εὔκολα, ὅταν κάποιος κληρικός ἤ λαϊκός δείχνει ἕνα αὐξημένο ἐνδιαφέρον γιά τούς ἁμαρτωλούς καί τούς βοηθάει ποικιλοτρόπως. Εὔκολα τόν ἐπικρίνουν καί ἐπιπόλαια βγάζουν καταδικαστικά συμπεράσματα. Χωρίς νά συναισθάνονται ὅτι βρίσκονται σέ λάθος δρόμο, δημιουργοῦν ἀρνητικό κλίμα, πώς τάχα κάποιο σκάνδαλο

συμβαίνει, πού πρέπει νά καταπολεμήσουν, γιά νά ἐξυγιάνουν τόν τόπο! Τίς περισσότερες φορές τό σκάνδαλο βρίσκεται στή δική τους συμπεριφορά, τό ὁποῖο δυστυχῶς δέν μποροῦν νά κατανοήσουν. Ἀρνοῦνται νά δεχτοῦν τήν ἀντίθετη ἄποψη καί τή διαβεβαίωση ὅτι δέν πρόκειται γιά κάποια ἁμαρτωλή πράξη, ἀλλά γιά ἐκδήλωση ἀγάπης μέ μοναδικό σκοπό νά ὁδηγηθοῦν οἱ ἁμαρτωλοί στή σωτηρία. Εἶναι σπουδαῖο πράγμα νά μπορεῖ ὁ χριστιανός νά ζεῖ σύμφωνα μέ τίς ἐντολές καί τό παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ. Νά ἔχει εὐαισθησία ἀπέναντι στούς ἁμαρτωλούς καί μέ τή συναίσθηση ὅτι καί ὁ ἴδιος εἶναι ἁμαρτωλός νά ἐκδηλώνει πρός αὐτούς τήν ἀγάπη του ἀλλά καί τήν ἀνησυχία του γιά τή σωτηρία τους. Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης 

Σελὶς 4η

8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμος, μέ τήν ἰδιότητα τοῦ Προέδρου τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, ἀπέστειλε, μέ καθυστέρησιν ἑνός ἔτους, ἐπιστολήν πρός τόν Ἀρχιμανδρίτην Σαράντην Σαράντον διά τόν ΑΜΚΑ, ἐνῶ ὁ Ἀρχιμανδρίτης τοῦ εἶχεν ἀποστείλει τήν 17ην Ἰουνίου 2010 ἐπιστολήν, διά τῆς ὁποίας ἐζήτει τόσον ἀπό τόν ἴδιον ὅσον καί ἀπό τήν Ἱεραρχίαν νά λάβουν θέσιν διά τήν «Κάρταν τοῦ Πολίτου». Ἡ στάσις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου «ἀπογοήτευσε» τόν Ἀρχ. π. Σαράντην Σαράντον, ἀλλά καί τόν ἐνεδυνάμωσε διά τήν συνέχισιν τοῦ ἀγῶνος ἐναντίον τοῦ Ἀντιχρίστου. Ὁ ἀγών τοῦ πατρός Σαράντου ἔχει ἀπήχησιν εἰς μεγάλα «στρώματα» Ὀρθοδόξων πιστῶν, εἰς πολλάς Ἱ. Μονάς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀλλά καί ἐκτός αὐτοῦ, εἰς λαϊκούς καί εἰς ὡρισμένους κληρικούς. Ὁ Ἀρχιμανδρίτης ἀπήντησεν εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον διά νέας ἐπιστολῆς. Αὕτη ἀπεστάλη τήν Παρασκευήν 17ην Σεπτεμβρίου καί ἔχει ὡς ἀκολούθως:

G Ἄν δέν ἀντιδράσωμεν ὑγιῶς, ἡ τύχη μας θά εἶναι προδιαγεγραμμένη: Ἀπώλεια, ἀπώλεια μαζί μέ τήν οἰκονομικήν, τοῦ θεανθρωπίνου πολιτισμοῦ μας, τῆς παιδείας μας, τῆς Παραδόσεώς μας καί τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας μας
ἡ Ἀποκάλυψη, ἔτσι καί ἀλλιῶς θά συμβοῦν καί ὅτι ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά κάνουμε τίποτα. Ὑπονοοῦν ὅτι δέν θά ἀποφύγουμε τό σφράγισμα, ἐνῷ τό ἀντίθετο συμβαίνει. Αὐτονόητη ἀλλά καί συγκεκριμένη εἶναι ἡ σύσταση νά μή σφραγισθοῦμε ἀπό τόν Ἀντίχριστο. Ταπεινῶς φρονοῦμε, ὅτι δέν θά διαθέτει χρόνο καί ὑπομονή «αὐτοπροσώπως» ὁ ἴδιος νά σφραγίσει μέ τό χάραγμά του ὅλους τούς ἀνθρώπους. Τά ὄργανά του ἤ λίγο πρίν ἤ ἀσφαλῶς καί μετά τήν ἐγκατάστασή του θά κινητοποιηθοῦν γιά νά χαράξουν πάντας τούς κατοικοῦντας τό πρόσωπο τῆς γῆς. Τά σημεῖα τῶν καιρῶν τά ἔχουμε. Ὁ καιρός τῆς ἀποστασίας εἶναι δεδομένος. Ἤδη τό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο μέ ἀπόφασή του ἐγκρίνει ὡς ἔγκυρους τούς γάμους τῶν ὁμοφυλοφίλων. Τά ἀνθρώπινα δικαιώματα, ὅπως τά ὁρίζει καί τό Σύνταγμα τῶν Ἑλλήνων καί τό Εὐρωπαϊκό, κατάφωρα καταπατῶνται. Ὁ πολίτης ἀντιμετωπίζεται ὡς ἐχθρός τοῦ κράτους καί φορολογεῖται βάναυσα καί θά φορολογεῖται ἀβάσταχτα. Οἱ ἐργαζόμενοι ἀπολύονται ἀπό τίς ἐργασίες τους. Τά διαζύγια πολλαπλασιάζονται ἀφήνοντας τά παιδιά κατʼ οὐσίαν ἀπροστάτευτα. Τά ναρκωτικά διακινούμενα ἄνετα σκορπίζουν τό θάνατο. Οἱ γυναῖκες μας καί τά κορίτσια μας πειθαναγκαζόμενες ἀπό τόν ἄμβωνα τῆς Νέας Ἐποχῆς, τήν τηλεόραση, ξεγυμνώνονται, προκαλοῦν καί ἐκπορνεύονται συμπαρασύροντας στήν ἀπώλεια τούς ἐπίσης ἐπιρρεπεῖς στήν ἁμαρτία ἄνδρες. Διεξάγονται πόλεμοι ἀπό τό διευθυντήριο τῆς Νέας Ἐποχῆς (Σερβία, Ἀφγανιστάν, Ἰράκ, Συρία, Παλαιστίνη) χωρίς σοβαρές αἰτιάσεις. Ποιές ἄλλες ἀποδείξεις χρειάζονται, ὅτι τό Μυστήριο τῆς ἀνομίας τελεσιουργεῖται κορυφούμενο, ὅπως τό ἐννοεῖ καί τό περιγράφει καί ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη, τοῦ μαθητῆ πού ποτέ δέν ἐγκατέλειψε τόν Κύριο;

Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΕΠΕΛΑΥΝΕΙ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΕ. Η Ι. ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΝΑ ΛΑΒΗ ΘΕΣΙΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΤΑΝ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΟΥ

Νέα ἐπιστολή τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Σαράντη Σαράντου εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον

Η ΑΓΙΑ ΧΡΥΣΗ

ΝΕΑΝΙΚΑ
Στήν ἐποχή μας, φίλοι, δίνεται μεγάλη σημασία στούς προοδευτικούς. Ὁ λόγος μονάχα γιʼ αὐτούς γίνεται. Αὐτοί προβάλλονται. Αὐτοί εἶναι τό πρότυπο. Κι αὐτοί εἶναι ἐκεῖνοι πού φαίνονται. Οἱ «προοδευτικοί μαθητές», οἱ «προοδευτικοί καθηγητές», οἱ «προοδευτικοί πολιτικοί», τά «προοδευτικά κόμματα», οἱ «προοδευτικές δυνάμεις», τά «προοδευτικά κινήματα»! Ἔτσι, γιά νά μή ὑστερήσει κανείς σʼ αὐτό τό ἀξίωμα ἤ τό χειρότερο γιά νά μή μείνει πίσω καί χαρακτηριστεῖ ὡς συντηρητικός, προβαίνει σʼ ὁτιδήποτε. Μιμεῖται καί πιθηκίζει κάθε συμπεριφορά. Ἀδιαφορεῖ γιά τήν ἀλήθεια. Γίνεται ἕνα μέ τόν ὄχλο! Κι ἀκόμη. Κάθε τί πραγματικά ὀπισθοδρομικό, ἀπηρχαιωμένο, σάπιο, πού μυρίζει μούχλα, κάθε τί ἁμαρτωλό καί τιποτένιο, βάζει τήν ταμπέλα τοῦ «προοδευτικοῦ» κι ὅλα πιά βαίνουν καλῶς. Δηλαδή, ὄχι μόνον αὐτό προχωρεῖ ἀπαρατήρητο, ἀλλά καί υἱοθετεῖται καί ἀγκαλιάζεται πλέον ἀπʼ ὅλους, ἐπειδή αὐτοαποκαλεῖται «προοδευτικό» καί πρός χάριν τοῦ… προοδευτισμοῦ στόν ὁποῖο λέει ὅτι ἀνήκει! Καί κάνει καί τοῦτο τό σημαντικό ἀκόμη. Εἰρωνεύεται καί στιγματίζει ὅ,τι δέν ἀνήκει σʼ αὐτό, κάθε τί ἀληθινό καί πραγματικά μεγάλο. Ἀλλά τί εἶναι «πρόοδος»; Ἄν καί ὅλοι καταλαβαίνουμε τή λέξη, ὡστόσο ἀξίζει νά δοῦμε τί λέει τό λεξικό. «Πρόοδος σημαίνει ἐξέλιξη πρός τά μπροστά, προκοπή». Εἶναι, λοιπόν, σαφῶς ἡ ἐξέλιξη πρός τό καλύτερο. Προέρχεται ἀπʼ τό ρῆμα «προοδεύω» πού σημαίνει ἐπίσης: «Προχωρῶ μπροστά, βελτιώνομαι ἀδιάκοπα, γίνομαι καλύτερος, προάγομαι». Κι ἄν θελήσουμε νά ἐμβαθύνουμε στό νόημα τούτων τῶν λέξεων, πού προσδιορίζουν τήν πρόοδο, θά καταλήξουμε σʼ αὐτό τό συμπέρασμα. Πώς ἡ «προοδευτική κίνηση» δέν εἶναι τόσο ὁριζόντια, ὅσο κάθετη. Εἶναι κίνηση κατακόρυφη πρός τό ἀνώτερο, τό ὑψηλότερο, τό πραγματικά καλύτερο. Εἶναι ἄνοδος, ἀνάταση, ἀνύψωση. Εἶναι πορεία πρός τήν ἁγιότητα. Πρός Ἐκεῖνον πού ἵσταται ὑπεράνω ὅλων, τόν Θεό. Ὁπότε ποιός εἶναι ὁ ἀληθινά προοδευτικός; Ἀσφαλῶς αὐτός πού ἔχει ὡς σκοπό τῆς ζωῆς του, κι ἀγωνίζεται ἀκατάπαυστα γιʼ αὐτό, νά κάνει τόν ἑαυτό του καί τούς ἄλλους καθημερινά καλύτερους. Τελειότερους. Ἁγιώτερους. Ἑπομένως σέ καμιά περίπτωση δέν σημαίνει, πώς ὅ,τι εἶναι ἤ παρουσιάζεται ὡς σημερινό καί σύγχρονο εἶναι παράλληλα καί προοδευτικό ἤ πώς ὅ,τι παλιό, εἶναι μή προοδευτικό, συντηρητικό, ἀπορριπτέο. Αὐτό πού προέχει εἶναι, ποιά κατεύθυνση ἀκολουθεῖ, σέ ποιά πορεία βρίσκεται. Πρός τά πάνω, πρός τό καλύτερο καί τό ἁγιώτερο ἤ πρός τά κάτω, τό χειρότερο καί τό ἁμαρτωλό; Γιατί, ναί, ἔχει κι

Εἴμαστε προοδευτικοί;

«Μακαριώτατε, Ἀσπάζομαι εὐλαβῶς τήν Δεξιάν Σας. Ἔλαβα τήν ἀπαντητική Σας ἐπιστολή στίς 6-9-2010, πού εἶχε συνταχθεῖ τῇ 27ῃ Ἰουλίου 2010. Ἐκφράζετε εὐχαριστία, γιατί Σᾶς ἐνημερώνω περί ΑΜΚΑ. Ἡ περί ΑΜΚΑ ἐπιστολή μου ἐστάλη στή Σεπτή Μακαριότητά Σας πρό ἑνός ἔτους. Ἡ νέα ἐπιστολή μου Σᾶς ἐστάλη μέ ἡμερομηνία 17-06-2010 διά τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καί Ὠρωποῦ μέ θέμα “Ἡ ἠλεκτρονική Κάρτα τοῦ Πολίτη”. Ἐπιτρεπόταν ἡ Ἱερά Σύνοδος νά ἀπαντήσει μέ πέντε σειρές εὐτελίζοντας τό περί ΑΜΚΑ θέμα; Ὡς ἐσχατολογικό θέμα ἀπαιτεῖ ὑπεύθυνη Συνοδική, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι τοποθέτηση καί ὄχι τήν ἀπάντηση Ἐπιτροπῆς. Τό βιβλίο τῆς Ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως ἐδόθη στόν ἠγαπημένο μαθητή τοῦ Κυρίου, τόν Ἰωάννη διʼ Ἀγγέλου, ὥστε ἡ μαρτυρία του νά εἶναι ἀδιάψευστη. Καθίσταται ἔτσι γνωστό καί στόν πνευματικό κόσμο τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων καί Ἀρχαγγέλων καί δέν μπορεῖ κανένα ἀπό τά λογικά ὄντα, τούς ἀνθρώπους καί τούς Ἀγγέλους, νά ἀμφισβητήσουν τήν Ἁγιοπνευματική καί Χριστοκεντρική ἀξιοπιστία του. Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός μᾶς διαφωτίζει γιά τά μέλλοντα συμβαίνειν ἐν τοῖς ἐσχάτοις ὄχι ἁπλῶς γιά νά γνωρίζουμε ἐμεῖς οἱ χριστιανοί περισσότερα ἀπό τούς ἀπίστους, ἀλλά ἐγκύρως πληροφορημένοι καί συνεπῶς ἑτοιμασμένοι, νά τοποθετηθοῦμε… Κάποιοι ἀφελῶς καί ἐπιπολαίως διατείνονται ὅτι αὐτά, πού γράφει
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 3ης ΣΕΛ.

ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἀπάντηση - τοποθέτηση θά ἀνακουφίσει καί θά προσανατολίσει τό Χριστεπώνυμο πλήρωμα. Δέν θά πρέπει ἡ Ἱερά Σύνοδος, ἡ Μητέρα μας Ἐκκλησία νά πεῖ μιά κουβέντα, ἕνα Λόγο ἑρμηνευτικό, ποιμαντικό μέ βάση τά τεκταινόμενα καί ὅλα τά σχετικά ἁγιογραφικά κείμενα; Δέν εἶναι δυνατόν ἕνας ἐκ τῶν ἀρίστων καί πεπαιδευμένων γραμματέων τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἤ ἕνας ἐκ τῶν Ἱεραρχῶν μας νά πάρει εὐλογία καί νά συγκεντρώσει ὅλα τά Ἁγιογραφικά χωρία τῆς Παλαιᾶς καί τῆς Καινῆς Διαθήκης μαζί μέ τά τῆς Ἀποκαλύψεως καί νά μᾶς δώσουν μιά ἔγκυρη γραμμή πλεύσεως ἐν μέσῳ κρίσεως; Ὁ θεοφώτιστος Γέροντας Παΐσιος ἔλεγε ὅτι κάποιοι πνευματικοί θά φασκιώνουν τά πνευματικά τους παιδιά, ὅπως φάσκιωναν παλαιότερα προστατευτικά τά μωρά, καί θά τά ἀποτρέπουν ἀπό ἐσχατολογικούς προβληματισμούς. Ἤδη ὄχι μόνο αὐτό συμβαίνει, ἀλλά καί ἄλλα χειρότερα προερχόμενα ἀπό χώρους αἱρετικούς, τούς ἀναρίθμητους τῆς Νέας Ἐποχῆς καί πλανοῦν τούς ἀδαεῖς. Τό ἱερό βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως ἀναφέρει, ὅτι τό ρεῦμα τοῦ Ἀντιχρίστου θά πασχίσει νά παρασύρει μαζί του “εἰ δυνατόν καί τούς ἐκλεκτούς”. Κατά τό πρόσφατο παρελθόν ἡ Ἱερά Σύνοδος εἶχε ἀποτρέψει τόν κίνδυνο ἐκδόσεως ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων. Καί τώρα πού τά πράγματα καί φαίνονται καί εἶναι σοβαρά καί ἐπικίνδυνα ἡ μητέρα μας Ἐκκλησία, ἡ Ἁγία Ὀρθοδοξία μας, θά πρέπει νά διαφωτίσει τά τέκνα της, ἀλλιῶς καθένας θά πορεύεται κατά τό δοκοῦν ἀνεξάρτητα, αὐτόνομα, ἄλλοι ὁδηγούμενοι στήν ἀπώλεια καί ἄλλοι στό Ἱερό Μαρτύριο. Δέν ἔχουν τήν πρώτη εὐθύνη γιά τά παραπάνω οἱ σεπτοί Ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος; Γιατί τά πάντα νά μή λειτουργοῦν, ὅπως ἄριστα θεσμοθετημένα λειτουργοῦν μέσα στήν Ἐκκλησία μας; Πάντα “εὐσχημόνως καί κατά τάξιν” μέ ἐκκλησιαστική εὐλογία νά γίνονται πρός οἰκοδομήν τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας μέ κεφαλή τόν Χριστό μας καί μέ συναγωνιστές ἐν Χριστῷ τά μύρια πρόσωπα τῶν ἐν Χριστῷ ἀγωνιζομένων πιστῶν. Δέν ἐχθρευόμαστε ἐμεῖς, Μακαριώτατε, τούς ἄρχοντές μας, μολονότι ἡ δική τους συμπεριφορά δέν εἶναι φιλίας καί πρόνοιας πρός τόν Ἕλληνα πολίτη. Προσευχόμαστε μέ ἀκακία ὁ Κύριος νά τούς φωτίσει νά ἐννοήσουν ποιά χώρα κυβερνοῦν, ποιά πνευματική περιουσία τριῶν, τεσσάρων ἤ πέντε χιλιάδων χρόνων διαχειρίζονται εἴτε τό καταλαβαίνουν εἴτε ὄχι. Δέν ἐνθυμοῦνται ἴσως τίς θυσίες τῶν ἐθνομαρτύρων καί τῶν χιλιάδων μαρτύρων, πού μέ τά ἄχραντα αἵματά τους πότισαν τή γῆ μας, οἰκουμένη καί μή, καί μᾶς τήν παρέδωσαν ἐλεύθερη, ἔνδοξη, “διδάσκαλον καί ὀφθαλμόν τῆς οἰκουμένης” κατά τόν Ἅγιο τοῦ αἰώνα μας, τόν Ἅγιο Νεκτάριο. Ὅμως, ἄν τούς ἀγαπᾶμε (τούς ἄρχοντές μας) πρέπει μέ τήν καλή χριστιανική ὁμολογία μας, πού στηρίζεται ἀκλόνητα στό θεόπνευστο ἱερό βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως καί ὄχι μόνο, νά τούς ζητήσουμε νά μή μᾶς παραδώσουν μέσῳ τῆς ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης ἀμαχητί στό παγκόσμιο κράτος τοῦ Ἀντιχρίστου. Ὅπως ἐπείσθησαν κατά τό παρελθόν, πρό εἰκοσαετίας περίπου οἱ ἄρχοντές μας καί ἀνέβαλαν τό χρόνο τῆς ἐκδόσεως ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων, ἔτσι καί τώρα νά τούς ἐνημερώσουμε καί μέ ἐπιχειρήματα ἐκ τῆς ἱστορίας, ἀλλά καί μέ σύγχρονα, νά τούς δηλώσουμε, ὅτι δέν συμφωνοῦμε τώρα ἐν μέσῳ οἰκονομικῆς κρίσεως νά φυλακίσουμε τόν Ἕλληνα πολίτη στήν ἠλεκτρονική φυλακή. Ὅταν συνέλθουμε ἀπό τήν οἰκονομική κρίση, μέ νηφαλιότητα καί περισσότερη ὡριμότητα μποροῦμε νά ξαναδοῦμε τό θέμα τῶν ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων. Ἄν δέν ἀντιδράσουμε ὑγιῶς τώρα, ἄμεσα, ἡρωικά, ἡ τύχη μας θά εἶναι προδιαγεγραμμένη: Ἀπώλεια, ἀπώλεια μαζί μέ τήν οἰκονομική, ἀπώλεια τοῦ θεανθρωπίνου πολιτισμοῦ μας, τῆς παιδείας μας, τῆς ὑψηλῆς ἐθνικῆς μας παραδόσεως καί διακύβευση τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας μας. Μετά τοῦ ἐν Χριστῷ προσήκοντος σεβασμοῦ ἐλάχιστος ἐν πρεσβυτέροις Ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος ἐφημέριος Ἱ. Ναοῦ Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου».

Ρώτησαν τόν διάσημο χορογράφο Μπενουά Σουάν Πουφέ, «τί εἶναι γιά σᾶς μοντέρνο καί προοδευτικό σήμερα;». Κι ἐκεῖνος ἔδωσε τούτη τήν καταπληκτική ἀπάντηση, πού ἄφησε ἐμβρόντητο τόν δημοσιογράφο: «Αὐτό πού δέν γερνᾶ, ἐκεῖνο τό ἔξοχο πού δέν μπορεῖ νά Ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος» μέ τά «Νεανικά Ζητήματα» ἀπευθύνεται εἰς τούς νέους καί τούς προσκαλεῖ ὅπως στείλουν τάς ἐρωτήσεις των διά σύγχρονα θέματα καί προβληματισμούς τους εἰς τό ἠλεκτρονικόν μας ταχυδρομεῖον (orthotyp@otenet.gr), μέσω ΦΑΞ (210.8136981) ἤ μέσῳ ἀλληλογραφίας (Θησέως 25, 14671 Νέα ᾿Ερυθραία).

αὐτή τήν κατεύθυνση ἡ ἀνθρώπινη πορεία.

ΖΗΤΗΜΑΤΑ

* * *

Τὴν 13ην Ὀκτωβρίου ἑορτάζομεν τὴν μνήμην τῆς Ἁγίας Χρυσῆς Νεομάρτυρος Μογλενῶν (Β.Δ. Μακεδονία). Κατὰ τὸ ἔτος 1795, μεληδὸν κατακοπεῖσα, τελειοῦται. Εἰκὼν ἐκ τοῦ Ἁγιογραφικοῦ οἴκου τῶν Παχωμαίων.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 3ης ΣΕΛ.

