π. Πολύκαρπος Μαντζάρογλου (1929-2012): Πως γνώρισα τον π.

Παΐσιο και πως ιδρύθηκε το Ησυχαστήριο της Σουρωτής Το έτος 1965 ήµουν εφηµέριος εις τον ιερόν Ναόν της του Θεού Σοφίας Θεσσαλονίκης. Ήταν Κυριακή, ήµουν Λειτουργός και στην αρχή του Όρθρου είδα να στέκονται λίγο πιο µακρυά από το Τέµπλο δύο Μοναχοί. Μου ήσαν άγνωστοι. Είπα στον νεωκόρο να τους βάλη στο Ιερό µέσα για να µην στεναχωρεθούν όταν η Εκκλησία θα γέµιζε από τον κόσµο και στους Αίνους κάθησα κοντά τους και ρώτησα τον νεώτερο από που ήταν και αν είχαν ανάγκη από βοήθεια, ευχαρίστως να τους συµπαρασταθώ. Ο νέος ήταν ο π. Βασίλειος Γοντικάκης και ο µεγαλύτερος ό π. Παΐσιος και ασκήτευαν στην Σκήτη των Ιβήρων. Ο π. Παΐσιος ήταν άρρωστος. Μετά την Θεία Λειτουργία παρεκάλεσα τον ιατρό κ. Παπαδηµητρακόπουλο, να δη τον π. Παΐσιο ακτινολογικά και την εποµένη, σε γνωστή µικροβιολόγο, κάναµε εξετάσεις αίµατος καί πτυέλων. Συγκέντρωσα αυτές τις εξετάσεις και τους πήγα από το ξενοδοχείο «ΧΑΛΚΙ ΙΚΗ» που έµεναν, σε γνωστό µου γιατρό φυµατιολόγο ο οποίος ήταν ιευθυντής στο Νοσοκοµείο Παπανικολάου. Ο γιατρός συνέστησε «Νοσοκοµείο και χειρουργική επέµβαση». Έπασχε ο π. Παΐσιος από εκτεταµένη βρογχεκτασία του κάτω λοβού του αριστερού πνεύµονας, φυµατιώδους αιτιολογίας. στόσο ο π. Παΐσιος δεν δέχθηκε ούτε το νοσοκοµείο ούτε έστω τις σαράντα στρεπτοµυκίνες που υπέδειξε ο φυµατιολόγος. «Πάρε µου δύο στρεπτοµυκίνες καί 3-4 κουτιά γάλα για να πω πως έκανα θεραπεία και να επιστρέψωµε στο Όρος», µου είπε. Την εποµένη τους πήγα στο πρακτορείο και έφυγαν για το Άγιον Όρος. Μετά από κάποιο χρονικό διάστηµα ήρθε ο π. Παΐσιος στα Γραφεία της Μητροπόλεως, όπου εργαζόµουν, µόνος του κρατώντας µια µικρή βαλιτσούλα και µου είπε: «Ήρθα να µε πας στο Νοσοκοµείο». Πράγµατι ανεζήτησα τον γνωστό µου φυµατιολόγο και εκείνος έδωσε εντολή για εισιτήριο «εκτάκτου εισαγωγής» στο «Παπανικολάου» την ίδια µέρα, όπου υπεύθυνος χειρουργός ήταν ο κ. Οικονοµόπουλος και ιευθύνουσα η κ. Χανιωτάκη. Η επέµβασις καθυστερούσε και τότε κατέφυγα στον πεθερό του χειρούργου τον γνωστό κ. Παπαποστόλου, µε το κατάστηµα Ιατρικών Ειδών, και ωρίσθηκε η ηµεροµηνία του χειρουργείου και συγχρόνως µας δόθηκε εντολή για την ανεύρεση δέκα φιαλών αίµατος. Yπάρχει ένα περιστατικό της νέας αναβολής της επεµβάσεως, οφειλόµενο στην ευαισθησία του π. Παϊσίου: Ένα µικρό παιδί νοσηλευόταν στο Νοσοκοµείο εκείνο το διάστηµα. Είχε µέσα σε κάποιο βρόγχο του ένα φυλλαράκι από πουρνάρι και αυτό το έκανε και υπέφερε. Ο π. Παΐσιος έδωσε λοιπόν την σειρά του στο άρρωστο παιδί και η δική του επέµβαση καθυστέρησε και πάλι. 

