᾿ᾼ σματικὴ ᾿Ακολουθία

τοῦ ἐν Ὁσίοις Πατρὸς ἡμῶν

Ἱερωνύμου
τοῦ ἐν Ἀχαρναῖς τῆς Πάρνηθος
τοῦ καὶ Κτήτορος
τῆς Γυναικείας Ἱερᾶς Μονῆς
τῆς Ἁγίας Ἐνδόξου
Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευῆς
( 1867-1943 )
Οὗ ἡ σεβάσμιος Μνήμη
τῇ 15ῃ Ἰανουαρίου

Ἔκδοσις
῾Ιερᾶς Συνόδου
τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων ᾿Ορθοδόξων Χριστιανῶν
῾Ελλάδος
᾿Αθῆναι 2024
 ᾿ᾼ σματικὴ ᾿Ακολουθία
τοῦ ἐν Ὁσίοις Πατρὸς ἡμῶν
Ἱερωνύμου
τοῦ ἐν Ἀχαρναῖς τῆς Πάρνηθος
τοῦ καὶ Κτήτορος
τῆς Γυναικείας Ἱερᾶς Μονῆς
τῆς Ἁγίας Ἐνδόξου
Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευῆς
( 1867-1943 )

γ
 Ἱερὰ Εἰκὼν τοῦ ῾Οσίου Ἱερωνύμου.
Ἔργον τοῦ «Ἐργαστηρίου Ἐκκλησιοποιημένης Εἰκονογραφίας».
Ἰανουάριος 2015, Φυλὴ ᾿Αττικῆς.
Διαστάσεις πρωτοτύπου: 50 x 70 ἑκ.

δ
 ᾿ᾼ σματικὴ Ἀκολουθία
τοῦ ἐν Ὁσίοις Πατρὸς ἡμῶν
Ἱερωνύμου
τοῦ ἐν Ἀχαρναῖς τῆς Πάρνηθος
τοῦ καὶ Κτήτορος
τῆς Γυναικείας Ἱερᾶς Μονῆς
τῆς Ἁγίας Ἐνδόξου
Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευῆς
( 1867-1943 )

Οὗ ἡ σεβάσμιος Μνήμη
τῇ 15ῃ Ἰανουαρίου

Ποιηθεῖσα, Χάριτι Θείᾳ,

ὑπὸ ἐλαχίστου Διακόνου
† ᾿Ω. ϰ‛ Φ. Κ.

Ἔκδοσις
Ἱερᾶς Συνόδου
τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Ἑλλάδος

Ἐν Ἀθήναις, Μηνὶ Ἰανουαρίῳ 2024ῳ

ε
Προσωπικὰ ἀντικείμενα τοῦ ῾Οσίου Ἱερωνύμου.
Ἱερὰ Μονὴ ῾Αγίας Παρασκευῆς,
᾿Αχαρναὶ ᾿Αττικῆς.

Ϛ
 Ἀφιεροῦται
ταπεινῶς καὶ εὐγνωμόνως

Εἰς τὴν Ἀνέσπερον Μνήμην

τοῦ Ἀειμνήστου Γέροντος,
Πατρὸς καὶ Μητροπολίτου ἡμῶν
Κυπριανοῦ
(† 17η Μαΐου 2013ου),

τοῦ καὶ Ἀνακαινιστοῦ

καὶ δευτέρου Κτήτορος
τῆς Γυναικείας Ἱερᾶς Μονῆς
τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς
παρὰ τὰς Ἀχαρνὰς Ἀττικῆς.

Ὁ πονήσας καὶ ποιήσας

Ἐλάχιστος Διάκονος
† ὁ Ὠ. ϰ‛ Φ. Κ.
† Ἐν τῇ Ἱερᾷ Μνήμῃ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Φωτίου καὶ Ἀνικήτου,
τῇ 12ῃ Αὐγούστου 2015ῳ ἐκ. ἡμ.

ζ
Τὰ ἱερὰ Λείψανα καὶ ἡ ἁγία Κάρα
τοῦ ῾Οσίου Ἱερωνύμου.
Ἱερὰ Μονὴ ῾Αγίας Παρασκευῆς,
᾿Αχαρναὶ ᾿Αττικῆς.
2.1.2024 ἐκ. ἡμ.

η
 Περιεχόμενα

σελ. ζ Ἀφιέρωσις εἰς τὸν Ἀείμνηστον

Μητροπολίτην Κυπριανὸν († 17.5.2013).
σελ. ι Φωτογραφία καὶ Κείμενα τοῦ Ὁσίου καὶ Ὁμολογητοῦ.
σελ. ια Χρονολόγιον.
σελ. ιγ Προοιμιάζοντες.
σελ. 1-20 Ἱερὰ Ἀκολουθία.
● Μικρὸς Ἑσπερινός.
● Μέγας Ἑσπερινός.
● Ὄρθρος.
● Θεία Λειτουργία.
● Μεγαλυνάριον.
σελ. 21 Περὶ τῶν ἐν ἑκάστῃ ᾨδῇ τῶν Κανόνων τοῦ Ὄρθρου ψαλ-
λομένων Τροπαρίων.
σελ. 22 Ὕμνος εἰς τὴν Ἁγίαν Ὁσιοπαρθενομάρτυρα τοῦ Χριστοῦ
Παρασκευήν.
σελ. 23 Ἐπίμετρον.
● Ἀναγνώσματα Ἑσπερινοῦ.
● Εὐαγγέλιον Ὄρθρου.
● Ἀπόστολος Λειτουργίας.
● Εὐαγγέλιον Λειτουργίας.
σελ. 35 Ἑρμηνευτικὸν Λεξιλόγιον.
σελ. 42 «Πρὸς τοὺς ἁπανταχοῦ Γνησίους Ὀρθοδόξους».
σελ. 43 Ὀλίγα τινὰ διὰ τὴν Ἀναγνώρισιν τῶν Ἁγίων.
σελ. 46 Εὐχαριστίες. Χειρόγραφος Παραίνεσις.

θ
 Ὅσιος Ἱερώνυμος
ὁ ἐν Ἀχαρναῖς τῆς Πάρνηθος
( 1867 - 1943 )

Σημεῖα τοῦ εὐσεβοῦς Χριστιανοῦ *

«Ὁ ἀληθῶς εὐσεβὴς Χριστιανὸς διακρίνεται διὰ τῶν ἑξῆς σημείων καὶ
ἔργων: • Εἶναι πάντοτε ὡπλισμένος ἔσωθεν μὲ τὴν εὐχάριστον ἐκείνην
ὑπομονὴν καὶ πραότητα, τὴν ὁποίαν χαρίζει ἡ ἀληθινὴ εὐσέβεια, εἰς
ὅσους ἐμπνέονται ἀπὸ αὐτήν. • Πλουτεῖ ἐν τῇ ἑαυτοῦ ψυχῇ καὶ καρδίᾳ,
ἀείποτε τὸ μέγιστον θεῖον δῶρον τῆς μὴ ἐκπιπτούσης ποτὲ Εὐαγγελικῆς
ἀγάπης. • Εἰς αὐτὸν τὸ μῖσος οὐκ ἔχει διαμονήν, ἡ πονηρία οὐχ εὑρίσκει
τόπον ἀναπαύσεως, ἡ σαρκολατρεία μακρὰν αὐτοῦ ὑπάρχει, ἡ ὑπερη-
φάνεια κεῖται νεκρὰ ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ. • Ὁ δὲ ἐγωϊσμὸς εἶναι δε-
σμευμένος μὲ τὰς σιδηρᾶς ἁλύσεις τῆς θεοφιλοῦς ταπεινώσεως».

Δοξολογικὸν καὶ Ὁμολογιακὸν *

«Δεδοξασμένον τὸ ὄνομα* Σοῦ Κύριε Θεέ μου,* διὰ τὴν ἀγάπην Σου
εἴμεθα* ἕτοιμοι χαρμοσύνως,* νὰ ὑποστῶμεν θάνατον* ἔνδοξον μαρ-
τυρίου.* Τὴν Πίστιν τῶν Πατέρων μας,* τῶν θαυμαστῶν Ἁγίων,* ποτὲ
δὲν θὰ ἀφήσωμεν,* ποτὲ δὲν θὰ δεχθῶμεν* προσθήκην ἢ ἀφαίρεσιν,*
ἔστω γνωστὸν εἰς ὅλους.* Καλῶς τὰ πάντα ἔχουσιν,* οἱ Ἅγιοι ἁγίως*
ἐθέσπισαν, ἐδίδαξαν* καὶ ἔταξαν ἀρίστως.* Ὁ γὰρ τολμῶν τὰ ἅγια*
ἵνα μεταῤῥυθμίσῃ,* νοσεῖ ἀσθένειαν δεινήν,* ἀσέβειαν τοῦτ᾿ ἔστιν,* τὰ
ἀσεβῆ γὰρ ἀγαπᾶ,* δέχεται καὶ φυλάττει».*

(*) Πνευματικοῦ Ἱερωνύμου Ἱερομονάχου, Ἁγιορείτου Κρητός, «Ὁ Καλὸς Πατήρ, ἤτοι

βιβλίον ψυχωφελέστατον πᾶσι τοῖς εὐσεβέσι Χριστιανοῖς, Κληρικοῖς καὶ Λαϊκοῖς», 1933.

ι
 Χρονολόγιον
1867 Γέννησις στὸ χωριὸ Βλάτος τῆς Ἐπαρχίας Κισάμου,
τοῦ Νομοῦ Χανίων, τῆς Νήσου Κρήτης.
● Κατὰ κόσμον Ἰωάννης Γερ(ο)αντωνάκης, τοῦ Κων-
σταντίνου καὶ τῆς Εἰρήνης.
● Φοίτησις στὸ Σχολεῖο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Χρυσοπηγῆς,
στὰ Χανιά.
● Σύνδεσις (δεκαετία τοῦ ’70) ἐν Χριστῷ φιλίας μὲ τὸν
συμμαθητὴ καὶ συντοπίτη του Γεώργιο Καρπαθάκη
(γεν. 1.3.1861), τὸν μετέπειτα Ἁγιορείτη Πνευματικὸ
Ματθαῖο Λαυρεώτη καὶ Σιμωνοπετρίτη, τέλος δὲ Ἐπί-
σκοπο Βρεσθένης (1935-1950).
1876 Ὁ Γεώργιος Καρπαθάκης ἀναχωρεῖ γιὰ Ἀλεξάνδρεια
(Γυμνάσιο, 1876-1880), καὶ ἔπειτα μεταβαίνει στὰ Ἱερο-
σόλυμα (Θεολογικὴ Σχολὴ Τιμίου Σταυροῦ, 1880-1886).
● Ὁ Ἰωάννης διορίζεται Δημοδιδάσκαλος στὴν πατρίδα του.
1886 Ὁ Γεώργιος Καρπαθάκης, ὡς Ἱεροδιάκονος ἤδη, 25
ἐτῶν, στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου κείρεται Μεγαλόσχημος,
ὡς Ματθαῖος Μοναχὸς (26.9.1886).
1891 Ὁ Ἰωάννης στὸ Ἅγιον Ὄρος (24 ἐτῶν).
● Ἐντάσσεται στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Παύλου.
1893 Κείρεται Μοναχός.
1897 Χειροτονία Διακόνου καὶ Πρεσβυτέρου.
● Ἐρημίτης στὸ Κάθισμα τῆς Ἁγίας Τριάδος.
1918 Πρώτη ἔξοδος ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος.
● Μετάβασις στὴν Κρήτη. Φοβερὰ ἐπιδημία ἱσπανικῆς
γρίππης.
1920 Στὴν Ἱερὰ Μονὴ Σίμωνος Πέτρα.
● Στὴν Καλύβη τῶν Ἁγίων Πάντων τῆς Ἱερᾶς Σκήτης
τοῦ Κουτλουμουσίου.
1920 Δευτέρα ἔξοδος ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος.
● Μὲ τὸν Σιμωνοπετρίτη Ἀρχιμανδρίτη Ματθαῖο Καρ-
παθάκη, ὁ ὁποῖος τότε ἦταν στὸ Σιμωνοπετρίτικο Με-
τόχι τῆς Ἀναλήψεως στὸ Παγκράτι τῶν Ἀθηνῶν, μετα-
βαίνει στὴν Κρήτη. Μεγάλη ἐπιδημία ἑλονοσίας.
ια
1920 Γνωριμία μὲ τὴν τότε 17χρονη Ἀνδρομάχη Ἡλιοπού-
λου, μετέπειτα Γερόντισσα Χριστονύμφη καὶ ἱδρύτρια
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀχαρνῶν Ἀττικῆς.
1923 Ὁριστικὴ ἔξοδος ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος, λόγῳ σοβαρᾶς
παθήσεως τῶν ὀφθαλμῶν. Σταδιακὴ ἀπώλεια τῆς ὁρά-
σεως.
● Ἔλευσις καὶ παραμονὴ στὴν Ἀθήνα.
1924 Ἀντιτάσσεται σθεναρῶς, λόγῳ καὶ ἔργῳ, στὴν Ἡμερο-
λογιακὴ Καινοτομία.
● Ἄσκησις ποιμαντικοῦ ἔργου, διώκεται ἀπὸ τοὺς Και-
νοτόμους, Ἀγὼν ῾Ομολογιακός.
1926 † Ἵδρυσις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀχαρ-
νῶν, στοὺς πρόποδες τῆς Πάρνηθος, ὡς Μετόχιο τῆς
Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Παύλου.
● Ἱδρύτριες οἱ πνευματικές του θυγατέρες Ἀνδρομάχη
Ἡλιοπούλου (Γερόντισσα Χριστονύμφη) καὶ ἡ κατὰ
σάρκα μητέρα της Ἀγγελικὴ (Μοναχὴ Ἀγαθονίκη).
● Θλίψεις, συκοφαντίες, διωγμοί, μέχρι καὶ ἀπόπειρες
δολοφονίας του.
● Προορατικὸς καὶ σημειοφόρος Πνευματικός -Ἐξομολόγος.
1943 † Κοίμησις ὁσιακή, 15η Ἰανουαρίου.
2000 Ἀνακομιδὴ τῶν ἱερῶν Λειψάνων, 13η Σεπτεμβρίου, ὑπὸ τοῦ
Μητροπολίτου ᾿Ωρωποῦ καὶ Φυλῆς Κυπριανοῦ († 17.5.2013).
2013 Συντάσσεται ἡ πρώτη ἐκτενὴς Βιογραφία τοῦ Ἁγίου.
2015 Ἁγιογραφεῖται ἡ πρώτη Εἰκόνα τοῦ ῾Αγίου (Ἰανουάριος).
2015 Συντάσσεται ἡ Ἱερὰ Ἀκολουθία τοῦ ῾Αγίου (Αὔγουστος).
2016 Ψάλλεται ἀνεπισήμως ἡ Ἱερὰ Ἀκολουθία τοῦ ῾Αγίου
γιὰ πρώτη φορά, κατὰ τὴν ἱερὰν Αὐτοῦ Μνήμην (Ἰα-
νουάριος).
2023 Ἀποφασίζεται Συνοδικῶς (Συνεδρίασις 5ης/ 18ης Ὀκτω-
βρίου 2023), νὰ πραγματοποιηθῆ ἡ Διακήρυξις τῆς ῾Αγιό-
τητος καὶ ἡ ῾Αγιοκατάταξις Αὐτοῦ τὴν 26ην Μαΐου 2024
ἐκ. ἡμ., Σάββατον τῆς Σαμαρείτιδος.