Δέν ἔχει εὐθύνη ἡ Ἱεραρχία;

Τά σημεῖα τῶν καιρῶν

Ἀπό 1ης Ἰανουαρίου 2011 θά ἀρχίσει νά κυκλοφορεῖ ἡ ἠλεκτρονική Κάρτα τοῦ Πολίτη. Χωρίς αὐτήν ὁ πολίτης δέν θά μπορεῖ νά ἔχει καμία σχέση μέ τή χώρα του, τό κράτος του, τίς ὑπηρεσίες του, τίς τράπεζες, ἀγορές, πωλήσεις, ἀσφάλεια, κίνηση. Θά μπορεῖ νά ἔχει πρόσβαση σʼ ὁλόκληρο τό φάσμα τῆς ζωῆς, ὅταν ἀποδεχθεῖ τήν ἠλεκτρονική διακυβέρνηση, πού οἱ πάντες γνωρίζουν, ὅτι ὅλο αὐτό τό σύστημα λειτουργεῖ μέ βασικό κωδικό τόν ἀριθμό 666, τό δυσώνυμο ἀριθμό τοῦ Ἀντιχρίστου. Τό ὀρθόδοξο ποίμνιο περιμένει Λόγο ἀληθείας καί Λόγο παρηγορίας ἀπό τή Μητέρα Ἐκκλησία, τό Μακαριώτατο καί τήν περί Αὐτόν Σύνοδο τῶν Ἁγίων Ἀρχιερέων. Μία πολύ παραστατικά ὄχι μόνο τήν ἀπόρριψη τῶν χλιαρῶν χριστιανῶν, ἀλλά καί τήν ἀπέχθεια τοῦ Χριστοῦ πρός τήν χλιαρότητά τους. Καί χρησιμοποιεῖται πολύ εὔστοχα ἡ μεταφορά τῆς εἰκόνος τοῦ ἐμετοῦ, διότι ὄντως τό χλιαρό νερό προξενεῖ ἐμετό καί τό συνιστοῦν μέχρι σήμερα οἱ γιατροί γιά πλύσεις στομάχου. Ἡ χλιαρή, χωρίς ζῆλο πίστη, πού λαμβάνει ὑπ᾽ ὄψη τό φρόνημα τῆς σάρκας, τοῦ ἐγώ, καί προσέχει πάντοτε νά μή δυσαρεστεῖ τόν κόσμο καί τά καπρίτσια του, μπορεῖ ἀπό τούς ἀνθρώπους νά ἐξιδανικεύεται καί νά καλεῖται σύνεση ἤ μετριοπάθεια, ἀλλά στόν Χριστό προκαλεῖ ναυτία. Ἀηδιάζει, ὅπως ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι τοῦ πρόσφεραν θυσίες χωρίς ζῆλο καί τούς ἔλεγε μέ τό στόμα τοῦ Ἠσαΐα· «Σιχαίνομαι τίς θυσίες σας» (Ἠσ. 1,13). Ὄχι ὅτι οἱ Ἰσραηλίτες εἶχαν προσφέρει ποτέ βρώμικες θυσίες, ἀλλά διότι μαζί μέ τήν λατρεία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ συνδύαζαν καί τήν λατρεία τῶν εἰδώλων καί μαζί μέ τίς θυσίες στούς ψεύτικους θεούς ἔκαναν καί θυσίες στόν ἀληθινό Θεό, νομίζοντας ὅτι ἔτσι τόν καλοπιάνουν. Αὐτό ἀκριβῶς ὅμως τόν ἐρεθίζει καί τόν ἐξοργίζει. Ἔτσι ἐδῶ ὁ Κύριος ἀηδιάζει ἀπό τούς χριστιανούς τῆς Λαοδίκειας. Ὅταν τούς πῆρε μέσα του ἦταν ζεστοί. Τώρα πού ἔγιναν χλιαροί, δέν μπορεῖ νά τούς κρατήσει· θά τούς ξεράσει ἀπό τό στόμα του. Αὐτό σημαίνει ὅτι θά τούς ἀποκόψει τελείως καί μέ βδελυγμία ἀπό τό σῶμα του, ἀπό τήν ᾽Εκκλησία, ἀπό τήν αἰώνια ζωή, θά τούς καταστήσει ξένους καί σιχαμένους. Οἱ πατέρες, μάλιστα, ἐξηγοῦν τόν ἐμετό ὑπενθυμίζοντας τόν καταδικαστικό λόγο τοῦ Κυρίου· «Πορεύεσθε ἀπ᾽ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι» (Ματθ. 25,41). Ἡ ἀπειλή εἶναι πολύ σκληρή, ἀλλά ἀφήνει χῶρο γιά τήν ἐλπίδα, καθώς ἡ πραγματοποίησή της τοποθετεῖται στό μέλλον· «μέλλω σε ἐμέσαι». Ὑπάρχει ἕνα χρονικό διάστημα, στό ὁποῖο ὅλα μποροῦν νά ἀλλάξουν.

Ἡ Κάρτα τοῦ Πολίτου

τέρημα ἀπό τούς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου, δέν τόν ἀνέχεται. «Ὄφελον ψυχρός ἦς ἤ ζεστός», λέει καί μᾶς ἀφήνει κατάπληκτους νά ἐννοήσουμε ὅτι προτιμᾶ ἀκόμη καί τόν ψυχρό παρά τόν χλιαρό! Ὁ λόγος ὅμως εἶναι εὐνόητος. Ἐνῶ στά ἔργα ἡ μεσότητα εἶναι καλή, στήν πίστη, πράγματι, ἡ χλιαρότητα εἶναι ἡ χειρότερη περίπτωση. Διότι, ὅπως ἀποδεικνύει ἀδυσώπητα ἡ ἱστορία, πολλοί ψυχροί, ἁμαρτωλοί καί ἀδιάφοροι μετανόησαν καί ἔγιναν ἅγιοι, ἐνῶ σπάνια χλιαροί αἰσθάνονται τήν ἀνάγκη τῆς μετανοίας. Στήν οὐσία οἱ μεγαλύτεροι ἄπιστοι εἶναι οἱ χλιαροί, διότι αὐτοί, ἐνῶ γνώρισαν τόν Χριστό, ἀρνοῦνται τήν δύναμή του, δέν ἐμπιστεύονται στήν χάρη του καί ζητοῦν νά τά ἔχουν καλά καί μέ τόν κόσμο. Οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας εἶναι οἱ χλιαροί, διότι κινοῦνται καί στό στρατόπεδο τοῦ κόσμου. Ὁ Κύριος ὅμως εἶναι ἀπόλυτος στό θέμα τῆς πίστεως καί οἱ μαθηταί διασώζουν τήν παράδοση αὐτή. Δέν μποροῦμε νά ἀκρωτηριάζουμε τό εὐαγγέλιο, διότι καί ἐλάχιστο νά χάσει ἀπό τό μύνημά του, παύει νά εἶναι εὐαγγέλιο. Οὔτε μποροῦμε νά ἀναμιγνύουμε εὐαγγέλιο καί κόσμο καί νά βγάζουμε μέσο ὅρο, διότι τότε δέν ἔχουμε εὐαγγέλιο. «Μή γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις», κηρύττει ὁ ἀπόστολος Παῦλος.

ΟΙ ΧΛΙΑΡΟΙ

Οἱ Λαοδικεῖς χριστιανοί εἶχαν συμβιβάσει τά ἀσυμβίβαστα, γι᾽ αὐτό ὁ Κύριος τούς ἀπορρίπτει· «Οὕτως ὅτι χλιαρός εἶ, καί οὔτε ζεστός οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου». Ἡ ἀηδιαστική εἰκόνα τοῦ ἐμετοῦ ἐκφράζει

Ἀπειλή ἐμετοῦ

Προσέφερον πρὸς ἐνίσχυσιν τοῦ «Ο.Τ.» εἰς ΕΥΡΩ»:

Ὁ «Ο.Τ.» εὐχαριστεῖ θερ µῶς τοὺς εὐγενεῖς δωρητὰς καὶ εὔχεται, ὅ ως ὁ Κύριος χαρίσῃ αὐτοῖς ἀντὶ τῶν ἐ ιγείων τὰ ἐ ουράνια.

Ἀνώνυμος, 1000,00. Ἁρμόδιος Μῶρος, Ἅγ. Στέφανος, 100,00. Ἀριστέα Μέγα, 50,00. Βασιλικὴ Γιαννούλα, 50,00.

Ἡμερήσια προσκυνηματική ἐκδρομή τοῦ Συλλόγου Ἀποπερατώσεως Ἱ. Ν. Ἁγ. Διονυσίου Διονύσου 30 Ὀκτωβρίου εἰς τήν Φθιώτιδα

– Ἀναχώρησις 07.00 ἀπό τό Δημαρχεῖο Διονύσου (Ἅγιος Γεώργιος) – Εἰς τό μετόχι τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σινᾶ, Θεία Λειτουργία – Ἱερά Μονή Ἁγίου Γεωργίου Μαλεσίνα, Ἑσπερινός Πληροφορίες καί δηλώσεις συμμετοχῆς κον Ἀλέξανδρον Καλλιγέρην Τηλ. 210.8150245 καί 6945.988013 Τιμή συμμετοχῆς 25 εὐρώ

τητα, τό DNA, καί ὡς ἀποτέλεσμα χημικῶν διεργασιῶν). Ἡ Ε. δέχεται, ἔτσι, ὅτι ὁ ἄνθρωπος λειτουργεῖ λίγο-πολύ νομοτελειακά, ὅπως τά ζῶα, ἡ δέ ἐλευθερία ἐπιλογῆς, πού ἔχει, εἶναι προϊόν τοῦ ἐξελιγμένου ἐγκεφάλου του, ὁ ὁποῖος τοῦ παρέχει καί μία πιό ἐξελιγμένη λογική. Ὅμως, εἰς τήν πραγματικότητα, ἡ διαφορά τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τά ζῶα εἶναι τεράστια, ὅπως ἀνεφέρθη παραπάνω. Καί, αὐτή, γιά μᾶς, εἶναι μία ἐπί πλέον ἀπόδειξις ὅτι δέν προερχόμεθα ἀπό τά ζῶα. Ἀποτέλεσμα, τώρα, αὐτῆς τῆς ὡς ἄνω θεωρήσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν Ε. εἶναι νά καταβάλλεται σήμερα προσπάθεια ἀπό τήν Ε. νά χαρτογραφηθῆ ὁ ἀνθρώπινος ἐγκέφαλος γιά νά ἀνιχνευθοῦν καί ἐντοπισθοῦν τά κέντρα τοῦ αὐτεξουσίου, τῶν συναισθημάτων, τῆς μνήμης, τῶν σκέψεων, τοῦ λόγου, κλπ., τά ὁποῖα, βέβαια, δέν πρόκειται νά εὑρεθοῦν εἰς τόν ἐγκέφαλον, ἁπλούστατα διότι δέν εὑρίσκονται εἰς τόν ἐγκέφαλον, ἀλλά εἰς τήν ψυχήν τοῦ ἀνθρώπου. Ἀπόδειξις τούτου, εἶναι τό ὅτι, μετά τόν βιολογικό θάνατο τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ψυχή του διατηρεῖ τά πάντα, ὅλα ὅσα εἶχε ὁ ἄνθρωπος πρό τοῦ θανάτου του. Μετά θάνατον, ὁ ἄνθρωπος διατηρεῖ καί τήν προσωπικότητά του, καί τήν μνήμη του, πλήρως, καί τά συναισθήματά του. Αὐτό τό γνωρίζομε ἀπό τήν ἴδια τήν μαρτυρία τῆς ψυχῆς, μετά θάνατον, κατά τήν κοινή μαρτυρία ὅλων ὅσων ἐνεφανίσθησαν μετά θάνατον εἰς τούς ζῶντες καί ἀπεκάλυψαν τήν κατάστασιν τῆς ψυχῆς των πέραν τοῦ τάφου. Πῶς ἐμφανίζονται εἰς τούς ζῶντες ἀνθρώπους οἱ κεκοιμημένοι Ἅγιοι καί διαλέγονται μαζί τους; Ποιός ὁμιλεῖ, ἀφοῦ τό σῶμα τοῦ Ἁγίου εἶναι εἰς τόν τάφον; Ἀσφαλῶς, ἡ ψυχή τοῦ Ἁγίου. Ἀλλά, τό γνωρίζομε καί ἀπό μαρτυρίες ζώντων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι, κατά παραχώρησιν Θεοῦ, εἶχαν ἐξωσωματική ἐμπειρία περί τῆς ὑπάρξεως τῆς ψυχῆς τους. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού βγῆκαν πρός στιγμήν ἀπό τό σῶμα τους, πού πέθαναν δηλ. γιά λίγο, καί εἶδαν τό σῶμα τους νεκρό, ὅπως τό ἔβλεπαν καί οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι γύρω τους. Καί, μετά ἀπό λίγο, ἐπανῆλθαν εἰς τό σῶμα τους, τό ὁποῖο ἔκειτο νεκρό, καί συνέχισαν νά ζοῦν. Πῶς ἀνεστήθη τό σῶμα τους καί ζωοποιήθηκε, ἀφοῦ πρίν λίγο ἔκειτο νεκρό; Ἀσφαλῶς, μέ τήν ζωοποιό δύναμι τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία πῆρε ἐντολή ἀπό τόν Θεό νά εἰσέλθη πάλιν εἰς τό σῶμα. Καί, ὅταν ἡ ψυχή τους εἶχε χωρισθῆ ἀπό τό σῶμα τους, μέ ποιό ὄργανο ἔβλεπαν τό σῶμα τους; Ἀσφαλῶς μέ τόν νοῦν, τήν ψυχή τους. Εἰς τήν Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν καταγραφῆ μαρτυρίες ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ʻεἶδανʼ τόν Παράδεισο καί τήν Κόλαση. Τέτοιοι ἄνθρωποι ὑπάρχουν καί σήμερα, ζῶντες. Καί ἐδῶ, πάλι πρόκειται γιά ἐξωσωματική ἐμπειρία, κατά τήν ὁποία ὅμως παίρνει ὁ ἄγγελος τοῦ ἀνθρώπου τήν ψυχή του, τήν στιγμή πού ὁ ἄνθρωπος κοιμᾶται, καί τήν πηγαίνει εἰς τόν τόπον τοῦ Παραδείσου ἤ τῆς Κολάσεως, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νά ἀποκτήση ἐμπειρία περί τῆς ἀληθείας τῶν καταστάσεων αὐτῶν. Μετά, ὁ ἄγγελος ἐπαναφέρει εἰς τό σῶμα τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου, καί, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ξυπνήση, διηγεῖται πράγματα ὄχι τοῦ κόσμου τούτου. Εἰς αὐτήν τήν περίπτωσιν, τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου δέν πεθαίνει, ἄν καί βγῆκε ἡ ψυχή του, ἀλλά συντηρεῖται εἰς τήν ζωήν, ὡς εἰς κῶμα, ἀπό τήν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ Ε., λοιπόν, ἐφ᾽ ὅσον δέν δέχεται ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀθάνατη ψυχή, ἡ ὁποία ζεῖ σάν αὐθυπό-

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

* * *

στατο κτίσμα καί μετά τόν βιολογικό θάνατο τοῦ σώματος, δέν μπορεῖ νά δεχθῆ σάν πηγή τῶν σκέψεων καί τῶν λογισμῶν τοῦ ἀνθρώπου κάτι ἄλλο ἔξω ἀπό τόν ἐγκέφαλο τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ Ε. νομίζει ὅτι ἡ πηγή τῶν σκέψεων τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ ἐγκέφαλος, ὅπως νομίζει ὅτι καί ἡ πηγή τῶν συναισθημάτων εἶναι ὁ ἐγκέφαλος. Ἐμεῖς, λέμε, ὅτι ἡ πηγή τῶν σκέψεων καί τῶν συναισθημάτων τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, καί συγκεκριμένα, τό κέντρο τῆς ψυχῆς του, ὁ νοῦς, καί ὄχι ὁ ἐγκέφαλος τοῦ ἀνθρώπου. Γιά τήν Ο.Α. τό κέντρο τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου εἶναι, ὅπως εἴπαμε, ὁ χῶρος τῆς φυσικῆς καρδιᾶς. Γιά τήν Ε. αὐτό τό κέντρο εἶναι ὁ χῶρος τοῦ ἐγκεφάλου. Αὐτό διδάσκουν ἡ Ψυχολογία καί ἡ Ἰατρική. Καί ἐδῶ εὑρίσκεται τό ἄλλο μέγα χάσμα μεταξύ τῆς Ε. καί τῆς Ο. Α. Ἡ Ε., λοιπόν, μιλᾶ γιά ψυχή, ἀλλά ἐννοεῖ τήν ψυχική ἐνέργεια τοῦ ἐγκεφάλου, ἡ ὁποία, φυσικά, παύει μέ τόν βιολογικό θάνατο τοῦ ἀνθρώπου. Γι᾽ αὐτό, καί ἡ Ε. δέν δέχεται ὕπαρξι ψυχῆς, ὡς αὐθυποστάτου ὀντότητος, μετά τόν βιολογικό θάνατο τοῦ ἀνθρώπου, ὄχι μόνο ἐπειδή ἡ ἐνέργεια τοῦ ἐγκεφάλου παύει νά ὑπάρχη μετά τόν βιολογικό θάνατο τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί ἐπειδή ἡ Ε. δέν μπορεῖ νά ἀνιχνεύση, μέ ἐπιστημονικά ὄργανα, τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, εἴτε πρίν τόν βιολογικό του θάνατο, εἴτε μετά. Εἶναι ἔτσι καταδικασμένη νά ἔχη ἐσφαλμένη εἰκόνα καί ἀντίληψι περί τῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου. Ἐμεῖς, πιστεύομε, ἐπειδή γνωρίζει ἡ Ἐκκλησία ὅτι ὁ Θεός κτίζει, δημιουργεῖ, τήν ψυχή τοῦ κάθε ἀνθρώπου κατά τήν στιγμή τῆς συλλήψεως τοῦ ἀνθρώπου εἰς τήν μήτρα τῆς μητέρας του, ἀγνώστως καί ἀρρήτως, ἐπειδή ἐνεργεῖ ἡ ἄκτιστη δύναμις τοῦ Θεοῦ, καί ὅτι αὐτή ἡ ψυχή εἶναι ἄρρηκτα δεμένη μέ τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, τό ὁποῖο καί ζωοποιεῖ. Ὁ βιολογικός θάνατος, κατά τόν ὁποῖο συμβαίνει βίαιος χωρισμός ψυχῆς καί σώματος, εἶναι μία ἀφύσικη κατάστασις γιά τόν ἄνθρωπο. Γι᾽ αὐτό, καί ὁ Θεός θά ξαναδώση τό σῶμα εἰς τούς νεκρούς κατά τήν μέλλουσαν κοινήν Ἀνάστασιν τῶν σωμάτων τῶν νεκρῶν. Ἡ ζωή εἰς τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου ὀφείλεται εἰς τήν ὕπαρξι τῆς ψυχῆς του. Ἐάν ἡ ψυχή ἀποχωρισθῆ ἀπό τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, πρᾶγμα πού συμβαίνει κατά τήν στιγμήν τοῦ βιολογικοῦ θανάτου, τότε τό σῶμα νεκροῦται, πεθαίνει. Ὅταν ὁ Χριστός ἀνέστησε ἄνθρωπο, ἐπανέφερε τήν ψυχή εἰς τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου καί τό σῶμα ἀνεστήθη. Ἡ Ε. δέν μπορεῖ νά ἑρμηνεύση πῶς γίνεται μία ἀνάστασις ἑνός νεκροῦ σώματος, ἀφοῦ δέν δέχεται ὕπαρξι ψυχῆς εἰς τόν ἄνθρωπο. Ἀναστάσεις, ὅμως, νεκρῶν σωμάτων εἶναι ἕνα ἀδιαμφισβήτητο γεγονός μέσα εἰς τήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ψυχή, λοιπόν, ζωοποιεῖ καί συντηρεῖ ζωντανό τό σῶμα τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Ἡ ἴδια ἡ ψυχή ζωοποιεῖται ἀπό τήν Χάρη, τήν ἐνέργεια, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δηλ., ζωή τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ζωή τοῦ σώματος εἶναι ἡ ψυχή. Φεύγει ἡ Χάρις ἀπό τήν ψυχή; Ἀρρωσταίνει ἡ ψυχή καί νεκρώνεται. Φεύγει ἡ ψυχή ἀπό τό σῶμα; Τό σῶμα πεθαίνει. Αὐτά συμβαίνουν εἰς τόν ἄνθρωπο. Αὐτά, κατεγράφησαν κατά παράκλησιν τῆς δούλης τοῦ Θεοῦ Βασιλικῆς. Ἔγραφον ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τήν 10ην Αὐγ. 2010 Δαμασκηνός μοναχός Ἁγιορείτης

τό ἀγγίξει ὁ χρόνος». Ὑπέροχο! Γιατί εἶναι αὐτό πού διαρκεῖ, ἐκεῖνο πού κατορθώνει νά μένει. Ἐκεῖνο πού δοκιμάζεται μέ τίς κατά καιρούς ἀπόψεις, τίς ἰδέες, τά κινήματα καί τίς ἐπαναστάσεις κι ὅμως τά ἀντιπαρέρχεται ὅλα, τά ὑπερβαίνει, γιά ἕνα καί μόνο λόγο. Γιατί ἀξίζει πραγματικά. Αὐτό μᾶς δένει τελικά μέ τίς ἀνυπέρβλητες διαχρονικές ἀξίες καί τήν παράδοση. Ὁπότε αὐτό εἶναι τό ἀληθινά προοδευτικό, δηλαδή τό αἰώνιο! Παραστατικά θά μπορούσαμε νά παρομοιάσουμε τή σύγχυση, πού ἐπικρατεῖ σήμερα στήν ἔννοια τῆς προόδου, μʼ ἕνα τραῖνο. Τό ὁποῖο μπορεῖ νά πηγαίνει καί μπροστά καί πίσω ἀνάλογα μέ τό σημεῖο, στό ὁποῖο βρίσκεται ἡ μηχανή! Ἤ νά πηγαίνει ταυτόχρονα καί μπροστά καί πίσω, ἄν οἱ ἐπιβάτες του κάθονται παράλληλα ἤ ἀντίθετα μέ τή φορά του! Ἄν δηλαδή αὐτοί κάθονται μέ τήν πλάτη στόν ὁδηγό, τότε νομίζουν ὅτι τό τραῖνο πηγαίνει πρός τά πίσω. Ἄν ὅμως κάθονται στά καθίσματα, πού τόν ἔχουν μπροστά τους, τότε ἡ ἐντύπωσή τους εἶναι πώς πηγαίνουν μπροστά! Ἄς δοῦμε κι ἄλλα παραδείγματα. Πολλά λαχανικά, ὅπως τίς τομάτες, τίς τρώγαμε μόνο κάθε καλοκαίρι. Μοσχομύριζαν, ἦταν γευστικότατες καί ὑγιεινές. Ἦταν ὅμως λίγες καί δέν ἔφταναν γιά ὅλους. Ἦρθε ὅμως ἡ τεχνολογία κι ἐξασφάλισε τομάτες γιά ὅλο τόν χρόνο, μεγάλες, ὁμοιόμορφες, κατακόκκινες καί σέ ὅσες ποσότητες θέλουμε. Αὐτό ὀνομάστηκε πρόοδος! Ἀπʼ τήν ἄλλη εἶναι ἄοσμες, ἄγευστες καί διαμορφωμένες μέ φυτοφάρμακα καί μέ ἀπροσδιόριστες συνέπειες στήν ὑγεία μας. Καί τότε ἀνακαλύψαμε τά λεγόμενα βιολογικά προϊόντα, τά ὁποῖα παράγονται ὅπως παλαιότερα κι ἔχουν τά ἴδια ἀποτελέσματα ὅπως καί τότε. Ποιός, ὅμως, ἀμφισβητεῖ σήμερα ὅτι αὐτή ἡ ὀπισθοδρόμηση εἶναι… πρόοδος; Γιά τούς Ἀμερικανούς πρόοδος εἶναι ἡ ἔστω καί σταδιακή ἀπεξάρτηση ἀπʼ τά ἀντιβιοτικά φάρμακα, πού καταναλώνονται μέ τήν εὐκολία καραμέλας, γιά τούς Ἀφρικα-

