∆άσκαλος διεγράφη από το ΚΚΕ λόγω καριέρας

∆ιεγράφη από το ΚΚΕ ο δάσκαλος δηµοτικού σχολείου και δηµοτικός σύµβουλος στη Λάρισα, Βασίλης Ζωγράφος, καθώς κατέθεσε στον προσυνεδριακό διάλογο του κόµµατος αντίθετη άποψη από αυτή της ηγεσίας, σχετικά µε το αν µπορεί κάποιο µέλος του ΚΚΕ να διεκδικήσει τη θέση του διευθυντή ∆ηµοτικού Σχολείου. ∆ιαβάστε την επιστολή του: «Μετά από βασανιστική περισυλλογή και ανάµικτα συναισθήµατα, οδηγούµαι πιστεύω στο νηφάλιο συµπέρασµα να αναφερθώ στο γεγονός της διαγραφής µου από το ΚΚΕ. Και αυτό γιατί θεωρώ ότι η έκθεση των γεγονότων και η συνακόλουθη λειτουργία και πρακτική της κοµµατικής καθοδήγησης, αποκαλύπτουν παραπέρα τον ολισθηρό δρόµο που επέλεξε αυτή η καθοδήγηση, έναν δρόµο που µε µαθηµατική ακρίβεια οδηγεί το κόµµα στη συρρίκνωσή του. Επειδή δεν θέλησα ποτέ τον τίτλο του κοµµουνιστή «κατ’ απονοµή» όπως κάνει η κοµµατική ηγεσία την τελευταία δεκαετία, αλλά για µένα αυτός ο τίτλος ήταν και είναι προς κατάκτηση, όπως πιστεύω είναι και για τη συντριπτική πλειονότητα των κοµµατικών µελών, για αυτό, µε τούτο µου το σηµείωµα θέλω να κρούσω, για άλλη µια φορά ακόµα, τον κώδωνα του κινδύνου. Είχα αντίρρηση για τη θέση της ηγεσίας του ΚΚΕ στο θέµα των διευθυντών των σχολείων. ∆εν µπορώ να δεχτώ ότι ο κοµµουνιστής δεν πρέπει να διεκδικεί να γίνει διευθυντής στο σχολείο του γιατί, ως διευθυντής, µπορεί να γίνει µηχανισµός του αστικού κράτους, όπως λέει το κόµµα. Αντίθετα από τη δική µου εµπειρία αλλά και από τις εµπειρίες των συντρόφων διευθυντών, ακριβώς συµβαίνουν τα αντίθετα. ∆ηλαδή το κύρος τους στην τοπική κοινωνία είναι µεγάλο καθώς και η αποδοχή από τους συλλόγους διδασκόντων. Εξ αιτίας αυτής της θέσης µου, η Νοµαρχιακή Επιτροπή Λάρισας του ΚΚΕ, πρότεινε «µοµφή» ενάντιά µου και µου ζήτησε να παραιτηθώ από δηµοτικός σύµβουλος (στο δηµοτικό συµβούλιο Λάρισας), όπου είχα εκλεγεί στις τελευταίες ∆ηµοτικές Εκλογές. Η κοµµατική Οργάνωση των δασκάλων που ανήκα, απέρριψε την απόφαση της Ν.Ε. Παρόλα αυτά, καθαιρέθηκα από δηµοτικός σύµβουλος. Επίσης µου απαγόρευσαν να είµαι υποψήφιος στις εκλογές αιρετών εκπροσώπων του κλάδου στα υπηρεσιακά συµβούλια, καθώς και στο σύλλογο δασκάλων, όπου ανελλιπώς εκλεγόµουν πάνω από 25 χρόνια. Αυτήν την αντιµετώπιση που είχα εγώ, δεν την είχαν άλλοι σύντροφοι που στο θέµα αυτό είχαν την ίδια στάση µε εµένα. Απλά επισηµαίνω τον καιροσκοπισµό και την επιλεκτική κοµµατική λειτουργία ενός κόµµατος «αρχών».