ιβ
 Προοιμιάζοντες

Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκα ! Τριὰς Ἁγία, δόξα Σοι !...

Μὲ βαθειὰ ἐπίγνωσι τῆς ἀδυναμίας μας καὶ εἰλικρινῆ ὁμολογία
τῆς πολυειδοῦς ἀνεπάρκειάς μας, φιλολογικῆς - ὑμνογραφικῆς-
ποιητικῆς, παραδίδουμε καὶ τὴν παροῦσα ἐργασία μας στὴν δη-
μοσιότητα, διευκρινίζοντες ταπεινὰ τὰ ἑξῆς.
***
Κατεβλήθη ἐπὶ τούτῳ προσπάθεια, ὥστε τὰ ἱερὰ κείμενα τῆς
παρούσης Ἀκολουθίας, ὅπως καὶ τὰ κείμενα ἄλλων προσφάτων
ἐργασιῶν μας,
● νὰ διατηρήσουν μέν πως τὴν ἀρχαιοπρέπεια τοῦ ὕφους, προ-
κειμένου νὰ μὴν διακοπῆ ἡ συνέχεια τῆς ῾Υμνογραφικῆς Παραδό-
σεώς μας, ἀλλὰ ταυτοχρόνως
● νὰ εἶναι ἁπλούστερά πως καὶ περισσότερο προσεγγίσιμα στὸν
σύγχρονό μας ἀναγνώστη-ἀκροατή, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ἐξοικειω-
μένος μὲ τὴν διαχρονικὴ γλωσσική μας Παράδοσι.
Ἐπὶ τῇ βάσει τῆς Ἀρχῆς αὐτῆς,
● λέξεις καὶ φράσεις λίαν ἀρχαιοπρεπεῖς καὶ συντακτικὰ σχή-
ματα βαρύτατα ἕως καὶ ἀκατανόητα ἔχουν ἐπιμελῶς ἀποφευχθῆ·
● ὅπου ὅμως ἐν τέλει καὶ κατ᾿ ἀνάγκην ὑπάρχουν ἀσυνήθεις
καὶ δυσνόητες λέξεις καὶ φράσεις, αὐτὲς διευκρινίζονται καὶ ἑρμη-
νεύονται στὸ Ἑρμηνευτικὸν Λεξιλόγιον, τὸ ὁποῖο εὑρίσκεται στὸ
τέλος τῆς ἐργασίας αὐτῆς.
Ἡ καινοτομία αὐτὴ ἀποτελεῖ καὶ μίαν ἐλαχίστη συμβολὴ στὴν
προσπάθεια νὰ μὴν ἀπολεσθῆ πλήρως καὶ ὁριστικῶς ἡ σχέσις μας
μὲ τὴν τόσο πολύτιμη λογία γλωσσική μας Παράδοσι.
***
Ἄμεσο παρεπόμενο τῆς ἀνωτέρω Ἀρχῆς: τὰ Παλαιοδιαθηκικά,
Εὐαγγελικὰ καὶ Ἀποστολικὰ Ἱερὰ Κείμενα, Ἑσπερινοῦ -Ὄρθρου -
Θείας Λειτουργίας,
● ἐθέσαμε στὸ τέλος τῆς Ἱερᾶς Ἀκολουθίας, στὸ Ἐπίμετρον·
● παραθέσαμε δὲ καὶ τὴν νεοελληνικὴ ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοσι αὐ-
τῶν, ὄχι βεβαίως πρὸς χρῆσιν λατρευτικήν - λειτουργικήν, ἀλλὰ
γιὰ τοὺς φιλοπόνους ἀκροατὰς τοῦ θείου λόγου, ἐφ᾿ ὅσον ἀκόμη
καὶ ἡ Ἁγία Γραφὴ καθίσταται ὁλονὲν καὶ περισσότερον ἀπρόσιτος
γλωσσικῶς καὶ νοηματικῶς.
***
ιγ
 Καὶ μία ἀκόμη διευκρίνισις.
Ἐσχάτως παρατηρεῖται ἡ αὐξανομένη τάσις νὰ ἐφαρμόζεται
στοὺς Ἐκκλησιαστικοὺς Ὕμνους τὸ σύστημα τῆς διπλῆς στίξεως,
βάσει τῆς δεοντολογίας τῶν ἐπιστημονικῶν ἐκδόσεων, δηλαδὴ οἱ
στίχοι χωρίζονται μὲ ἀστερίσκους, διατηρουμένων παραλλήλως
τῶν σημείων στίξεως, ὅπου τὸ νόημα ἀπαιτεῖ τοῦτο.
Ἂν καὶ αὐτὴ ἡ διπλῆ στίξις εἶναι βεβαίως ὀρθὴ κατὰ τὰ ἄλλα,
προετιμήσαμε στὴν παροῦσα Ἱερὰ Ἀκολουθία κατὰ κανόνα τὴν
ἁπλῆ στίξι, δηλαδὴ ἀποφεύγεται ἡ συνήθης στίξις βάσει τοῦ νοή-
ματος, ἡ δὲ ἀλλαγὴ στίχου ἐμφαίνεται μόνο μὲ τὰ συνήθη σημεῖα
στίξεως, ἀναλόγως τῆς περιπτώσεως : κόμμα, ἄνω τελεία, κάτω
τελεία, θαυμαστικό, ἐρωτηματικό.
Προεκρίθη ἡ πρακτικὴ αὐτὴ γιὰ δύο λόγους :
● ἡ πληθὺς τῶν ἀστερίσκων, διατηρουμένης καὶ τῆς πληθύος
τῶν σημείων στίξεως, ἐπιβαρύνει πολὺ τὰ κείμενα ἐξ ἐπόψεως
ὀπτικῆς.
● ἡ Ἀρχή, τὴν ὁποία ἐξεθέσαμε προηγουμένως, μᾶς ὡδήγησε
στὴν συντακτικὴ ἁπλούστευσι τῶν κειμένων, ὥστε νὰ μὴν ἀπαι-
τοῦνται κατὰ κανόνα ὅλα τὰ σημεῖα στίξεως, ἐφ᾿ ὅσον ἡ ἀλλαγὴ
τῶν στίχων ἔχει ἐπιδιωχθῆ ἐπιμελῶς ἢ νὰ κλείνη νοήματα ἢ νὰ
μὴν περιπλέκη συντακτικὰ καὶ νοηματικὰ τὸν Ὕμνο.
Ἄλλωστε, ἡ πρακτικὴ αὐτή, δηλαδὴ τῆς ἀποφυγῆς κατὰ κα-
νόνα πάντων τῶν σημείων στίξεως, διατηρουμένων μόνον στὴν
ἀλλαγὴ στίχου, εἶναι κατὰ πάντα σύμφωνος μὲ τὴν ἔντυπη Ὑμνο-
γραφικὴ Παράδοσί μας.
Ὁ πονήσας καὶ ποιήσας,
15η Ἰανουαρίου 2024 ἐκ. ἡμ. Ἐλάχιστος Διάκονος
† ῾Οσίου Ἱερωνύμου † ὁ Ὠ. ϰ‛ Φ. Κ.

ιδ
 ᾈσματικὴ Ἀκολουθία
τοῦ ἐν Ὁσίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἱερωνύμου,
τοῦ ἐν Ἀχαρναῖς τῆς Πάρνηθος,
τοῦ καὶ Κτήτορος τῆς Γυναικείας Ἱερᾶς Μονῆς
τῆς Ἁγίας Ἐνδόξου Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευῆς
(† 15.1.1943 ἐκ. ἡμ.)
Ψαλλομένη τῇ 15ῃ Ἰανουαρίου

Ἐν τῷ Μικρῷ Ἑσπερινῷ
Ἀκροστιχίς · « ΚΥΠΡΙΑΝΙΤΟΥ »
Μετὰ τὸν Προοιμιακόν, εἰς τὸ Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν Στίχους δ΄ καὶ
ψάλλομεν Στιχηρὰ Προσόμοια δ΄.

Ἦχος βαρύς. ῞Αγιοι Μάρτυρες. Δόξα. Ἰδιόμελον. Ὁ αὐτός.

Κύριον ἐδόξασας, φερωνύμως Ἴδωμεν πιστοί, ἔσοπτρον ἐνθέ-
Ὅσιε, βίον διανύσας, σημείοις ου βιοτῆς, καὶ Κανόνα Μοναστῶν
τε καὶ θαύμασιν, ὦ Ἱερώνυμε ὑπέρτιμον, Ἱερώνυμον τὸν φερώνυ-
πανθαύμαστε. μον, τοῦ Ἄθω καὶ τῆς Πάρνηθος
φωστῆρα· δεηθῶμεν δὲ Αὐτοῦ ἐ-
῞Υψωσας Ὅσιε, Μοναστῶν τὸ κτενῶς, ῥυσθῆναι πάσης θλίψεως.
ὄνομα, ἐν Ὁμολογίᾳ, Πατρῴων
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Παραδόσεων, προτείχισμα γενό-
Ἰδιόμελον. Ὁ αὐτός.
μενος, ὦ Ἱερώνυμε μακάριε.
Ἄχραντε Μῆτερ τῆς Ζωῆς, ὡ-
Πύργον ἀπόρθητον, καὶ λιμέ- ραϊσμένη Νύμφη τοῖς κροσσω-
να γαλήνιον, θεῖον Σεμνεῖον, τοῖς τῆς ἁγνείας, ἔξοχον ἄκου-
ἐν Πάρνηθι ἐδόμησας, Ὁσιο- σμα Ἀγγέλων καὶ ἀνθρώπων ἐρ-
μάρτυρος Παρασκευῆς. γαστήριον τῶν δύο τῆς ἑνώσεως
῾Ρεῖθρα τῆς Χάριτος, νῦν ἀπαύ- φύσεων τοῦ Σωτῆρος· τὸ σεμνο-
στως ῥέουσι, καὶ θαυματουργοῦ- λόγημα Ἱερωνύμου τῆς Πάρνη-
σιν, ἐκ Θήκης τῶν Λειψάνων θος· δι᾿ οὗ δίδου Φῶς καὶ Εἰρή-
Σου, ἱερομύστα Ἱερώνυμε. νην ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.
1
 Εἰς τὸν Στίχον
Στιχηρὰ Προσόμοια τοῦ Ὁσίου.

Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ. Τήρησον καὶ ἡμᾶς, ἐν Πίστει

Νάμασι μυστικοῖς, ἀρδεύονται τῶν Πατέρων, Συνόδων τε Ἁγί-
καρδίαι, λιταῖς Ἱερωνύμου, τῆς ων, δεινὰς δὲ τὰς αἱρέσεις, Συγ-
Πάρνηθος Σεμνείου, Παρασκευῆς κρητιστῶν ἀπέλασον.
τοῦ Κτήτορος. Δόξα. Τριαδικόν. Ὅμοιον.
Στίχ. α΄. Τὸ στόμα μου λαλήσει σο- Ὅλως ἐν τῷ Φωτί, Τριάδος τῆς
φίαν, καὶ ἡ μελέτη τῆς καρδίας μου Ἁγίας, ὑπῆρξας καὶ ὑπάρχεις,
σύνεσιν. σὺν πᾶσι τοῖς Ὁσίοις, παμμάκαρ
Ἴασιν τῶν ψυχῶν, σωμάτων τε Ἱερώνυμε.
δωρεῖται, Λειψάνων Σου ἡ Θήκη, Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
φερώνυμε ὦ Πάτερ· ἱερωστὶ γὰρ Ὅμοιον.
ἔλαμψας. Ὕψωσας Μαριάμ, ἐν ἔργοις
Στίχ. β΄. Οἱ Ἱερεῖς Σου, Κύριε, ἐν- καὶ ἐν λόγοις, τὸν ἐκλεκτόν
δύσονται δικαιοσύνην, καὶ οἱ Ὅσι- Σου δοῦλον, τῆς Πάρνηθος τὸ
οί Σου ἀγαλλιάσονται. κλέος, τὸν θεῖον Ἱερώνυμον.

***
Ἀπολυτίκια

Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Δόξα. Καὶ νῦν.