νούς ὅμως πρόοδος καί σωτηρία πραγματική εἶναι νά μπορέσουν νά ἔχουν κάποια ἀπʼ αὐτά ἔστω καί ληγμένα! Ἐδῶ κι ἕναν αἰώνα πρόοδος ὑπῆρξε τό ὀκτάωρο ἐργασίας, τώρα σοῦ λέει ὅτι πρόοδος εἶναι ἡ ἀπορρύθμιση καί ἡ… ἐλαστικοποίησή του! Ἡ δωρεάν δημόσια παιδεία ἦταν κι αὐτή μεγάλη καί ἀναμφισβήτητη πρόοδος. Τώρα πρόοδος θεωρεῖται ἡ ἰδιωτική καί καλοπληρωμένη παιδεία καί βέβαια ὁ ἀνταγωνισμός τῶν ἐκπαιδευτηρίων γιά τίς «ἐπιτυχίες» καί τίς «πρωτιές»! Ἴδια κατάσταση καί στόν ἀθλητισμό, τήν πολιτική, τή δημοκρατία, τήν οἰκονομία, τήν πατρίδα, τήν ψυχαγωγία, τήν ἠθική, ἀκόμη δέ καί στήν ἴδια μας τήν Πίστη. Μιά κατάσταση πού θυμίζει τόν χορό τοῦ… ταγκό μέ τό ἕνα βῆμα πρός τά μπρός καί τά δύο πρός τά πίσω, μέ τόν ὁποῖο προσπαθοῦν νά μᾶς χορεύουν ὅλους σήμερα γιά νά μή πηγαίνουμε μέ τίποτα πρός τά ἄνω καί τά μεγάλα. Πρός τήν ἁγιότητα καί τόν Θεό. Ναί! Ὁ Χριστός, φίλοι, ἦρθε γιά νά μᾶς κάνει ἀληθινά προοδευτικούς! Νά μᾶς φέρει τήν πρόοδο. Τήν ἀνανέωση. Τήν ἁγιότητα. Τήν τελειότητα. Δέν τό παραδέχεστε; Τότε ἄς πάρουμε μερικά «προοδευτικά» συνθήματα τοῦ καιροῦ μας, κάποιων «προοδευτικῶν δυνάμεων». Ὅπως γιά τήν εἰρήνη, τήν ἰσότητα, τήν ἀδελφοσύνη, τήν ἐλευθερία, τήν κοινοκτημοσύνη. Ποιός πρῶτα τά διακήρυξε, μᾶς τά γνώρισε μέ τό ἴδιο Του τό παράδειγμα, τά πρόβαλε μοναδικά καί τά ἔκανε πράξη; Γιατί μπορεῖ νά τά διαβάζουμε σήμερα σέ κάποια πανό, ὅμως εἶναι σαφῶς γραμμένα στήν Αἰώνια Βίβλο, ἐδῶ καί 2.000 χρόνια τώρα! Κι ἄς πάρουμε, καί κάποια ἄλλα συνθήματα ἐπίσης «προοδευτικῶν κινημάτων». Γιά τήν ἀνηθικότητα, τή διαφθορά, τό γυμνισμό, τή «σεξουαλική ἀπελευθέρωση», τήν «ἐλεύθερη συμβίωση», τήν ὁμοφυλοφιλία, τίς ἐκτρώσεις κ.λπ. Τί σχέση μπορεῖ νά ἔχουν αὐτά μέ τήν ἀνύψωση, τό ἀνώτερο, τό μεγάλο, τό ἁγιώτερο, τήν τελείωση; Δέν μᾶς ὁδηγοῦν στήν κατάπτωση καί τή ζούγκλα; Κι ὅμως τά λέμε προοδευτικά! Εἶναι ἀντιληπτό πιά, πώς μόνον ἡ ἀρετή εἶναι ἡ πρόοδος. Πώς μόνο ἡ ἐνάρετη ζωή εἶναι ἡ κατʼ ἐξοχήν προοδευτική κίνηση. Καί ἡ ἁμαρτία εἶναι αὐτό πού λέμε ὀπισθοδρόμηση καί συντήρηση μέ τήν κακή ἔννοια. Κατά συνέπεια δέ, προοδευτικοί εἶναι οἱ ἐνάρετοι, οἱ «ἁγιαζόμενοι ἡμέρα τήν ἡμέρα». Ναί! Ἔτσι ὄχι μόνο ἀποδίδουμε σωστά τό νόημα τῶν ἐννοιῶν καί συμφωνοῦμε ἀπόλυτα μέ τό λεξικό, ἀλλά πραγματικά διατυπώνουμε καί τήν ἀλήθεια. Γιʼ αὐτό καί σέ τούτη τήν κατηγορία τῶν προοδευτικῶν θέλουμε πάση θυσία νʼ ἀνήκουμε. Δηλαδή τῶν ἐναρέτων… Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

* * *

Ἡ Ὑπ. Παιδείας κ.Ἄννα Διαμαντοπούλου ζήτησε νὰ καταργηθεῖ τὸ ἄρθρο 17, τὸ ὁποῖο δίδει τὴν δυνατότητα, ἡ ἐκπαίδευση τῶν Ἑλλήνων Βορειοηπειρωτῶν μέχρι τὴν 9η τάξη νὰ πραγματοποιεῖται, σὲ ποσοστὸ 75%, στὴν Ἑλληνικὴ γλώσσα. Ἡ Ὑπουργὸς ζήτησε ἡ διδακτέα ὕλη στὰ σχολεῖα τῆς Ἑλληνικῆς μειονότητας τῆς Ἀλβανίας νὰ καθοριστεῖ σὲ 50% στὰ Ἑλληνικὰ καὶ 50% στὰ Ἀλβανικά. Οἱ Ἕλληνες Βορειοηπειρῶτες ἀποροῦν, πὼς ἡ Ὑπουργὸς καταργεῖ τὴν ἐν λόγῳ ὁδηγία (ἄρθρο), ἡ ὁποία ἐφαρμόστηκε στὴν Ἀλβανία μετὰ ἀπὸ τιτάνιο ἀγώνα, ποὺ ἔδωσαν δάσκαλοι, μαθητές, γονεῖς μὲ πρωτοστάτη τὴν ὀργάνωση τῆς «Ὁμόνοιας». Μάλιστα, οἱ μαθητὲς καὶ οἱ δάσκαλοι ὑπέστησαν βία, πρόστιμα καὶ διώξεις ἀπὸ τοὺς Ἀλβανούς, στὴν προσπάθειά τους νὰ ἐφαρμοστεῖ ἡ ὁδηγία. Οἱ Ἕλληνες Βορειοηπειρῶτες ἀναρωτιοῦνται μήπως ἡ Ὑπ. Παιδείας μὲ τὴν ἀπόφαση αὐτὴ προσπαθεῖ νὰ ἀποφύγει τὴν ὑποχρέωση ἐκτύπωσης κάποιων ἑκατοντάδων σχολικῶν βιβλίων γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ μειονότητα, ποὺ τὸ Ὑπ. Παιδείας δεσμεύτηκε νὰ πραγματοποιεῖ (ἐπὶ Νέας Δημοκρατίας). (Πληροφορίες ἀπὸ borioipirotis.blogspot.com) Ἀσθενεῖς καὶ ἐργαζόμενοι τοῦ Ἀντικαρκινικοῦ Θεαγένειου Νοσοκομείου κατήγγειλαν ὅτι μὲ ἐντολὴ τοῦ Διοικητῆ πραγματοποιήθηκε ἀποκαθήλωση θρησκευτικῶν εἰκόνων ἀπὸ τοὺς διαδρόμους τοῦ Νοσοκομείου καὶ ἀπὸ τοὺς θαλάμους τῶν ἀσθενῶν. Ἡ Πρόεδρος τοῦ Σωματείου ἐργαζομένων δήλωσε ὅτι ἡ ἐνέργεια τοῦ Διοικητῆ ἔγινε στὰ πλαίσια κοινοτικῆς ὁδηγίας, ὡστόσο καὶ ἄλλες ὁδηγίες τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου, ὑπὲρ τοῦ προσωπικοῦ –σημείωσε– δὲν ἐφαρμόζονται. Ὁ ἴδιος ὁ Διοικητὴς Ἀρ. Μουσιώνης δήλωσε, πώς ἦταν δική του ἀπόφαση καὶ ὅτι τὸ θέαμα μὲ τὶς εἰκόνες στοὺς διαδρόμους ἦταν ἀντιαισθητικό. Σημείωσε ὡστόσο, ὅτι οἱ εἰκόνες δὲν ἀφαιρέθηκαν ἀπὸ τοὺς θαλάμους τῶν ἀσθενῶν. (Πληροφορίες ἀπὸ «Μακεδονία»

Ἡ Ὑπ. Παιδείας μειώνει τὰ Ἑλληνικὰ μαθήματα εἰς τὴν Βόρειον Ἤπειρον

(28.9.2010), aktines.blogspot.com)

Τὸ Πατριαρχεῖο Βουλγαρίας ἐφέτος, ὅπως καὶ πέρυσι, δὲν ἀπέστειλε ἐκπροσώπους στὴν συνεδρίαση τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς διαλόγου Ὀρθοδόξων Παπικῶν στὴ Βιέννη (20-26.9.2010). Ἡ Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας ἀντιστέκεται στὴν οἰκουμενιστικὴ γραμμή, ποὺ ἀκολουθοῦν ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκ κλησίες καὶ ἐκπροσωποῦνται ἀπὸ πρόσωπα γνωστὰ γιὰ τὶς φιλοπαπικές τους ἀντιλήψεις. Παράλληλα τὴν 24η Σεπτεμβρίου ἐ.ἔ. οἱ καμπάνες, ὅλων τῶν ἱερῶν ναῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Βουλγαρίας σήμαναν γιὰ ἕνα τέταρτο (12:00-12:15) γιὰ μία Χριστιανικὴ Παιδεία, ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ ἐκπαίδευση. Προηγήθηκε σχετικὴ ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου (20.9.2010). Στὴν ἀνακοίνωσή του τὸ Πατριαρχεῖο Βουλγαρίας ἀνέφερε ὅτι ὁ καθημερινὸς ἄρτος, ὁ ὁποῖος χρειαζόμαστε δὲν εἶναι μόνο ὑλικός, ἀλλὰ καὶ πνευματικός. (Πληροφορίες –σχόλιο ἀπὸ thriskeftika.blogspot.com, aktines.blogspot.com)

Ἀγρυπνᾶ τὸ Πατριαρχεῖον Βουλγαρίας

Τοῦ κ. Ἀντ. Καλογήρου

ἐθνικὲς διατάξεις ἐφαρμογῆς τῆς Ὁδηγίας γιὰ τὴν προστασία τῶν φυσικῶν προσώπων ἔναντι τῆς ἐπεξεργασίας δεδομένων προσωπικοῦ χαρακτήρα καὶ τῆς ἐλεύθερης κυκλοφορίας τῶν δεδομένων αὐτῶν». Ἐπιπλέον, ὁ ἁρμόδιος ἐπίτροπος Φορολογίας καὶ Τελωνειακῆς Ἕνωσης Algirdas Semeta σημείωσε, πὼς προκύπτουν ἐρωτήματα, ἂν τὸ σύστημα αὐτὸ συμμορφώνεται μὲ τὶς ἀρχὲς τῆς ἀνάγκης καὶ τῆς ἀναλογικότητας ὡς πρὸς τὸν στόχο, δεδομένου ὅτι θὰ ἐπιτρέπεται στὶς φορολογικὲς ἀρχὲς νὰ ἔχουν πρόσβαση καὶ ἐπεξεργασία προσωπικῶν δεδομένων. (Πληροφορίες ἀπὸ www.capital.gr, news247.gr)

Ἀποκαθήλωσις ἱερῶν εἰκόνων εἰς Νοσοκομεῖον

Ἤδη ἡ Κυβέρνηση μέσω τοῦ Ὑπ. Οἰκονομικῶν ἀνακοίνωσε τὴν ἔκδοση «ἔξυπνης ἠλεκτρονικῆς κάρτας» γιὰ τοὺς φορολογούμενους. Ἡ «ἔξυπνη κάρτα» μὲ bar code θὰ φέρει τὰ προσωπικὰ στοιχεῖα κάθε πολίτη καὶ θὰ συνδέεται μὲ τὶς τράπεζες καὶ τὴν γενικὴ γραμματεία πληροφοριακῶν συστημάτων. Δία τῆς κάρτας αὐτῆς τὸ Ὑπ. Οἰκονομικῶν θὰ ἔχει τὴν πλήρη εἰκόνα τῆς συναλλακτικῆς συμπεριφορᾶς τοῦ πολίτη, ἐνῶ θὰ περιοριστεῖ καὶ ἡ κυκλοφορία τοῦ ρευστοῦ χρήματος. Ὡστόσο, σὲ ἐπίσημη ἀπάντηση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς σὲ ἐρώτηση, ποὺ ὑπέβαλε ὁ Εὐρωβουλευτὴς (Ν.Δ.) Κ. Παπούκης ἐπισημαίνεται ὅτι «ἡ χρήση ἀτομικῶν καρτῶν μὲ γραμμωτὸ κωδικὸ συνεπάγεται τὴν ἐπεξεργασία τῶν προσωπικῶν δεδομένων τῶν καταναλωτῶν, κάτι, ποὺ ὑπόκειται στὶς

«Νέα Ἐποχὴ» μὲ «Ἔξυπνη κάρτα» ἀπὸ τὸ Ὑπ. Οἰκονομικῶν

Μήνυμα ἀπηύθυνε πρὸς τοὺς μουσουλμάνους, γιὰ μία ἀκόμη φορά ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας κ. Θεόδωρος ὁ Β΄ μὲ ἀφορμὴ τὴν ἑορτὴ τοῦ Ραμαζανιοῦ. Σὲ αὐτὸ ὁ Πατριάρχης «ἐκφράζει τὶς ἐγκάρδιες καὶ συγχαρητήριες εὐχές του πρὸς τοὺς ἀγαπητοὺς μουσουλμάνους…», ἐνῶ εὔχεται «ἡ ἐφετινὴ ἑορτὴ νὰ δώσει σὲ ὅλους τούς πολίτες τῆς Νειλοχώρας, ἀνεξαρτήτως θρησκευτικῆς ταυτότητας, τὴν εὐκαιρία νὰ ἀπευθύνουν προσευχὴ παρακλητικὴ πρὸς τὴν ὑπέρτατη πηγὴ ἀγάπης καὶ σοφίας, τὸν Ἕνα καὶ Μοναδικὸ Θεό…». Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ «Ἕνας καὶ Μοναδικὸς Θεός»; Ὁ Τριαδικὸς Θεὸς τῶν Χριστιανῶν ἢ ὁ Ἀλλὰχ τῶν Μουσουλμάνων; Πότε ἐπιτέλους θὰ σταματήσει ἡ διαθρησκειακὴ σύγχυση ποὺ προσπαθεῖ νὰ οἰκοδομήσει «πνευματικὲς» σχέσεις μεταξὺ Χριστιανῶν καὶ Μουσουλμάνων ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ μονοθεϊσμοῦ τῶν θρησκειῶν; Δὲν ἀντιλαμβάνεται ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας ὅτι εἶναι ἀδύνατον νὰ ὑπάρξει ἐν ἀληθείᾳ ἀληθινὴ, κοινὴ προσευχὴ Χριστιανῶν καὶ Μουσουλμάνων; (Πληροφορίες ἀπὸ thriskeftika. blogspot.com)

Μήνυμα τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας διὰ τό… ραμαζάνι

Μπορεῖς νὰ βοηθήσης κι᾿ ἐσὺ τὸν πνευματικὸν ἀγῶνα τοῦ «᾿Ορθοδόξου Τύπου», ἂν θελή σης. Γράψε κι᾿ ἐσὺ ἕνα ΝΕΟΝ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΗΝ. 

8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010

Σελὶς 5η

Πρὸς τὸν Οἰκουμενιστὴν «Πατριάρχην» κον Βαρθολομαῖον καὶ πρὸς ὅλους τοὺς ἀδελφούς του συνεργάτας τῆς νέας τάξεως πραγμάτων, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, εἰς τοὺς ἁπανταχοῦ παροικοῦντας τῇ Οἰκουμένῃ.

Ἀνοικτὴ ἐπιστολή

Ὁμολογία πίστεως ὀρθοδόξου Ἄρχοντος Τελευταῖα διαβάσαμε στὸν ἠλεκτρονικὸ τύπο, τὴν ἀκόλουθη εἴδηση: «Ὁ πρόεδρος τῆς Ρωσικῆς Ὁμοσπονδίας, κ. Ντιμίτρι Μεντβέντεφ ἐξέπληξε τοὺς πάντες, ὅταν στὸ Ἀμερικάνικο τηλεοπτικὸ δίκτυο (ABC) δήλωσε ὅτι ἡ ζωή του ἄλλαξε ῥιζικά, ἀφότου ἀσπάσθηκε τὴν ὀρθοδοξία, καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὸ ἀποκρύψω, πιστεύω, εἶναι καλὸ γιὰ μένα, γιατὶ ἀπὸ τότε ἡ ζωή μου ἔχει ἀλλάξει!… Δὲν μιλᾶς ποτὲ δυνατὰ γιὰ κάτι τέτοιο, γιατὶ τὰ θρησκευτικὰ αἰσθήματα πρέπει νὰ μένουν κάπου βαθιά μέσα σου… Ὅταν κάποιος ἐπιδεικνύεται γι᾽ αὐτό, δὲν εἶναι εἰλικρινής. Τὸ κάνει γιὰ δημόσιες σχέσεις καὶ γιὰ αὐτοπροβολή… Ἐρωτηθεὶς ὁ πρόεδρος Ντιμίτρι, γιατὶ μπῆκε στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μεταξὺ ἄλλων, τόνισε: Ἔνιωσα ὅτι βαθιὰ μέσα στὴν ψυχή μου ἔχω ἀνάγκη, καὶ διὰ τοῦτο ἔνιωσα τὴν ἐπιθυμία ἐσωτερικὰ νὰ τὸ κάνω, καὶ βλέπω, πὼς ἡ ζωή μου βιωτεύει μέσα σ᾽ ἕνα καινούργιο καὶ μυστηριώδη κόσμον, χαρᾶς καὶ εὐτυχίας, ποὺ ἀλλοῦ δὲν ὑπάρχει… Διὰ τοῦτο, αὐτὸ ποὺ ζητοῦσα, τὸ βρῆκα, καὶ δι᾽ αὐτό, ἐτάχθηκα στὴν Ἁγία Ὀρθοδοξία, ποὺ εἶνε ὁ θησαυρός, τῆς παρούσης καὶ μελλούσης ζωῆς…» (῾Ρομφαία 14–4– 10). Κατάπληξη, ἀλλὰ καὶ συγκίνηση βαθιὰ προξενεῖ ἡ ἀπροσδόκητη –γιὰ τοὺς πολλοὺς– ἡ ὁμολογία ὀρθοδόξου πίστεως τοῦ «νεοφανοῦς ἀστέρος» τῆς ῾Ρωσικῆς πολιτικῆς ἡγεσίας, τόσο διὰ τὴν ἁπλότητα τῆς διατυπώσεως, ὅσον καὶ πολὺ περισσότερον, γιὰ τὸ οὐσιαστικὸ περιεχόμενό της… «Ἐγὼ στὰ 23 χρόνια μου αἰσθάνθηκα ὅτι τὸ εἶχα ἀνάγκη καὶ ἀναζητοῦσα πάντα αὐτὴ τὴν εὐκαιρία, καὶ ὁ Θεός, μοῦ τὴν ἔδωσε…». Ἂς προσθέσουμε ἐμεῖς, τὸ ὅτι 6 μῆνες περίπου πρὶν ἀπὸ τὴν ἄνοδό του στὴν ἐξουσία, εἶχε ἐπισκεφθεῖ ἀθόρυβα τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου πραγματοποίησε εὐλαβικὸ προσκύνημα, χωρὶς νὰ γίνη φανερὸ στὰ Μ.Μ.Ε.… («Ο ΣΩΤΗΡ», 1–7–2010). Νὰ δοξάζουμε τὸν φιλάνθρωπο Θεό, γιατὶ στὶς ἡμέρες μας ποὺ κυριαρχεῖ ἡ ξηρασία τῆς ἀποστασίας, μᾶς χαρίζει δροσερὲς ῥιπὲς πνευματικῆς ἀνατάσεως καὶ βιωματικῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Νὰ τὸν δοξάζουμε ἀκόμη, διότι ὕστερα ἀπὸ 70 χρόνια σκληροῦ διωγμοῦ, τῆς χριστιανικῆς ὀρθοδόξου πίστεως, στὴ μεγάλη χώρα τοῦ βορρᾶ, ἀπὸ τὸ ἀθεϊστικὸ σοβιετικὸ καθεστώς, ἀναδεικνύει ὁ Θεὸς κορυφαίους πολιτικοὺς ἄρχοντες μὲ βαθιὰ ὀρθόδοξη πίστη, καὶ σεβασμὸ στὶς χριστιανικὲς ἅγιες παραδόσεις τοῦ λαοῦ. Ἂς παραδειγματισθοῦν ἀνάλογα, καὶ ὅσοι δικοί μας πολιτικοὶ θέλουν νὰ μᾶς γυρίσουν ἕνα αἰῶνα πίσω μὲ τὶς κατὰ καιροὺς ἐνέργειές τους, σὲ καίρια ζητήματα, ποὺ ἀντιστρατεύονται τὴν ἑλληνορθόδοξη ἱερὰ παράδοσή μας… Ἂς παραδειγματισθοῦν: πρῶτος ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, (Γράψε ὀρθότερον, Οἰκουμενιστὴς) ὁ κ. Βαρθολομαῖος. Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερο ἔγκλημα ποὺ διέπραξε, ποὺ σκανδάλισε, καὶ σκανδαλίζει, μυριάδες ψυχῶν ὀρθοδόξων, «ὑπὲρ ὧν Χριστὸς ἀπέθανεν ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ…». Μᾶς ἔφερε στὴν Ἁγίαν πόλιν, τὸν λύκον τῆς Τοσκάνης, μὲ ἔνδυμα προβάτου, μὲ τὰ σατανικά του κέρατα, τὸν ἀντίχριστον, λεγόμενον, πάπαν ὁμόφρονά του… κρῖμα… Δεύτερος, ὁ ἀπελθὼν Χριστόδουλος, μᾶς τὸν ἔφερε στὴν Ἀθήνα στὴν πόλιν, τῶν Ἁγίων Ὀρθοδόξων ἱεραρχῶν: Διονυσίου καὶ Ἱεροθέου καὶ πολλῶν ἄλλων Ἁγίων, ποὺ ἐκείνη τὴ μαύρη μέρα, ἔπρεπε οἱ καμπάνες ὅλων τῶν ἐκκλησιῶν τῆς ὀρθοδοξίας, νὰ ἠχήσουν πένθιμα καὶ οἱ Σημαῖες μεσίστιες νὰ στηθοῦν, εἰς ἔνδειξιν τοῦ μεγάλου κακοῦ!… Ὦ, π. Χριστόδουλε, τὶ θὰ ἀπολογηθῆς τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῆς κρίσεως; ἐμεῖς δεόμεθα, νὰ σὲ συγχωρέσῃ ὁ Θεός!… Τρίτος. Κύριος ὑπεύθυνος ὁ Κύπρου Χρυσόστομος· τὸν ἔφερε ἐπισήμως, τὸ 2009 τὸν Ὀκτώβριο μὲ σκοπὸν νὰ τοῦ ἀναγνωρίσουν τὸ πρωτεῖον του· ὅμως οἱ ὀρθόδοξοι