Εδώ θα κάνω µια παρένθεση απαραίτητη για την σύνδεση της γνωριµίας µου µε τον π. Παΐσιο και την ίδρυση του Ησυχαστηρίου της Σουρωτής και την ιστορική αλήθεια του όλου θέµατος: Από το έτος 1961 είχα υπό την πνευµατική µου καθοδήγηση είκοσι περίπου κοπέλλες οι οποίες είχαν πόθον και ιερή επιθυµία την ίδρυση ενός Ησυχαστηρίου. Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης ήταν ο µακαριστός Παντελεήµων Παπαγεωργίου, πνευµατικός µου πατήρ, µε του οποίου την υπόδειξη και ευλογία αγοράσθηκε, δαπάναις των ιδίων νεανίδων, αγρόκτηµα 13 στρεµµάτων κοντά στο χωριό Φίλυρον Θεσσαλονίκης. Όταν όµως άρχισαν οι προκαταρκτικές εργασίες των εγκαταστάσεων, ο Μητροπολίτης ζήτησε επτά µέλη από την «Πνευµατική Συντροφιά» και µάλιστα τις πλέον εγγράµµατες να εγγράφουν και να εγκαταβιώσουν στην Μονή του Πανοράµατος Θεσσαλονίκης. Καµµία από τις κοπέλλες δεν θέλησε να αποχωρισθή από τις υπόλοιπες και η άρνησή των έγινε αφορµή να ανακαλέση ο Μητροπολίτης την ίδρυση της Μονής στην Μητροπολιτική του περιφέρεια. Συνεχίζω τα της ασθενείας του π. Παϊσίου: Το αίµα που χρειαζόταν για την εγχείρηση και την συµπαράσταση στην αρρώστεια του π. Παϊσίου, τα εξασφάλισα µέσα από την καλή διάθεση αυτών των πνευµατικών µου παιδιών που ενώ δεν ζούσαν σε Μονή, δεν ήσαν καν Μοναχές, έκαναν µοναχικό αγώνα και υπακοή. Συγχρόνως είχα ορίσει το καθηµερινό πρόγραµµα διακονίας του άρρωστου πάλι µε τα πνευµατικά µου παιδιά. Στο Νοσοκοµείο ο π. Παΐσιος χρειάσθηκε να µείνη περισσότερο από δύο µήνες και επειδή οι τοµές ήταν µεγάλες, ο γιατρός υπέδειξε να παραµείνη στην Θεσσαλονίκη ένα µήνα ακόµη. Τον πήγα στο σπίτι της κ. Αντωνίας Καλογεροπούλου η οποία εξωµολογείτο σε µένα και ευχαρίστως δέχθηκε να τον φιλοξενήση και να τον φροντίση. Όπως είναι φυσικό αυτή η περιπέτεια της ασθενείας του π. Παϊσίου και η τόσο µεγάλη επικοινωνία µαζί του, µου έδωσαν την καρδιακή άνεση να του ακουµπήσω το µεγάλο πρόβληµα που αντιµετώπιζα µε τις νεανίδες και την ίδρυση του Ησυχαστηρίου. Μάλιστα συγκέντρωσα τις αδελφές παρόντος του π. Παϊσίου (ήταν ακόµη στην οικία της κ. Καλογεροπούλου ασθενής) και είπα την αρνητική απάντηση του Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κυρού Παντελεήµονος Παπαγεωργίου. Ο π. Παΐσιος επρότεινε να µιλήση σε έναν Ιεροµόναχο γνωστό του τον π. Αγαθάγγελο Παρλάντζα και εκείνος θα πρότεινε στον Μητροπολίτη Κασσανδρείας, κυρό Συνέσιο Βισβίνη, στου οποίου την Μητρόπολη υπηρετούσε, να ιδρυθή εκεί το Ησυχαστήριο. Πράγµατι σε δεκαπέντε ήµερες ήλθε θετική απάντηση από τον Μητροπολίτη 