Ἀχαρνῶν τὸν Προστάτην καὶ Θεοτοκίον. Ὁ αὐτός.
Φωστῆρα τῆς Πάρνηθος, αἱ τῶν Τοῦ Γαβριὴλ φθεγξαμένου Σοι
Εὐσεβῶν νῦν χορεῖαι, εὐφημοῦ- Παρθένε τὸ Χαῖρε, σὺν τῇ φωνῇ
μεν ἐν ᾄσμασι· κυκλοῦντες δὲ ἐσαρκοῦτο ὁ τῶν ὅλων Δεσπό-
τὴν Λάρνακα Αὐτοῦ, θαυμάτων της, ἐν Σοὶ τῇ ἁγίᾳ κιβωτῷ, ὡς
καὶ χαρίτων τὴν πηγήν, ἐν Μονῇ ἔφη ὁ δίκαιος Δαβίδ, ἐδείχθης
τῆς πανενδόξου Παρασκευῆς, πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν, βα-
συμφώνως ἐκβοήσωμεν· Πά- στάσασα τὸν Κτίστην Σου. Δό-
τερ Ὀρθοδοξίας ὁ Κανών, πάν- ξα τῷ ἐνοικήσαντι ἐν Σοί, δό-
των Πιστῶν τὸ καταφύγιον, λῦ- ξα τῷ προελθόντι ἐκ Σοῦ, δόξα
σον Καινοτομίας τὴν ἀχλύν, ὦ τῷ ἐλευθερώσαντι ἡμᾶς διὰ Τοῦ
Ἱερώνυμε. τόκου Σου.

***
2
 Ἐν τῷ Μεγάλῳ Ἑσπερινῷ
Μετὰ τὸν Προοιμιακὸν καὶ τὴν α΄ Στάσιν τοῦ Καθίσματος Α´ τοῦ Ψαλ-
τηρίου, ἤτοι τὸ Μακάριος ἀνήρ, εἰς τὸ Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν Στίχους Ϛ ΄
καὶ ψάλλομεν Στιχηρὰ Προσόμοια ἕξ.
Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσιν. ψάνων, μυροβλυζόντων θαυμα-
Ἱερώνυμον ἅπαντες, εὐφημήσω- στῶς, τὴν θείαν Λάρνακα νῦν
μεν σήμερον, τῶν Ὁσίων καύχη- κυκλώσωμεν, καὶ πόθῳ ἀναδή-
μα, τὸ νεώτατον, ὅτι ἐν Κρήτῃ σωμεν, τιμίαν Κάραν ἐν ἄνθεσι,
καὶ Ἄθωνι, τὸν δρόμον διήνυσε, καὶ Μονὴ ἣν ἀνήγειρε, χορευέ-
καὶ ἐν Πάρνηθος Μονῇ, θεῖον τω λαμπρότητι.
δρόμον τετέλεκε· τὸν δοξάσαν- Δεῦτε τὸν λαμπρόφθογγον, καὶ
τα, τὸν Θεὸν ἐν Τριάδι καὶ Μονά- χρυσαυγῆ Ἱερώνυμον, Θεοτόκου
δι, καὶ λαβόντα τῶν θαυμάτων, θεράποντα, Μονὴν τὸν ἐγείραν-
καὶ διοράσεως Χάρισμα. τα, τηλαυγὲς Σεμνεῖον, καὶ σε-
Ἱερώνυμον στέψωμεν, μελωδί- πτὸν Λιμένα, τὸν προμαχήσαν-
τα στεῤῥῶς, Καινοτομίαν δὲ
αις καὶ ἄνθεσι, τὸν ἁγνείας σκή-
ἀποσείσαντα, καὶ ζήλῳ κατα-
νωμα, καὶ θησαύρισμα, ὅτι ἐν
στέψωμεν, Αὐτοῦ Εἰκόνα χα-
κόποις ἐκάθηρε, καὶ ζήλῳ θεό-
ρίεσσαν, ἐν χαρᾷ ἀσπαζόμενοι,
φρονι, τὴν καρδίαν καὶ τὸν νοῦν,
τὰ σεπτὰ Αὐτοῦ Λείψανα.
τῇ δυνάμει τοῦ Πνεύματος· τὸν
ἐγείραντα, τὴν Μονὴν τῆς Παρ- Δεῦτε τὸν φιλάνθρωπον, καὶ
θένου καὶ Ὁσίας, καὶ Μαρτύρων συμπαθῆ Ἱερώνυμον, συγγρα-
κορυφαίας, Παρασκευῆς τῆς χρι- φέα θεόληπτον, τοῦ Ὄρους τὸ
στόφρονος. ἥδυσμα, τοῦ Ἁγιωνύμου, καὶ
Ὁμολογίας, τὸ ἐγκαλλώπισμα
Ἱερώνυμον δράμωμεν, φερωνύ- τερπνόν, θεοσημίαις τὸν δια-
μως βιώσαντα, καὶ ἐν ὕμνοις σή- λάμψαντα, τὸν πλείστοις δὲ χα-
μερον στεφανώσωμεν, ὅτι τὴν Πί- ρίσμασι, καὶ διοράσει φωτίσαν-
στιν ἐστήριξε, Γνησίῳ Φρονήμα- τα, Ἀχαρνῶν καὶ τῆς Πάρνη-
τι, Καινοτόμων δὲ ἀχλύν, καὶ θος, εὐσεβῶν τὰ συστήματα.
τὴν πλάνην διέλυσε, καὶ ἀνύ-
ψωσεν, εὐσεβῶς τὰ Θεσπίσμα- Δόξα. Ἦχος δ΄.
τα Πατέρων, καὶ ὑπήνεγκε διώ- Μονὴ τῆς ἐνδόξου Μάρτυρος,
ξεις, μαρτυρικῇ καρτερότητι. σήμερον ἀγάλλεται, καὶ Ἀγγέ-
λων αἱ Τάξεις φαιδρῶς πανηγυ-
Ἦχος δ΄. Ἔδωκας σημείωσιν. ρίζουσι, καὶ Λειψάνων τὴν Σο-
Δεῦτε φιλοπάτορες, τὸν θαυμα- ρὸν Ἱερωνύμου, κυκλοῦντες οἱ
στὸν Ἱερώνυμον, φερωνύμως ἐκ- Πιστοί, εὐλαβῶς ἀνυμνοῦσι Χρι-
λάμψαντα, ὑμνήσωμεν ἅπαντες, στόν· Ὁσίων γὰρ τὸ κλέος πρό-
καὶ φωταγωγίαις, τῶν Αὐτοῦ Λει- κειται, τὸ ἐνδιαίτημα τῆς Τρι-
3
άδος· ἰδοὺ ψάλλουσι χορεῖαι προανεφώνησε, τῷ μεγαλεῖά
τῶν Πατέρων, Ὁμολογητῶν Ἁ- Σοι ποιήσαντι· παρέστη ἡ Βα-
γίων πλήθη, καὶ τῶν Μαρτύρων σίλισσα ἐκ δεξιῶν Σου. Σὲ γὰρ
δῆμοι, καὶ Μοναζόντων πᾶσα μητέρα πρόξενον ζωῆς ἀνέδει-
τάξις, ἐν ὕμνοις μελιῤῥύτοις. ξεν, ὁ ἀπάτωρ ἐκ Σοῦ ἐνανθρω-
Διὸ θεοχαρίτωτε Πατήρ, παθῶν πῆσαι εὐδοκήσας Θεός, ἵνα τὴν
καὶ τῶν αἱρέσεων, ταραχὴν καὶ Ἑαυτοῦ ἀναπλάσῃ εἰκόνα, φθα-
σύγχυσιν, ταῖς λιταῖς Σου κόπα- ρεῖσαν τοῖς πάθεσι, καὶ τὸ πλα-
σον, Ὀρθοδόξους δὲ Γνησίους, νηθὲν ὀρειάλωτον εὑρὼν πρό-
ἐν ὁμονοίᾳ καὶ εἰρήνῃ τηρῶν. βατον, τοῖς ὤμοις ἀναλαβών, τῷ
Πατρὶ προσαγάγῃ· καὶ τῷ ἰδίῳ
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. θελήματι, ταῖς οὐρανίαις συν-
Ὁ αὐτός. άψῃ Δυνάμεσι, καὶ σώσῃ Θεο-
Ὁ διὰ Σὲ Θεοπάτωρ Προφή- τόκε τὸν κόσμον, Χριστὸς ὁ ἔχων,
της Δαβίδ, μελῳδικῶς περὶ Σοῦ τὸ μέγα καὶ πλούσιον ἔλεος.
Εἴσοδος. Φῶς ἱλαρόν.
Τὸ Προκείμενον τῆς ἡμέρας.
***
Τὰ Ἀναγνώσματα
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. γ΄ 1- 9.
Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν
βάσανος.
Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι, καὶ ἐλογίσθη
κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν,
Καὶ ἡ ἀφ᾿ ἡμῶν πορεία σύντριμμα, οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ.
Καὶ γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς
αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης·
Καὶ ὀλίγα παιδευθέντες μεγάλα εὐεργετηθήσονται, ὅτι ὁ
Θεὸς ἐπείρασεν αὐτοὺς καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους Ἑαυτοῦ·
Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτοὺς καὶ ὡς
ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς.
Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς αὐτῶν ἀναλάμψουσι καὶ ὡς
σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται·
Κρινοῦσιν ἔθνη καὶ κρατήσουσι λαῶν, καὶ βασιλεύσει
αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας.
Οἱ πεποιθότες ἐπ᾿ Αὐτῷ συνήσουσιν ἀλήθειαν, καὶ οἱ πι-
στοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν Αὐτῷ, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν
τοῖς ὁσίοις Αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς Αὐτοῦ.
4
 Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. ε΄ 15 - 23, Ϛ΄ 1-3.

Δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι, καὶ ἐν Κυρίῳ ὁ μισθὸς αὐτῶν,

καὶ ἡ φροντὶς αὐτῶν παρὰ Ὑψίστῳ.
Διὰ τοῦτο λήψονται τὸ βασίλειον τῆς εὐπρεπείας καὶ
τὸ διάδημα τοῦ κάλλους ἐκ χειρὸς Κυρίου, ὅτι τῇ δεξιᾷ
σκεπάσει αὐτοὺς καὶ τῷ βραχίονι ὑπερασπιεῖ αὐτῶν.
Λήψεται πανοπλίαν τὸν ζῆλον Αὐτοῦ καὶ ὁπλοποιήσει
τὴν κτίσιν εἰς ἄμυναν ἐχθρῶν.
Ἐνδύσεται θώρακα δικαιοσύνην καὶ περιθήσεται κόρυθα
κρίσιν ἀνυπόκριτον·
Λήψεται ἀσπίδα ἀκαταμάχητον ὁσιότητα·
Ὀξυνεῖ δὲ ἀπότομον ὀργὴν εἰς ῥομφαίαν, συνεκπολεμήσει
δὲ Αὐτῷ ὁ κόσμος ἐπὶ τοὺς παράφρονας.
Πορεύσονται εὔστοχοι βολίδες ἀστραπῶν καὶ ὡς ἀπὸ
εὐκύκλου τόξου τῶν νεφῶν ἐπί σκοπὸν ἁλοῦνται·
Καὶ ἐκ πετροβόλου θυμοῦ πλήρεις ῥιφήσονται χάλαζαι.
Ἀγανακτήσει κατ᾿ αὐτῶν ὕδωρ θαλάσσης, ποταμοὶ δὲ συγ-
κλύσουσιν ἀποτόμως.
Ἀντιστήσεται αὐτοῖς πνεῦμα δυνάμεως καὶ ὡς λαῖλαψ
ἐκλικμήσει αὐτούς.
Καὶ ἐρημώσει πᾶσαν τὴν γῆν ἀνομία, καὶ ἡ κακοπραγία
περιτρέψει θρόνους δυναστῶν.
Ἀκούσατε οὖν, βασιλεῖς, καὶ σύνετε· μάθετε, δικασταὶ
περάτων γῆς·
Ἐνωτίσασθε οἱ κρατοῦντες πλήθους καὶ γεγαυρωμένοι
ἐπὶ ὄχλοις ἐθνῶν·
Ὅτι ἐδόθη παρὰ τοῦ Κυρίου ἡ κράτησις ὑμῖν καὶ ἡ δυνα-
στεία παρὰ Ὑψίστου, Ὃς ἐξετάσει ὑμῖν τὰ ἔργα καὶ τὰς
βουλὰς διερευνήσει.

Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. δ΄ 7 -15.

Δίκαιος ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται·

Γῆρας γὰρ τίμιον οὐ τὸ πολυχρόνιον οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν
μεμέτρηται·
Πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις καὶ ἡλικία γήρως
βίος ἀκηλίδωτος.
Εὐάρεστος τῷ Θεῷ γενόμενος ἠγαπήθη καὶ ζῶν μεταξὺ
ἁμαρτωλῶν μετετέθη·
5
 Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ ἢ δόλος ἀπα-
τήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ ·
Βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά, καὶ ῥεμ-
βασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον.
Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς·
Ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἔσπευσεν
ἐκ μέσου πονηρίας.
Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐπὶ
διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον,
Ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς Αὐτοῦ καὶ ἐπι-
σκοπὴ ἐν τοῖς ὁσίοις Αὐτοῦ.