1απο3 

Πρόσφατα, τηρώντας την κοµµατική διαδικασία, έγραψα την άποψή µου µέσα στα πλαίσια του προσυνεδριακού διαλόγου για το 19ο συνέδριο του ΚΚΕ. Αυτά που έγραψα ήταν µια κατάθεση ψυχής και κραυγή αγωνίας για την περιθωριοποίηση που οδηγείται το κόµµα, µε ευθύνη µιας ηγεσίας που παραµέρισε αυθαίρετα το αποφασισµένο από το 15ο συνέδριο, πρόγραµµα του κόµµατος. Λειτουργώντας έτσι ως φράξια, στις κρισιµότατες στιγµές της καπιταλιστικής οικονοµικής κρίσης, αντί να κάνει πράξη το Αντιιµπεριαλιστικό Αντιµονοπωλιακό ∆ηµοκρατικό Μέτωπο που προέβλεπε αυτό το πρόγραµµα, ουσιαστικά άφησε το πεδίο ελεύθερο και στον καπιταλισµό να διαχειρίζεται µε βάρβαρα αντιλαϊκά µέτρα την κρίση του, αλλά και στον ΣΥΡΙΖΑ να γίνεται επίδοξος «µεσσίας». Ειδικότερα ανέφερα ότι η πτώση µας στις συνδικαλιστικές εκλογές στους εκπαιδευτικούς της Λάρισας, όπου από 700 ψήφους κατεβήκαµε στις 300 αλλά και µια σειρά άλλα παραδείγµατα, αντανακλούν τη δικαιολογηµένη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων µας για τη στάση και τη γραµµή της ηγεσίας του κόµµατος. Λίγες µέρες µετά τη δηµοσίευση αυτών των απόψεων µου στο «Ριζοσπάστη», που αναδηµοσιεύτηκαν και σε άλλα έντυπα, κλήθηκα από την καθοδήγηση σε απολογία. Στη συνεδρίαση της Κοµµατικής µου οργάνωσης, επειδή τυπικά δεν µπορούσαν να στοιχειοθετήσουν κατηγορία για τα γραφόµενά µου, µε θεώρησαν υπεύθυνο για τη δηµοσίευση του άρθρου µου στην εφηµερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» και ζήτησαν τη διαγραφή µου από το κόµµα. Βέβαια ότι το αναδηµοσίευσε από το «Ριζοσπάστη» (και συγκεκριµένα από την ιστοσελίδα 902 – «Ριζοσπάστης» – 19ο Συνέδριο ΚΚΕ – Προσυνεδριακός ∆ιάλογος) µιας και ήταν εύκολο να µεταφερθεί, δεν το έλαβαν καθόλου υπόψη. Η δηµοσίευση στην «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» δεν προηγήθηκε της δηµοσίευσης του «Ριζοσπάστη», αλλά ακολούθησε τρεις µέρες µετά. Στον «Ρ» δηµοσιεύθηκε στις 29/3 και στην «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» στις 31/3. Όµως για να µε ενοχοποιήσουν επικαλέστηκαν κάποιες φραστικές αλλαγές ανάµεσα στις δυο δηµοσιεύσεις για τις οποίες δεν φέρω ευθύνη. Σηµασία έχει, όσα έγραψε η ««ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»» τα είχαν γράψει πριν τρεις µέρες η εφηµερίδα «Ριζοσπάστης» και η ιστοσελίδα του 902 («Ριζοσπάστης», 19ο Συνέδριο, Προσυνεδριακός ∆ιάλογος. Ο καθένας µας κρίνεται και ο κόσµος ας βγάλει τα συµπεράσµατά του. Τα τελευταία χρόνια τρεις φορές διέλυσαν την οργάνωση των εκπαιδευτικών µε αποτέλεσµα να τη συρρικνώσουν, να στείλουν τους περισσότερους συντρόφους στα σπίτια τους για να υπάρξει ο απόλυτος έλεγχος. Ψήφισαν τη διαγραφή µου εκπαιδευτικοί λιγότεροι από τα δάχτυλα του ενός χεριού, και παρόλα αυτά χωρίς οµοφωνία. ∆εν δέχτηκαν µάλιστα ούτε τη δήλωση της ίδιας της εφηµερίδας, ότι αναδηµοσίευσε το κείµενο από το «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ». Η άτεγκτη καθοδήγηση είπε ότι δεν δέχεται την αστική αλήθεια. ∆υστυχώς όµως γι’ αυτή την έχει δεχτεί πάρα πολλές φορές, φυσικά όπου την εξυπηρετούσε. Ίσως κούρασα µε την αναλυτική έκθεση των γεγονότων και ζητώ και συγνώµη και για τον προσωπικό τόνο που έδωσα. Εκείνο όµως που ήθελα να αναδείξω είναι τα ανέντιµα µέσα µε τα οποία ενοχοποιείται η άποψη που ενοχλεί. Και αυτό γιατί προσκρούει σε µια ηγεσία που ενώ έχει τεράστιες ευθύνες για την εκλογική ήττα και την οργανωτική, ιδεολογική, οικονοµική και πολιτική συρρίκνωση του κόµµατος, επιµένει να είναι γαντζωµένη στις καρέκλες της. Για χρόνια κινείται µε το εκκρεµές του οπορτουνισµού, από το ένα άκρο στο άλλο άκρο, από το άκρο του δεξιού οπορτουνισµού µε τον Συνασπισµό, στο σηµερινό άκρο του αριστερού οπορτουνισµού, χαντακώνοντας το κόµµα. Η ίδια ηγεσία αυτοπροσδιορίζεται ως