Κασσανδρείας κυρό Συνέσιο Βισβίνη. Συνεφωνήθη δε όπως εγώ παραµείνω στην αφάνεια δια να µην λυπηθή ο άγιος Θεσσαλονίκης (Μητροπολίτης Παντελεήµων Παπαγεωργίου) και σε κατάλληλο καιρό να ζητήσω απολυτήριο και να διορισθώ στην Επαρχία Κασσανδρείας, κοντά κάπου στο Ησυχαστήριο για να κατευθύνω τις Αδελφές. Ας σηµειωθή ότι όλα αυτά δι' επιστολής µου τα εγνώρισα στον Μητροπολίτη Κασσανδρείας. Ο π. Αγαθάγγελος µε τον Ιεροµόναχο π. Θεόκλητο Μπόλκα εντόπισαν ένα αγροτεµάχιο οκτώ στρεµµάτων περίπου στην Σουρωτή, ήρθαν σε επικοινωνία µαζί µου, είδα το κτήµα και καταλήξαµε στην αγορά του. Αυτή την εποχή, ενώ δηλαδή ο π. Παΐσιος δεν είχε φύγει ακόµη στο Άγιον Όρος, µία των ηµερών, πήγαµε µαζί στο Ησυχαστήριο της αγίας Μαγδαληνής στον Πολύγυρο όπου εγκαταβιούσαν οι Ιεροµόναχοι και συνέπεσε να συναντηθούµε µε τον Μητροπολίτη Κασσανδρείας ο οποίος και ζήτησε να µάθη ποιοι είµασταν και ρώτησε πρώτα τον π. Παΐσιο: - Εσείς; - Μοναχός Παΐσιος Σιναΐτης. Έζησα στο Σινά επί Μητροπολίτου Πορφυρίου. - Εσείς; (Ρώτησε εµένα). - π. Πολύκαρπος Ματζάρογλου... - Α! Ναι, σας γνωρίζω από τους πατέρες και την επιστολή σας. εν έχω καµµιά αντίρρηση για την ίδρυση του Ησυχαστηρίου. Μετά µερικές ήµερες πήγα πάλι στον Πολύγυρο, στην Μητρόπολη, όπου ο Μητροπολίτης είχε έτοιµο το έγγραφο αδείας ανεγέρσεως κελλιών και ενός Ναού και το παρέδωσε στα χέρια µου. Τα σχέδια για την αρχική πτέρυγα του Ησυχαστηρίου τα έκανε ένας Γερµανός αρχιτέκτων ονόµατι Σωτήρης, προστατευόµενος του π. Θεοκλήτου, πάντα µε συνεργασία µαζί µου. Και τα σχέδια του Καθολικού παρεκάλεσα να τα κάνη ο αδελφός της Γερόντισσας Μαριάµ Πολυχρονιάδου την οποία είχα πάρει στην εν τω κόσµω Πνευµατική Συντροφιά, γιατί ζούσε στο σπίτι της, στην Έδεσσα. (Ήταν πρώην Ηγουµένη στην Ι. Μονή της Αγίας Τριάδος Εδέσσης). Ο Βασίλης Πολυχρονιάδης ήταν εµπειροτέχνης ναοδόµος της Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης και Πέλλης. Την ανέγερση τόσον του Ναού όσον και της αρχικής πτέρυγας των κελλιών ανέλαβε ως εργολάβος ο Ματθαίος Ελευθεριάδης, γαµβρός της αδελφής Μαρίας Παντέλογλου. Ανοίξαµε µε τις Αδελφές ένα λογαριασµό στην Τράπεζα κοινό και συνεβάλαµε όλοι κατά την οικονοµική δύναµη του καθενός. Είχαµε εξουσιοδοτήσει την Μαρία Παντέλογλου για να κάνη τις πληρωµές. Ο π. Αγαθάγγελος πολύ συχνά κατέβαινε στην Θεσσαλονίκη για την συνεργασία µαζί µου και την παρακολούθηση των εργασιών.Τον Οκτώβριο του 1967 δέκα αδελφές εγκαταστάθηκαν στην Μονή. Το 1970 ανέλαβα καθήκοντα Εφηµερίου, Ιεροκήρυκος, Πνευµατικού και Αρχιερατικού Επιτρόπου στην ενορία Αγίου Γεωργίου Βασιλικών και συγχρόνως Πνευµατικού πατρός και Καθοδηγητού εις το Ιερόν Ησυχαστήριον «Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος» δι' 