***
Εἰς τὴν Λιτὴν
Στιχηρὰ Ἰδιόμελα.
Ἦχος α΄. Αὐτοῦ, μυροβλύζει ὡς τερπνὸς
Χελιδόνα γλυκυτάτην εὐφημή- ἀνθών.
σωμεν πάντες, φέρουσαν τὸ ἔαρ· Ἦχος πλ. β΄.
τὸν θεῖον Ἱερώνυμον, Πάρνηθος Ἱερώνυμε τρισμάκαρ τῶν Πι-
τὸν ἀστέρα, ἀνίας τὸν χειμῶνα στῶν ἡ φαιδρότης, Σὲ διὰ Χρι-
τὸν λύοντα θαυμαστῶς· τῶν γὰρ στὸν ἐκθειάζομεν· ἤγειρας ἐν
Αὐτοῦ Λειψάνων ἡ Λάρναξ εὐω- τῇ Πάρνηθι Μονήν, τῆς Παρθε-
δίαν ἀναβλύζει, τὰς θλίψεις ἀπε- νομάρτυρος Παρασκευῆς, Ὀρ-
λαύνουσα, καὶ νέμουσα πᾶσι θοδόξων προσφύγιον· ἔνθα καὶ
παράκλησιν. Λειψάνων Σου Λάρναξ, ἡ Θείαν
Ἦχος δ΄. Χάριν ἀναβλύζουσα, καὶ Γνησιό-
τητα τῆς Πίστεως κηρύττουσα·
Τὸν θησαυρὸν τῆς Χάριτος, τὸν
διὸ θέλγεται πληθὺς τῶν Ὀρθο-
ἀδαπάνητον Πιστοί, περιχαρῶς δόξων θαύμασι τοῖς Σοῖς, καὶ γε-
καὶ ἐν ᾄσμασι, κροτήσωμεν τὸν ραίρει Σε, ὡς φιλέορτος.
σεπτὸν Ἱερώνυμον, τὸν διὰ Χρι-
στὸν ἀσκήσαντα, ἐν Ὄρει μὲν Ἦχος πλ. δ΄.
Ἄθωνος, ἐν δὲ Πάρνηθος λάμ- Ὕμνοις καὶ θυμιάμασιν Ὀρθο-
ψαντα, τὸν Γνησίῳ Φρονήματι δόξων τὸ σύστημα, τὸν Ἱερώνυ-
γράψαντα, καὶ πλάνης τὰς ῥή- μον ἐν ἐγκωμίων, τοῖς ἄνθεσι
σεις ὀλέσαντα· Αὐτοῦ γὰρ θειο- καὶ λόγων, Θείᾳ Χάριτι ὑψώ-
τάτῳ τῷ φέγγει, τῶν Καινοτό- σωμεν· οὗτος γὰρ ἄλλος πόκος
μων σκότος ἀπηλάθη καὶ ἠδαφί- ὡράθη τοῦ Γεδεὼν τῇ ἀσκήσει,
σθη μετ᾿ ἤχου αἵρεσις· Μονὴ δὲ καὶ ἐν ψυχῇ τὴν δρόσον, τῶν οὐ-
6
ρανίων δώρων ἐδέχθη, καὶ νῦν μεν δόξαν Χριστῷ, τῷ ἐγείραντι
εὐσπλάγχνῳ καρδίᾳ δροσίζει πι- ἐσχάτως τὸν φερώνυμον, Ποι-
στούς, τῶν δὲ Καινοτόμων τὰς μένα καὶ Διδάσκαλον, Γνησίων
πλάνας καὶ αἱρέσεις δεινάς, κα- Ὀρθοδόξων ἀγλάϊσμα.
τασβέσας, Θείαν Δόξαν προσ-
είληφε. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ὁ αὐτός.
Δόξα. Ἦχος πλ. α΄.
Μακαρίζομέν Σε Θεοτόκε Παρ-
Δεῦτε καὶ προσέλθωμεν εἰς Μο-
νὴν τὴν ἁγίαν, καὶ τὸν τῆς Πάρ- θένε, καὶ δοξάζομέν Σε οἱ Πιστοὶ
νηθος λιμένα θεῖον, καὶ ἐκ τῆς κατὰ χρέος, τὴν πόλιν τὴν ἄσει-
Λάρνακος ἀντλήσωμεν Ἱερωνύ- στον, τὸ τεῖχος τὸ ἄῤῥηκτον, τὴν
μου τοῦ σεπτοῦ, Χάριν τὴν και- ἀῤῥαγῆ προστασίαν, καὶ κατα-
νοποιοῦσαν τὰς ψυχάς· καὶ δῶ- φυγὴν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

***
Εἰς τὸν Στίχον
Στιχηρὰ Προσόμοια τοῦ Ὁσίου τρία.

Ἦχος πλ. α΄. σι, τὴν Μνήμην ἐπιτελοῦσα, Ἱε-

Χαίροις ἀσκητικῶν. ρωνύμου σοφοῦ, τοῦ λαμπρῶς ἐ-
Χαίρει Παρασκευῆς ἡ Μονή, Με- σχάτως διαλάμψαντος· Θεῷ συγ-
γαλομάρτυρος θεόδμητον Σκή- γιγνόμενος, ἀγρυπνίαις καὶ στά-
νωμα, καὶ γὰρ συντιμᾶται Κτή- σεσι, πρὸς τὴν Ἡμέραν, τὴν Ἀνέ-
τωρ, ὁ Ἱερώνυμος νῦν, τῶν Ὁσί- σπερον ἴθυνεν, αὐγαζόμενος τὴν
ων νέον ἐγκαλλώπισμα· Αὐτὸς ψυχὴν Θείᾳ Χάριτι· δεῦτε καὶ
γὰρ ἀνήγειρε, τοῖς Πιστοῖς κα- νῦν ὑψώσωμεν, θησαύρισμα Πί-
ταφύγιον, θησαυροδότην, Χαρι- στεως, χειμαζομένων λιμένα, καὶ
σμάτων τοῦ Πνεύματος, τῶν Λει- ἰατρεῖον ἀδάπανον, πηγὴν εὐλο-
ψάνων δέ, τῶν Αὐτοῦ φυλακτή- γίας, τὸν θεόπνευστον Ποιμένα,
ριον· πάντες νῦν μακαρίσωμεν, καὶ θεοδόξαστον.
τῆς Πάρνηθος ὄρπηκα, τῶν Ἀχαρ- Στίχ. Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ
νῶν δὲ φωστῆρα, Ὀρθοδοξίας θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.
τὸ τείχισμα, στεῤῥόν τε δογμά- Χαίρει ὁ τῶν Πατέρων Χορός,
των, καὶ τῆς πλάνης Καινοτό- τῇ Πανηγύρει τοῦ Προμάχου τῆς
μων, ὀφθέντα ὄλεθρον.
Πίστεως, εὐτόνως τεμόντος πλά-
Στίχ. Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμε- νας, ταῖς ἱεραῖς συγγραφαῖς, τοῦ
νος τὸν Κύριον. Ἱερωνύμου τοῦ παμμάκαρος· ἐκ
Χαίρει τῶν φιλεόρτων πληθύς, Κρήτης ὁρμώμενος, καὶ ἐξ Ἄθω
καὶ παννυχίως ἑορτάζει ἐν ᾄσμα- ἐρχόμενος, Παρασκευῆς δέ, εὐ-
7
δοκίᾳ τῆς Μάρτυρος, εἰς τὴν νυμον κλῆσιν, θείως ὡσιώθη, ἱε-
Πάρνηθα τοὺς ἀγῶνας ἐτέλεσε· ρωτάτως ἀσκητεύων· καὶ ὁμολο-
σκότος τὸ τῆς αἱρέσεως, Φωτὶ γήσας Χριστόν, ἱλαρῷ φωτὶ τῆς
τῷ τῆς Χάριτος, καὶ Διδαχαῖς Τριάδος ἔλαμψεν.
Ἀληθείας, καὶ τῶν Πατέρων δι-
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
έλυσε· Γνησίων ἡ δόξα, Καινο-
Ἰδιόμελον. Ὁ αὐτός.
τόμων δὲ αἰσχύνη, δειχθεὶς τῇ
Ναὸς καὶ πύλη ὑπάρχεις, πα-
Χάριτι.
λάτιον καὶ θρόνος τοῦ Βασιλέ-
Δόξα. Ἰδιόμελον. Ὁ αὐτός. ως, Παρθένε πάνσεμνε, δι᾿ ἧς ὁ
Δεῦτε ὁ δῆμος, τῶν πιστῶν τῆς λυτρωτής μου Χριστὸς ὁ Κύρι-
Ὀρθοδοξίας, μελωδίαις ᾀσμάτων, ος, τοῖς ἐν σκότει καθεύδουσιν
τὸν νέον ὑμνήσωμεν, Πατέρα καὶ ἐπέφανεν, Ἥλιος ὑπάρχων δι-
Ποιμένα, Ἱερώνυμον τὸν Ὅσιον· καιοσύνης, φωτίσαι θέλων οὓς
Ὄρος Πάρνηθος σκίρτα, ἡ δὲ Πό- ἔπλασε, κατ᾿ εἰκόνα ἰδίαν χειρὶ
λις τῶν Ἀχαρνῶν, πανηγύριζε, τῇ Ἑαυτοῦ. Διὸ Πανύμνητε, ὡς
χαῖρε καὶ χόρευε· καὶ Ἄθωνος μητρικὴν παῤῥησίαν πρὸς Αὐ-
Ὄρος, ὁμοῦ καὶ Κρήτης ἡ νῆσος· τὸν κεκτημένη, ἀδιαλείπτως πρέ-
οὗτος γὰρ πλουτήσας τὴν φερώ- σβευε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

***
Ἀπολυτίκια

Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Δόξα. Καὶ νῦν.

Ἀχαρνῶν τὸν Προστάτην καὶ Θεοτοκίον. Ὁ αὐτός.
Φωστῆρα τῆς Πάρνηθος, αἱ τῶν Τοῦ Γαβριὴλ φθεγξαμένου Σοι
Εὐσεβῶν νῦν χορεῖαι, εὐφημοῦ- Παρθένε τὸ Χαῖρε, σὺν τῇ φωνῇ
μεν ἐν ᾄσμασι· κυκλοῦντες δὲ ἐσαρκοῦτο ὁ τῶν ὅλων Δεσπό-
τὴν Λάρνακα Αὐτοῦ, θαυμάτων της, ἐν Σοὶ τῇ ἁγίᾳ κιβωτῷ, ὡς
καὶ χαρίτων τὴν πηγήν, ἐν Μονῇ ἔφη ὁ δίκαιος Δαβίδ, ἐδείχθης
τῆς πανενδόξου Παρασκευῆς, πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν, βα-
συμφώνως ἐκβοήσωμεν· Πά- στάσασα τὸν Κτίστην Σου. Δό-
τερ Ὀρθοδοξίας ὁ Κανών, πάν- ξα τῷ ἐνοικήσαντι ἐν Σοί, δό-
των Πιστῶν τὸ καταφύγιον, λῦ- ξα τῷ προελθόντι ἐκ Σοῦ, δόξα
σον Καινοτομίας τὴν ἀχλύν, ὦ τῷ ἐλευθερώσαντι ἡμᾶς διὰ Τοῦ
Ἱερώνυμε. τόκου Σου.

