ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΩΝ ΞΕΝΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ
Ερωτήσεις Πανελληνίων
Ο θάνατος του Κωλέττη το 1847 ευνόησε το γαλλικό κόμμα. Σωστό-
Λάθος (2 μον.) Ημερήσια-Επαν.2007
Ποιες πολιτικές πρακτικές χρησιμοποίησε ο Ι.Κωλέττης,
προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία;(μον.12) Εσπερ. 2009
Ποιοι λόγοι συντέλεσαν στην παρακμή του ρωσικού κόμματος κατά
την περίοδο της συνταγματικής μοναρχίας (1844-1864); Μονάδες 12
Ημερήσια Επαν. 2010
Στην περίοδο μεταξύ των συνταγμάτων του 1844 και του 1864
ουσιαστικά δεν ικανοποιήθηκε κανένα από τα αιτήματα του
ρωσικού κόμματος, τα οποία είχαν σχέση με την Ορθόδοξη
Εκκλησία. Σωστό-Λάθος (2 μον.) Ημερ Επαν 2011.
Ο Κωλέττης, ως αρχηγός του γαλλικού κόμματος, επεδίωκε μια
κυβερνητική πολιτική που θα ενίσχυε το ρόλο του κοινοβουλίου.
Σωστό-Λάθος (μον. 2) Εσπερ 2014
Η ήττα της Ρωσίας στον Κριμαϊκό πόλεμο συνέβαλε στην
αποδυνάμωση του ρωσικού κόμματος, το οποίο σταδιακά
εξαφανίστηκε από την πολιτική σκηνή της Ελλάδας. Σωστό-Λάθος
(μον. 2) Ημερ –Εσπερ επαν 2014
Να αναφερθείτε στην παρακμή του γαλλικού και του ρωσικού
κόμματος κατά την περίοδο της συνταγματικής μοναρχίας. (μον.
15) Εσπερ. Λύκεια επαναληπτικές 2015
ΘΕΜΑ ΜΕ ΠΗΓΕΣ
Αξιοποιώντας τις ιστορικές σας γνώσεις και αντλώντας στοιχεία από τα
παρακάτω κείμενα, να αναφερθείτε στη λειτουργία του ελληνικού
πολιτικού συστήματος από το 1844 μέχρι το τέλος του Κριμαϊκού
Πολέμου (1856), προσδιορίζοντας:
α) τις εκλογικές πρακτικές και τα χαρακτηριστικά της διακυβέρνησης του
Κωλέττη (μονάδες 10),
β) την πολιτική τακτική του Όθωνα απέναντι στα κόμματα (μονάδες 7) και
γ)τις επιπτώσεις του Κριμαϊκού Πολέμου στην ελληνική πολιτική ζωή (μον.
8). Μονάδες 25
Κείμενο Α: [Εκλογικές παρατυπίες]: «Προέκειτο να κυρωθώσι
φιλικαί εκλογαί; Ευθύς και αι δεινόταται παραβιάσεις
1
παρεσιωπώντο ή εχαρακτηρίζοντο επουσιώδεις παρατυπίαι: και η
μεν βία, η στάσις[1] αυτή, απεκαλούντο δικαία άμυνα, η δε αδικία,
ακολασία, το ψεύδος, δικαιοσύνη, μετριότης, αλήθεια. Και αυταί αι
λέξεις ήλλαξαν σημασίαν: η μεν παραβίασις των καλπών
ωνομάσθη συστολή[2] των σανίδων, αι δε σαπουνοκασέλαι και τα
σακκούλια κάλπαι, η λύμανσις[3] των σφραγίδων τυχαία σύντριψις,
οι συμβολαιογράφοι επί της ψηφοφορίας επιτροπαί και οι
απόβλητοι του λαού εκλεκτοί αυτού…».
Νικόλαος Δραγούμης, Ιστορικαί Αναμνήσεις, τ. 2, Αθήνα 1973, σ. 93, στο: Θέματα
Νεοελληνικής Ιστορίας,
Γ΄ Τάξη Γενικού Λυκείου (Θεωρητική Κατεύθυνση), Αθήνα: ΟΕΔΒ, 2010, σ. 74.
Κείμενο Β: [Το Στέμμα και τα κόμματα]: […]Αναμφίβολα το
Στέμμα αναχαίτισε επίσης τη δυνατότητα των κομμάτων να
επιτείνουν τη λανθάνουσα εμφύλια διαμάχη που σιγόβραζε πάντα
κάτω από την επιφάνεια. Εμποδίζοντας καθένα από τα κόμματα να
μονοπωλήσει την εξουσία, μετρίασε κάποιες από τις πικρές
εχθρότητες της περιόδου της Επανάστασης. Αποστέρησε εν μέρει τα
κόμματα από τη στρατιωτική τους δύναμη με τη διάλυση των
ατάκτων και τη δημιουργία στρατιωτικού μηχανισμού βασισμένου
στην απόλυτη νομιμοφροσύνη προς το Στέμμα.[…]. Μια και κανένα
κόμμα δεν μονοπωλούσε τη διοίκηση, το καθένα ήταν κατά μία
έννοια ομάδα αντιπολίτευσης (ακόμη και όταν ήταν πρόσκαιρα το
ευνοούμενο κόμμα), και ως ομάδες αντιπολίτευσης, που
αντιμάχονταν την κεντρική διοίκηση, τα κόμματα αναγκάστηκαν
να χρησιμοποιήσουν συγκεντρωτικές μεθόδους στη δράση τους και
συνακόλουθα να αυξήσουν την εσωτερική τους συνοχή.
A. Petropoulos, Πολιτική και Συγκρότηση Κράτους στο Ελληνικό Βασίλειο (1833-43),
στο: Γ. Β. Δερτιλής – Κ. Κωστής (επιμ.), Θέματα Νεοελληνικής Ιστορίας (18ο ς -20ό
ς αι.), Αθήνα-Κομοτηνή: Εκδοτικός Οίκος Αντ. Ν. Σάκκουλα, 1991, σ. 210.
Ημερ. Εσπερ. Επαναληπτικές 2012
[1] ανταρσία
[2] συστολή
[3] φθορά, καταστροφή