εγγράφου υπ' αριθ. 618/3-7-1970 της Ιεράς Μητροπόλεως Κασσανδρείας. Στο µεσοδιάστηµα από της εγκαταστάσεως των πρώτων Αδελφών έως του διορισµού µου, ανέβαινα στο Ησυχαστήριον και επέβλεπα και ανελάµβανα όλες τις ανάγκες της Αδελφότητος υλικές και πνευµατικές µέχρι λεπτοµερείας και κατηύθυνα την Αδελφότητα. Μια µικρή αναφορά θα κάνω πως αντιµετώπισα τις βασικές ανάγκες του Ησυχαστηρίου για την καλή του λειτουργία. Νερό: εν υπήρχε παρά µια πηγή µε υπόξινο νερό κάτω από την Μονή περίπου 800 µ. απόσταση, όπου αργότερα κάναµε δεξαµενή συλλογής του υπάρχοντος νερού και µε αντλία το ανεβάσαµε στο Μοναστήρι. Ήταν ακατάλληλο προς πόση αλλά το χρησιµοποιούσαµε για πότισµα και άλλες ανάγκες. Καλό νερό απέκτησε ή Μονή αφού εξασφάλισα πρώτα την ηλεκτροδότηση. Ηλεκτροδότηση: Εγνώριζα τον κ. Κίτσο Γεώργιο, Περιφερειάρχη Μακεδονίας-Θράκης της ΕΗ, και µε την βοήθεια του κ. Κίτσου τοποθετήθηκαν κολώνες από το χωριό Σουρωτή µέχρι το Ησυχαστήριο και έτσι αποκτήσαµε το ρεύµα. Όταν ήρθε το ρεύµα στην Μονή, µπορέσαµε να ανεβάσωµε και καλό νερό. Από τον κεντρικό αγωγό νερού της Κοινότητος Σουρωτής, ιδία δαπάνη της Μονής, και µε την βοήθεια του τότε Προέδρου κ. Τζώλα, µεταφέραµε µε σωληνώσεις το νερό στην Μονή. ρόµος: Υπήρχε µόνον ένα µικρό µονοπάτι από την κεντρική αρτηρία µέχρι το Ησυχαστήριο και οι δυσκολίες ήταν πολλές. Ενθυµούµαι ότι µε κάλεσε ο Μητροπολίτης Κασσανδρείας και µε ρώτησε αν έχωµε καµµιά ανάγκη στη Μονή που θα µπορούσε να την κάνη ο Στρατός, γιατί του το πρότεινε ο ιοικητής του 561 Τάγµατος κ. Γκότσης που η Έδρα του ήταν στο Σέδες. Του ανέφερα την ανάγκη του δρόµου και µου ενεχείρισε την κάρτα του Στρατηγού και µου είπε: - Πήγαινε µόνος σου να συννενοηθής... Όπερ και έπραξα. Πράγµατι δέκα µέρες µετά την επίσκεψη µου στη Θέρµη, προσγειώθηκε στον γύρω χώρο της Μονής ένα ελικόπτερο και κατέβηκε ειδικός στρατιωτικός ο οποίος και χάραξε τον «φιδωτό δρόµο» από την κεντρική αρτηρία έως την Μονή και σε ένα µήνα µας παρέδωσαν τον δρόµο, φυσικά χωµατόδροµο. Αργότερα το 1972 µου ήταν γνωστός ο Υπουργός ηµοσίων Έργων, κ. Ζαρντινίδης στον οποίον κατέφυγα και εκείνος προέβη στην ασφαλτόστρωση του υπάρχοντος δρόµου. Ο π. Παΐσιος από καιρού εις καιρόν κατέβαινε από το Άγιον Όρος και έµενε στην Μονή για λίγο. Ήδη εγώ έµενα στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης και τον συναντούσα στο Ησυχαστήριο. Ουδέποτε ο π. Παΐσιος ανεµείχθη στις κτιριακές ή άλλες υλικές υποθέσεις. Η προσφορά του ήταν καθαρά πνευµατική αλλά πάντοτε µε πολύ καλή επικοινωνία µαζί µου, χωρίς ποτέ να παίρνη καµµιά πρωτοβουλία αν δεν µιλούσε πρώτα και τις λεπτοµέρειες των θεµάτων µαζί µου. Μετά το 1970 που µπορούσα άνετα να ανεβαίνω στην Μονή προσθέσαµε και τα υπόλοιπα κτίσµατα, τον Ναό της Ζωοδόχου Πηγής, το Αγιογραφείο, την εξαµενή και ένα καλυβάκι στο βουνό για να µένη όταν ερχόταν ό π. Παΐσιος. Επειδή αυξήθηκε πολύ ο αριθµός των Μοναζουσών, κάναµε πρώτα προσθήκη ενός ορόφου στην ήδη 