***
8
 Ἐν τῷ Ὄρθρῳ
Καθίσματα
Μετὰ τὴν α ΄ Στιχολογίαν. μῶν ἐκ Σοῦ τεχθέντα, σὺν ταῖς
Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα. ἄνω Δυνάμεσι, καὶ τοῖς Ἀρχαγ-
Τὴν φωτοφόρον νῦν, ὦ Ἱερώ- γέλοις, καὶ πᾶσι τοῖς Ἀσωμά-
νυμε, καὶ τὴν χαρίεσσαν τε- τοις ὑπὲρ ἡμῶν, δυσώπει ἀκα-
λοῦμεν Μνήμην Σου, ἐν τῇ Μο- ταπαύστως δοῦναι ἡμῖν, πρὸ
νῇ Σου τῇ σεπτῇ, τῆς Πάρνηθος τοῦ τέλους διόρθωσιν, καὶ ἱλα-
εὐφροσύνως· θεῖα μέν Σου Λεί- σμὸν ἁμαρτιῶν, καὶ βίου ἐπαν-
ψανα, προσκυνοῦντες ἐν ᾄσμα- όρθωσιν, ὅπως εὕρωμεν ἔλεος.
σι, δόξαν δὲ Ἀγώνων Σου, ἐν
Μετὰ τὸν Πολυέλεον.
Ἀσκήσει καὶ Πίστει τε, ὑμνοῦν-
Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.
τες στεντορείως βοῶμεν, Χαῖ-
ρε ὦ Πάτερ θεοδρόμε! Ἱερώνυμε Πάτερ θεοδρομῶν, φε-
ρωνύμως θεόθεν τὰς ἀμοιβάς,
Δόξα. Καὶ νῦν.
πλουσίως εἰσδέδεξαι δωρεὰς τὰς
Θεοτοκίον. Ὅμοιον.
τοῦ Πνεύματος· καὶ Μονὴν τὴν
Ὁ ὑπερούσιος, Θεὸς καὶ Κύριος, θείαν, ἐγείρας εἰς Πάρνηθα, γα-
ἐκ Σοῦ σεσάρκωται, δι᾿ ἀγαθότη-
ληνὸν λιμένα, ψυχῶν ἱλαστήρι-
τα, τὸ καθ᾿ ἡμᾶς οὐσιωθείς, καὶ
ον, καὶ θεοφεγγέσι, συγγραφαῖς
μείνας ὅπερ πέφυκεν· ὅθεν καὶ
Σου καὶ λόγοις κατηύφρανας Ποί-
Θεάνθρωπον, τοῦτον σέβοντες Πάν-
αγνε, Σὲ τὴν Ἀπειρόγαμον, Θεο- μνιον, Καινοτόμους δὲ ἤσχυνας·
τόκον κηρύττομεν, δοξάζοντες ὅθεν νῦν Σου δεόμεθα, Χάριτος
τὸ μέγιστον θαῦμα, τῆς Σῆς ἀσπό- Φωτὶ καὶ ἡμᾶς, ἐν ταῖς θείαις τρί-
ρου κυήσεως. βοις πάντας ἴθυνον, ἐν καρδίᾳ
καὶ πόθῳ θεόφρονι.
Μετὰ τὴν β΄ Στιχολογίαν.
Ἦχος πλ. δ΄. Τὸ προσταχθέν. Δόξα. Καὶ νῦν.
Θεοτοκίον. Ὅμοιον.
Τὰς τῶν Πατέρων Διδαχὰς ἐν
πίστει στέρξας, καὶ ἐν Μονῇ Πα- Ὁ τῶν ὅλων Δεσπότης καὶ Ποι-
ρασκευῆς ὁσίως ζήσας, ὡς θεό- ητής, ἐξ ἀχράντου Σου μήτρας
δηλος, πᾶσι πιστοῖς ἀνεφάνης· σάρκα λαβών, προστάτιν Σε ἔδει-
συγγράψας ἐν θεοπνεύστῳ νῷ καὶ ξε, τῶν ἀνθρώπων Πανάμωμε·
χειρί, τὰς πλάνας τῶν Καινοτό- διὰ τοῦτο πάντες, πρὸς Σὲ κατα-
μων ἦρας στεῤῥῶς, ὅλως θεῖος φεύγομεν, ἱλασμὸν πταισμάτων,
δὲ γέγονας, πλησθεὶς τοῦ Θείου αἰτούμενοι Δέσποινα, καὶ αἰωνι-
Φωτός, διὸ καὶ εὐφημοῦμέν Σε, ζούσης, λυτρωθῆναι βασάνου καὶ
Πάτερ ἔμπλεε Χάριτος. πάσης κολάσεως, τῆς ἐκεῖσε δεό-
Δόξα. Καὶ νῦν. μεθα, ἵνα πίστει βοῶμέν Σοι· Πρέ-
Θεοτοκίον. Ὅμοιον. σβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τοῦ δο-
Θεοχαρίτωτε Ἁγνὴ εὐλογημέ- θῆναι πᾶσι Κόρη ἄφεσιν, τοῖς πι-
νη, τὸν διὰ σπλάγχνα οἰκτιρ- στῶς προσιοῦσι τῇ σκέπῃ Σου.
9
 Τάξις Εὐαγγελίου τοῦ Ὄρθρου
Οἱ Ἀναβαθμοί. Καὶ νῦν.
Τὸ α΄ Ἀντίφωνον τοῦ δ΄ ἤχου. Ταῖς τῆς Θεοτόκου.
Προκείμενον. Ἦχος δ΄. Στίχ. Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνα- μέγα Ἔλεός Σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος
τος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ. (δὶς) τῶν Οἰκτιρμῶν Σου ἐξάλειψον τὸ ἀνό-
μημά μου.
Στίχ. Τί ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ
περὶ πάντων ὧν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν;
Ἰδιόμελον.
Ἦχος πλ. β΄.
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνα-
τος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ. Δεῦτε χορεῖαι, τὴν δόξαν Χρι-
Τὸ Πᾶσα πνοή.
στοῦ ποθοῦσαι, ἐνθέοις ᾄσμασι
τιμήσωμεν, τὸν νέον ἐν ἀσκηταῖς,
Εὐαγγέλιον. Βλέπε Δεκεμβρίου Ε΄, κάλλος σεπτόν, Ἱερώνυμον· τῆς
τὸ τῆς Λειτουργίας, ἐκ τοῦ κατὰ
Τριάδος ἥδυσμα πανθαύμαστον,
Ματθαῖον ια΄ 27-30.
τῆς Παρθένου, ῥήτορα θεόφθογ-
Βλέπε Ἐπίμετρον, σελ. 29. γον, οὗ τὰ ἆθλα ἐθαύμασαν Ἄγ-
Ὁ Ψαλμὸς Ν΄. γελοι· καὶ Λειψάνοις, Αὐτοῦ προσ-
Δόξα. πέσωμεν, τὴν Χάριν κράζοντες,
Ταῖς τοῦ Σοῦ Ὁσίου. νέμοις ἅπασιν.
***
Οἱ Κανόνες
Ὁ τῆς Θεοτόκου, μετὰ τῶν Εἱρμῶν, καὶ ὁ τοῦ Ὁσίου, ἄνευ Εἱρμῶν*.
Τῆς Θεοτόκου, ἄνευ Ἀκροστιχίδος, Μωσῆς ὁ Θεόπνευστος, Βάτον
φέρων τὰ ὅσα πρὸς Αὐτὴν προεῖδέ Σε Δέσποινα, πυρὶ φλε-
Ὀνομαστήρια. γομένην μέν, μὴ καιομένην δέ,
Ὁσίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου.
προπιστούμενος, τὸ ἐπὶ Σοὶ Παρ-
Ἦχος δ΄. θένε, χωρῆσαν ἐν μήτρᾳ Σου πῦρ
ᾨδὴ α΄. Ὁ Εἱρμός. τῆς Θεότητος.
«Ἀνοίξω τὸ στόμα μου, καὶ πλη- Προφήτης ὁ ἔνθεος, Ῥάβδον
ρωθήσεται Πνεύματος, καὶ λό- καὶ Ῥίζαν προέφη Σε, Μαρία
γον ἐρεύξομαι, τῇ Βασιλίδι Μη- θεόνυμφε, ὁ μεγαλόφωνος· ἡ-
τρί· καὶ ὀφθήσομαι, φαιδρῶς παν- μεῖς δὲ Ἔφορον, τοῦ Ἄθω Σε
ηγυρίζων, καὶ ᾄσω γηθόμενος, καλοῦμεν, οἱ δοῦλοί Σου Πάν-
Ταύτης τὰ θαύματα». αγνε, νῦν καὶ Προστάτιδα.
Ὑμνῆσαι βουλόμενος, τὰ με- Ἐκ θείας ἀκήκοε, Γῆν ὁ Θεό-
γαλεῖά Σου Ἄχραντε, τοῦ λό- πτης Ἁγίαν Σε, φωνῆς προσει-
γου μοι δώρησαι, τὴν καλλιέ- πούσης Σε, τὴν ὑπερένδοξον, διὸ
πειαν, Μήτηρ πέλουσα, τοῦ μό- Δέσποινα, πόλου καὶ γῆς ὡς οὖ-
νου Θεοῦ Λόγου, καὶ λύσιν πρυ- σα, συντήρει καὶ φύλαττε τοὺς
τάνευσον, τῶν ἐπταισμένων μοι. Σὲ δοξάζοντας.
(*) Βλ. ἐν σελίδι 21ῃ τῆς παρούσης, Περὶ τῶν ἐν ἑκάστῃ ᾨδῇ τῶν Κανόνων τοῦ
Ὄρθρου ψαλλομένων Τροπαρίων.
10
 Τοῦ Ὁσίου, οὗ ἡ Ἀκροστιχίς· Θαιμὰν ὁ Προφήτης Σε κηρύτ-
«Ἱερωνύμῳ Νέῳ Κυπριανοῦ στόνος». τει, Παρθένε ὁ θεῖος Ἀββακούμ,
Ἦχος πλ. δ΄. καὶ Ὄρος αἰνιττόμενος, τὸν ἀπὸ
ᾨδὴ α΄. ᾌσωμεν τῷ Κυρίῳ. Σοῦ τμηθέντα τε, Λίθον ἀτμή-
Ἵλεως νῦν γενοῦ μοι, Σῶτερ καὶ τως Ἄχραντε, Ὃν Δανιὴλ προ-
Θεέ μου, τῷ Φωτὶ Πατρός, καὶ εώρακεν.
Παρακλήτου νεύσει, δός μοι χεῖ- Ἐλαίαν κατάκαρπόν Σε ἔφη,
ρα, τιμᾶν Ἱερώνυμον. ἑστῶσαν ἐν οἴκῳ τοῦ Θεοῦ, καὶ
Ἔλεος νῦν αἰτοῦμεν, πόθῳ προσ- Κιβωτὸν Πανάχραντε, ὁ Ψαλ-
κυνοῦντες, ἐν Μονῇ σεπτῇ, Πα- μῳδὸς ἐν Πνεύματι, ἡμεῖς δέ Σε
τὴν Ἔφορον, Σώτειραν πάντων
ρασκευῆς τῆς θείας, τῶν Λειψά-
κηρύττομεν.
νων, τὴν Θήκην τοῦ Κτήτορος.
Καλεῖ Σε τὴν μόνην Θεοτό-
Θεοτοκίον.
κον, καὶ Θρόνον Παρθένε ὑψη-
Ῥήσεις τῶν Καινοτόμων, θεί- λόν, ὁ μεγαλοφωνότατος, καὶ
αις συγγραφαῖς Σου, ἐδαφίσας ἄλλος Πύλην λέγει Σε, ἡμεῖς δὲ
Σύ, ὦ τῶν Γνησίων κλέος, τὴν θαυμασίοις Σου, τὰ μεγαλεῖα δο-
Θεοτόκον, ἀνύμνεις ποιήμασιν. ξάζομεν.
Καταβασία· Χέρσον ἀβυσσοτόκον. Τοῦ Ὁσίου.
Τῆς Θεοτόκου. ᾨδὴ γ΄. Σὺ εἶ τὸ στερέωμα.
ᾨδὴ γ΄. Ὁ Εἱρμός. Ὤφθη φυλακτήριον, καὶ ἀῤῥα-
γέστατον τείχισμα, Σοῦ ἡ Μονή,
«Τοὺς Σοὺς ὑμνολόγους Θεο-
Πάρνηθος ἐν Ὄρει, Ἱερώνυμε
τόκε, ὡς ζῶσα καὶ ἄφθονος πη-
Ὅσιε.
γή, θίασον συγκροτήσαντας πνευ-
ματικόν, στερέωσον· καὶ ἐν τῇ Νεύεις παρακλήσεσι, τῶν δεο-
μένων Σοι Ὅσιε, πέμπων τὸ φῶς,
θείᾳ δόξῃ Σου, στεφάνων δόξης
τοῖς ἐσκοτισμένοις, Ἀχαρνῶν τὸ
ἀξίωσον».
προσφύγιον.
Ἀλήθειαν κράζει Σε Παρθένε, Θεοτοκίον.
καὶ Γῆν τε ἐπίσης ποθητήν, ὁ Ὕδασι τῶν λόγων Σου, τῆς Θεο-
Ψαλμῳδὸς ἐν Πνεύματι, ἡμεῖς τόκου τῇ Χάριτι, ἄρδευσον γῆν,
δέ Σου οἱ τρόφιμοι, Προστάτι- τὴν ἐξηραμένην, τῆς καρδίας
δα καὶ Δέσποινα, τοῦδε Σοῦ Κλή- μου Ἅγιε.
ρου κηρύττομεν. Καταβασία· Τὸ στερέωμα.

***
Καθίσματα
Ἦχος γ΄. Θείας Πίστεως. δίας, θεομακάριστος ἐδείχθης
Φῶς οὐράνιον, ἑλκύσας Πά- Ἱερώνυμε· καὶ ἀνεγείρας, Μο-
τερ, θείοις δώμασι, τῆς Σῆς καρ- νήν Σου εἰς Πάρνηθα, τῶν Σῶν
11
Λειψάνων, τὴν Θήκην κατέλι- γου, μόνη πάναγνε, Παρθενο-
πες, ὡς λυτήριον, τραυμάτων μῆτορ, τῇ καθαρότητι Ἀγγέ-
ψυχῆς καὶ σώματος, βεβαίωσιν λους ὑπεράρασα· τὸν ὑπὲρ πάν-
τρανὴν Γνησίας Πίστεως. τας, ἐμὲ οὖν γενόμενον, ῥερυ-
πωμένον, σαρκὸς πλημμελή-
Δόξα. Καὶ νῦν. μασιν ἀποκάθαρον, πρεσβειῶν
Θεοτοκίον. Ὅμοιον. Σου ἐνθέοις νάμασι, παρέχου-
Θεία γέγονας, Σκηνὴ τοῦ Λό- σα σεμνὴ τὸ μέγα ἔλεος.
***
Κανόνων συνέχεια
Τῆς Θεοτόκου. Τοῦ Ὁσίου.
ᾨδὴ δ΄. Ὁ Εἱρμός. ᾨδὴ δ΄. Ἐξ ὄρους κατασκίου.
«Τὴν ἀνεξιχνίαστον Θείαν Βου- Μωρίας Καινοτόμων, λόγων
λήν, τὴν ἐκ τῆς Παρθένου σαρ- Σου δυνάμει, διέλυσας εἰς τέλος,
κώσεως, Σοῦ τοῦ ῾Υψίστου, ὁ χάριτι Κυρίου, Παρασκευῆς Ἱε-
Προφήτης Ἀββακούμ, κατανοῶν ρώνυμε, θείᾳ σκέπῃ, τῆς καὶ δι-
ἐκραύγαζε· δόξα τῇ δυνάμει Σου δούσης Σου τὴν ὅρασιν.
Κύριε». Ὡραίους Σου ἀγῶνας, ἕνεκα
Κράζει Σε Θεόνυμφε ὁ Ψαλμῳ- τῆς Πίστεως, τιμῶμεν κατανύ-
δός, Μήτηρ καὶ Σιὼν ὁ θεόπνευ- ξει, Σὲ Ὁμολογίας, ἱερωνύμου
στος, ἀλλὰ καὶ Μήτηρ, οὖσα πάν- φερώνυμον, καὶ ἐν δόξῃ, Σὲ Ἱε-
των τῶν πιστῶν, ἐπισκοπεῖς τὰ ρώνυμε γεραίρομεν.
τέκνα Σου, τὰ μετὰ αἰδοῦς Σὲ δο- Θεοτοκίον.
ξάζοντα. Νεώσασα τὴν φύσιν, Τόκῳ Σου
Κλίνην καὶ Φορεῖόν Σε Μήτηρ τῷ θείῳ, ἐνέωσας τὴν Πίστιν,
Θεοῦ, ᾎσμα τῶν ᾈσμάτων προ- Σὺ τῶν Ὀρθοδόξων, Συγκρητι-
έφησεν, οἱ δὲ τοῦ Κλήρου, Σοῦ στῶν δὲ τὰ δόγματα, τὰ ἐν Πί-
Παρθένε Μονασταί, Σκέπην ᾀεὶ στει, Σὺ Θεοτόκε ἐξηφάνισας.
καὶ Σώτειραν, καὶ Προστάτιδα Καταβασία· Ἐκάλυψεν οὐρανούς.
πάντες Σε κράζομεν.
Τῆς Θεοτόκου.
Χεῖρα τεταμένην τε καὶ Κεφα-
ᾨδὴ ε΄. Ὁ Εἱρμός.
λήν, Ἰεζεκιὴλ μεμαρτύρηκε, καὶ
ἄλλος Βίβλον, τὴν Παρθένον καὶ «Ἐξέστη τὰ σύμπαντα, ἐπὶ τῇ
Ἁγνήν, ἡμεῖς δὲ Θεοτόκον Σε, θείᾳ δόξῃ Σου· Σὺ γὰρ ἀπειρό-
τὴν ἡμῶν Προστάτιδα κράζομεν. γαμε Παρθένε, ἔσχες ἐν μήτρᾳ,
Πάλαι Ἡσαΐας Σε Τόμον Και- τὸν ἐπὶ πάντων Θεόν, καὶ τέ-
νόν, ὁ μεγαλοκήρυξ προέφησε· τοκας ἄχρονον Υἱόν, πᾶσι τοῖς
καὶ Ζαχαρίας, Σὲ Λυχνίαν τοῦ ὑμνοῦσί Σε, σωτηρίαν βραβεύ-
Φωτός, ἐν ᾟ Χριστὸς ἐσκήνωσε, ουσα ».
Φῶς τὸ ἐκ Φωτὸς Ἀειπάρθενε. Λαβὶς θείου Ἄνθρακος, ὑπάρ-
12
χεις Παντευλόγητε, ἔτι καὶ Παρ- Θεοτοκίον.
θένος γαλουχοῦσα, ὡς καὶ Προ- Κυρίως προσφωνοῦμέν Σε Δέ-
φήτης, Δέσποινα μόνη Ἁγνή, κα- σποιναν, Μήτηρ Θεοῦ, καὶ τὸν
τὰ Ἡσαΐου τὴν φωνήν· ὅθεν Σε Ἱερώνυμον, θεράποντά Σου θεό-
δοξάζομεν, καὶ πιστῶς μακαρί- δηλον.
ζομεν. Καταβασία· Ὡς εἶδεν Ἡσαΐας.

