ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΣΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ

16/7/2011

ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΟ ΜΑΖΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΙΩΝ, ΤΩΝ ∆ΙΑ∆ΗΛΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΛΑΤΕΙΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ- ΕΕ-∆ΝΤ ΓΙΑ ΜΙΑ ΙΣΧΥΡΗ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ, ΚΑΤΑΛΥΤΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Οι εξελίξεις του Μάη - Ιούλη του 2011 θα µείνουν στην Ιστορία της πάλης των τάξεων στο ελληνικό εργατικό κίνηµα. Αυτές τις συγκλονιστικές ηµέρες των πλατειών, των απεργιών και των διαδηλώσεων, σε ελάχιστο αλλά συµπυκνωµένο πολιτικό χρόνο, εκατοντάδες χιλιάδες λαού συµµετείχαν στις συγκεντρώσεις και τα συλλαλητήρια των «εξεγερµένων» όλης της χώρας, δηµιουργώντας ένα πολιτικό γεγονός τεράστιας σηµασίας. Η ψήφιση του Μεσοπρόθεσµου και η ηρωική µάχη του Λαού της Αθήνας και των µεγάλων πόλεων της χώρας κλείνουν αυτόν τον κύκλο της ταξικής σύγκρουσης. Ωστόσο, µας εισάγουν σε µια εποχή βαθύτερων εργατικών αγώνων και εξεγέρσεων, ενάντια στην προσπάθεια του ελληνικού κεφαλαίου να φορτώσει την καπιταλιστική κρίση στην πλάτη του λαού, µε τα Σταθεροποιητικά Προγράµµατα της ΕΕ και την αντεργατική πολιτική κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ– ΕΕ – ∆ΝΤ. Αυτή η νέα αρχή αποτελεί τµήµα της γενικότερης λαϊκής αφύπνισης των δυνάµεων της εργασίας στη περιοχή µας και σαλπίζει την έναρξη ενός νέου γύρου συνολικών πολιτικών αγώνων µιας ανώτερης ρήξης µε το αστικό κοινωνικό πολιτικό σύστηµα, µε τον ιµπεριαλισµό. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ψήφισε τελικά το Μεσοπρόθεσµο, αλλά δέχτηκε ισχυρά πολιτικά πλήγµατα. Ο λαϊκός ξεσηκωµός ανέτρεψε το πνιγηρό κλίµα του δήθεν «µονόδροµου». Επανέφερε και ανέδειξε την αξία του αγώνα που διεξάγεται έξω από το Κοινοβούλιο, µεταφορικά και κυριολεκτικά. Έθεσε ευθέως πολιτικά ζητήµατα, που δεν αφορούν µόνο το µεσοπρόθεσµο και τη κυβέρνηση, αλλά και το ζήτηµα της πραγµατικής δηµοκρατίας και της ανατροπής του σάπιου πολιτικού συστήµατος. Εµφάνισε συγκλονιστικά στοιχεία µαχητικότητας, αποφασιστικότητας και διάρκειας. Άνοιξε σε µαζική κλίµακα την συζήτηση για το χρέος, την ΕΕ και τα άλλα κρίσιµα ζητήµατα της περιόδου. Ανέδειξε στο σήµερα τις µεγάλες ιστορικές αγωνιστικές µνήµες του λαού µας. Μέσα στη µάχη, το ίδιο το κίνηµα έθεσε, µε αντιφατικό βεβαίως τρόπο, ερωτήµατα που η αντικαπιταλιστική αριστερά πρέπει να συµβάλλει να «µεταφραστούν» σε πρόγραµµα ρήξης µε τον καπιταλισµό, σε πολιτική αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης. Να συµβάλλει για να προχωρήσουν τα πράγµατα «ένα βήµα µπροστά» και όχι να γυρίσουν πολλά βήµατα πίσω. Πίσω µας πάνε οι διαχειριστικές κυβερνητικές και φιλο-ΕΕ αυταπάτες του ΣΥΝ. Πίσω, µας οδηγεί η υποτίµηση και λοιδορία του κινήµατος από µεριάς του ΚΚΕ, καθώς και η υποχώρηση στα αστικά διλήµµατα περί δήθεν καταστροφής µε την έξοδο από το ευρώ.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ!
Για να ανατραπουν η αντιλαϊκή πολιτική, τα Μνηµόνια, η τρόικα, το χρέος, η ΕΕ και το ∆ΝΤ, και πριν από όλα η άθλια κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, και όποιος επόµενος διαχειριστής (Ν∆ µε ‘µεγάλο συνασπισµό’ ή µε όποιους συµµάχους), µε πανεργατική παλλαϊκή εξέγερση! Για την άµεση σύγκρουση και αποχώρηση από ευρωζώνη και ΕΕ, που είναι βασικοί πυλώνες σχεδιασµού και επιβολής της αντιλαϊκής πολιτικής και χρεωκοπίας, σε βάρος των συµφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας και σε αντίθεση µε τη λαϊκή θέληση. Για ένα άλλο µάχιµο ταξικό εργατικό κίνηµα, ανεξάρτητο από κυβερνητική, κρατική και εργοδοτική επιρροή, οικοδοµηµένο πάνω στην αγωνιστική ταξική ενότητα και στον πολιτικό αγώνα για τα άµεσα αλλά και τα αυριανά συµφέροντα του κόσµου της εργασίας. Για να περάσει πραγµατικά η εξουσία στον µαχόµενο λαό, στους χώρους δουλειάς, στις πλατείες, παντού µε νέα όργανα κοινωνικού και πολιτικού αγώνα. Για την διεκδίκηση της πραγµατικής εργατικής και λαϊκής δηµοκρατίας των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου και του πολιτισµού, ενάντια στον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισµό, την κεφαλαιοκρατική ασυδοσία, την υπερεθνική ιµπεριαλιστική επικυριαρχία, την δικτατορία των ΜΜΕ.
ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΕΡΧΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ, ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