υπάρχουσα πτέρυγα κελλιών και πολύ αργότερα την νέα πτέρυγα µε τον Ναό των Αρχαγγέλων. Το 1972 µεταφέρθηκα µονίµως στην Μονή όπου εξωµολογούσα πλήθος προσκυνητών. Το έτος 1974 ο Μητροπολίτης Κασσανδρείας δια του υπ' αριθ. 7/10-1-1974 εγγράφου του µου αναθέτει να προβαίνω εις την χειροθεσίαν ρασοφόρων µικροσχήµων και µεγαλοσχήµων εκ των ασκουµένων εν τω Ησυχαστηρίω του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου. Προς πίστωσιν τούτου υπάρχει εν ηµίν και έτερον έγγραφον του Ησυχαστηρίου (1-2-1974) προς τον Μητροπολίτην Κασσανδρείας δια του οποίου η υπογράφουσα Καθηγουµένη Φιλοθέη Σαµαρά αιτείται την ευλογίαν του Μητροπολίτου δια να εγγραφή εις το Μοναχολόγιο του Ησυχαστηρίου µία µοναχή. Το έγγραφο γράφει ακριβώς: «η δόκιµος Σοφία Ακριτίδου χειροθετηθείσα υπό του Πνευµατικού ηµών πατρός Πολυκάρπου Ματζάρογλου -βάσει του υπ' αριθµ. 7/10-1-1974 Υµετέρου εγγράφου- µετονοµασθείσα Συγκλητική...». Πλήθος αποδεικτικών γραπτών στοιχείων υπάρχει παρ' ηµίν δια την γνησιότητα της κτιτορικής ιδιότητος µου στο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Σουρωτής και της πνευµατικής µου πατρότητας επί 22 συναπτά έτη στην Αδελφότητα του Ησυχαστηρίου (από το 1961 εν τω κόσµω ακόµη, µέχρι το έτος 1983). Θα καταθέσω µόνον την οµολογία του ιδίου του π. Παϊσίου όπως την γράφει στο βιβλίο του «Ο άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης» στην έκδοση του Ησυχαστηρίου της Σουρωτής του έτους 1975: Σελίς 8 γράφει: «...ο φίλος µου πατήρ Πολύκαρπος -ο Κτίτωρ και Γέροντας της Μονής αυτής-......» Σελίς 11 γράφει: «... είχε παρουσιασθή σε µια αδελφή ο Πατήρ Αρσένιος καθώς και σε άλλη -όπως θα αναφέρω λεπτοµερώς- και ο Πνευµατικός, όταν τα έµαθε, αφού θόλωσε τα νερά στις αδελφές για να µη βλαφθούν, επικοινώνησε µαζί µου. Του απήντησα και πάλι να τα αφήσουµε στον Θεό, χωρίς να γίνη λόγος». Αυτές βέβαια οι µαρτυρίες του ιδίου του π. Παϊσίου αλλοιώθηκαν στις επόµενες εκδόσεις του βιβλίου αυτού και το όνοµα π. Πολύκαρπος δεν αναφέρεται καν. ιαµένων εις την Ιεράν Μονήν της «Παναγίας του Έβρου» 28 έτη (1983-2010), έλυσα την σιωπήν µου, όχι δια να δικαιωθώ εκ των ανθρώπων, η δικαιοσύνη και το έλεος του Θεού είναι τα ποθούµενα, αλλά πρώτον για την ιστορική αλήθεια: α) Ποιος εγνώρισε τον π. Παΐσιο και πως τον συνέδεσε µε την Αδελφότητα της Σουρωτής. β) Ποιος συγκέντρωσε το έµψυχο υλικό του Ησυχαστηρίου και από πότε. γ) Ποιος ίδρυσε εξ αρχής µέχρι το έτος 1983 το Ησυχαστήριο κτιριακά. Και δεύτερον για τον τερµατισµό του σκανδαλισµού χιλιάδων πιστών, εκ του πλήθους 

των σκόπιµων ιστορικών αναληθειών που κυκλοφορούν εκ του Ησυχαστηρίου της Σουρωτής µε αποτέλεσµα την πνευµατικήν ζηµίαν.

Αρχιµανδρίτης Πολύκαρπος ΜαντζάρογλουΕν τη Ι. Μονή Παναγία του Έβρου Εορτή του Τιµίου Σταυρού