Παρέστης Βασίλισσα, ἐκ δεξιῶν Τῆς Θεοτόκου.

τοῦ Κτίστου Σου, τοῦ Παμβασιλέ- ᾨδὴ Ϛ ΄. Ὁ Εἱρμός.
ως Θεοτόκε, ὁ Προφητάναξ θεί- «Τὴν θείαν ταύτην καὶ πάντι-
ως προέφη Δαβίδ, καὶ Ἄθως ὁ μον, τελοῦντες Ἑορτὴν οἱ θεό-
Σὸς Κλῆρος βοᾷ, ὡς πλουτῶν φρονες, τῆς Θεομήτορος, δεῦτε
τῆς Σκέπης Σου, ἡμῶν Χαῖρε τὰς χεῖρας κροτήσωμεν, τὸν ἐξ
῾Υπέρμαχε! Αὐτῆς τεχθέντα, Θεὸν δοξά-
ζοντες».
Πλησίον Σε ἔφησε, καὶ Ἀδελ-
Θυγάτηρ πέλεις Πανάμωμε,
φὴν καὶ Νύμφην τε, ᾎσμα Θεο- κατὰ τὸν ψαλμῳδὸν Σολομῶν-
τόκε τῶν ᾈσμάτων· αἱ δὲ Μο- τά τε, τὸν θεοκήρυκα, Μεμνη-
ναί Σου, λαμπροφοροῦσαι σε- στευμένην Παρθένον δέ, κατὰ
πτῶς, ἐν Ἄθῳ κοσμοῦσι τῇ Μορ- τὸν θεηγόρον, Λουκᾶν ἐν Πνεύ-
φῇ, τὰ Εἰκονοστάσια, καὶ κρο- ματι.
τοῦσί Σε ᾄσμασι. Ἰδοὺ ὁ Κύριος κάθηται, ἐπὶ Νε-
Πηγήν Σε ἐνσφράγιστον, καὶ φέλης Κούφης ἐν Πνεύματι, ὁ
Κῆπον κεκλεισμένον τε, βίβλος μεγαλόφωνος, βοᾷ Προφήτης
Θεόνυμφε· ἡμεῖς δὲ μετ᾿ Ἀγγέ-
ἡ αὐτή Σε ὀνομάζει· οἱ δὲ τοῦ
λου, Χαῖρέ Σοι κράζομεν.
Ἄθω πανευσεβεῖς Μονασταί,
Προστάτιδα Ἔφορον Φρουρόν, Πυρός τε ὅρασις πέφυκας, καὶ
θέα ὡς Ἠλέκτρου Πανάχραντε,
Σκέπην καὶ Μεσίτριαν, Σὲ κα-
ὥσπερ ἐν Πνεύματι, ὁ ἱερὸς με-
λοῦσι τὴν Δέσποιναν. μαρτύρηκε, Προφήτης τοῦ ῾Υψί-
Τοῦ Ὁσίου. στου, Ἁγία Δέσποινα.
ᾨδὴ ε΄. Ὀρθρίζοντες βοῶμέν Σοι. Ἡμέρα νὺξ καὶ ἀλλοίωσις, κα-
Ἐκεῖνον Ὃν ἐπόθησας Κύριον, τὰ τὸν Προφητάνακτα πέφυκας,
Θεογεννήτρια, καὶ ἱλασμὸς τοῖς
Τοῦτον ἔσχες, λαμπρὲ Ἱερώνυ-
τιμῶσί Σου, τὸν θεῖον Χαρακτῆ-
με, Μονῆς Σου σκέπην εἰς Πάρ- ρα, καὶ Σὲ δοξάζουσι.
νηθα.
Τοῦ Ὁσίου.
Ὡράϊζες Πατὴρ Ἱερώνυμε, πᾶ- ᾨδὴ Ϛ ΄. Χιτῶνά μοι παράσχου.
σαν ψυχήν, διψῶσαν ὡς ἔλαφον, Ὑπέμεινας ἐν πίστει διωγμούς,
προστρέχουσάν Σοι εἰς Πάρνηθα. καὶ Παρασκευῆς ταῖς πρεσβεί-
13
αις ἐπέζησας, Ἱερώνυμε σοφέ, Θεοτοκίον.
ὁ Πατὴρ ἡμῶν. Ῥημάτων Σου γλυκύτητι πιστῶν,
Πρεσβείαις Σου φωτίζεις τὰς τῶν τεταραγμένων καρδίας εἰ-
ψυχάς, τῶν προσερχομένων Σοι ρήνευες, Θεοτόκου ταῖς λιταῖς,
πίστει καὶ δάκρυσιν, εὐσυμπάθη- Ἱερώνυμε.
τε Ποιμήν, Ἱερώνυμε. Καταβασία· Ἐβόησέ Σοι.

***
Κοντάκιον καὶ Οἶκος
Κοντάκιον. Χαίροις, Καινοτόμων ὀλετὴρ ἀκ-
Ἦχος πλ. δ΄. Τὸ προσταχθέν. μαιότατος,
Τοῖς εὐλαβῶς προσιοῦσι πίστει Χαίροις, τῶν Εὐσεβούντων λιμὴν
θείᾳ, καὶ τῶν Λειψάνων Σου τὴν γαληνότατος·
Θήκην προσκυνοῦσι, τὴν φωτίζου- Χαίροις, Ὁμολογητῶν ἀνανέωσις,
σαν Χάριν πᾶσιν ἀπονέμεις· καὶ Χαίροις, ἀγωνιζομένων στερέωσις·
χρίων ἀσπαζομένους εἰκόνα Σήν, Χαίροις, λαμπρὸν καύχημα Ὀρ-
χαρίζεις αὐτοῖς ταχέως ῥῶσιν ψυ- θοδοξίας,
χῆς· Σὺ γὰρ Πάτερ ἐδόξασας, Τρι- Χαίροις, καινὸν ἥδυσμα Ὀρθο-
άδα Θείαν λαμπρῶς, διὸ νῦν Ἱε- πραξίας·
ρώνυμε, χαίροις πάντες βοῶμέν Σοι. Χαίροις, Μύστα τῆς Χάριτος!
Οἶκος. Μηνολόγιον.
Νέον Ὅσιον πάντες, εὐφημήσω- Τῇ ΙΕ΄ τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνή-
μεν πίστει, ἡμεῖς οἱ ὑπ᾿ Αὐτοῦ φω- μη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν
τισθέντες· Ἱερώνυμον λέγω σε- Ἱερωνύμου τοῦ Νέου, τοῦ ἐν
πτόν, Ὃν ὁ Ἄθως ὥσπερ ἄνθος Ἀχαρναῖς τῆς Πάρνηθος, τοῦ
ἐξήνθησεν, εἰς δὲ τὸ Ὄρος Πάρ- καὶ Κτήτορος τῆς Γυναικείας
νηθος διέλαμψε, διὸ βοῶμεν· Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Ἁγίας Ἐνδό-
ξου Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Πα-
Χαίροις, τὸ ἄνθος τῆς Ἀληθείας, ρασκευῆς.
Χαίροις, τὸ κέρας τῆς Ἐκκλησίας·
Στίχοι.
Χαίροις, τῆς ἀσκήσεως νέον ἐκ- Θεῷ παρασκευάσας σεαυτὸν
λάμπρυσμα, τοῖς ἱεροῖς τρόποις,
Χαίροις, τῶν Ὀρθοδόξων στεῤ- Φερώνυμος Πάτερ καὶ δισσῶς
ῥὸν περιτείχισμα· ὤφθης,
Χαίροις, πύργε ἀκλινέστατε, ἐν Ἱερώνυμε ἄνθος ἐρήμου καὶ
ᾧ σώζονται λαοί, μάρτυς,
Χαίροις, μάννα θεοδώρητον, δι᾿ Πέμπτῃ καὶ δεκάτῃ Ἰανουα-
οὗ κορέννυνται πιστοί· ρίου βίου ἀπέστης.
14
 Συναξάριον Σοβαρά τις πάθησις τῶν ὀφθαλμῶν
Ὁ ἐν Ὁσίοις νέος οὗτος Πατὴρ ἦν αὐτοῦ, ἐπιφέρουσα σταδιακὴν ἀπώ-
ἐκ τῆς εὐάνδρου Κρήτης, υἱὸς τῶν λειαν τῆς ὁράσεως αὐτοῦ, ὑπεχρέ-
εὐσεβῶν Κωνσταντίνου καὶ Εἰρήνης ωσε τὸν Ὁσιώτατον Γέροντα, ὅπως
Γερ(ο)αντωνάκη, γεννηθεὶς ἐν ἔτει ἐξέλθῃ ἐν ἔτει 1923ῳ τοῦ Ἁγιωνύμου
σωτηρίῳ χιλιοστῷ ὀκτακοσιοστῷ ἑξη- Ὄρους, πρὸς ἀναζήτησιν θεραπείας
κοστῷ ἐβδόμῳ (1867ῳ), ἐν τῷ χωρίῳ εἰς τὰς Ἀθήνας, ἔνθα οἰκονομίᾳ Θεοῦ
παρέμεινεν ἕως τῆς ὁσιακῆς ἐκδη-
Βλάτος τῆς Ἐπαρχίας Κισάμου τοῦ
μίας αὐτοῦ πρὸς Κύριον, μετὰ δύο
Νομοῦ Χανίων, μέλος ὢν εὐλογημέ-
δεκαετίας που, διαλάμψας ὡς Ὁμο-
νης καὶ πολυτέκνου οἰκογενείας,
λογητὴς τῆς Πίστεως καὶ διωχθεὶς
ἔχων ἀδελφοὺς τέσσαρας καὶ ἀδελ- ποικιλοτρόπως, ὡς ἀντιταχθεὶς στεῤ-
φὴν μίαν. ῥῶς εἰς τὴν ἐκ Δυσμῶν Ἡμερολογια-
Ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας διεκρίνετο διὰ κὴν Καινοτομίαν ἐν ἔτει 1924ῳ, ἅμα
τὴν βαθεῖαν εὐσέβειαν καὶ τὴν ἐν δὲ ἀναδειχθεὶς εἰς Μέγαν Διδάσκα-
Χριστῷ εὐγένειαν, τὴν σοβαρότητα, λον τῆς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι Ἐκκλησι-
τὸ ὀλιγόλογον, τὸ ἀσκητικόν, τὸ προσ- αστικῆς Ζωῆς, Προορατικὸν καὶ Ση-
ευχητικόν, τὴν ταπείνωσιν, τὴν ἀγά- μειοφόρον Πνευματικὸν Ὁδηγὸν τῶν
πην καὶ τὴν ἐγκάρδιον πίστιν. Ζηλωτῶν τῆς Πατρῴας Εὐσεβείας,
Ἔλαβε τὴν ἐγκύκλιον μόρφωσιν ἐν Λαϊκῶν, Κληρικῶν τε καὶ Μοναχῶν.
τῇ περιωνύμῳ Ἱερᾷ Μονῇ Χρυσο- Θαυμαστῷ τῷ τρόπῳ, νεύσει θείᾳ,
πηγῆς εἰς τὰ Χανιά, ἔνθα καὶ συν- παρὰ τὴν ἀπώλειαν τῆς ὁράσεως αὐ-
εδέθη διὰ φιλίας ἐν Χριστῷ μετὰ τοῦ τοῦ, ὁ ἐν Ὁσίοις Πατὴρ ἡμῶν Ἱερώ-
συντοπίτου αὐτοῦ καὶ μετέπειτα Ἁγιο- νυμος ἠξιώθη, ὅπως ἱδρύσῃ τὴν παρὰ
ρείτου Πνευματικοῦ Ματθαίου Λαυ- τὰς Ἀχαρνὰς τῆς Ἀττικῆς, εἰς τὰς
ρεώτου καὶ Σιμωνοπετρίτου, εἶτα δὲ ὑπωρείας τῆς Πάρνηθος, ἐν ἔτει 1926ῳ
Ἐπισκόπου Βρεσθένης († 1950). καὶ ἑξῆς, τὸ ἱερὸν Σεμνεῖον τῆς Ἁγίας
Ἐν ἔτει 1891ῳ, εἰσελθὼν καὶ ἀφι- Ἐνδόξου Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Πα-
ερωθεὶς εἰς τὴν παλαίφατον Ἁγιορει- ρασκευῆς, πόλον ἕλξεως εὐλαβῶν Μο-
τικὴν Ἱερὰν Μονὴν τοῦ Ὁσίου Παύ- ναζουσῶν, ταυτοχρόνως δὲ νὰ καλλι-
λου Ξηροποταμινοῦ (Η΄ αἰ.) καὶ δια- εργήσῃ ἔτι καὶ ἔτι τὸ ποιητικὸν ἅμα
τε καὶ διδακτικὸν χάρισμα αὐτοῦ, ὡς
νύσας βίον θεάρεστον, μετὰ διετίαν
φύσις εὐαίσθητος καὶ ποιητική, κα-
ἐκάρη Μοναχός, λαβὼν τὸ ὄνομα Ἱερώ-
ταλιπὼν ἀναριθμήτους σελίδας ἐμμέ-
νυμος καὶ συνέχισε τὴν οὐρανοδρόμον τρου ποιητικοῦ λόγου.
πορείαν αὐτοῦ, ἔμπλεως θείου ἔρω- Ἐν ἔτει 1943ῳ, μηνὶ Ἰανουαρίῳ, τῇ
τος, ἀξιωθεὶς μάλιστα καὶ ἐξαιρετι- ιε΄, παρέδωκε τὴν ὁσιακὴν αὐτοῦ ψυ-
κῆς Θεοτοκοφανείας. χὴν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος, Ὃν ἠγά-
Μετὰ τὴν θείᾳ νεύσει Χειροτονίαν πησεν ἐκ νεότητος αὐτοῦ καὶ διηκό-
αὐτοῦ εἰς Ἱερομόναχον, αὐξήσας τοὺς νησεν εὐόρκως, καταυγαζόμενος ὑπὸ
ἐν Χριστῷ καὶ διὰ Χριστὸν κόπους τοῦ Ἀκτίστου Φωτὸς καὶ διαβιῶν συμ-
τῆς ἀσκήσεως, καταφλεγόμενος δὲ φώνως τῇ Ἀθωνικῇ Ἡσυχαστικῇ Πα-
ὑπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Οὐρανίου Νυμφί- ραδόσει.
ου, ἠνοίχθη εἰς τὴν Ἔρημον τοῦ Ἁγίου Τὸ χαριτόβρυτον αὐτοῦ Σκῆνος ἐτά-
Ὄρους, μόνος μόνῳ τῷ Θεῷ διαι- φη ἐν τῇ Ἱερᾷ αὐτοῦ Μονῇ τῆς Ἁγίας
τώμενος, ὡς Ἄγγελος δοξάζων καὶ Παρασκευῆς παρὰ τὰς Ἀχαρνάς, ἔνθα
εὐχαριστῶν νυχθημερὸν τὸν ἐν Ἁγίοις καὶ ἡ Σύναξις αὐτοῦ ἐπιτελεῖται, τὰ
ἀναπαυόμενον παντελεήμονα Θεόν. δὲ θαυματόβρυτα Λείψανα αὐτοῦ, ἀνα-
15
κομισθέντα ἐν ἔτει 2000ῷ, εὐλογίαν Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις,
καὶ εὐωδίαν ἀποπνέουσι πρὸς δόξαν Χριστὲ ὁ Θεός,
τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγί- ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.
ου Πνεύματος. Ἀμήν. Ἀμήν.