Είναι ο µετασχηµατισµός των πιο πρωτοπόρων στοιχείων αυτού του ανερχόµενου αγωνιστικού κινήµατος. Η αγωνιστική συµπόρευση µε τα ρεύµατα και τους αγωνιστές της βάσης της ρεφορµιστικής αριστεράς και της εργατικής βάσης του ΠΑΣΟΚ. Μιας συνεχώς διευρυνόµενης ζώνης αγωνιστών, που στηριγµένοι και στην πρόσφατη εµπειρία τους, αποδεσµεύονται από τα κόµµατα εξουσίας, δεν πείθονται από τον κυβερνητισµό και την δογµατική φιλο-ΕΕ στρατηγική του ΣΥΝ, ή την αδιέξοδη λογική της ‘λαϊκής εξουσίας’ του ΚΚΕ και αναζητούν τους δικούς τους δρόµους µιας σύγχρονης αντικαπιταλιστικής-επαναστατικής προοπτικής.

Για να το πετύχουµε αυτό, πρέπει επειγόντως ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ, να αναπτύξουµε αποφασιστικά την πολιτική, προγραµµατική και οργανωτική µας συγκρότηση και την δηµοκρατική µας λειτουργία. Να πρωταγωνιστήσουµε στις µάχες για την ανατροπή της επίθεσης από ένα ταξικά ανασυγκροτηµένο εργατικό κίνηµα κόντρα στον γραφειοκρατικό κι αστικοποιηµένο συνδικαλισµό των ΓΣΕΕ-Α∆Ε∆Υ, να δώσουµε δυναµικό παρών στις βαθύτερες από ποτέ αναζητήσεις των εργαζόµενων και των νέων για µια κοινωνία πέρα από τον καπιταλισµό, την αγορά, την εκµετάλλευση, την ΕΕ και την ατοµική ιδιοκτησία. Να γίνουµε καταλύτης µιας πλούσιας και ζωντανής διεργασίας που θα απευθύνεται µε πολύµορφες πολιτικές πρωτοβουλίες σε όλο αυτό το δυναµικό. Πρόκειται για µια ιστορική δυνατότητα για την αντικαπιταλιστική επαναστατική αριστερά, για ένα νέο σταθµό, µετά την συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν µπορεί να µείνει στάσιµη, και µε αυτάρκεια στη σηµερινή της πολιτική πρακτική και λειτουργία. Πρέπει να αναλάβει µαζικές µετωπικές πολιτικές πρωτοβουλίες ανώτερης συγκρότησης αυτού του δυναµικού, για βήµατα στην κατεύθυνση του πόλου της αντικαπιταλιστικής και σύγχρονης κοµµουνιστικής αριστεράς. Που θα συµβάλλει στην αλλαγή του τοπίου στην αριστερά και στην προώθηση της κοινής της δράσης µέσα στο κίνηµα για την ανατροπή της αντεργατικής επίθεσης του κεφαλαίου. Η προσπάθεια αυτή δεν µπορεί να εκφραστεί µε αµφίσηµες τακτικές «αριστερού µετώπου» (έστω σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση), που τείνουν να ξεκόβουν το άµεσο πολιτικό πρόγραµµα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης από την προοπτική της ανατροπής του καπιταλισµού και της εργατικής εξουσίας και έτσι αφυδατώνουν το ίδιο το σηµερινό της πρόγραµµα. Ούτε µε τακτικές που υποτιµούν την ανάγκη για µαζικές, µετωπικές πολιτικές πρωτοβουλίες ανώτερης συγκρότησης αυτού του δυναµικού και για βήµατα στην κατεύθυνση ενός µαζικού διακριτού πόλου της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής αριστεράς µε συµµετοχή, πέραν της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενός όσο γίνεται µεγαλύτερου τµήµατος του δυναµικού αυτού που, εν µέρει η συνολικά, έχει η θα βρει και τους δικούς δρόµους συγκρότησης.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ “ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ” Ή ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΑΣΙΜΗ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΡΡΙΚΝΩΘΕΙ
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκεται σε σταυροδρόµι. Από τη µια, το εγχείρηµα ωριµάζει πολιτικά µέσα σε µεγάλες µάχες, αυξάνει την εµβέλειά του και τις δυνατότητες παρέµβασης. Από την άλλη όµως, η δοµή και η συγκρότησή της, παραµένει στο επίπεδο µιας «συµπαράταξης» οργανώσεων και ανένταχτων αγωνιστών, ένα άθροισµα παράλληλων διαδροµών, µορφών συγκρότησης, προτεραιοτήτων και παρεµβάσεων, µε ανύπαρκτο το στοιχείο της δηµοκρατίας των µελών. Ούτε καν στο επίπεδο των εργατικών σχηµάτων ή των κινήσεων πόλης δεν έχει υπάρξει η απαιτούµενη ενοποίηση, όπως και σε πρωτοβουλίες του εργατικού κινήµατος, του µετώπου των δηµοκρατικών ελευθεριών, του αντιρατσιστικού αγώνα κλπ. Η Συνδιάσκεψη καλείται να ανατρέψει αυτήν την κατάσταση. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ανάγκη να µετασχηµατιστεί σε ένα πραγµατικό πολιτικό µέτωπο, µε τοπικές και κλαδικές συλλογικότητες βάσης, µε πλήρη δυνατότητα να αποφασίζουν για όλα τα ζητήµατα (µε πλατιές συναινέσεις, χωρίς βέτο), µε εκλεγµένο Κεντρικό Συντονιστικό που θα εξασφαλίζει την παρουσία όλων των οργανωµένων δυνάµεων και ανένταχτων αγωνιστών, µε διαδικασίες που θα ευνοούν και θα απελευθερώνουν τη δηµιουργική συµµετοχή και το ζωτικό ρόλο του ανεξάντλητου και πολύτιµου ανένταχτου δυναµικού που στηρίζει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. ∆εν υπάρχει άλλος δρόµος, δεν υπάρχει άλλη προοπτική. Απέναντι στην ανάγκη αυτή, δεν ανταποκρίνονται προτάσεις για το «οργανωτικό» που προβλέπουν «ξεχωριστά ψηφοδέλτια» για την εκλογή των αντιπροσώπων στη Συνδιάσκεψη. Οι σκέψεις αυτές απογοητεύουν τους αγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που δεν ανήκουν σε κάποια οργανωµένη συνιστώσα της και έχουν διάθεση να προσφέρουν στο εγχείρηµα. Ταυτόχρονα, ενέχουν το κίνδυνο υπερενίσχυσης , χωρίς λόγο, των οργανωµένων δυνάµεων καθώς και της εύκολης µετατροπής επιµέρους πολιτικών διαφορών σε οργανωτικές. Η µόνη θετική διέξοδος βρίσκεται στο δηµοκρατικό τρόπο εκλογής σε όλα τα επίπεδα, µε βάση ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο, µε µικρό αριθµό σταυρών σε σχέση µε τον αριθµό των εκλεγόµενων, ώστε κανείς να µην µπορεί να «ελέγξει» την ψηφοφορία και µε την πρόνοια διασφάλισης ισχυρής πολιτικής- οργανωτικής παρουσίας παντού, του δυναµικού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που δεν ανήκει σε κάποια από τις οργανώσεις της. Ο κόσµος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε µέρος και έδωσε µε αυταπάρνηση τις µάχες του προηγούµενου διαστήµατος. Μας αξίζει ένα πολιτικό µέτωπο των µελών του, µε δύναµη κα παρουσία στους τόπους δουλειάς, σπουδών, στις γειτονιές παντού, που δεν θα είναι πια «άθροισµα» και «συµπαράταξη», αλλά ενιαίο, συλλογικό, πρωτότυπο µετωπικό, πολιτικό υποκείµενο της επόµενης περιόδου, των µεγάλων αγώνων, των µεγάλων ελπίδων και ανατροπών.

Αθήνα Ιούλιος 2011