τοῦ ᾽δωσαν γερὸ μάθημα… Προσφάτως, πάλιν τὸν ἐκάλεσε καὶ τὸν ἐδέχθη μετὰ μεγάλης ἐπισημότητος, ποὺ δὲν περιγράφεται… Καὶ ἱκανοποίησεν τὸν Βεελζεβούλ… καὶ πανηγυρίζει μὲ τὴν παρέα του στὴ αἱματωβαμένη Κύπρο, ἐπάνω στὰ μνημεῖα τῶν Κυπρίων, ἡρώων ἀδελφῶν μας ἀγωνιστῶν… Θὰ ἦταν παράληψις νὰ μὴ ἀναφέρω μετὰ λύπης καὶ μερικοὺς Ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀπεδείχθησαν ἐπίορκοι τοῦ ἀνωτάτου Ἀξιώματός των, ποὺ ὁ Κύριος τοὺς ἐτίμησεν τῇ ἡμέρᾳ τῆς χειροτονίας των… Πρῶτος καὶ φανατικὸς ἀδελφὸς τοῦ πάπα ὁ Σύρου Δωρόθεος, μετὰ ὁ Βόλου Ἰγνάτιος, ὁ Μεσσηνίας Χρυσόστομος κ.λπ.… Εἶναι πολλοὶ οἱ προσκείμενοι Ἱεράρχες, ἀλλὰ δὲν τολμοῦν πρὸς τὸ παρὸν νὰ φανερωθοῦν διὰ λόγους πολλούς. Ἀλλὰ τοῦτο εἶναι τὸ ἀξιολύπητον περίεργον: Ὁ Μελέτιος, ποὺ διεκρίνετο γιὰ τὸ Ὀρθόδοξον φρόνημά του, ἔπεσε ἀπὸ τὰ ὕψη, ποὺ τὸν ἀνέβασε ὁ Παράκλητος Θεός. Διότι μὲ τὸν τρόπον, ποὺ φανερώνει τελευταίως, δὲν τὸ περιμέναμε ποτέ, νὰ ἰδοῦμε καὶ νὰ ἀκούσουμε αὐτά, ποὺ δημοσιεύονται εἰς βάρος του, μὲ τὰ ὅσα τοῦ καταγγέλλονται… Τί ἔπαθες π. Μελέτιε; Γιατὶ ἐσκοτίσθης ἀπὸ τὸ διαβολικὸν πνεῦμα τῆς νέας ἐποχῆς; Γιὰ ποιὸ λόγο καταδέχτηκες νὰ μιμηθῆς, ἐσὺ ἕνας Ὀρθόδοξος Ἱεράρχης, τοὺς διαδόχους τῶν μασόνων, ῾Ράλλη, Παπανούτσου καὶ πολλῶν ἄλλων ὁμοφρονούντων… οἱ ὁποῖοι, κατεκρεούργησαν τὴν ὡραιότερη γλῶσσα τοῦ κόσμου, ποὺ τὴν θαύμασαν ὅλοι οἱ σοφοὶ τοῦ κόσμου καὶ τὴν μιμοῦνται μέσῳ τῶν αἰώνων, καὶ τὴν κατέστησαν ὁ Ράλλης μὲ τὴν μασονικὴν ὁμάδα του σὲ «μαλλιαρή»… «Ἕνεκα τούτου, μένουν τὰ παιδιά μας ἀγράμματα…». Καὶ σὺ π. Μελέτιε θέλεις νὰ κάνης τὸ ἴδιο, στὴν ἐκκλησία μὲ τοὺς νεωτεριστὲς συνεργάτες σου… Αὐτὸ εἶναι ἀδύνατο, δὲν μοντερνίζεται τὸ Εὐαγγέλιον, ὄχι! Οὔτε οἱ ἅγιες παραδόσεις καὶ τὰ ἱερὰ ἰδανικὰ ἀλλοιοῦνται!… Ὄχι!… μὴ τὰ βάζετε μὲ Ἐκεῖνον, ποὺ τὰ ἐδημιούργησεν καὶ τὰ ἔθεσεν εἰς τελείαν ἁρμονίαν καὶ τάξιν, αὐτά, δὲν δύναται οὐδείς νὰ τὰ μετατρέψῃ στὸν αἰῶνα… Μὲ αὐτὰ ποὺ ἔγραψα, σεβαστοί μου πατέρες, δὲν σᾶς ὑποτιμῶ οὔτε καὶ σᾶς κατηγορῶ, διότι δικαίωμα δὲν μοῦ παρέχεται νὰ γίνω ἐλεγκτὴς καὶ κατήγορος, ἀλλὰ πάσχει καὶ ὀδυνᾶται ἡ καρδία μου φρικτά, διὰ τὰ ὅσα σκάνδαλα, καὶ ὀλισθήματα, ποὺ θεωρούμενοι ὑμεῖς ὡς ἀνώτεροι πνευματικοὶ ἡγέτες δημιουργήσατε καὶ συνεχίζετε τὸ κακὸ μὲ τόση θρασύτητα καὶ ἀθεοσέβειαν. Ἐὰν πιστεύετε εἰς τὸν Θεόν, γιατὶ δὲν τὸν φοβᾶσθε; Ἐὰν δὲν τὸν πιστεύετε ὡς Θεόν, τότε γιατὶ νὰ κόπτεσθε τόσον πολὺ γιὰ τὴ νέα τάξι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Ἀφοῦ εἶστε Οἰκουμενισταί… Δὲν σᾶς ἀπομένει ἄλλο τί: ἢ θὰ πάρετε ὁριστικὴ καὶ ἡρωϊκὴ καὶ γενναίαν τὴν ἀπόφασιν τῆς Ἁγίας μετανοίας, ὅπερ ὁ Οὐρανὸς καὶ ἡ Γῆ θὰ πανηγυρίζουν!… ἢ θὰ πετάξετε τὸ ἁγιοτετιμημένο καὶ αἱματωμένο ῾Ρᾶσο. Περιχαρῶς καὶ περιλύπως διατελῶν: Περιχαρῶς μέν, διὰ τὴν ὁμολογίαν πίστεως, τοῦ Εὐσεβοῦς Ντιμίτρι, ῾Ρώσου ἡγέτου καὶ περιλύπως δὲ διὰ τὴν ἀσέβειαν τῶν λεγομένων ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων, οἱ ὁποῖοι, ἔγιναν ἀρνηταὶ καὶ ἀποστάται τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας καὶ ἠγάπησαν ὡς ἄλλοι «Δημάδες» τὸν νῦν αἰῶνα τὸν ἀπατεῶνα… Συγχαίρω τὸν εὐσεβέστατον καὶ ὀρθοδοξότατον Ντιμίτρι Μεντβέντεφ, ὁ Θεὸς νὰ τὸν ἁγιάζη αὐτὸν καὶ τὰ ἔργα του… ὡσαύτως, περίλυπος εἶναι ἡ ψυχή μου, διὰ τοὺς ἄρχοντας τῆς Ἐκκλησίας μας, καὶ τῆς Πατρίδος μας… Εὔχομαι καὶ δέομαι ὁ Κύριος νὰ τοὺς ἐλεήση… Ὁ ταπεινὸς εὐχέτης, ἐλάχιστος τῶν ἐλαχίστων Ἐλέῳ Θεοῦ, 90ὴς ἱερεὺς Γεώργιος Δ. Θεολογίτης Ἐν Ἀγρινίῳ σήμερον 8 Ἰουλίου, ἡμέρα Πέμπτη, μνήμη τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Προκοπίου καὶ τῶν 12 Γυναικῶν

«Καθημερινή» τῆς 17-8-2010. Ἀναφέρεται δέ στόν «πρώην πραξικοπηματία καί δικτάτορα Δημήτριο Ἰωαννίδη, ὁ ὁποῖος ἔφυγε (ἀπό τή ζωή) τόν Δεκαπενταύγουστο». Τό ὅτι «ὁ νεκρός δεδικαίωται», ὅμως, ἀναφέρεται στό ἄρθρο αὐτό ἐλλιπῶς καί λανθασμένως. Διότι τό ὀρθό καί πλῆρες εἶναι: «...ὁ γάρ ἀποθανῶν δεδικαίωται ἀπό τῆς ἁμαρτίας» (τοῦ Ἀπ. Παύλου πρός Ρωμ. στ΄, 7), τό ὁποῖο σημαίνει ὅτι «ὁ πεθαμένος καί νεκρός, δέν μπορεῖ πλέον νά ἐνεργεῖ ὁποιαδήποτε ἁμαρτία ἤ πράξη» (ἑρμηνεία καθ. Π. Τρεμπέλα). Δηλαδή, ὅσες ἁμαρτίες κάναμε, τίς κάναμε ὅσο ζούσαμε, χωρίς νά προσθέτουμε ἄλλες μετά θάνατον, ἀλλά καί δέν παίρνουμε «συγχωροχάρτι», ἐπειδή πεθάναμε. Αὐτά διδάσκει τό «Ὀρθόδοξο Δόγμα». Μετά τιμῆς Ἀθανάσιος Β. Ἀβραμίδης Καρδιολόγος, καθηγητής Παθολογίας Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

Κύριε Διευθυντά, Ὑπέρτατη δύναμη, ὁ Θεῖος νοῦς, πού δημιούργησε τό ἐγκαλλώπισμα τοῦ Σύμπαντος, πού ἁπλώνεται ὁλόγυρά μας. Τόν κόσμο αὐτόν, πού θεμελίωσε πάνω σέ ἀπαράβατους νόμους: ἕνας ἀπό τούς θεμελιώδεις καί πανδίκαιους νόμους εἶναι ὁ νόμος τῆς γέννησης καί τῆς φθορᾶς, ὁ νόμος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου. Μπροστά στό θάνατο λύγισαν ὅλοι οἱ μεγάλοι ἄνθρωποι τοῦ πνεύματος, ὅλοι οἱ μεγάλοι στρατηλάτες καί ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ὡς ἀληθινοί Χριστιανοί πιστεύουμε ὅτι ὁ θάνατος δέν εἶναι τό τέρμα τῆς ἐγκόσμιας ζωῆς, τό τέρμα τῆς ψυχῆς, ἀλλά τό κατώφλι μετάβασής της ἀπό ἕνα κόσμο γεμάτο ἀδυναμίες, ἁμαρτίες καί ἀδικίες, σ' ἕνα κόσμο γαλήνης, ἀταραξίας, εὐτυχίας στόν κόσμο τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἔσχατος σ' αὐτό τόν κόσμο γίνεται ὁ πρῶτος στήν ἄλλη ζωή. Ἀλησμόνητε καί ἀγαπητέ μας Ἅγιε Δέσποτα Αὐγουστῖνε γεννήθηκες, ἔζησες Χριστιανικά, δίδαξες τίς πανανθρώπινες ἀρετές σύμφωνα μέ τά διδάγματα τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης, λατρεύτηκες ἀπό τό εὐρύτερο ποίμνιό σου, γεμάτος ἀνθρωπιά καί τελείωσες τό βίο σου ὡς ἔπρεπε. Κύριε, δῶσε τόν ἄγγελό Σου γιά νά τόν χειραγωγήσει στόν τόπο ἀναψύξεως, ἐκεῖ ὅπου εἶναι τό ὕδωρ τῆς ἀναπαύσεως, δίπλα στούς κόλπους τῶν Ἁγίων Πατέρων. Σύ πού κατήργησες τή φλογερή ρομφαία καί χάρισες καί πάλι τόν Παράδεισο στόν ἄνθρωπο, πού σταυρώνεται μαζί Σου καί καταφεύγει στούς οἰκτιρμούς Σου. Μνήσθητι Κύριε ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου, τήν ψυχή τοῦ δούλου Σου. Γεώργιος Τσαλουχίδης Πρόεδρος Πανελλήνιας Ἕνωσης Ποντίων Ἀξιωματικῶν «Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης»

Εἰς μνήμην κυροῦ Αὐγουστίνου Καντιώτη

οἱ Πατέρες, εἶναι Τριαδικός. Εἶναι μία οὐσία, ἀλλά τρία πρόσωπα ἤ ὑποστάσεις. Αὐτό εἶναι ἕνα μυστήριο ἀκατανόητο στό νοῦ μας. Πώς ὁ Θεός εἶναι ἕνας καί συγχρόνως τρία πρόσωπα. Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὅταν μιλᾶ γιά τήν Ἁγία Τριάδα, λέγει νήστεψε, ἐξομολογήσου, προσευχήσου, κοινώνησε γιά νά σέ φωτίσει ὁ Θεός, ὅσο γίνεται, νά κατανοήσεις τό μυστήριο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἐπίσης ἡ Γραφή μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι τά πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος ἔχουν σχέσεις μεταξύ τους στήν ἐσωτερική ζωή τῆς θεότητας· ὁ Πατήρ γεννᾶ τόν Υἱό καί ἐκπορεύει τό Πνεῦμα τό Ἅγιο. Ὅταν λέμε γεννᾶ τόν Υἱό καί ἐκπορεύει τό Πνεῦμα οἱ λέξεις γέννηση καί ἐκπόρευση πρέπει νʼ ἀποφορτισθοῦν ἀπό κάθε ἀνθρώπινη σημασία καί προσέγγιση. Δέν πρέπει νά προσπαθοῦμε νά τίς κατανοήσουμε μέ ὅσα συμβαίνουν σέ μᾶς. Οἱ σχέσεις τῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος δέν εἶναι ἀνάλογες μέ αὐτές, πού ἰσχύουν στούς ἀνθρώπους. Ὁ Πατήρ εἶναι ἀγέννητος, πάντα πατέρας καί ποτέ υἱός, ἐνῶ οἱ ἄνθρωποι γεννηθήκανε καί πρίν γίνουν πατέρες ὑπῆρξαν υἱοί. Στούς ἀνθρώπους ὑπάρχει πάντοτε διαφορά ἡλικίας μεταξύ πατέρα καί υἱοῦ. Στόν Θεό ὅμως δέν συμβαίνουν αὐτά. Ὁ Πατήρ συνεχῶς καί ἀχρόνως γεννᾶ τόν Υἱό καί ἐκπορεύει τό Πνεῦμα τό Ἅγιο. Ἀνέκαθεν καί ἀχρόνως καί ἀϊδίως ὁ Υἱός καί τό Πνεῦμα συνυπάρχουν μέ τόν Πατέρα. Ἡ πατρότητα, ἡ γέννηση καί ἡ ἐκπόρευση εἶναι τρόποι ὑπάρξεως τῶν ὑποστάσεων ἤ τῶν προσώπων στόν Τριαδικό Θεό. Ἄν συγχέουμε τίς ἰδιότητες τῶν ὑποστάσεων, ὅπως συμβαίνει μέ τό Filioque, περιπίπτουμε στήν αἵρεση τοῦ Σαβελλιανισμοῦ, κατά τήν ὁποία ὁ Θεός ἐνεργεῖ ἄλλοτε ὡς Πατήρ, ἄλλοτε ὡς Υἱός καί ἄλλοτε ὡς Πνεῦμα. Λέγει ὁ Ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης «Πάντα ὅσα ἔχει ὁ Πατήρ, τοῦ Υἱοῦ ἔστι πλήν τῆς αἰτίας· πάντα δέ ὅσα τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Πνεύματος πλήν τῆς υἱότητος (Λόγος 34,10·P.G. 36,252 Α). Τό πρόσωπο τοῦ Πατρός καί ὄχι ἡ φύση εἶναι ἡ ἀρχή καί ἡ πηγή τῶν ἄλλων δύο προσώπων κατά τούς πατέρες τῆς Ἀνατολῆς. Οἱ βιβλικές ἐκφράσεις «Πνεῦμα Θεοῦ» καί «Πνεῦμα Υἱοῦ» φανερώνουν τήν ἑνότητα τῆς οὐσίας τῆς Τριάδος. Ἡ φράση τοῦ «Πιστεύω» «Πνεῦμα… τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόμενον» ἀποκαλύπτει τήν διάκριση τῶν ὑποστάσεων. Ἡ φράση « ʻἐκπορεύεταιʼ ἐκ τοῦ Πατρός διʼ Υἱοῦ», τήν ὁποίαν υἱοθέτησαν πολλοί πατέρες, γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἀνατολή δέν σημαίνει αἰτία, ἀλλά εἶναι σύνδεσμος ἐσωτερικῆς ἀλληλεξαρτήσεως καί ἑνότητας διά τίς ἐξωτερικές δράσεις καί ἀποστολές τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ στόν κόσμο. Ἡ ἁγία Γραφή ὅπως μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ Πατήρ γεννᾶ τόν Υἱό, ἔτσι μᾶς ἀποκαλύπτει καί ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐκπορεύεται ἀπό τόν Πατέρα. «Ὅταν δέ ἔλθη ὁ παράκλητος, ὅν ἐγώ πέμψω ὑμῖν παρά τοῦ πατρός, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὅ παρά τοῦ πατρός ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περί ἐμοῦ· (Ἰω. 15,26). Ἄν ἡ γέννηση τοῦ Υἱοῦ δέν πρέπει νά νοεῖται ἀνθρώπινα, ἡ ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος παραμένει ἐντελῶς ἀκατάληπτος. Ἡ ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συμβαίνει συνεχῶς καί ἀχρόνως, ὅπως καί ἡ γέννηση τοῦ Υἱοῦ. Πάντως στήν Γραφή εἶναι ξεκάθαρο ὅτι ἡ ἐκπόρευση δέν συγχέεται μέ τή γέννηση. Διότι ἄν συνέβαινε αὐτό θά ὑπῆρχαν στήν θεότητα δίδυμα ἀδέλφια. Οὔτε ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ Υἱοῦ τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὅπως δέχονται οἱ παπικοί. Ξεκάθαρα στό χωρίο, πού ἀναφέραμε, λέγεται ὅτι ὁ Χριστός πέμπει τόν Παράκλητον. Καί τόν πέμπει παρακαλώντας τόν Πατέρα νά τόν δώσει (Ἰω. 14,16). Ἄλλο ἐκπόρευση καί ἄλλο πέμψη. Ἡ ἐκπόρευση εἶναι ἄχρονη καθʼ ὑπόσταση ὕπαρξη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ πέμψη εἶναι χορηγία τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐν χρόνῳ, δηλαδή μετά τήν ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν λέμε κατά τήν Πεντηκοστή κατέβηκε τό Πνεῦμα, δέν ἐννοοῦμε ὅτι προηγουμένως δέν ὑπῆρχε, ἀλλά ὅτι τώρα δόθηκε ἡ δυνατότητα στόν ἄνθρωπο νά οἰκειωθεῖ τίς δωρεές του. Σέ κάθε ἐξωτερική της ἐνέργεια ἡ Ἁγία Τριάδα παρουσιάζεται ἀδιαίρετη καί ὁμοούσια. Ἐμφανίζει κοινή δράση, ἐνέργεια καί ἀλληλεξάρτηση. Υἱός καί Πνεῦμα ἀποστέλλουν ἀμοιβαία ἀλλήλους, ὅπως καί ὁ Πατέρας ἀποστέλλει αὐτούς. Ὅπως ὁ Χριστός πέμπει τό Πνεῦμα ἔτσι καί τό Πνεῦμα πέμπει τόν Χριστό στόν κόσμο καί στό δημόσιο κήρυγμά του. «…καί νῦν Κύριος ἀπέστειλέ με καί τό Πνεῦμα αὐτοῦ» (Ἠσ. 48,16). «Πνεῦμα Κυρίου ἐπʼ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με· εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με, ἰάσασθαι τούς συντετριμμένους τήν καρδίαν, κηρύξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καί τυφλοῖς ἀνάβλεψιν, ἀποστεῖλαι τεθραυσμένους ἐν ἀφέσει, κηρῦξαι ἐνιαυτόν Κυρίου δεκτόν» (Ἠσ. 6,1 καί Λκ. 4,18-19). Τό Πνεῦμα εἶναι αὐτό, πού πραγματοποίησε τήν ἐνσάρκωση τοῦ Χριστοῦ (Λκ. 1,35), τόν ἔχρισε ἐπίσημα στή βάπτιση (πρβλ. τόν τίτλο Χριστός ἤ Μεσσίας), τόν ὁδήγησε στήν ἔρημο νʼ ἀσκηθεῖ καί νά παλέψει μέ τόν σατανᾶ (Μάρκ. 1,12), τόν ἔστειλε κατά τήν μεταμόρφωση στήν «ἔξοδό» του, δηλαδή στή θυσία του καί στό θάνατό του (Λκ. 9,31). Καί μετά τήν Πεντηκοστή, ἐνῶ ἀποστέλλεται ἀπό τόν Υἱό, Ἐκεῖνο εἶναι πού θά φέρει τό κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ σʼ ὅλο τόν κόσμο καί κεῖνο εἶναι, πού θά μεταβάλει τόν ἄρτο καί οἶνο σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ, καθιστώντας τόν Χριστό μυστηριακά πάντοτε μαζί μας. Ἄν ὁ σκοπός τῆς ἐνσάρκωσης εἶναι ἡ ἀποστολή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ὁ σκοπός τῆς Πεντηκοστῆς εἶναι ἡ συνέχιση τῆς ἐνσάρκωσης τοῦ Χριστοῦ μέσα στήν Ἐκκλησία κατά τόν καθαγιασμό τῶν τιμίων δώρων στήν Θεία Εὐχαριστία, ὅπως προαναφέραμε. Ἄς εὐχαριστήσουμε καί ἄς δοξολογήσουμε τόν Τριαδικό Θεό, διότι μέσα στήν Ὀρθοδοξία διαφυλάχτηκε ἡ ὀρθή θεολογία περί Ἁγίας Τριάδος. www.pmeletios.com
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΑΙ ΕΣΦΑΛΜΕΝΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ… ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΝ
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

Γ΄. Ἡ ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

εὐθύνης ἔχουν καὶ αὐτοὶ ποὺ συνεορτάζουν, ἀδιαφορώντας γιὰ τὸ σκανδαλισμὸ τοῦ λαοῦ. Συμβαίνει ἀκόμα καὶ κάτι ἄλλο, ἐπίσης προκλητικὸ καὶ σκανδαλῶδες. Στὴν ὁμάδα τῶν Ἀρχιερέων, ποὺ πλαισιώνει τὸν ἑορτάζοντα Μητροπολίτη νὰ συμμετέχουν καὶ μερικοί, ποὺ ἔχουν καλὸ ὄνομα, γεγονὸς ποὺ μειώνει τὶς ἐντυπώσεις τοῦ λαοῦ γιὰ τὸ πρόσωπό τους. Σημειώνω ἕνα συγκεκριμένο περιστατικό. Ἕνας Ἀρχιερέας, σφοδρὸς ἀντιοικουμενιστὴς καὶ ἀντιπαπικός, συνευφραινόταν μὲ ἑορτάζοντα ἀδελφό του, ὁ ὁποῖος εἶναι γνωστός φιλοπαπικὸς καὶ οἰκουμενιστής! Ἡ φωτογραφία ἦταν ἀποκαρδιωτική. Καὶ τὸ συμπέρασμα ποὺ ἐγὼ ἔβγαλα εἶναι τὸ ἑξῆς: Οἱ ὅποιοι ἀγῶνες τοῦ πρώτου γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῆς Ὀρθοδοξίας ἔχουν σχετικὴ ἀξία. Ἴσως νὰ εἶναι καὶ ἀγῶνες προβολῆς καὶ ἐντυπωσιασμοῦ γιὰ μελλοντικὴ χρήση. Πρέπει νὰ εἴμαστε ἐπιφυλακτικοὶ στὰ ὅσα δηλώνουν μερικοὶ φιλόδοξοι Μητροπολίτες. Νὰ μὴ βιαζόμαστε νὰ τοὺς ἀνακηρύξουμε ἀρχηγοὺς σὲ πνευματικοὺς ἀγῶνες ὑπὲρ τῆς πίστεώς μας. Τὰ γεγονότα συχνὰ μᾶς ἀπογοητεύουν. Εὔχομαι τοῦτο τὸ ἄρθρο νὰ ἱκανοποιήσει πολλοὺς ἀδελφούς, ποὺ διαρκῶς σκανδαλίζονται ἀπὸ τὶς κοσμικὲς ἐκδηλώσεις γιὰ τὰ ὀνομαστήρια τῶν Μητροπολιτῶν καὶ θέλουν νὰ σταματήσουν. Προσωπικὰ δὲν πιστεύω ὅτι θὰ γίνει κάτι τέτοιο, γιατὶ τὸ κοσμικὸ καὶ φιλήδονο φρόνημα εἶναι βαθιὰ ριζωμένο στὶς καρδιὲς τῶν ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας μας.