***
Κανόνων συνέχεια
Τῆς Θεοτόκου. ον, ὦ Πανάχραντε, καὶ σωτη-
ᾨδὴ ζ΄. Ὁ Εἱρμός. ρίας πρόξενον, καὶ ἀντίληψιν
«Οὐκ ἐλάτρευσαν, τῇ κτίσει καὶ σκέπην.
οἱ θεόφρονες, παρὰ τὸν Κτίσαν-
Τοῦ Ὁσίου.
τα· ἀλλὰ πυρὸς ἀπειλήν, ἀνδρεί-
ᾨδὴ ζ΄. Παῖδες Ἑβραίων.
ως πατήσαντες, χαίροντες ἔψαλ-
λον· ῾Υπερύμνητε, ὁ τῶν Πατέ- Ἴδετε κάκωσιν ψυχῆς μου, τῆς
ρων Κύριος, καὶ Θεὸς εὐλογη- ἐν πάθεσι δεινῶς χειμαζομένης·
τὸς εἶ». ἀναψύξατε οὖν, λιτῶν Ὑμῶν τῇ
δρόσῳ, Παρασκευὴ θεόγνωστε,
Παντευλόγητε, τὴν γῆν ἡ οὐ-
Ἱερώνυμε θεόπτα.
ρανώσασα, τῷ θείῳ τόκῳ Σου·
διὸ καλῇ Οὐρανός, κατὰ τὸν Ἅγνισον νοῦν μου καὶ καρδίαν,
θεόπνευστον, Δαβὶδ τὸν λέγον- τῇ ἀγνοίᾳ καὶ τῇ λήθῃ πωρω-
τα· Ὅτι Κύριος, ἐξ οὐρανοῦ ἐπέ- θεῖσαν, καὶ τῷ θείῳ φωτί, ὁσίων
βλεψεν, ὁ ἀεὶ Εὐλογημένος. πρεσβειῶν Σου, τὸν θησαυρὸν πα-
Ἐκ Σοῦ Ἄχραντε, ὁ Ἥλιος ἀνέ- ράσχου μοι, τὸν τοῦ Πνεύματος,
τειλε, Χριστὸς ὁ Κύριος, Ἀνα- φωτόφρον.
τολὴν δὲ οὐκοῦν, καλεῖ Σε ἐν Θεοτοκίον.
Πνεύματι, Δύσιν δὲ πάλιν τε, ὁ Νεῦσον ἐμοὶ τῷ ἀχαρίστῳ, ἀπο-
θεόπνευστος, ἡμεῖς δὲ Θεοτό- γνώσεως πελάγει νηχομένῳ, καὶ
κον Σε, τὴν ἀεὶ Εὐλογημένην. ἐλπίδος ῥοαῖς, διάσωσον βοῶν-
Τὰ ὁρμήματα, τοῦ ποταμοῦ εὐ- τι· Ἐλπιδοτόκε Πάναγνε, ἡ Τρο-
φραίνουσι, πόλιν τὴν ἔμψυχον, φὸς Ἱερωνύμου.
Θεοῦ τοῦ ζῶντος Ἁγνή· διόπερ Καταβασία· Σὲ τὸν ἐν πυρὶ δροσίσαντα.
καὶ Ἥλιος, καὶ Πόλις εἶ τοῦ Θε-
οῦ, ῾Υπερύμνητε, ὡς ὁ Δαβὶδ προ- Τῆς Θεοτόκου.
είρηκε, ὁ Προπάτωρ Σου Παρ- ᾨδὴ η΄. Ὁ Εἱρμός.
θένε. «Παῖδας εὐαγεῖς ἐν τῇ καμί-
Τόπον λέγει Σε, ὁ Ἰακὼβ καὶ νῳ, ὁ Τόκος τῆς Θεοτόκου διε-
Κλίμακα, καὶ Πλίνθον ἕτερος, σώσατο, τότε μὲν τυπούμενος,
οἱ δὲ τοῦ Σοῦ φοιτηταί, τοῦ Κλή- νῦν δὲ ἐνεργούμενος, τὴν οἰκου-
ρου καλοῦμέν Σε, Λιμένα εὔδι- μένην ἅπασαν, ἀγείρει ψάλλου-
16
σαν· Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε τὰ ἔρ- ρασκευῇ ἐν λαμπρότησι τῶν Ἁγί-
γα, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας ων ἐν δόξῃ, Τριάδος φαιδρότησιν.
τοὺς αἰῶνας».
Ὕψωσας νοῦν Σου Ἡλίῳ τῷ Ἀνε-
Σὲ ἐν γυναιξὶν Εὐλογημένην, σπέρῳ, Παρασκευῆς βοηθείᾳ, καὶ
Λουκᾶς ἐν Ἁγίῳ ἔφη Πνεύμα- φωταυγὴς Σὺ γενόμενος, Ἱερώνυ-
τι· Πόκον δὲ θεόδροσον, Θεο- με Πάτερ, φωτίζεις τὰ τέκνα Σου.
τόκε Πάναγνε, ὁ Γεδεὼν προ-
εῖδέ Σε, καὶ ὁ Δαβὶδ οἱ κλεινοί, Θεοτοκίον.
Προφῆται, τοῦ Υἱοῦ Σου Παρ- Σεμνολογίαις ἀπαύστοις ἡ Ἐκ-
θένε, Ὃν ὑπερυψοῦμεν, εἰς πάν- κλησία, ἐγκωμιάζει τὸν Λόγον,
τας τοὺς αἰῶνας. τὸν κενωθέντα Ὑπέρθεον, Ἱερώ-
νυμε θεῖε, Παρθένου τὸ ἥδυσμα.
Αὖθις Μαριὰμ ὁ θεηγόρος, Λου-
κᾶς ὁ αὐτὸς καὶ Μακαρίαν Σε, Καταβασία· Ἀστέκτῳ πυρὶ ἑνωθέντες.
ἔφη ὁ δ᾿ Ἀρχάγγελος, τὸ Χαῖρέ Τῆς Θεοτόκου.
Σοι προείρηκε, Ὃς ἐκ Θεοῦ παρέ- ᾨδὴ θ΄. Ὁ Εἱρμός.
στη Σοι, ἀπ᾿ Οὐρανοῦ καταπτάς, «Ἅπας γηγενής, σκιρτάτω τῷ
ὁ θεῖος, Γαβριὴλ Θεοτόκε, ὁ τῶν πνεύματι, λαμπαδουχούμενος,
Μυστηρίων, διάκονος τῶν θείων. πανηγυριζέτω δέ, ἀΰλων Νόων,
Σὲ τὴν Θεοτόκον καὶ Παρθένον, φύσις γεραίρουσα, τὰ ἱερὰ θαυ-
Προφῆται οἱ θεηγόροι προκα- μάσια, τῆς Θεομήτορος, καὶ βο-
τήγγειλαν· οὗτοι γὰρ ἐν Πνεύ- άτω· Χαίροις Παμμακάριστε, Θεο-
ματι, Σὲ προεωράκασι, Θεοῦ καὶ τόκε ἁγνή, ἀειπάρθενε».
προειρήκασι, τοῖς πᾶσιν Ἄχραν-
Ἅπας γηγενής, θαυμάζει γηθό-
τε, τὰ Σοί, παρὰ Θεοῦ μεγαλεῖα,
καὶ τὸν ἐν ὑστέροις, καιροῖς ἐκ μενος τὰ μεγαλεῖά Σου, Μῆτερ
Σοῦ τεχθέντα. ᾀειπάρθενε, καὶ τῶν θαυμάτων
Σου, τὸ ἀπέραντον· τὴν δὲ σεπτὴν
Ἄπειρα ὑπάρχει Σου Παρθένε,
Εἰκόνα Σου, καὶ χαριτόβρυτον,
καὶ πλήρη τὰ μεγαλεῖα καὶ ἐξαί-
μεγαλύνει, τῶν Ἀγγέλων Σύστη-
σια, Σοῦ καὶ τὰ ὀνόματα, ἀλλὰ
μα, ὁ δὲ δῆμος πιστῶν μακαρί-
καὶ οἱ δοῦλοί Σου, οἱ γνήσιοί Σου
Δέσποινα, πολλά Σοι ἔπλεξαν, ζει Σε.
ἐγκώμια, καὶ ὕμνους καὶ λόγους, Ἄγει Ἑορτήν, Παρθένε ἡ ποί-
καὶ πρὸς τὸν Υἱόν Σου, τὸν μό- μνη Σου, ἡ ἐν τῷ Ἄθωνι, ἐπὶ τῇ
νον Θεὸν Λόγον. Συνάξει Σου, καὶ μνείαν ἄγου-
σα τῶν Θαυμάτων Σου, τοῖς πᾶ-
Τοῦ Ὁσίου. σι διαγγέλει Σου, τὰς θείας χά-
ᾨδὴ η΄. Οἱ θεοῤῥήμονες Παῖδες. ριτας, καὶ προνοίας, ἃς περὶ τὸν
Ὁλικωτάτῃ ψυχῇ Θεὸν ἀγαπή- Κλῆρόν Σου, Θεοτόκε παρέχεις
σας, ὁλολαμπὴς συγχορεύεις, Πα- ἑκάστοτε.
17
 Χαίρει καὶ σκιρτᾷ, νῦν ἡ Κλη- πάντων σβεννύουσα, ἡ δὲ Λει-
ρουχία Σου, καὶ γὰρ ἐπλούτη- ψάνων Σου Σορός, ὡς Ὄρος τῆς
σε, Μῆτερ Ἀειπάρθενε, Σὲ Πο- Χάριτος, τὸ βλύζον θαύματα,
λιοῦχον, καὶ ἀντιλήπτορα, Ἣν καὶ διῶκον τοῦ ἐχθροῦ τὰ παν-
περιέπεις ἄνωθεν, τοὺς δ᾿ ἐν αὐ- ουργεύματα.
τῇ σκολιούς, μὴ παρόψῃ, τοὺς Νάματα Πνεύματος Θεοῦ, ἐκ
ἐχθρούς Σου Δέσποινα, ἀλλ᾿ ἀπό- χειλέων Σου γλυκύφθογγα ῥή-
δος αὐτοῖς τὰ ἐπίχειρα. ματα, τρέφοντα ἅπαντα, ζητοῦν-
Δέχου προσηνῶς, τοῦτό μου τὸ τας Ἄρτον Θεῖον τῆς Χάριτος,
πρόσφορον, Θεοχαρίτωτε, τοὺς καὶ γνησιώτατον καρπόν, ἐν Πί-
ἀνευφημοῦντας δέ, καὶ ἀνυ- στει καὶ Ἤθεσι, καὶ τῆς Προστά-
μνοῦντας, τὰ μεγαλεῖά Σου, τῆς τιδος, τῆς σεπτῆς Παρασκευῆς
θείας δόξης Ἄχραντε, μετόχους τὴν παράκλησιν.
ποίησον, χορηγοῦσα, τῶν πται- Ὅλῃ καρδίᾳ καὶ ψυχῇ, ἀνυψοῦ-
σμάτων ἄφεσιν, ταῖς λιταῖς Σου μέν Σε κλεινὲ Ἱερώνυμε, ὅτι ἀνύ-
πρὸς Κύριον πάντοτε. ψωσας, Χριστὸν Σωτῆρα θείαις
ἀσκήσεσι, τῇ βοηθείᾳ τῆς Μη-
Τοῦ Ὁσίου.
τρός, Παρθένου Θεόπαιδος, Ἣν
ᾨδὴ θ΄. Ἔφριξε πᾶσα ἀκοή.
καὶ ἀνύμνησας, καὶ ποιήμασι καὶ
Τεῖχος θεόδμητον Μονή, ἣν βίου λαμπρότητι.
ἀνήγειρας σεπτὲ Ἱερώνυμε, τέ-
Θεοτοκίον.
χνας τοῦ δαίμονος, στεῤῥῶς ἐκ-
κροῦον Χάριτι Πνεύματος, Πα- Σῶσον τοὺς δούλους Σου Ἁγνή,
ρασκευῆς δὲ ἱεραῖς, πρεσβείαις τοὺς τιμῶντας σεπτὸν Ἱερώνυ-
τῆς Μάρτυρος, διό Σε ἅπαντες, μον, θεῖον θεράποντα, Τριάδος
εὐγνωμόνῳ τῇ φωνῇ νῦν γεραί- θείας, Σὲ δὲ ὑμνήσαντα, παρθε-
ρομεν. νικότητι ζωῆς, φροντίδι ἀμνά-
δων Σου, Ὃν καὶ ἐδόξασας, ἐν
Ὄρος τῆς Πάρνηθος φωτός,
ζωῇ καὶ μετὰ θάνατον Ἄχραντε.
ὡς θεόῤῥητος πηγή, δίψαν τοῦ
Καταβασία· Ἐν νόμῳ, σκιᾷ καὶ γράμματι.
Πνεύματος, Πιστῶν τρεχόντων
***
Ἐξαποστειλάρια
Ἦχος γ΄. Ὁ οὐρανὸν τοῖς ἄστροις. Θεοτοκίον. Ὅμοιον.
Θεομιμήτως Πάτερ, ὦ Ἱερώνυ- Ὁ γλυκασμὸς τῶν Ἀγγέλων, τῶν
με κληθείς, καὶ διὰ φωτὸς τοῦ θλιβομένων ἡ χαρά, Χριστιανῶν
Θείου, πᾶσιν ἐκλάμψας ὡς φω- ἡ προστάτις, Παρθένε Μήτηρ Κυ-
στήρ, Παρασκευῇ τῇ Ἁγίᾳ, συν- ρίου, ἀντιλαβοῦ μου καὶ ῥῦσαι,
ανυμνεῖσαι ἀξίως. τῶν αἰωνίων βασάνων.
***
18
 Εἰς τοὺς Αἴνους
Ἱστῶμεν Στίχους δ΄, καὶ ψάλλομεν Στιχηρὰ Προσόμοια τοῦ Ὁσίου γ´, δευ-
τεροῦντες τὸ πρῶτον.
Ἦχος πλ. δ΄. τὴν ἄνωθεν ἔλλαμψιν, τοῦ Πα-
Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος. ρακλήτου, Πνεύματος ἅγνισιν,
Δεῦτε προσφέρωμεν ἅπαντες, καὶ τῆς καρδίας τὸ εὐσυμπάθη-
τῶν Ὀρθοδόξων Χοροί, εὐωδί- τον· ὦ Ἱερώνυμε, τοῦ Φωτὸς συν-
ας θυμίαμα, ἐν Μονῇ τῆς Πάρνη- όμιλε, καὶ τοῦ Χριστοῦ, θεῖον ἐν-
θος, μελωδίας ἐν δάκρυσι, σε- διαίτημα, ἀνακαινίζον ἡμᾶς.
μνολογοῦντες, Κτήτορα ἅγιον, Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
καὶ ἐκ βαθέων ἀναβοήσωμεν· ὦ Τῶν φιλεόρτων δῆμοι, τὸν λαμ-
Ἱερώνυμε, τῶν Πιστῶν νεόφωτε, προφεγγῆ Σε ἀστέρα γεραίρομεν·
λαμπρὲ ἀστήρ, ἀδύτως ἐκλάμ- ἐν Μονῇ Σου τῇ θείᾳ, ἀγῶνας τε-
πεις νῦν, εἰς ὁδηγίαν ἡμῶν. (δὶς) λέσας, τοὺς δαίμονας ἤσχυνας.
Ὕμνους ὁσίους ἐπάδοντες, ἐν Λυχνία χρυσῆ, ἀληθῶς ὡράθης,
καθαρότητι νοῦ, νῦν λαμπρῶς εὐ- Πάρνηθος κλέϊσμα· ἀθλήσας νο-
φημήσωμεν, τὸν Ποιμένα ἅπαν- μίμως γάρ, ἐστήριξας Ποίμνιον
τες, τὸν γλυκὺν καὶ φιλάνθρω- τῶν Γνησίων· καὶ νῦν τὰ τέκνα
πον, καὶ συγγραφέα, τὸν γλα- Σου σκέπασον, γρηγοροῦντα καὶ
φυρώτατον, τὸν θεωθέντα φωτὶ τιμῶντά Σε.
Καὶ νῦν.
τοῦ Πνεύματος· ὦ Ἱερώνυμε, τῶν Θεοτοκίον. Ὁ αὐτός.
πλανῶν καθαίρεσις, τῶν δὲ Πι- Τὰ Οὐράνια ὑμνεῖ Σε, Κεχαρι-
στῶν, θεόδωρον ἥδυσμα, κατα- τωμένη Μήτηρ Ἀνύμφευτε, καὶ
δροσίζον αὐτούς. ἡμεῖς δοξολογοῦμεν, τὴν ἀνε-
Μύστην Εὐχῆς ἱκετεύσωμεν, ξιχνίαστόν Σου Κύησιν· Θεο-
τοῦ δωρηθῆναι ἡμῖν, κατανύξεως τόκε πρέσβευε σωθῆναι τὰς ψυ-
δάκρυα, τοῦ νοὸς διαύγειαν, καὶ χὰς ἡμῶν.

