1. Ο ΡΟΛΟ΢ ΣΟΤ ΧΣΙ΢ΣΟΤ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΣΟ΢

Ο περιβάλλων χϊροσ και οι ανκρϊπινεσ ανάγκεσ για χϊρο και
ιδιωτικότθτα επθρεάηουν τθ ςυμπεριφορά. Σα ευριματα των ερευνϊν
ςχετικά με τισ ανκρϊπινεσ ανάγκεσ για χϊρο επθρζαςαν το ςχζδιο του
χτιςτοφ περιβάλλοντοσ ςτο οποίο ηοφμε και εργαηόμαςτε.

Πολλοί πιςτεφουν ότι θ δομι των κτιρίων και άλλα φυςικά
χαρακτθριςτικά, όπωσ το χρϊμα των δωματίων, κακορίηουν απόλυτα τθ
ςυμπεριφορά. Η κζςθ αυτι, ονομάςτθκε αρχιτεκτονικόσ ντετερμινιςμόσ.
Μάλιςτα αυτοί που υιοκετοφν τθν παραπάνω κζςθ ζχουν ςυνικωσ και μθ
ρεαλιςτικζσ προςδοκίεσ, ότι δθλαδι είναι δυνατόν να λφςουν προβλιματα
ςυμπεριφοράσ βάφοντασ τουσ τοίχουσ με «ςωςτά» χρϊματα ι
τροποποιϊντασ κατά κάποιο άλλο τρόπο το περιβάλλον.

Από τθν άλλθ, υπάρχει θ άποψθ οριςμζνων ότι θ αρχιτεκτονικι δεν
παίηει κανζναν απολφτωσ ρόλο ςτθ ςυμπεριφορά.

Η αλικεια, αναμφίβολα, βρίςκεται κάπου μεταξφ των δφο αυτϊν κζςεων
(McAndrew, 1993). Η αρχιτεκτονικι μπορεί να είναι αρκετά ςθμαντικι, αλλά
ποτζ δεν είναι ο μόνοσ κακοριςτικόσ παράγοντασ για τθ ςυμπεριφορά ςε
οποιοδιποτε πλαίςιο.