ΤΑ ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ

Κύριε διευθυντά, «Τό ὅτι “ὁ νεκρός δεδικαίωται” εἶναι στή χώρα μας κάτι σάν δόγμα». Μέ τή φράση αὐτή ὁ Παναγῆς Γαλιατσάτος ἀρχίζει τό ἄρθρο του «Πῆρε στόν τάφο τά μυστικά τῆς προδοσίας», στήν

«Ὁ νεκρός δεδικαίωται»;

Ἀγαπητὲ κ. Σαμωνᾶ, Μὲ νωπὲς ἀκόμη τὶς ἀναμνήσεις ἀπὸ τὴν συνάντησή μας, ἡ ὁποία μοῦ χάρισε τὴν εὐκαιρία τῆς προσωπικῆς γνωριμίας μας, ἀλλὰ καὶ τὴν γνωριμία μὲ τὰ ἐκλεκτὰ μέλη τῆς συνάξεώς σας, πνευματικὰ τέκνα τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος π. Μάρκου, πνευματικοῦ προϊσταμένου τῆς «Π.Ο.Ε.» καὶ τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου», σᾶς γράφω τὴν ἐπιστολή μου αὐτή, γιὰ νὰ ἐκφράσω τὶς θερμὲς εὐχαριστίες μου γιὰ τὴν ἄμεση ἀνταπόκριση τῆς ἀγάπης σας μέσῳ τῆς διοργάνωσης συνάξεως γιὰ τὴν παρουσίαση τοῦ ἱεραποστολικοῦ καὶ ποιμαντικοῦ ἔργου τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων στὴν περιοχὴ τῆς Ἀραβικῆς Χερσονήσου. Ἀκόμη σᾶς εὐχαριστῶ τόσο προσωπικῶς, ὅσο καὶ ἐκ μέρους τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν εὐγενῆ συνεισφορά σας ὕψους 1111 (χιλίων ἑκατὸν ἕνδεκα) Εὐρώ. Ἡ συνεισφορά σας αὐτὴ ἀποδεικνύει πνεῦμα συναντίληψης καὶ βοήθειας στὴν ἑδραίωση τῆς παρουσίας τῆς Ἐκκλησίας στὴν περιοχὴ τῆς Ἀραβικῆς Χερσονήσου, παρὰ τὰ προβλήματα καὶ τὶς ἀντιξοότητες, γιὰ νὰ ἐξυπηρετεῖ τὶς ἐκκλησιαστικές, ἐκπαιδευτικὲς καὶ κοινωνικὲς ἀνάγκες τῶν Ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι ζοῦν καὶ ἐργάζονται στὸ Ἐμιρᾶτο τοῦ Κατάρ. Μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτὴ εὔχομαι ἡ χάρις τοῦ Παναγίου καὶ Ζωοδόχου Τάφου, διὰ τῶν πρεσβειῶν τῶν Ἁγίων Ἰσαὰκ καὶ Γεωργίου, νὰ χαρίζει ὑγεία καὶ κάθε εὐλογία στὰ μέλη τῶν οἰκογενειῶν ὅλων ὅσων γνώρισα κατὰ τὴν ἐπίσκεψή μου. Ἐπίσης σᾶς στέλνω καὶ τὸ Προσευχητάριο στὴν Ἀραβικὴ γλῶσσα γιὰ τὸ νέο στὴν φυλακὴ Αὐλῶνος. Μετ᾽ ἐγκαρδίων εὐχαριστιῶν ὁ Ἐπίτροπος Κατάρ Ἀρχιμανδρίτης Μακάριος Ντόχα, 31 Αὐγούστου 2010 P.O. BOX 23417 Doha KATAR

Εὐχαριστίαι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς Κατὰρ πρὸς τὸν πρόεδρον τῆς Π.Ο.Ε

«Ἡ ἱστορία τῶν νεότερων χρόνων ἔχει δείξει, ὅτι πολλές φορές, ὅταν ἡ κρατική ἐξουσία βρέθηκε σέ δύσκολη θέση πολιτική ἤ οἰκονομική, ἡ εὔκολη λύση ἦταν ἡ μετάθεση τῆς προσοχῆς τοῦ λαοῦ πρός στήν Ἐκκλησία, διά τῆς προβολῆς ἀρνητικῶν εἰκόνων ἤ μεγαλοποιώντας μεμονωμένα ἀτοπήματα. Ὅμως, ἀκόμη καί ἄν κάποιες ἀπό τίς ρίζες ἑνός δέντρου χρειάζονται ἐξυγίανση, μέ ποιούς χυμούς θά θρέψει τόν καρπό του ἄν καταστρέψουμε ὅλη τή ρίζα; Ὅταν ἐμεῖς οἱ Ἱεράρχες πολιτι-

νωνικῆς ἀρωγῆς «ὄχι μέ λόγια ἀλλά μέ ἔργα καί συγκεκριμένες προσφορές καί τό παράδειγμα πρέπει νά τό δώσουμε ἐμεῖς». Ὑπάρχει ὅμως ἡ μεγάλη ἀπορία: Ἐπί ἑνάμισυ ἔτος γνωρίζομεν τάς συνεπείας τῆς κρίσεως. Τώρα θά σηκώσουν οἱ Ἀρχιερεῖς τά μανίκια; (πολλοί τά ἔχουν σηκώσει ὁμολογουμένως ἀπό μηνῶν). Καί πῶς θά τά σηκώσουν; Μεταβαίνοντες ἀπό τό ἕν ἄκρον τῆς Ἑλλάδος εἰς τό ἄλλον διά νά διατυπώσουν τάς εὐχάς καί τά δῶρα των εἰς ἑορτάζοντας Μητροπολίτας, οἱ ὁποῖοι διαθέτουν δεκάδας χιλιάδων εὐρώ διά δεξιώσεις καί ἔξοδα φιλοξενίας εἰς πολυτελῆ ξενοδοχεῖα, εἰς τά ὁποῖα «παρκάρονται» αἱ ἀπαστράπτουσαι Mercedes ἤ τά ἄλλα πολυτελῆ αὐτοκίνητά των; Ἤ μήπως ἀνεβάζοντες εἰς τάς ἱστοσελίδας των (διαδίκτυον) δεκάδας φωτογραφίας ἀπό θείας Λειτουργίας, Μυστήρια καί κοινωνικάς ἐπαφάς; Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, τέλος, ἐζήτησε πνεῦμα μετανοίας καί διά τήν ἐπίλυσιν τῶν ἐνδοεκκλησιαστικῶν προβλημάτων. Τό σχετικόν ἀπόσπασμα ἐκ τῆς εἰσηγήσεως τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἔχει ὡς ἀκολούθως:

«ΣΙΩΠΗΤΗΡΙΟΝ» ΕΖΗΤΗΣΕΝ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
κολογοῦμε ἤ καλλιεργοῦμε ἐντάσεις καί ὑποθάλπουμε ἰδεολογικές ἀντιπαλότητες εἶναι βέβαιο ὅτι αὐτό ἐντέλει διευκολύνει τό παιγνίδι τῆς πόλωσης καί αὐτούς πού τήν ἐπιθυμοῦν καί τήν ἐκμεταλλεύονται, ἀλλά ὑπονομεύει οὐσιαστικά τήν προσπάθειά μας. Ὁ λαός περιμένει ἀπό ἐμᾶς νηφαλιότητα καί εἰρηνοποιό παρουσία. Ὄχι θορυβώδη ἀλλά ἀποτελεσματική διαχείριση τῶν σοβαρῶν θεμάτων πού μᾶς συνέχουν καί μᾶς ἀπασχολοῦν ὅλους. Ἄλλο χύνω τό αἷμα μου γιά τήν πατρίδα, ὅταν χρειαστεῖ, καί ἄλλο εὐκαίρως –ἀκαίρως προβάλλω μία εἰκόνα τῆς Ἐκκλησίας ὡσάν νά εἶναι θεσμός προσόμοιος τοῦ στρατοῦ ἤ τῶν κομματικῶν παρατάξεων. Ἡ μετάνοια καί ἡ ἀλλαγή νοοτροπίας χρειάζεται νά μᾶς ἀπασχολήσει καί σέ σχέση μέ ἄλλους, πιό ὑλικούς καί πρακτικούς τομεῖς. Γιά παράδειγμα, ὅλα τά στοιχεῖα δείχνουν ὅτι τό 96% τῆς Ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας ἔχει ξοδευτεῖ ἄλλοτε γιά ἀγαθοεργίες ἀλλά καί πολλές φορές ἐξανεμιζόμενο ἤ ἀπαλλοτριούμενο. Μήπως εἶναι καιρός νά γίνει μία σοβαρή, ἐνδελεχής μελέτη, ὥστε νά γνωρίζουμε τί καί πῶς ἀξιοποιήθηκε καί τί χάθηκε; Καί, κυρίως, νά σκεφθοῦμε σοβαρά καί ὑπεύθυνα τί πρέπει νά κάνουμε μέ τό ἐναπομεῖναν 4%. Νά μελετήσουμε πῶς εἶναι δυνατόν νά τό ἀξιοποιήσουμε ὄχι ἁπλῶς ὡς κερδοφόρα ἐπένδυση ἀλλά μέ κριτήρια ὀρθολογικά καί ἐπιστημονικά καί μέ ἀπώτερο σκοπό τή διακονία τοῦ πλησίον καί τήν ἀλληλέγγυα στάση πρός τήν πολιτειακή καί ἐθνική εὐαισθησία στά προβλήματα τοῦ χειμαζόμενου λαοῦ μας. Ἀγαπητοί ἀδελφοί, Ἡ οἰκονομική ἀνάκαμψη χωρίς μετάνοια, δηλαδή χωρίς ἀλλαγή τρόπου ζωῆς ὄχι μόνο ἀτομικά ἀλλά καί ὡς κοινότητα, ὡς ἐνορία, ὡς δῆμος, ὡς ἔθνος καί ὡς Ἐκκλησία θά εἶναι ἁπλῶς μιά πρόσκαιρη μετάθεση τῆς κρίσης, ἡ ὁποία θά ἐπανέλθει δριμύτερη. Τό καθῆκον μας εἶναι διπλό: Ἔχουμε χρέος νά ἐργασθοῦμε δυναμικά καί μέ κάθε τρόπο γιά τόν ἐπανευαγγελισμό τοῦ λαοῦ μας. Τοῦτο σημαίνει ὅτι ὀφείλουμε πρώτιστα νά μεριμνήσουμε γιά τήν ἀναβάθμιση τῆς ἐνορίας καί τῶν κληρικῶν μας. Καί, ταυτοχρόνως, ὀφείλουμε νά σηκώσουμε τά μανίκια καί νά δραστηριοποιηθοῦμε στόν τομέα τῆς κοινωνικῆς καί προνοιακῆς ἀρωγῆς τοῦ λαοῦ μας. Ὄχι μέ λόγια ἀλλά μέ ἔργα καί συγκεκριμένες προσφορές, καί τό παράδειγμα πρέπει νά δώσουμε πρῶτοι ἐμεῖς οἱ Ἀρχιερεῖς. Δέν πρέπει νά διαφύγει τῆς προσοχῆς μας, ἐπίσης, ὅτι ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται κάτω ἀπό τόν μεγεθυντικό φακό τῆς παγκόσμιας κοινῆς γνώμης καί τό πῶς θά πορευθεῖ ἡ Ἐκκλησία μας θά εἶναι ὁρατό πολύ πέρα ἀπό τά ἐθνικά μας σύνορα. Ἄν λοιπόν κινηθοῦμε σύμφωνα μέ τήν παράδοση καί τή θεολογία μας, ἄν σταθοῦμε ὅπως πρέπει καί ὅπως πάντοτε ἔπραξε σέ κρίσιμες ὧρες ἡ Ἐκκλησία μας, τότε καί μόνον θά ἔχουμε κάθε δικαίωμα ἀπαιτήσεων, ἐλέγχου, κριτικῆς, ἀκόμη καί καταγγελίας ἐνώπιον τοῦ λαοῦ καί τῆς Ἱστορίας, ὅσων δέν ἀνταποκριθοῦν ὑπεύθυνα στίς ἀπαιτήσεις τῆς κοινωνικῆς καί πολιτειακῆς τους θέσης καί ἀπέναντι στό ἐθνικό καί ἱστορικό καθῆκον. “Οἱ καιροί οὐ μενετοί”. Χρειάζεται πολλή ἐργασία ἀπό ὅλους μας».

τα δράσεως τοῦ ἐπισκοπικοῦ σώματος χωρίς τόν ἐπικεφαλῆς του, ἐνεργεῖ μόνον συλλογικά καί σέ κοινωνία μέ τόν ἐπίσκοπο Ρώμης. Ὁ πάπας τοποθετεῖται κατά κάποιο τρόπο «ὑπεράνω τοῦ ἐπισκοπικοῦ σώματος» ὑπό τήν ἰδιότητα τοῦ τοποτηρητοῦ τοῦ Χριστοῦ (vicarius Christi)] στήν πραγματικότητα φαίνεται νά ἰσχύει μιά διπλῆ ὑπέρτατη διοικητική ἀρχή: Ἀπό τή μία εἶναι ὁ σύλλογος τῶν ἐπισκόπων μέ ἐπικεφαλῆς τόν πάπα, καί ἀπό τήν ἄλλη εἶναι μόνη ἡ κεφαλή. Εἶναι ὅμως ἰδιαίτερα σημαντικό, ὅτι πολύ συχνά ἡ Σύνοδος ἐπαναλαμβάνει ὅτι ὁ πάπας μπορεῖ νά ἀσκεῖ τή διακονία του «μόνος». Εἶναι λοιπόν προφανές, ὅτι οὐσιαστικά δέν ἐπιτεύχθηκε ἡ ἁρμονία ἀνάμεσα στόν παπισμό καί τό ἐπισκοπικό ἀξίωμα. Οἱ δύο Ἐκκλησιολογίες τοποθετήθηκαν ἡ μία δίπλα στήν ἄλλη σέ μιά προβληματική ἄρθρωση. Ἡ ἱστορία ἀπέδειξε τήν ἀπόλυτη ἀντιπαλότητα τῶν δύο Ἐκκλησιολογιῶν στή Δύση. Ἡ πρόβλεψη πάντως τῶν Δυτικῶν θεολόγων εἶναι, ὅτι μᾶλλον θεωρητικῶς καί πρακτικῶς θά δοῦμε καί πάλι νά ἐπιβάλλεται μιά καθαρά μοναρχιανική Ἐκκλησιολογία, ἡ ὁποία θά ἀπωθήσει τίς μορφές συλλογικότητας καί συνοδικότητας, πού πρόσφατα ἐπανεμφανίστηκαν στό προσκήνιο (βλ. σχετικῶς K. Schatz...). Ὅπως γίνεται εὔκολα κατανοητό ἀπό τά παραπάνω, τό παπικό Πρωτεῖο –σέ συνδυασμό μάλιστα μέ τό παπικό Ἀλάθητο– καθιστᾶ θεωρητικῶς καί πρακτικῶς τελείως ἀδύνατη τήν καταδίκη τοῦ πάπα σέ περίπτωση δογματικῶν σφαλμάτων του. Αὐτό καί μόνο βεβαιώνει τήν ἐκκλησιολογικοῦ χαρακτήρα στρέβλωση τῆς συνοδικότητας τῶν ἐπισκόπων, καί σαφῶς ἀντιβαίνει στήν ἁγιοπνευματική ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτή ἐκφράστηκε θεσμικά ἀπό τήν Ἀποστολική Σύνοδο καί τίς Οἰκουμενικές Συνόδους. Τό Πρωτεῖο, ὅπως νοηματοδοτήθηκε στή Δύση, ὄχι μόνο δέν ὑπηρέτησε τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ἀντίθετα κυοφόρησε διασπαστικές τάσεις καί τελικά πυροδότησε τήν ἔκπτωση τοῦ παπισμοῦ ἀπό τήν Ἐκκλησία, σέ συνδυασμό βέβαια καί μέ τίς ἄλλες ἀποκλίσεις ἀπό τή δογματική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ἐσφαλμένες θεολογικές προϋποθέσεις τοῦ παπικοῦ Πρωτείου συνδέονται ἄρρηκτα μέ τό ἱστορικά σύγχρονό του Filioque, τό ὁποῖο μάλιστα χρονικά προηγήθηκε στή θεσμοποίησή του, ἀφοῦ ἤδη ἀπό τόν ΣΤ΄ αἰώνα υἱοθετήθηκε στή Δύση ἀπό τή Σύνοδο τοῦ Τολέδου (547) καί προστέθηκε μέ τοπική ἰσχύ στό Σύμβολο Νικαίας-Κων/πόλεως (589). Οἱ ἐσφαλμένες θεολογικές προϋποθέσεις τοῦ Πρωτείου θά πρέπει νά ἀναζητηθοῦν πρωτίστως στήν Πνευματολογία τῆς Δύσεως. Εἰδικώτερα στή ζωή καί τήν πράξη τῆς Ἐκκλησίας στή Δύση ἀτονεῖ ὁ πνευματολογικός παράγοντας, μέ ἀποτέλεσμα νά υἱοθετεῖται τό Filioque, τό ὁποῖο ὑποβιβάζει τό Ἅγιο Πνεῦμα καί σέ δογματικό-θεωρητικό ἐπίπεδο. Κάτι ἀντίστοιχο συμβαίνει παράλληλα καί μέ τό παπικό Πρωτεῖο, τό ὁποῖο φανερώνει θεολογικά στήν πράξη τή μείωση τῆς χαρισματικῆς διαστάσεως τῆς Ἐκκλησίας καί τή μείωση τῆς σημασίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα σ' αὐτήν, ἐκφράζοντας συμπυκνωμένα τόν τρόπο ὀργανώσεως τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ μέ τόν συγκεντρωτικό καί ἱεροκρατικό χαρακτῆρα του καί τήν κυριαρχική ἐξουσία του στόν κλῆρο καί τό λαό. Ἀκόμη πιό συγκεκριμένα, οἱ ἐσφαλμένες θεολογικές προϋποθέσεις τοῦ παπικοῦ Πρωτείου ἔχουν σαφῆ πνευματολογικό χαρακτῆρα γιά τόν ἑξῆς λόγο. Οἱ Δυτικοί, πολύ νωρίς καί πάντως σταδιακά ὅλο καί περισσότερο, ἀλλοτριώθηκαν ἀπό τήν βιωματική ἐμπειρία τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς, πού ἀφορᾶ στή χαρισματική παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖο σύμφωνα μέ τήν ὑπόσχεση τοῦ Χριστοῦ θά ὁδηγεῖ τήν Ἐκκλησία μετά τήν Πεντηκοστή «εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν», καί θά ἐγγυᾶται πρακτικῶς διά τῆς ἀοράτου καί ἐν πάσῃ αἰσθήσει παρουσίας του τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, κατά τήν Ἀρχιερατική προσευχή τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Δυτική Χριστιανοσύνη δηλαδή ἔχασε τή βιωματική ἐμπειρία τῆς ἑνότητας μέ τήν ἄκτιστη θεία δόξα καί θεοποιό Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ ἐκκλησιολογική δομή τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ, στήν ὁποία άναφερθήκαμε, βεβαιώνει τοῦ λόγου τό ἀσφαλές. Ἡ δομή αὐτή, μέ θεμελιακό συστατικό στοιχεῖο τό Πρωτεῖο, δέν ἐπιτρέπει τήν χαρισματική λειτουργία τοῦ Πνεύματος τῆς Ἀληθείας, ἀφοῦ ἡ ὑποστατική Ἀλήθεια καί θεανθρώπινη κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας ὑποκαταστάθηκε ἀπό τήν κτιστή παρουσία τοῦ τοποτηρητῆ της, τοῦ πάπα, ἐνῶ ταυτόχρονα ἀγνοήθηκε προκλητικά ἡ ἀναφορά στήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μέ ἄλλα λόγια, ἐπειδή οἱ Ρωμαιοκαθολικοί δέν κάνουν διάκριση ἀνάμεσα στήν ἄκτιστη οὐσία καί τήν ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἐξαιτίας τοῦ γεγονότος ὅτι δέν ἔχουν βιωματική ἐμπειρία τῆς χαρισματικῆς παρουσίας τῆς ἀκτίστου ἐνεργείας καί Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος -ἐξ οὗ καί ἡ περί κτιστῆς Χάριτος δογματική διδασκαλία τους- ἀδυνατοῦν νά κατανοήσουν θεολογικῶς τήν ἀόρατη παρουσία τοῦ Θεανθρώπου ὡς κεφαλῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τήν ἀόρατη παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στήν Ἐκκλησία ὀντολογικῶς, κατά τήν ἄκτιστη καί θεοποιό ἐνέργειά του, ὡς ἐγγυητοῦ τῆς ἀλήθειάς της ἕως τῆς συντελείας. Λόγω ἐλλείψεως τῶν παραπάνω θεολογικῶν προϋποθέσεων οἱ Ρωμαιοκαθολικοί ἀδυνατοῦν νά κατανοήσουν θεολογικῶς πῶς θά ἐμφανίσει ὁ Χριστός ἀοράτως τόν ἑαυτό Του στά ζῶντα μέλη τοῦ μυστηριακοῦ σώματός Του καί ὄχι στόν ἄλλο κόσμο, ἀλλά καί