2απο3 

αλάθητη. Όταν υµνούσε τον Γκορµπατσώφ είχε δίκιο και όταν τον κατηγορούσε πάλι είχε δίκιο. Όταν υπέγραφε τα κοινά πορίσµατα για τον Συνασπισµό είχε δίκιο και όταν εναντιώθηκε σ’ αυτήν την επιλογή πάλι είχε δίκιο. Όταν ψήφιζε το πρόγραµµα στο 15ο συνέδριο του κόµµατος είχε δίκιο και όταν το τσαλαπατούσε πάλι είχε δίκιο. Αλλά ας µην επεκταθώ περισσότερο σε τέτοια παραδείγµατα γιατί θα χρειάζονταν πολλές σελίδες. Απλά να αναφερθώ σε ένα πρόσφατο παράδειγµα που σχετίζεται µε την απεργία των καθηγητών. Αλήθεια, η δήλωση του µέλους του Πολιτικού Γραφείου ότι οι κοµµουνιστές αντιτίθενται στην απεργία των καθηγητών κατά τις πανελλαδικές εξετάσεις, ποιον αβαντάρει; Αυτή η θέση αντικειµενικά δεν νοµιµοποίησε την κυβέρνηση να προχωρήσει στην επιστράτευση των καθηγητών; Η σηµερινή ηγεσία, έχοντας έναν µηχανισµό από επαγγελµατικά στελέχη που έχουν και προσωπικούς λόγους να µην εναντιώνονται ποτέ στην ηγεσία, αναλαµβάνουν να µεταφέρουν άκριτα και να επιβάλλουν πάντα την άποψη της ηγεσίας, στην κοµµατική βάση. Όποιοι όµως δεν είµαστε επιδεκτικοί στην επιβολή και στην άκριτη αποδοχή αλλά και στο αποφασίζοµεν και διατάσσοµεν, τότε πάλι αυτός ο µηχανισµός αναλαµβάνει το έργο της διαγραφής. Μπορεί όµως µια τέτοια ηγεσία να καθοδηγήσει το κόµµα που θα ηγηθεί της επανάστασης και θα αλλάξει την κοινωνία; Παρόλα αυτά, η γνώµη µου παραµένει ότι η ελπίδα µας είναι τα κοµµουνιστικά ιδανικά. Έχουµε χρέος αυτά τα ιδανικά να τα αποκαταστήσουµε από τον διασυρµό που υφίστανται από όπου και αν προέρχεται αυτός».

3απο3