πῶς θά εἶναι ἀοράτως παροῦσα ἡ ἐντός τῶν πιστῶν ἄκτιστη βασιλεία Του, μή ἐρχομένη «μετά παρατηρήσεως» (βλ. Λκ. 17, 20-21), γιά ὅσους δέν ἔχουν ἐνεργά πνευματικά αἰσθητήρια. Ἐδῶ ὅμως γεννᾶται εὔλογα τό θεολογικό ἐρώτημα: Ποιά εἶναι ἡ πρωτογενής αἰτία γι' αὐτήν τήν θεολογική σύγχυση καί ἀταξία, ἡ ὁποία ἐκβάλλει ἄμεσα στήν Ἐκκλησιολογία καί πρακτικῶς στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας μέ σωτηριολογικές πλέον συνέπειες; Τό παπικό Πρωτεῖο, εἴτε μέ τήν ἀπροκάλυπτη ἔννοια τῆς ἐξουσίας εἴτε μέ τό προκάλυμμα τῆς διακονίας (βλ. Κείμενο τῆς Ραβέννας) στή διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει ὡς πρωτογενῆ αἰτία τόν ἐγωισμό, τήν κενοδοξία καί τήν ὑπερηφάνεια, πού ἀπό τή φύση τους εἶναι κακίες διασπαστικές τῆς ἑνότητας, ὁποιασδήποτε μορφῆς. Ὁ ποικιλόμορφος ἐγωισμός εἶναι ἡ πρωτογενής αἰτία κάθε ἑτεροδιδασκαλίας, κατά τή μαρτυρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς (βλ. Α΄ Τιμ. 6, 3-6). Αὐτός φουσκώνει καί διαφθείρει τόν νοῦ καί τόν ὁδηγεῖ στήν ἔκπτωση ἀπό τή ΜΙΑ καί πάντοτε ἑνιαία Ἐκκλησία. Ἡ ἴδια πρωτογενής αἰτία ἄλλωστε ἀπέσπασε τόσο τόν Ἑωσφόρο καί τούς ὁμόφρονές του ἀγγέλους, ὅσο καί τό προγονικό ζεῦγος, ἀπό τήν ἀρχέγονη Ἐκκλησία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ μέ τούς ἁγίους ἀγγέλους του. Τό ἐγωιστικό φρόνημα εἶναι ἀσύμβατο μέ τήν βιωματική ἐμπειρία τῆς χαρισματικῆς παρουσίας τοῦ Πνεύματος τῆς Ἀληθείας στήν Ἐκκλησία. Ἡ βιωματική αὐτή ἐμπειρία ἔχει πάντοτε ὡς θεμελιῶδες χαρακτηριστικό γνώρισμά της τήν ταπεινοφροσύνη, ἡ ὁποία φανερώνεται κυρίως ὡς ὑπακοή μόνο στό θέλημα τῆς μίας καί Θεανθρώπινης κεφαλῆς τῆς Ἐκκλησίας, κατά τό πρότυπο τῆς ὑπακοῆς τοῦ Θεανθρώπου στό θέλημα τοῦ Θεοῦ Πατέρα. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός κατά τήν ἱστορική παρουσία του στή γῆ ἀπέκρουσε κατηγορηματικά κάθε κενόδοξη ἐπιθυμία γιά τήν ὑπεροχή ὁρισμένων μόνον Ἀποστόλων (βλ. Μθ. 20, 20-28 καί 23, 8-11, Μκ. 10, 35-45), λέγοντας στούς δύο ἐπίλεκτους μαθητές του: «οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε» (Μθ. 20,22). Ἀκόμη, εἶναι ἰδιαίτερα σημαντικό καί τό γεγονός ὅτι οἱ Ἀπόστολοι, ἀφότου ἔλαβαν τό Ἅγιο Πνεῦμα κατά τήν Πεντηκοστή καί ἔχοντάς το ἔκτοτε μέσα τους βιωματικῶς «ἐν πάσῃ αἰσθήσει» καί ἐνεργό στόν μέγιστο βαθμό, δέν διεκδίκησαν κανένα Πρωτεῖο, οὔτε διοικητικῆς ἐξουσίας οὔτε διακονίας, ὅπως πιστοποιεῖται ἀπό τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Ἔτσι, βλέπουμε λ.χ. ὅτι στήν Ἀποστολική Σύνοδο δέν ἦταν Πρόεδρος ὁ κορυφαῖος Ἀπόστολος Πέτρος, ἀλλά ὁ Ἀδελφόθεος Ἰάκωβος, καί ὅτι δέν ἐπικράτησε συνοδικῶς ἡ θέση τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, ἀλλά τοῦ Ἀποστόλου Παύλου (βλ. Πρξ. 15). Ἐκεῖ, γιά πρώτη φορά ἀποδείχθηκε μέ αὐθεντικό τρόπο ὅτι τό Ἀλάθητο δέν τό κατέχει κανένα θεσμικό πρόσωπο, ἀλλά ἡ σύνολη Ἐκκλησία, ὅταν συμβαίνει νά ἐκφράζεται θεσμικά μέσῳ μιᾶς Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἀλλά διαφωτιστικά, ὡς πρός τό θέμα μας, εἶναι καί ὅσα μαρτυροῦνται στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων [τόσο κατά τή ἐκλογή τοῦ Ἀποστόλου Ματθία, ὅσο καί] γιά τήν ἐκλογή τῶν ἑπτά Διακόνων, ἰδιαίτερα ὅσα σχετίζονται μέ τόν τρόπο καί τά ἁγιοπνευματικά κριτήρια ἐπιλογῆς τους (βλ. Πρξ. 6, 23). Κύριο κριτήριο ἐπιλογῆς εἶναι ἡ ἐνεργός παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στούς ὑποψηφίους διακόνους («ἄνδρας ἐξ ὑμῶν μαρτυρουμένους ἑπτά πλήρεις πνεύματος καί σοφίας» Πρξ. 6,3). Εἶναι ἄλλωστε ἱστορική ἀλήθεια ὅτι οὐδέποτε ἕνας Ἀπόστολος διοίκησε τήν Ἐκκλησία. Τήν διοίκησαν ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι ἰσοτίμως, ὅπως φαίνεται ἀπό τήν Ἀποστολική Σύνοδο. Ἀλλά καί μετά τούς Ἀποστόλους, οἱ διάδοχοί τους, ὡς ἰσότιμοι ἐπίσκοποι, διοίκησαν τήν Ἐκκλησία συνερχόμενοι σέ συνόδους ὑπό τήν προεδρία ἰσοτίμου ἐπισκόπου, ὅπως μαρτυρεῖται ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους. Τά «Πρεσβεῖα τιμῆς» τοῦ Πρώτου δέν καταργοῦν τήν ἰσοτιμία. Καί αὐτός πού ἔχει τά «Πρεσβεῖα τιμῆς» ἔχει μία ψῆφο καί ὑπόκειται στήν κρίση τῶν ἰσοτίμων του ἐπισκόπων. Γι' αὐτό ἄλλωστε καί μερικοί Πρῶτοι τόσο στήν Ἀνατολή ὅσο καί στή Δύση καταδικάστηκαν ὡς αἱρετικοί κατά τήν πρώτη χιλιετία. Κατά συνέπεια, τό παπικό Πρωτεῖο δέν ἔχει θεολογική βάση οὔτε ἁγιοπνευματική καί ἐκκλησιολογική νομιμοποίηση. Στηρίζεται σαφῶς σέ κοσμικοῦ χαρακτήρα νοοτροπία ἐξουσίας-διακονίας. Ἀνατρέπει τήν ἁγιοπνευματική δομή τοῦ μυστηριακοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, σχετικοποιεῖ καί πρακτικῶς καταργεῖ τή Συνοδικότητα ὡς ἁγιοπνευματική λειτουργία τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, καί εἰσάγει τό κοσμικό φρόνημα σ' αὐτήν, ἀκυρώνει τήν ἰσοτιμία τῶν ἐπισκόπων, ἰδιοποιεῖται τήν ἀπόλυτη διοικητική ἐξουσία ἐφ' ὅλης τῆς Ἐκκλησίας, παραμερίζοντας οὐσιαστικά τόν Θεάνθρωπο καί τοποθετώντας ὡς ὁρατή κεφαλή ἕναν ἄνθρωπο καί μέ τόν τρόπο αὐτό ἐπαναλαμβάνει θεσμικά πλέον τό προπατορικό ἁμάρτημα. Καί, ὅπως μέ τό Filioque καταλύθηκε στή Δύση θεσμικά ἡ ἰσοτιμία τῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος καί εἰδικώτερα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖο κατά τόν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ ὑποβιβάστηκε στήν ὀντολογική κατηγορία τῶν κτισμάτων, ἔτσι καί μέ τό παπικό Πρωτεῖο, θεσμικά, ἐπιβεβαιώνεται ἡ ἀπουσία τῆς χαρισματικῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στό ἐκκλησιαστικό σῶμα, τό ὁποῖο οὐσιαστικά μεταλλάσσεται ἀπό θεανθρωποκεντρικό σέ ἀνθρωποκεντρικό. Τέλος, ἡ θεραπεία τῆς παραπάνω ἐκκλησιολογικῆς ἐκτροπῆς τῶν παπικῶν μπορεῖ νά ἀναζητηθεῖ μόνον στήν ἐν ταπεινώσει ἐπιστροφή τους στήν παραδοσιακή Ἐκκλησιολογία τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς. θά πείσουμε τούς ἑαυτούς μας, τόν λαό καί τούς ἄρχοντές μας νά μετανοήσουμε. Ὄχι στενά, ἠθικά, ἀτομοκεντρικά, ἀλλά βαθειά, οὐσιαστικά, ὡς πρόσωπα πού ζοῦν τό “ἐμεῖς”. Πῶς θά ἀλλάξουμε νοοτροπία. Πῶς θά διαπλάσουμε τό ἦθος ἐκεῖνο, πού περιγράφει ὁ Μακρυγιάννης, ὅπου τά ἱερά καί τά ὅσια τοποθετοῦνται ὑπεράνω οἰκονομικῶν κρίσεων καί συμφερόντων».

Ὀκτωβρίου ἔχει ὡς ἀκολούθως:

Ἡ εἰσήγησις ὅμως εἶχε καί ἔντονα θεολογικά σημεῖα. Αὐτά ὡς ἐδημοσιεύθησαν περιληπτικῶς εἰς ἀνακοινωθέν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, ὑπό ἡμερομηνίαν 5ην

«Ἡ παροῦσα Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας συνέρχεται σέ μία χρονική στιγμή, πού ἡ Πατρίδα μας, ἀλλά καί ἡ παγκόσμια κοινότητα, βρίσκονται στό μέσον μιᾶς ἀπό τίς σοβαρότερες κρίσεις τῶν νεότερων χρόνων. …Ἡ προσωπική μου ἐκτίμηση εἶναι ὅτι ἔχουμε ἀπόλυτο καθῆκον καί ὑποχρέωση νά ἀσχοληθοῦμε μέ τό ἐν λόγῳ ζήτημα γιά λόγους πρωτίστως ποιμαντικούς καί θεολογικούς, ἀλλά καί κοινωνικούς καί προνοιακούς. Οἱ δύσκολες ἡμέρες, πού διέρχεται ὁ τόπος μας, καλοῦν τήν Ἐκκλησία νά καταστήσει ἐμφανῆ τήν προφητική διάσταση τῆς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι παρουσίας Της στή ζωή τοῦ κόσμου. Οἱ καιροί μᾶς καλοῦν νά ἀρθρώσουμε λόγο οὐσιαστικό, νά διεισδύσουμε στά βαθύτερα καί οὐσιωδέστερα τῆς κρίσεως καί, ἀκόμη, νά ἐξετάσουμε πῶς μποροῦμε νά συμβάλλουμε στήν ὑπέρβασή της. Ὅμως, στά συστατικά τοῦ προφητικοῦ χαρίσματος συμπεριλαμβάνονται καί ἡ μετάνοια, ἡ αὐθεντικότητα τῆς πίστεως καί ἡ ἐπίγνωση τῆς ἀληθείας. Ἡ προφητική λειτουργία ἐμπεριέχει τήν ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ διάγνωση τῶν αἰτιῶν τοῦ προβλήματος καί τήν κλήση σέ γνήσια ἀλλαγή νοοτροπίας, ὥστε ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ νά εὐλογήσει τήν μετάνοια καί νά εὐοδώσει τήν ὑπέρβαση τῆς ἑκάστοτε δοκιμασίας, στήν ὁποία ὁδηγεῖται ἡ ζωή τοῦ κόσμου κάθε φορά, πού ἀποστατεῖ καί ἐκτροχιάζεται ἀπό τό σωστό δρόμο. Ἡ κρίση πού διέρχεται ὁ τόπος μας εἶναι πρώτιστα πνευματική καί κατά συνέπεια ἠθική. Ἡ οἰκονομική κρίση εἶναι τό πιό κραυγαλέο, τό ἄμεσα ὁρατό καί ἐπώδυνο σύμπτωμα τῆς νόσου. Ὅμως ἡ νόσος εἶναι κατʼ οὐσίαν ὑπαρξιακή. …Τό ζητούμενο, λοιπόν, εἶναι πῶς θά ξαναβροῦν οἱ ἄνθρωποι αὐτό τό πνεῦμα. Πῶς

Συνοχὴ ἐθνῶν ἐν ἀπορίᾳ Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καρυστίας καί Σκύρου κ. Σεραφείμ, ὡς ἀντιπρόεδρος τῆς Ἱεραρχίας, ἀντεφώνησεν ἐκ μέρους τῶν Σεβασμιωτάτων Ἱεραρχῶν καί μεταξύ ἄλλων ἐτόνισε:

«…συνερχόμεθα ἐπί τό αὐτό διά νά συζητήσωμε, νά ζητήσωμε καί νά ἀνεύρωμε τήν ἀλήθεια καί νά τήν διακηρύξωμε πρός ὅλον τόν κόσμον, πού τήν ἐπιθυμεῖ, τήν ἐπιζητεῖ καί τήν ἀποδέχεται, ὄχι μόνον ὡς ἀλήθειαν, ἀλλά καί ὡς σώζουσαν ἀλήθειαν. Καί ἡ ἀποδοχή γίνεται μετά χαρᾶς, διότι πιστεύει ὅτι “ἀγαπῶμεν ἐν ἀληθείᾳ, διό καί ἀληθεύομεν ἐν ἀγάπη”. …Οἱ ἄρχοντες συνεχῶς συνέρχονται, συσκέπτονται καί μελετοῦν τό πρόβλημα τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως. Οἱ ἀποφάσεις των δέν μᾶς ἱκανοποιοῦν ἀλλά μᾶς φέρουν στό νοῦ τούς λόγους τοῦ Κυρίου “συνοχή ἐθνῶν ἐν ἀπορίᾳ”. Καί αὐτή τήν ἀπορία, τήν ἀγωνία καί τό ἀδιέξοδο ὑφίσταται καί βιώνει ὁ λαός μας. Μέ ἐλπίδα ὅμως καί ἐμπιστοσύνη προσβλέπει καί ἀποβλέπει πρός τήν Ἐκκλησία. …Ἄς τοῦ στερεώσουμε τήν πίστη, ἄς τοῦ κάνουμε βεβαία τήν ἐλπίδα καί ἄς τόν ὁδηγήσουμε στήν πνευματική ἐγρήγορση». Ἄλλο ρεπορτὰζ σελ. 6. 

Σελὶς 6η

Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας, ἕως καὶ τὴν Τετάρτην 6ην Ὀκτωβρίου, ὁπότε ἔκλεινε τὰς σελίδας του ὁ «Ο.Τ.» καὶ ὥδευε πρὸς τὸ πιεστήριον διὰ τὴν ἔκδοσιν τοῦ ἀνὰ χεῖρας φύλλου, δὲν εἶχε συζητήσει τὸ θέμα τῆς «Κάρτας τοῦ Πολίτου», τὸ ὁποῖον ἔθεσεν δι᾽ ἐπιστολῆς του ὁ Μητροπολίτης Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας κ. Κοσμᾶς. Ὡς ἀπέφυγε νὰ συζητήση τὸ θέμα τῆς περιθωριοποιήσεως τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ὑπὸ τοῦ ὑπουργείου Παιδείας. Ἀπὸ τὴν πρώτην συνεδρίαν ἔλαβεν ἀπόφασιν διὰ νὰ συμμετάσχη εἰς τὴν Ἐθνικὴν Τράπεζαν. Συμφώνως μὲ τὸ ἀνακοινωθὲν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου μετὰ τὰς εἰσηγήσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ τοῦ Καρυστίας:
«Ὁμοφώνως ἀπεφασίσθη ἀπό τό Σῶμα νά συζητηθεῖ ἐκτός Ἡμερησίας Διατάξεως ἡ εἰσήγησις τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Κεντρικῆς Ὑπηρεσίας Οἰκονομικῶν, σχετικά μέ τήν αὔξηση τοῦ Μετοχικοῦ Κεφαλαίου στήν Ἐθνική Τράπεζα. Μετά τήν γενομένη Εἰσήγηση ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἰωαννί-

Σεβ. Θεσσαλονίκης: Ἡ κάρτα φέρει τὸν σατανικὸν ἀριθμὸν 666 ΣΥΝΕΖΗΤΗΣΑΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΙΝ ΤΟΥ ΜΕΤΟΧΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ Ο ΣΕΒ. ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΕΖΗΤΗΣΕΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗΝ ΝΑ ΛΑΒΗ ΘΕΣΙΝ ΔΙΑ ΤΗΝ «ΚΑΡΤΑΝ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΟΥ»
Ἀλλὰ ὄχι καὶ διὰ τὴν «Κάρταν τοῦ Πολίτου» ἢ τὰ Θρησκευτικά
νων κ. Θεοκλήτου, Προέδρου τῆς Διοικούσης Ἐπιτροπῆς τῆς Ε.Κ.Υ.Ο., ἔλαβαν τόν λόγο οἱ Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες: Φιλίππων κ. Προκόπιος, Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος, Καλαβρύτων κ. Ἀμβρόσιος, Καρυστίας κ. Σεραφείμ, Περιστερίου κ. Χρυσόστομος, Μονεμβασίας κ. Εὐστάθιος, Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμος, Σταγῶν κ. Σεραφείμ, Ἠλείας κ. Γερμανός, Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, Νέας Σμύρνης κ. Συμεών, Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιος καί Παροναξίας κ. Καλλίνικος. Ἡ Ἱεραρχία ὁμόφωνα ἀπεφάσισε, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νά ἀσκήσει τό δικαίωμά της καί νά συμμετάσχει στήν αὔξηση τοῦ Μετοχικοῦ Κεφαλαίου στήν Ἐθνική Τράπεζα διά δανεισμοῦ, ὥστε νά διασφαλίσει καί συνεχίσει τήν κοινωνική διάσταση τῆς διακονίας Της καί συμβάλει συγχρόνως στήν ἀναπτυξιακή προσπάθεια τῆς Χώρας. Στή συνέχεια οἱ Σεβασμιώτατοι Πρόεδροι τῶν Συνοδικῶν Ἐπιτροπῶν ἄρχισαν νά παρουσιάζουν τό ἔργο τῶν Ἐπιτροπῶν γιά τό ἐκκλησιαστικό ἔτος 2009 – 2010».

Μίαν ἡμέραν πρό τῆς συγκλήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας (4ην Ὀκτωβρίου) ὁ Μητροπολίτης Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κ. Κοσμᾶς ἀπέστειλεν ἐπιστολήν πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπον καί τά μέλη τῆς Ἱεραρχίας καί ἐζήτησεν, ὅπως, κατά τήν διάρκειαν τῶν ἐργασιῶν τῆς Ἱεραρχίας (5ης ἕως 8ης Ὀκτωβρίου), συζητηθῆ τό θέμα τῆς «Κάρτας τοῦ Πολίτου». Τό πλῆρες κείμενον τῆς ἐπιστολῆς ἔχει ὡς ἀκολούθως:

Μὲ ἀφορμὴν τὸν ἀποκλεισμὸν τῆς «Κοινωνίας», τῆς Πολιτικῆς Παρατάξεως τῶν συνεχιστῶν τοῦ Ἰωάννου Καποδιστρίου ἀπὸ τὴν διακομματικὴν ἐπιτροπὴν διὰ τὴν Παιδείαν, ὁ Πρόεδρός της κ. Ἐμμανουὴλ Β. Βολουδάκης, ἀπέστειλεν ἐπιστολὴν διαμαρτυρίας πρὸς τὴν ὑπουργὸν Παιδείας κ. Διαμαντοπούλου, διὰ τῆς ὁποίας ζητεῖ τὴν συμμετοχὴν τῆς «Κοινωνίας» εἰς τὴν ἐπιτροπήν. Τὸ πλῆρες κείμενον τῆς ἐπιστολῆς πρὸς τὴν ὑπουργὸν Παιδείας ἔχει ὡς ἀκολούθως:
«Ἀθήνα, 30 Σεπτεμβρίου 2010 Ἀρ. Πρωτ. 20100930-04 Ἀξιότιμη κα Διαμαντοπούλου, Πληροφορηθήκαμε ἀπό τά ΜΜΕ ὅτι ἀποστείλατε ἐπιστολή πρός συγκεκριμένους πολιτικούς ἀρχηγούς κομμάτων γιά τόν ὁρισμό ἐκπροσώπων στήν Ἐθνική Διακομματική Ἐπιτροπή γιά τήν Παιδεία. Θά θέλαμε, λοιπόν, νά σᾶς ρωτήσουμε ποιά εἶναι τά κριτήρια μέ τά ὁποῖα ἐπιλέξατε αὐτά τά δύο συγκεκριμένα ἐξωκοινοβουλευτικά κόμματα –Δημοκρατική Ἀριστερά καί Οἰκολόγους Πράσινους— ἐκ τῶν ὁποίων τό ἕνα δέν συμμετεῖχε κἄν στίς τελευταῖες ἐθνικές ἐκλογές;

Διαμαρτυρία τῆς «Κοινωνίας» πρὸς τὴν ὑπουργὸν Παιδείας

«Μακαριώτατε, Ἅγιοι Συνοδικοί, Διά τῆς ὑπʼ ἀριθ. 3008/30-7-10 Συνοδικῆς Πράξεως τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου ἐπληροφορήθημεν τά θέματα τῆς ἡμερησίας διατάξεως, τά ὁποῖα θά ἀπασχολήσουν τήν τακτικήν Συνέλευσιν τῆς ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπό 5ης ἕως 8ης Ὀκτωβρίου. Τά πρός συζήτησιν θέματα τῆς ἡμερησίας διατάξεως χρήσιμα καί λίαν ἐπίκαιρα οὐδείς ἀρνεῖται ὅτι θά ὠφελήσουν ὅλους τούς ἁγίους ἀδελφούς Ἀρχιερεῖς καί διʼ ἡμῶν ὅλον τό πλήρωμα τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας. Ἐπιτρέψατέ μου ὅμως, ὅλως υἱικῶς νά ὑπογραμμίσω ὅτι ὑπάρχουν καί ἄλλα θέματα ἰδιαιτέρως

Ὑπό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καί Ὠρωποῦ, ἐξεδόθη τήν 2αν Ὀκτωβρίου ἡ ἀκόλουθως ἀνακοίνωσις:

Ὁ Νέος Γενικὸς Ἀρχιερατικὸς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κηφισίας

Εἶναι τά μόνα πού ἔχουν πρόγραμμα γιά τήν Παιδεία ἤ μόνο αὐτά ἐνδιαφέρονται γιά τό μέλλον αὐτοῦ τοῦ τόπου; Ὅπως καί ἐσεῖς ἡ ἴδια ἀναφέρετε, ἡ συμβολή ΟΛΩΝ τῶν κομμάτων σ᾽ αὐτή τή διαδικασία, εἶναι καθοριστική. Γιατί ἀφήσατε ΕΞΩ ἀπό αὐτό τό διάλογο τήν Παράταξή μας, παρότι αὐτή ἔχει σαφές, ἀναλυτικό καί πραγματικό πρόγραμμα γιά τήν Παιδεία; Θά θέλαμε νά σᾶς δηλώσουμε ὅτι εἴμαστε ἕτοιμοι νά καταθέσουμε καί νά συζητήσουμε τίς προτάσεις μας καί νά συμβάλλουμε κι ἐμεῖς στό μεγάλο θέμα τῆς Παιδείας, διότι πραγματικά ἡ Παιδεία εἶναι ἕνας τομέας, πού μᾶς ἀπασχολεῖ ΟΛΟΥΣ. Σᾶς διαβεβαιώνω πώς θά συμμετέχω ὁ ΙΔΙΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ σ᾽ αὐτό τό διάλογο, δεδομένου ὅτι πρόκειται γιά θέμα ΥΨΙΣΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ. Μιά πιθανή ἐξαίρεσή μας θά δημιουργήσει ἔντονους προβληματισμούς σχετικά μέ τό ποιός εἶναι ὁ τελικός σκοπός τοῦ «διαλόγου» αὐτοῦ. Μέ ἐκτίμηση Ἐμμανουήλ Β. Βολουδάκης Πρόεδρος Πολιτικῆς Παράταξης «ΚΟΙΝΩΝΙΑ»

Οἱ φιλοπαπικοί–Οἰκουμενισταί Ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐξισώνουν τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν μέ τάς «Ἐκκλησίας» τῶν πλανεμένων (αἱρετικῶν) χριστιανῶν ἔχουν προκαλέσει σύγχυσιν τόσον εἰς τούς ἀμυήτους περί τούς Ἱερούς Κανόνας Ὀρθοδόξους Χριστιανούς ὅσον καί εἰς Ὀρθοδόξους Ἱερεῖς. Ἡ στάσις των ἔναντι τῶν Παπικῶν καί τῶν Προτεσταντῶν εἶναι εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί ἡ στάσις των εὐθύνεται διά τήν προσέλευσιν Ὀρθοδόξων εἰς Ναούς Οὐνιτῶν καί Παπικῶν, εἰς τούς ὁποίους τελοῦν ἐπιμνημοσύνους δεήσεις καί ἄλλας θρησκευτικάς τελετάς ἀλλά καί εἰς τάς συμπροσευχάς Ὀρθοδόξων κληρικῶν μετά τῶν Παπικῶν. Ἔχουν φθάσει εἰς τό σημεῖον Ὀρθόδοξοι κληρικοί νά μεταλαμβάνουν ὡς οἱ Παπικοί. Προσφάτως ἡ ἐφημερίς

Ο ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ ΕΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΚΑΘΑΙΡΕΣΙΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ «ΕΚΟΙΝΩΝΗΣΕ» ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ
«Ἐσπρέσσο», ὑπό ἡμερομηνίαν 30ην Σεπτεμβρίου ἀπεκάλυψεν ὅτι Ὀρθόδοξος κληρικός, ὁ ὁποῖος ἔχει γράψει πολλά ἄρθρα εἰς τόν «Ἐφημέριον» καί τά ὁποῖα προεκάλεσαν τήν ἔντονον ἀντίδρασιν τῶν ἀντιπαπικῶν καί ἀντιοικουμενιστῶν θεολόγων, κληρικῶν καί λαϊκῶν, ἐκοινώνησε, παρουσίᾳ ἑλληνορθοδόξων Ἀρχιερέων καί καθηγητῶν Πανεπιστημίου, μετά τῶν Παπικῶν ὄστιαν. Τό γεγονός ἐπληροφορήθη ὁ Μητροπολίτης Γλυφάδας, ὁ ὁποῖος ἐζήτησεν ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν τήν καθαίρεσίν του. Συμφώνως μέ τό δημοσίευμα τῆς ἐφημερίδος:
Ὁ ἱεράρχης ἔχει ἀποστείλει ἐπιστολή στόν κ. Ἱερώνυμο καί τοῦ ἀναφέρει ὅτι “κατά τήν 18ην Διεθνῆ Οἰκουμενική Σύνοδον Ὀρθοδόξου Πνευματικότητος, τήν διεξαχθεῖσαν ἐν τῇ Διορθοδόξῳ Μονῇ Βose Ἰταλίας, ἀπό 8 ὡς 11 Σεμπτεβρίου, ὀρθόδοξος ἱερεύς, ἐγγεγραμμένος ἐν τῇ δυνάμει τῶν κληρικῶν τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν (σ.σ. ἀναφέρεται τό ὄνομά του), κεκοινώνηκεν μετά τῶν παπικῶν ὄστιαν ἐν τῇ ὑπό τῶν Λατίνων τελεσθεῖσαν λατρευτικήν σύναξιν, παρουσία Ἑλλήνων ὀρθόδοξων ἀρχιερέων καί καθηγητῶν πανεπιστημίων”. Ἡ λέξη ὄστια εἶναι ἰταλική καί σημαίνει “ἄζυμος ἄρτος”, δηλαδή ψωμί πού φτιάχνεται χωρίς προζύμι. Ἡ ὄστια εἶναι “ἁγιασμένος” ἄρτος, πού μοιράζει ἡ ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία στούς πιστούς της κατά τή μετάληψη, ἀφοῦ ἔχει

ἀξιοπρόσεκτα καί ἐπείγοντα σήμερον, διά τά ὁποῖα ὁ πιστός καί συνειδητῶς ζῶν τό θέλημα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ λαός, ζητεῖ νά πληροφορηθῆ τήν ὑπεύθυνον γνώμην τῶν ποιμένων του. Ταπεινῶς προάγομαι νά ἀναφέρω ἕν ἐξ αὐτῶν. Οἱ χριστιανοί μας συνεχῶς μᾶς ἐρωτοῦν, πῶς πρέπει νά ἀντιμετωπίσουν τήν “Κάρτα τοῦ Πολίτου”. Ζητοῦν καί περιμένουν τήν ὑπεύθυνον γνώμην καί τοποθέτησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας. Ἡ πολιτική ἡγεσία τῆς χώρας ἀνεκοίνωσεν ἐπισήμως τήν καθιέρωσιν τῆς “Κάρτας τοῦ Πολίτου” ἀπό τάς ἀρχάς τοῦ 2011. Ἡ κάρτα αὐτή, μία μορφή ἠλεκτρονικῆς ταυτότητος, ἀνησυχεῖ τούς χριστιανούς μας, ὅταν μάλιστα καί σοβαροί ἐπιστήμονες θετικῶν ἐπιστημῶν ἐκφράζουν σοβαράς ἐπιφυλάξεις. Μᾶς διδάσκουν, Μακαριώτατε καί ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, οἱ χριστιανοί μας ὅταν προτιμοῦν οἱανδήποτε θυσίαν ἀπό τήν ἄρνησιν τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ καί τήν προδοσίαν τῆς ἀμωμήτου πίστεως. Περιμένουν λοιπόν, τήν ὑπεύθυνον, ἐπιστημονικῶς ἠλεγμένην, τήν ἁγιογραφικῶς καί πατερικῶς κατοχυρωμένην γνώμην καί ἀπό-

φασιν τῆς ἁγίας Ἱεραρχίας διά νά ἠρεμήσουν καί νά μή ἁμαρτάνουν –καθώς πιστεύουν– διά νά ζοῦν μέ εὐλογίαν καί συνέπειαν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐάν δέν ἀκούσουν, δέν γνωρίσουν, δέν στερεώσουν εἰς τήν καρδίαν των τήν ὑπεύθυνον φωνήν τῶν πνευματικῶν πατέρων, τῶν ποιμένων τους, τῶν Ἐπισκόπων, θά ζοῦν μέσα εἰς τήν σύγχυσιν, τήν ἀγωνίαν, τόν φόβον, τήν ὀργήν, τά ὁποῖα σήμερον δημιουργοῦν οἱ πονηροί σκοποί τῶν σκοτεινῶν ἀντορθοδόξων καί ἀνθελληνικῶν δυνάμεων. Τό βασικόν καί λίαν σοβαρόν διά τήν πνευματικήν ζωήν ὅλων μας αὐτό θέμα ταπεινῶς φρονῶ ὅτι, ἐάν θά συζητηθῆ κατά τάς συνεδριάσεις τῆς σεπτῆς Ἱεραρχίας, θά ὠφελήση καί ἡμᾶς ἀλλά καί ὅλον τό συνειδητόν πλήρωμα τῆς ἁγίας ἡμῶν Ἐκκλησίας. Ὁ λαός μας εἶναι ἀνάγκη νά ἐνημερώνεται, νά ἐνισχύεται καί ἡμεῖς ποιμένες ἀνύστακτοι, ἄγρυπνοι εἰς τάς ἐπάλξεις νά τόν περιφρουροῦμεν ἀπό τούς ἐχθρούς τῆς σωτηρίας του. Ἐκζητῶν τήν συγγνώμην καί τάς ἁγίας Ὑμῶν εὐχάς διατελῶ Μετά βαθυτάτου σεβασμοῦ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ † Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ».

Ὁ Σεβ. Θεσσαλονίκης Ἀλλά καί ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμος, δύο ἡμέρας πρό τῆς συγκλήσεως τῆς Ἱεραρχίας, κατήγγειλεν ἀπό ἄμβωνος ὅτι ἡ «Κάρτα τοῦ Πολίτου» φέρει τόν σατανικόν ἀριθμόν 666. Ἀκολούθως ἐτόνισεν:

Ὑπό τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ἀνεκοινώθησαν τήν 1ην Ὀκτωβρίου τά ἀκόλουθα:

Ἐνδιαφέρουσα συζήτησις τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων μὲ τὸν νέον πρόξενον τῶν ΗΠΑ

8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010

«Γιατί αὐτό τό αἴτημα αὐτῆς τῆς Κάρτας πρέπει νά μᾶς καταργήσει τήν Ἀστυνομική Ταυτότητα; Καί γιατί σέ ἄλλο Κράτος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως δέν ἀκοῦμε νά γίνεται συζήτηση γιά τέτοια ταυτότητα; Γιατί τόσο βιαστικά ἐμεῖς θά πειθαρχήσουμε στήν ἐπιβολή ἑνός μέτρου γιά τό ὁποῖο λέγεται -καί δέν διαψεύδεται- ὅτι κάπου φανερά ἤ συγκεκαλυμμένα θά ἔχει τό 666; Ἄν θά χάσουμε τήν κάρτα κάπου, ἡ ἀναπλήρωση θά γίνει μέ ἕναν ἠλεκτρονικό σχηματισμό, πού θά γίνει ἐπί τοῦ δέρματός μας, γιά νά μπορέσουν νά ἀναπληρώνουν τήν ἀπουσία αὐτῆς τῆς Κάρτας. Τί εἶναι αὐτά, εἶναι γνήσια; Εἶναι φιλελληνικά; Εἶναι ὀρθόδοξα; Ποιοί τά σκέφτηκαν; Ποιοί τά ἐπιβάλλουν; Τόσο πρέπει πλέον νά προσκυνήσουμε τήν Παγκοσμιοποίηση;».

«Τήν Τρίτην, 15ην/28ην Σεπτεμβρίου 2010, ὁ νέος Ἀμερικανός Πρόξενος κ. Daniel Rubstein ἐπεσκέφθη ἐπί τῇ ἀναλήψει τῶν καθηκόντων αὐτοῦ, τόν Μακαριώτατον Πατριάρχην Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλον. Ὁ Μακαριώτατος ἐκαλωσώρισε τόν νεόν Πρόξενον τῶν Η.Π.Α. καί ηὐχήθη εἰς αὐτόν ἐπιτυχίαν ἐπί τῇ ἀναλήψει τῶν καθηκόντων αὐτοῦ. Εἰς τό πλαίσιον τῆς ἐπισκέψεως ταύτης διεξήχθη ἐνδιαφέρουσα συζήτησις περί τοῦ γεγονότος τῆς ἀφίξεως πολλῶν προσκυνητῶν προσφάτως κατά τήν παρελθοῦσαν ἑορτήν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καί τήν χθεσινήν τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί τῆς ἐπιδράσεως τῶν προσκυνητῶν τούτων εἰς τήν εἰρηνικήν καί οἰκονομικήν κατάστασιν τῶν Ἁγίων Τόπων. Συζήτησις διεξήχθη ὡσαύτως ἐπί τῆς ἱστορίας τοῦ Πατριαρχείου εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν ἐξ ἀρχῆς καί ἐπί τῶν ἀγαθῶν σχέσεων αὐτοῦ ἀπό τοῦ 638 μ.Χ. μετά τοῦ Μουσουλμανικοῦ κόσμου καί ἐπί τοῦ ἔργου αὐτοῦ, θρησκευτικοῦ, πολιτιστικοῦ, εἰρηνευτικοῦ καί κοινωνικοῦ

«Τήν καθαίρεση ὀρθόδοξου ἱερέα, ὁ ὁποῖος κοινώνησε ὅπως οἱ καθολικοί, ζητεῖ μέ ἐπιστολή του πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπο καί πρόεδρο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου κ. Ἱερώνυμο, ὁ μητροπολίτης Γλυφάδας Παῦλος.

καταργήσει τή μετάληψη οἴνου. Ὁ μητροπολίτης στήν ἐπιστολή του ζητεῖ τό θέμα νά συζητηθεῖ στήν Ἱερά Σύνοδο τοῦ Ὀκτωβρίου καί καταλήγει: “Διά τούς διαπράξαντας κληρικούς τό ἀνωτέρῳ ὀλίσθημα-πλάνη, οἱ ἱεροί κανόνες εἶναι αὐστηρότατοι καί ὁρίζουν καθαίρεσιν”. Ὁ συγκεκριμένος ἱερέας, πού ὑπέπεσε σέ αὐτό τό ὀλίσθημα εἶναι ἱερατικός προϊστάμενος σέ πολύ γνωστή ἐκκλησία τοῦ κέντρου τῶν Ἀθηνῶν καί κατά καιρούς ἔχει ἐνοχλήσει μέ κάποιες ἀπόψεις του ἐκκλησιαστικούς κύκλους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Μάλιστα κάποιοι ὑποστηρίζουν – χωρίς, βέβαια νά ὑπάρχουν στοιχεῖα– ὅτι ὁ συγκεκριμένος κληρικός ἀνήκει στούς ἑλληνόρρυθμους (οὐνίτες), δηλαδή ἱερεῖς τῆς Παπικῆς Ἐκκλησίας μέ ἐμφάνιση κληρικοῦ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας».

ΣΕΒ. ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ: Η ΣΙΩΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΥΣΟΣ, ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΕ, ΟΤΑΝ ΒΟΑ ΤΟ… «ΣΚΑΝΔΑΛΟ»
Δυναμικήν παρέμβασιν εἰς τό θέμα τῶν ἀγοραπωλησιῶν τῶν οἰκοπέδων τῆς Ἐκκλησίας εἰς τήν Βουλιαγμένην ἔκαμνεν ὁ Μητροπολίτης Καλαβρύτων κ. Ἀμβρόσιος. Ὁ Μητροπολίτης στρέφεται ἐναντίον τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου, ἐπειδή, ὅταν ἀνέκυψε τό ζήτημα, ἐκάλυψε «κάποιας καραμπινάτας παρανομίας» μέ ἀνακοινωθέν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί ἔκτοτε σιωπᾶ. Ἡ σιωπή, ὅμως, δέν εἶναι χρυσός ἀπαντᾶ ὁ Μητροπολίτης Αἰγιαλείας. Εἰς δέ τήν παρέμβασίν του ἐπισημαίνει τά ἀκόλουθα:
οἰκοπέδων μεγάλης ἀξίας (περισσότερο τῶν 15.000.000 €) σέ ἕνα ὑπάλληλο καθαριότητος τοῦ Δήμου Βουλιαγμένης, δηλ. ἑνός ἀτόμου χαμηλοῦ εἰσοδήματος. Μετά τόν θόρυβο τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ὁ Μακαριώτατος κ. Ἱερώνυμος διά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἀπένειμε εὔσημα στόν Σεβ. Ἰωαννίνων κ. Θεόκλητο καί στόν Γεν. Διευθυντή τῆς ΕΚΥΟ κ. Ἀντ. Ζαμπέλη. Εἶναι πιθανόν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος νά ἔπεσε θύμα παραπληροφορήσεως ἐκ μέρους τῶν ὑπευθύνων τῆς ΕΚΥΟ. Τοῦτο καταγγέλλουν οἱ “Παλαιοί ὑπάλληλοι τοῦ ΟΔΕΠ”. Ἔκτοτε τό ζήτημα σέρνεται στίς ἐφημερίδες, ὅπως ἤδη ἐγράφη. Κυρίως ἡ ἐφημερίδα “ΤΟ ΠΑΡΟΝ” κάθε λίγο καί λιγάκι ἐπανέρχεται στό ζήτημα αὐτό. Αὐτό ὅμως τό ὁποῖο ἐνοχλεῖ εἶναι ὅτι παρά τήν σχεδόν καθημερινή ἀναγραφή εἰδήσεων καί σχολίων κλπ. στόν ἡμερήσιο ἤ τόν ἑβδομαδιαῖο τύπο, οὐδείς συγκινεῖται ἐκ τῶν παραγόντων τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Διοικήσεως! Ἀκόμη καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, πού εἶναι προσωπικά ἐκτεθειμένος, δέν ἐνοχλεῖται ἀπό τά δημοσιεύματα! Δέν βγαίνει δηλ. εἴτε νά ἐπιβεβαιώσει εἴτε νά διορθώσει τίς ἀρχικές Δηλώσεις τῆς ΔΙΣ, τοιουτοτρόπως δέ νά ὑπερασπισθῆ προεχόντως τό προσωπικό του κῦρος, ἔπειτα δέ καί τό κῦρος τῶν ὑψηλόβαθμων Συνεργατῶν του δηλ. τόσο τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἰωαννίνων κ. Θεοκλήτου, Προέδρου τῆς ΕΚΥΟ, ὅσο καί τοῦ κ. Ἀντωνίου Ζαμπέλη, τόν ὁποῖο προσωπικά ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐξέλεξε καί ἐτοποθέτησε στή θέση τοῦ Γενικοῦ Διευθυντοῦ τῆς ΕΚΥΟ, σέ διαδοχή τοῦ κ. Κωνσταντίνου Πυλαρινοῦ. Ἡ σιωπή εἶναι μιά προσφιλής μέθοδος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου. Δέν παίρνει θέση στά καθημερινά ζωτικά προβλήματα τῆς Κοινωνίας! Τηρεῖ σιγήν ἰχθύος. Φαίνεται νά ἀδιαφορεῖ κάθε φορά, πού πληγώνεται τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας! Στή δημοσιότητα προβάλλει εἴτε ὁσάκις συναντᾶται μέ τόν κ. Πρωθυπουργό, μέ τόν ὁποῖον, ὅπως λέγεται, συνάπτει μυστικές συμφωνίες, πού ἐξυπηρετοῦν τό πρόσωπό του καί συνεπῶς τό ἀρχιεπισκοπικό προσωπικό συμφέρον καί ὄχι βέβαια τό συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας, εἴτε ὁσάκις παρίσταται κάπου γιά νά ἀνακοινώσει κάποιο κοινωνικοῦ χαρακτῆρος πρόγραμμα, ὅπως εἶναι τά ἐγκαίνια τοῦ “ξενοδοχείου τῶν ἀστέγων”, γιά τό ὁποῖο μάλιστα δέν εἴμεθα βέβαιοι ὅτι εἶναι δραστηριότης τῆς Ἐκκλησίας! Πληροφορίες λέγουν ὅτι τό ξενοδοχεῖο ἀνήκει στό Δῆμο Ἀθηναίων! Ὅπως κι ἄν ἔχει τό ζήτημα, γεγονός εἶναι ὅτι ἡ σιωπή ἀποτελεῖ τήν γραμμή τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μας. Αὐτήν τή σιωπή τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου μας, μέ τήν ὀνομασία “ἡ σιωπή τῶν Ποιμένων” τήν ἔχουμε καταγγείλει ἐγκαίρως στήν Ἱερά Σύνοδο, δηλ. από τόν περασμένο μήνα Αὔγουστο 2010, χωρίς νά ἔχουμε κάποια ἀντίδραση. Ἡ σιωπή λοιπόν δέν εἶναι πάντοτε χρυσός! Σάν ἀπόδειξη τῶν παραπάνω θέσεών μας εἶμαι ὑποχρεωμένος νά μεταφέρω στούς φίλους τοῦ προσωπικοῦ μας ἱστοτόπου ἀποδεικτικά στοιχεῖα. Στίς 18 Ἰουλίου 2010 ἡ ἐφημερίδα “ΤΟ ΠΑΡΟΝ” στή σελίδα 15 ἔγραψε: “Ἀποκάλυψη βόμβα. Καταπέλτης ἡ Γνωμοδότηση ἐπιφανοῦς Καθηγητῆ. Ξέπλυμα χρήματος στήν πώληση τῶν δύο ἀκινήτων-φιλέτων τῆς Ἐκκλησίας στή Βουλιαγμένη…”. Παρά τά ἀνωτέρῳ συνταρακτικά στοιχεῖα, γιά τή διερεύνηση τῶν ὁποίων ἐπελήφθη ἤδη ἡ Δικαστική Ἀρχή, μέχρι σήμερα δέν ἀσχολήθηκα μέ τό ζήτημα τόσο ἐκ λόγων εὐρύτερη περιοχή τῶν συνόρων τοῦ Ἁγίου Ὄρους μέχρι τό Δῆμο Ἱερισσοῦ καί τήν νῆσο Ἀμμολιανή. Μετά τίς ὑπουργικές αὐτές ἀποφάσεις, ἀλλά καί ἀπό ὅλο τό νομοθετικό πλέγμα γιά τήν προστασία τῶν νεώτερων μνημείων, ἀλλά καί τῶν προστατευομένων περιοχῶν ἰδιαίτερου φυσικοῦ κάλλους, ἡ ἐπίμαχη περιοχή, πού ἦταν νά ἀνεγερθεῖ τό τουριστικό συγκρότημα τῶν camping κ.λπ. ὑπάγεται σέ διπλό προστατευτικό καθεστώς. Συγκεκριμένα, γιά τήν οἰκοδόμηση τῆς ἐν λόγῳ περιοχῆς καί εἰδικά μέ τουριστικά συγκροτήματα πρέπει, πρίν τήν ἔκδοση ὁποιασδήποτε οἰκοδομικῆς ἄδειας, νά προηγηθεῖ ἔγκριση ἀπό τά ὑπουργεῖα Πολιτισμοῦ καί Μακεδονίας -

«Νέος Γενικός Ἀρχιερατικός τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καί Ὠρωποῦ εἶναι ἐδῶ καί λίγες μέρες ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Χρῆστος Κυριακόπουλος. Ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Χρῆστος Κυριακόπουλος γεννήθηκε στό Περδικονέρι Γορτυνίας τό 1951. Χειροτονήθηκε διάκονος τό 1975 καί πρεσβύτερος τό 1978 ἀπό τόν μακαριστό Μητροπολίτη Ἀττικῆς κυρό Δωρόθεο. Ἀπό τό 1978 ὑπηρετεῖ ὡς ἐφημέριος στόν Μητροπολιτικό Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Κηφισιᾶς. Τυγχάνει ἀπόφοιτος τῆς Ριζαρείου Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς καί πτυχιοῦχος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Ἐδίδαξε στήν Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση ὡς καθηγητής θεολόγος στό Πειραματικό Γυμνάσιο καί Λύκειο Ἀναβρύτων, ἀπ ὅπου ἀφυπηρέτησε τό 2009. Εἶναι ἔγγαμος μέ τέσσερα τέκνα. Ἀπό νεαρή ἡλικία ἔδειξε τήν κλίση του πρός τήν μουσική, τήν ὁποία διδάχθηκε ἀρχικά στή Ριζάρειο Ἐκκλησιαστική Σχολή καί στή συνέχεια, στό Ὠδεῖο Ἀθηνῶν καί στό Ἑλληνικό Ὠδεῖο, ἀπ᾽ ὅπου ἔλαβε πτυχίο καί δίπλωμα Βυζαντινῆς Μουσικῆς, μέ ἄριστα παμψηφεί. Εἶναι διευθυντής τῆς Σχολῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καί Ὠρωποῦ, καλλιτεχνικός διευθυντής τῶν Σχολῶν Βυζαντινῆς Μουσικῆς τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων α) Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, β) Θηβῶν καί Λεβαδείας, καθώς ἐπίσης καί διευθυντής τῆς πολυμελοῦς χορωδίας “Βυζαντινή Κυψέλη”, τῆς ὁποίας τυγχάνει ἱδρυτής.

Ἀσχολεῖται συστηματικῶς μέ τήν μουσική λαογραφία, τήν συλλογή καί καταγραφή δημοτικῶν τραγουδιῶν, κυρίως τῆς Πελοποννήσου. Εἶναι γνώστης καί δάσκαλος τοῦ παραδοσιακοῦ μουσικοῦ ὀργάνου “Ψαλτήριον” (Κανονάκι). Εἶναι μέλος καί ἐπιστημονικός συνεργάτης τῆς Ἑταιρείας Πελοποννησιακῶν σπουδῶν. Ἔχει πραγματοποιήσει πολλές ἠχογραφήσεις μέ ἐκκλησιαστικούς ὕμνους, καθώς καί παραδοσιακά τραγούδια. Ἀξιόλογη ἠχογράφηση θεωρεῖται ἐκείνη, ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε μετά ἀπό ἔρευνά του γιά τόν Θούριο τοῦ Ρήγα Βελεστινλῆ. Ἐπίσης, ἔχει ἑρμηνεύσει τόν πρωταγωνιστικό ρόλο στό θρησκευτικό ὀρατόριο – ραψωδία “Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός”, σέ μουσική Σωκράτη Βενάρδου καί ποίηση Κώστα Χωρεάνθη. Ἄλλες σημαντικές ἠχογραφήσεις του, σέ μονωδιακή ἐκτέλεση, καθώς καί μέ τή χορωδία “Βυζαντινή Κυψέλη”, συνοδείᾳ παραδοσιακῶν λαϊκῶν ὀργάνων, θεωροῦνται οἱ ψηφιακοί δίσκοι: “Ἡρωϊκοί Ἀντίλαλοι τοῦ Μοριᾶ”, “Παραδοσιακά Τραγούδια τοῦ Γάμου καί τῆς Χαρᾶς”, “Μνῆμες τοῦ Μοριᾶ”, “Λεβέντικοι Ρυθμοί” καί “Κιβωτός Ἀσμάτων”. Τό 2006 συνέθεσε, ἐνορχήστρωσε καί παρουσίασε τό βυζαντινό ὀρατόριο “Ὕμνος τῆς Ἀγάπης”, σέ στίχους τοῦ Καθηγητοῦ Ἠλία Οἰκονόμου. Τό 2009 κυκλοφόρησε τιμητικῶς ἀπό τό Γ/ Πρόγραμμα τῆς Ἑλληνικῆς Ραδιοφωνίας ἡ Ἀνθολογία Ὕμνων “Αἶνοι” μέ ἠχογραφήσεις του. Ἐπί πολλά χρόνια, συνεργάζεται σέ θέματα παραδοσιακῆς μουσικῆς μέ τήν κρατική ραδιοφωνία καί τηλεόραση».

«Ἡ σιωπή δέν εἶναι πάντοτε χρυσός! Μιά ὑπόθεση, ἡ ὁποία πληγώνει τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐπί ἕνα καί μισό χρόνο τώρα σέρνεται καί σχολιάζεται τόσο στίς τηλεοράσεις, ὅσο καί στίς ἐφημερίδες. Ἡ Οἰκονομική Ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας (ΕΚΥΟ) κατηγορεῖται δημόσια πιά, ὅτι μέ μιά ἀγοραπωλησία οἰκοπέδων, πού ἀνῆκαν στήν ἰδιοκτησία τῆς Ἐκκλησίας καί βρίσκονταν στήν πολύ ἀκριβή περιοχή τῆς Βουλιαγμένης, ἔγιναν κάποιες “καραμπινάτες” παρανομίες, τίς ὁποῖες δυστυχῶς, μέ ἐπίσημο Ἀνακοινωθέν τῆς Ἱερᾶς Συνοδου, ἐκάλυψε πλήρως ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος. Τό Ἀνακοινωθέν ἐξεδόθη στίς 11 Μαρτίου 2009, ὅταν γιά πρώτη φορά καταγγέλθηκε τό σκάνδαλο αὐτό. Προηγήθηκε μιά σιβυλλική πληροφορία τῆς ἐφημερίδος “ΤΟ ΠΑΡΟΝ” μέ τίτλο “πουλᾶνε τά ἀσημικά τῆς Ἐκκλησίας”, ἀλλά πρῶτος ἐξ ὅλων μέ λεπτομερή περιγραφή, μέ ἀριθμούς συμβολαίων κ.λ.π πλήρη στοιχεῖα ἀνέδειξε τό ζήτημα ὁ ἔγκριτος δημοσιογράφος τῆς ἐφημερίδος “FREE SUNDAY” στίς 26.07.2009 κ. Νίκος Παπαδημητρίου. Πρόκειται γιά τήν πώληση τριῶν

σεβασμοῦ πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο, ὡς θεσμικό ἱερό πρόσωπο, ὅσο καί ἐκ λόγων ἐμπιστοσύνης πρός τήν Οἰκονομική Ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας. Σήμερα ὅμως ἔλαβα ἕνα κείμενο, τό ὁποῖο φέρει τήν ὑπογραφή “Παλαιοί Ὑπάλληλοι τοῦ ΟΔΕΠ”, ἔχει δέ ἀποσταλῆ ἀπό τό Fax 210.5125311 καί μέ τήν ἔνδειξη “ἀπό P&A SIOKOY OE”, τοῦ ὁποίου τό περιεχόμενο μέ ἀναστάτωσε! Ἄν ὅλα αὐτά, πού γράφουν ἀνωνύμως κάποιοι “παλαιοί Ὑπάλληλοι τοῦ ΟΔΕΠ” εἶναι ἀλήθεια, τότε οἱ ὑπεύθυνοι πρέπει νά κρεμασθοῦν στήν πλατεῖα Συντάγματος! Προσωπικά δέν τά ἀποδέχομαι. Δέν μπορῶ νά δεχθῶ τόσην ἀφέλεια εἴτε ἀπό τόν Σεβ. Ἰωαννίνων, οὔτε ἀπό τόν κ. Ζαμπέλη, εὐυπόληπτα καί ἀξιοσέβαστα πρόσωπα. Ἀλλά παρά ταῦτα κάποιος ὑπεύθυνος ἀπό τήν πλευρά τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νά τά διαψεύσει. Στίς ἡμέρες μας καθένας μας πρέπει νά ἀποδεικνύει τήν ἐντιμότητά του κάθε μέρα! Κάθ ὅλην τήν διάρκεια τῆς Πέμπτης προσπάθησα τηλεφωνικῶς νά ἐπιβεβαιώσω τό περιεχόμενο τῆς καταγγελίας τῶν πάλαι ποτέ ὑπαλλήλων τοῦ ΟΔΕΠ. Παρά ταῦτα δέν τό κατόρθωσα. Ἀποφάσισα λοιπόν νά παραθέσω τό κείμενο, ὥστε νά προκαλέσω τήν θετική ἤ ἀρνητική ἀντίδραση τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Διοικήσεως, δηλώνοντας συγχρόνως μέ κάθε ἀγαθή προαίρεση, ὅτι δέν ἀποδέχομαι μέν τό κείμενο αὐτό, ἀλλά συγχρόνως καί δέν δύναμαι νά τό ἀπορρίψω, ἐάν προηγουμένως ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος δέν μᾶς εἰπεῖ δημοσίως καί φωναχτά τή δική του ἄποψη! Πρίν φθάσουμε στήν Ἱεραρχία πρέπει νά γνωρίζουμε ἀπό ἐπίσημα χείλη τί ἀκριβῶς συμβαίνει. Ἐπαναλαμβάνω καί κλείνω: Ἡ σιωπή δέν εἶναι πάντοτε χρυσός!». Θράκης, μετά ἀπό γνωμοδότηση τῆς Ἐπιτροπῆς Πολεοδομικοῦ καί Ἀρχιτεκτονικοῦ Ἐλέγχου (ΕΠΑΕ). Οἱ ὑπουργικές αὐτές ἀποφάσεις –σύμφωνα μέ τήν ἀπόφαση τοῦ ΣτΕ– πρέπει νά ἀποφαίνονται γιά τίς ἐπιπτώσεις τοῦ ἔργου, πού πρόκειται νά κατασκευαστεῖ, ἀλλά καί γιά τό ἄν οἱ δραστηριότητές του ἔχουν ἐπιπτώσεις στήν προστατευόμενη χερσόνησο τοῦ Ἄθου. Τελικά, ἡ ἀπόφαση τοῦ ΣτΕ ἔκρινε ὅτι τόσο ἡ ἀπόφαση τοῦ ὑπουργοῦ Πολιτισμοῦ, ὅσο καί τοῦ ὑπουργοῦ Μακεδονίας–Θράκης, πού προηγήθηκαν τῆς ἔκδοσης τῆς οἰκοδομικῆς ἄδειας τοῦ 2001 τοῦ Πολεοδομικοῦ Γραφείου Ἀρναίας Χαλκιδικῆς, εἶναι ἀνεπαρκῶς αἰτιολογημένες καί ἐξ᾽ αὐτοῦ τοῦ λόγου πρέπει νά ἀκυρωθοῦν».

«Ξαναζωντανεύει» ἡ Ὀρθοδοξία στὴν Μεγάλη Ἑλλάδα. Ὕστερα ἀπὸ 10 αἰῶνες, θεμελιώθηκε καὶ ἐγκαινιάστηκε Ὀρθόδοξος Ἱερὸς Ναός, στὴν πρωτεύουσα τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος, στὸ Ρήγιο τῆς Καλαβρίας. Τὴν πόλη, ὅπου κήρυξε ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος, συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν Εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ καὶ Ἀρίσταρχον, κατὰ τὴν τρίτη του Ἀποστολικὴ περιοδεία, ὅταν στάλθηκε ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους –ποὺ τὸν συνέλαβαν στὰ Ἱεροσόλυμα κατόπιν διαβολῆς τῶν Ἰουδαίων- γιὰ νὰ δικαστεῖ στὴν Ρώμη, ἀπὸ τὸν Καίσαρα. Τὴν Κυριακὴ 26 Σεπτεμβρίου ἐ.ἔ., μόλις ἕνα χρόνο μετὰ τὴν κατάθεση τοῦ θεμελίου λίθου, ὁ ὁποῖος εἶχε τεθεῖ τὴν 24 Σεπτεμβρίου 2009, ὁ Μητροπολίτης Ἰταλίας καὶ Μελίτης κ. Γεννάδιος τέλεσε, σὲ κλίμα βαθιᾶς συγκίνησης τὰ ἐγκαίνια τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου. Ὁ Ἱερὸς Ναός, ὁ ὁποῖος λαμπρύνει πλέον κεντρικὴ πλατεῖα τῆς πόλεως ὁμοιάζει ἀρχιτεκτονικὰ μὲ τοὺς τελευταίους Ὀρθόδοξους Ἱεροὺς Ναούς, ποὺ χτίστηκαν στὴν Καλαβρία κατὰ τὸν 17ο αἰώνα, ἤτοι τρουλαία σταυροειδὴς βασιλική. Ὁ Ἱερὸς Ναὸς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στὸ Ρήγιο ἀπέχει μόλις 300 μέτρα ἀπὸ τὸν ἀρχαῖο Ἱ. Ναό, ποὺ εἶχε κτισθεῖ εἰς ἀνάμνηση τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Ἀποστόλου καὶ τοῦ ὁποίου, τὰ θεμέλια βρίσκονται βυθισμένα στὴν παραπλεύρως κείμενη θάλασσα. Κατὰ τὴν ἀκολουθία τῶν ἱερῶν ἐγκαινίων, ἡ ὁποία ξεκίνησε στὶς 8 τὸ πρωῒ καὶ ὁλοκληρώθηκε τὶς πρῶτες μεταμεσημβρινὲς ὧρες συμμετεῖχαν ἑκατοντάδες Ἕλληνες ἀπὸ τὶς τρεῖς Ἀρχιερατικὲς Περιφέρειες τῆς Μεγάλης Ἑλλάδας ἤτοι Ἀπουλίας, Καλαβρίας καὶ Σικελίας. Παρευρέθησαν ἐπίσης πλεῖστοι Ὀρθόδοξοι τῶν ἄλλων τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, Πρόεδροι καὶ μέλη τῶν Ἑλληνικῶν

ΕΓΚΑΙΝΙΑ Ι. ΝΑΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΡΗΓΙΟΝ ΚΑΛΑΒΡΙΑΣ

Κτίτωρ ἡ Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου Ὠρωποῦ Ἀττικῆς

εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν αὐτοῦ ἐπικράτειαν, ἐκτεινομένην σήμερον εἰς τέσσαρας πολιτικάς δικαιοδοσίας, τοῦ Ἰσραήλ, τῆς Ἰορδανίας, τῆς Παλαιστινιακῆς Αὐτονομίας καί τοῦ Κατάρ, ὅπου προσφάτως ἀνέλαβε τήν πρωτοβουλίαν ἀνεγέρσεως ἱ. ναοῦ καί ἤνοιξε τόν δρόμον καί διά τάς ἄλλας χριστιανικάς Ἐκκλησίας. Συζήτησις ἐγένετο ὡσαύτως καί ἐπί τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ ἔργου τοῦ Πατριαρχείου, εἰς τό ὁποῖον καί αἱ Η.Π.Α. συμπαρίστανται διά τῶν οἰκονομικῶν ἐπιχορηγήσεων τοῦ U.S. Aid. Ἡ συζήτησις περιεστράφη καί ἐπί τῆς συμμετοχῆς τοῦ Πατριαρχείου εἰς τό Συμβούλιον τῶν Θρησκευτικῶν Καθιδρυμάτων τῆς Ἁγίας Γῆς –Council of the Religious Institutions of the Holy Land, διά τήν συμβολήν εἰς τήν εἰρηνευτικήν διαδικασίαν εἰς τήν Μέσην Ἀνατολήν. Ὁ Μακαριώτατος ἐπέδωσεν εἰς τόν κ. Πρόξενον τό βιβλίον τοῦ κ. Δημητρακοπούλου περί τοῦ ἀκριβοῦς τόπου τῆς βαπτίσεως τοῦ Χριστοῦ καί τό βιβλίον τοῦ κ. Βοκοτοπούλου περί τῶν βυζαντινῶν χειρογράφων τοῦ Πατριαρχείου καί μετάλλιον τῆς ἐπετείου τῶν 2000 ἐτῶν χριστιανοσύνης».

Τὴν 4ην Ὀκτωβρίου ἔγινεν ἡ ἐνθρόνισις τοῦ νέου Πατριάρχου Σερβίας κ. Εἰρηναίου. Ὁ Πατριάρχης κατέδειξεν ὀλίγον πρὸ τῆς ἐκλογῆς του τὸ ἔντονον φιλοπαπικόν του φρόνημα. Εἰς δηλώσεις του: 1ον) Ἐτόνισεν ὅτι εἶναι οἰκουμενιστὴς καὶ εἰρηνιστής. Ὁμολογεῖ, δηλαδή, ὅτι εἶναι ὀπαδὸς τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ὅτι ἐνδιαφέρεται διὰ τὴν εἰρήνην εἰς τὴν περιοχήν του. Τοῦτο σημαίνει ὅτι θὰ ὁμιλῇ ὑπὲρ τοῦ Κοσσόβου, ἀλλὰ θὰ ἐπικυρώνῃ ὅλας τὰς ἀποφάσεις τοῦ διεθνοῦς παράγοντος διὰ τὴν ἀνεξαρτησίαν τοῦ Κρατιδίου, ἀδιαφορῶν διὰ τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτὸ ἦτο τὸ λίκνον τοῦ Σερβικοῦ Πολιτισμοῦ. 2ον) Ὑπεστήριξεν ὅτι προσεύχεται διὰ τὴν ἕνωσιν τῶν ἐκκλησιῶν. Προέβη εἰς τὴν δήλωσιν, ἐνῶ ὁ διάλογος εἰς τὴν Βιέννην κατέληγεν εἰς πλῆρες ἀδιέξοδον, κυρίως, μὲ τὴν ἀδιαλλαξίαν τῶν Παπικῶν. 3ον) Ἐξέφρασε τὴν βαθυτάτην ἐπιθυμίαν νὰ ἐπισκεφθῆ τὴν Σερβίαν ὁ Πάπας, μετὰ ἀπὸ πρόσκλησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς

Ἀπροκαλύπτως φιλοπαπικὸς ὁ νέος Πατριάρχης Σερβίας

Κοινοτήτων, ὁ Δήμαρχος Ρηγίου, ὁ Νομάρχης, Βουλευτὲς τῆς εὐρύτερης περιοχῆς, ὁ Ἀρχηγὸς τῆς Ἀστυνομίας καὶ Πρόεδροι Ἑλληνικῶν Ἀδελφοτήτων καὶ Συλλόγων. Κτίτωρ τῆς ἐκκλησίας τοῦ Ἀποστόλου Παύλου εἶναι ἡ Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου (Ὠρωποῦ Ἀττικῆς), ἡ ὁποία ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ Καθηγουμένου αὐτῆς, Ἀρχιμανδρίτου Τιμοθέου Σακκᾶ -καὶ μὲ τὴν βοήθεια πνευματικῶν του τέκνωνἀνέλαβε πλήρως τὰ ἔξοδα τῆς θεμελιώσεως, ἀνεγέρσεως καὶ εὐπρεπισμοῦ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ. Ὁ Ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου καὶ ἀντιπροσωπεία μοναχῶν συμμετεῖχαν στὴν τελετὴ τῶν ἐγκαινίων. Στὸν πανηγυρικό του λόγο, πρὸς τοὺς ἐκκλησιαζομένους, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἰταλίας κ. Γεννάδιος σημείωσε μεταξὺ ἄλλων: «Σήμερον παραλαμβάνομεν τὸ πνευματικὸν αὐτὸ κόσμημα, τὴν λαμπροτάτην ἐκκλησίαν, τὸν ἱερώτατον αὐτὸν Ἱ. Ναὸν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου τῶν Ἑλλήνων, εἰς τὴν πρωτεύουσαν τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος… τὸν παραδίδομεν γνήσιον καὶ τέλειον εἰς τὴν λογικὴν λατρείαν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν ὁλόθερμον εὐχὴν νὰ ἵσταται πάντοτε ὄρθιος, ἀσάλευτος καὶ ἀκλόνητος, νὰ εἶναι φῶς ἀληθινὸν καὶ ὄασις σωτήριος, γεμάτος ἀπὸ τὴν Θείαν Χάριν, διὰ τὴν διακονίαν τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου… Ἡ καρδία μας, ἡ ὁποία ἐξεκαίετο ὑπὸ τοῦ πόθου νὰ ἴδωμεν κάποτε θεμελιούμενον ναὸν εἰς τὸ Ρήγιον, τὴν ἱστορικήν, Χριστιανικὴν καὶ Βυζαντίνην αὐτὴν Γῆν, γίνεται πραγματικότης, κέντρον ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς… Ἱκετεύομεν τὸν Μεγαλοδύναμον καὶ Φιλάνθρωπον Θεὸν νὰ καταστήση τὸν Ναὸν τοῦτον «λιμένα χειμαζομένων, ἰατρεῖον παθῶν, καταφύγιον ἀσθενῶν, δαιμόνων φυγαδευτήριον». α.κ.

Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας. Ἐκ τῶν προαναφερομένων προκύπτει ὅτι ὁ νέος Πατριάρχης τῆς Σερβίας εἶναι ἀπροκαλύπτως φιλοπαπικός, κάτι τὸ ὁποῖον εἶχεν ἐπισημάνει ὁ «Ο.Τ.» ἀμέσως μετὰ τὴν ἐκλογήν του. Ὁ νέος Πατριάρχης ἐξελέγη τῇ μεσολαβήσει τῶν πολιτικῶν ἀρχῶν τῆς Σερβίας, αἱ ὁποῖαι ἐνδιαφέρονται διὰ τὴν πάσῃ θυσίᾳ προώθησιν τῆς χώρας των εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν, ἀδιαφοροῦντες διὰ τὰς δυνάμεις, αἱ ὁποῖαι κατέστρεψαν τὴν χώραν των καὶ προεκάλεσαν τὴν γενοκτονίαν ἐναντίον τοῦ Σερβικοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ. Μεταξὺ τῶν δυνάμεων ἦσαν οἱ Γερμανοί, οἱ Αὐστριακοὶ καὶ τὸ Βατικανόν. Ἐξέλεξαν τὸν σημερινὸν Πατριάρχην διὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τοὺς ἀντιοικουμενιστὰς καὶ ἀντιπαπικοὺς Μητροπολίτας, οἱ ὁποῖοι θὰ ἤλεγχον τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν καὶ τὸ Βατικανὸν διὰ τὴν γενοκτονίαν εἰς βάρος τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Σερβίας καὶ τὴν ἀπόσχισιν τοῦ Κοσσυφοπεδίου.

Τὸ ΣτΕ δὲν ἐπέτρεψε τὴν κατασκευὴν κάμπινγκ εἰς τὰ σύνορα τοῦ Ἁγ. ῎Ορους
Συμφώνως μέ τό δικαστικόν ρεπορτάζ τοῦ Ἀθηναϊκοῦ Πρακτορείου Εἰδήσεων ὑπό ἡμερομηνίαν 1ην Ὀκτωβρίου:
«Τό Ε´ Τμῆμα τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας μέ τήν ὑπ´ ἀριθμ. 3077/2010 ἀπόφασή του ἀκύρωσε ἀποφάσεις τῶν ὑπουργῶν Πολιτισμοῦ καί Μακεδονίας-Θράκης, ὅπως καί ἀκύρωσε καί οἰκοδομική ἄδεια, πού ἐπέτρεπε τήν κατασκευή σέ ἔκταση 23.300 τ.μ. camping καί ἄλλων τουριστικῶν ἐγκαταστάσεων μέ πισίνα στά σύνορα τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί εἰδικότερα στήν περιοχή “Τζάφα - Κομίτσα” τῶν Νέων Ρόδων Χαλκιδικῆς. Ἡ περιοχή στήν ὁποία ἦταν νά ἀνεγερθεῖ ἀπό ἰδιώτη τουριστική ἐγκατάσταση –ὅπως ἀναφέρεται στήν δικαστική ἀπόφαση– ἔχει μεγάλο τουριστικό ἐνδιαφέρον, γιατί “συνδέεται ἱστορικά μέ τήν διώρυγα τοῦ Ξέρξη καί τά μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τά ὁποῖα προσελκύουν τουρίστες ἀπό ὅλο τόν κόσμο”. Στή δικαστική ἀπόφαση ἀναφέρεται ὅτι στήν περιοχή τοῦ Ἄθου, δηλαδή ἀπό τήν διώρυγα τοῦ Ξέρξη μέχρι τῶν ἀκρωτηρίων Πίννες καί Ἀκροθώου, μέ ὑπουργική ἀπόφαση ἔχουν χαρακτηριστεῖ ὡς ἱστορικά καί διατηρητέα ὅλα τά μνημεῖα, οἱ Ἱ. Μονές, Ἱ. Ναοί, τά ἐξωκκλήσια, μετόχια, κελιά κ.λπ. πού ὑπάρχουν ἀκόμη καί ἐάν εἶναι σέ κατάσταση ἐρείπωσης. Παράλληλα, μέ ἄλλη ὑπουργική ἀπόφαση χαρακτηρίστηκε ὡς τοπίο ἰδιαίτερου φυσικοῦ κάλλους ἡ

Νέος Ἀρχιεπίσκοπος τῶν ΓΟΧ ἐξελέγη, μετὰ τὴν ἐκδημίαν πρὸς Κύριον τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κυροῦ Χρυσοστόμου, ὁ ἕως σήμερον Μητροπολίτης Ἀχαΐας καὶ πάσης Πελοποννήσου καὶ Ἔξαρχος Εὐρώπης κ. Καλλίνικος. Ἡ ἐκλογή του ἐπραγματοποιήθη εἰς τὸν ἱστορικὸν Ἱερὸν Ναὸν τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀθηνῶν εἰς τὴν ὁδὸν Διοσκούρων 6 εἰς τὸ Μοναστηράκι.

Ἐκλογὴ νέου Ἀρχιεπισκόπου ΓΟΧ

Αἴσθησιν προεκάλεσεν ἡ δήλωσις τοῦ Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ἀνθίμου, ὀλίγον πρό τοῦ Κυριακάτικου κηρύγματος (3ην Ὀκτωβρίου), κατά τό ὁποῖον ἔθεσε τό ζήτημα τῆς «Κάρτας τοῦ Πολίτου», ὅτι ἀπειλεῖται ἡ ζωή του διά ὅσα προφανῶς λέγει διά τήν παρακμήν, τά ἐθνικά θέματα, τήν οἰκονομικήν χρεοκοπίαν τῆς Ἑλλάδος καί τάς θρησκευτικάς παρεκτροπάς τῶν πολιτικῶν καί τοπικῶν ἀρχόντων.

Δήλωσις «βόμβα» ὑπὸ τοῦ Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ἀνθίμου

Ἡ Διαβαλκανικὴ Ὁμοσπονδία Ὀρθοδόξων Νεολαιῶν εἰς τὸν Μητροπολίτην Κηφισίας
Συμφώνως μέ ἀνακοίνωσιν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καί Ὠρωποῦ, ὑπό ἡμερομηνίαν 2αν Ὀκτωβρίου:

«Τό Σάββατο τό πρωί ὁ Μητροπολίτης Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καί Ὠρωποῦ κ. Κύριλλος δέχθηκε στά γραφεῖα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως τά μέλη τοῦ ΔΣ τῆς Διαβαλκανικῆς Ὁμοσπονδίας Ὀρθοδόξων Νεολαιῶν μέ τήν εὐκαιρία τῆς συγκλήσεως στήν Ἀθήνα τοῦ ΔΣ τῆς Ὁμοσπονδίας. Στή συνάντηση ἦταν ἐπίσης παρόντες ὁ Γενικός Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος πρωτ/ρος π. Χρῆστος Κυριακόπουλος, ὁ γραμματέας Ἀρχιμ. π. Δωρόθεος Κιούσης, ὁ

πρωτ/ρος π. Χαράλαμπος Θεοδώσης μέλος τοῦ Γραφείου Νεότητος καί τῆς Διαβαλκανικῆς καί ὁ διάκονος π. Σωτήριος Ἀλεβιζάκης. Ὁ Σεβασμιώτατος κατ᾽ ἀρχάς καλωσόρισε μέ θερμά λόγια τά μέλη τοῦ ΔΣ, ἀναφέρθηκε στούς ἰσχυρούς δεσμούς μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν τῶν Βαλκανίων καί ἐξέφρασε τήν εὐαρέσκεια καί τήν ὑποστήριξή του στό πλούσιο ἔργο τῆς Ὁμοσπονδίας. Ὁ πρόεδρος τῆς Διαβαλκανικῆς Σέρβος ἱστορικός κ. Dimitar Tasits ἐν συνεχείᾳ, εὐχαρίστησε τόν Σεβασμιώτατο γιά τό ἐνδιαφέρον καί τήν ἀγάπη του καί ζήτησε τήν εὐλογία καί τίς προσευχές του γιά τήν εὐόδωση τῶν ἐργασιῶν τοῦ Δ.Σ.».