Δοξολογία Μεγάλη.
Τὸ Ἀπολυτίκιον.
Ἡ Ἐκτενὴς καὶ τὰ Πληρωτικά.
Ἀπόλυσις.

***
Ἐν τῇ Θείᾳ Λειτουργίᾳ
Τυπικά. Μακαρισμοί.
Ὁ Ψαλμὸς ρβ΄, Ἦχος πλ. δ΄, ὡς καὶ Ἱστῶμεν Στίχους Ϛ ΄ καὶ ψάλλο-
ὁ Ψαλμὸς ρμε΄, Ἦχος β΄. μεν ἐκ τοῦ Κανόνος τοῦ Ὁσίου, ἐκ
● τῆς ᾨδῆς γ΄ καὶ ἐκ τῆς ᾨδῆς Ϛ ΄.
19
 Ἀπόστολος. Εὐαγγέλιον.
Βλέπε Παρασκευὴ τῆς ΙΘ΄ Ἑβδο- Βλέπε, Νοεμβρίου Ϛ΄, ἐκ τοῦ κατὰ
μάδος, Πρὸς Φιλιππησίους α΄ 27- β΄ 4. Λουκᾶν, ιβ΄ 8-12.
Βλέπε Ἐπίμετρον, σελ. 30. Βλέπε Ἐπίμετρον, σελ. 33.
●
Κοινωνικόν.
Ψαλμὸς ρια΄ 6.
Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος. Ἀλληλούϊα.

***
Μεγαλυνάριον
Ἦχος πλ. δ΄.
Χαίροις τῶν Ὁσίων ἄνθος καινόν, Πάρνηθος ἡ κρήνη, ἡ δρο-
σίζουσα τοὺς Πιστούς, τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ τῆς Ὀρθοπραξίας,
κανὼν καὶ θεία στάθμη, ὦ Ἱερώνυμε!
***
Στίχοι
Τῷ πονήσαντι Σὺ Χάριν Χριστὲ δίδου,
ὑμνήσαντι γέρας Ἱερωνύμου.
Νόστον ἐκ βάθους τῷ Χριστῷ ἀναφέρω,
ἐν συντριβῇ ᾄδων τὰ Ἱερωνύμου.
Ὕμνους τῶν ἄθλων τῷ Θεῷ νῦν προσφέρω,
Κυπριανὸς τάλας τοῦ Ἱερωνύμου.

†
Τῷ δὲ Δοτῆρι
καὶ Εὐεργέτῃ Θ εῷ ἡμῶν,
τῷ Πατρί, καὶ τῷ Υἱῷ
καὶ τῷ θείῳ Παρακλήτῳ,
δόξα, προσκύνησις,
καὶ εὐχαριστία !
Ἀμήν !

20
 Περὶ τῶν ἐν ἑκάστῃ ᾨδῇ τῶν Κανόνων τοῦ Ὄρθρου
ψαλλομένων Τροπαρίων*

α. Ἐν ἑκάστῃ ᾨδῇ τῶν Κανόνων τοῦ Ὄρθρου, τὰ Τροπάρια

τῶν Κανόνων μετὰ τοῦ Εἱρμοῦ ὀφείλουσι γίνεσθαι ιδ´, ἐκτὸς τῆς
Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καὶ τῶν μεθεόρτων, ὅτε γίνονται ὡς ἐν
ταῖς περὶ αὐτῶν διατάξεσι διαλαμβάνεται.
β. Εἰς τοὺς Κανόνας τοὺς εἰς οἱανδήποτε ἄλλην περίστασιν
ψαλλομένους οὔκ ἐστιν ὡρισμένη ἡ ποσότης τῶν τροπαρίων ἑκά-
στης ᾨδῆς. Μόνον ἀνάγκη ἐστίν, ἵνα ἑν ἑκάστῃ ᾨδῇ ὦσιν ἄρτια
τὰ Τροπάρια, διὸ καὶ ἐὰν ὦσι γ´ δευτεροῦμεν τὸ πρῶτον ἵνα γίνω-
σι τέσσαρα, ἐὰν ὦσι ε´ δευτεροῦμεν τὸ πρῶτον ἵνα γίνωσιν ἕξ, καὶ
οὕτω καθεξῆς· ἐὰν δὲ ὦσιν ἄρτια, οὐδὲν διπλασιάζομεν.
γ. Εἰς τὰς Μνήμας τῶν ἑορταζομένων Ἁγίων, ἐν αἷς οὐ ψάλ-
λεται Παρακλητική, ὅταν τύχωσιν ἐκτὸς Κυριακῆς, προεορτί-
ων, μεθεόρτων καὶ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἐν τῷ Ὄρθρῳ
ψάλλεται ὁ Κανὼν τῆς Θεοτόκου Πολλοῖς συνεχόμενοις πειρασμοῖς
(ἤτοι ὁ τῆς Μικρᾶς Παρακλήσεως) μετὰ τῶν Εἱρμῶν εἰς Ϛ´ καὶ ὁ
τοῦ Ἁγίου εἰς η´.
● Μόνον ἐν ταῖς Μνήμαις τοῦ Θεολόγου Ἰωάννου (Σεπτεμβρί-
ου κ Ϛ ´ ), Ἀποστόλου Ἀνδρέου, Ἁγίου Νικολάου, Τριῶν Ἱεραρχῶν
καὶ Ἁγίου Παντελεήμονος, ὑπάρχει δι᾿ ἑκάστην αὐτῶν ἴδιος
Κανὼν τῆς Θεοτόκου, ὡς ἀναγράφεται ἐν τοῖς Μηναίοις.
● Ἐν δὲ ταῖς Μνήμαις τοῦ Γενεθλίου τοῦ Προδρόμου, καὶ τῶν
Ἁγίων Ἀποστόλων τῶν τε κορυφαίων καὶ τῶν δώδεκα (κθ´ καὶ λ´
Ἰουνίου), ἐν τῷ Ὄρθρῳ Κανὼν τῆς Θεοτόκου οὐ ψάλλεται (ἐκτὸς
ἐὰν τύχωσιν ἐν Κυριακῇ), ἀλλὰ λέγεται ὁ πρῶτος Κανὼν τοῦ Ἁγί-
ου μετὰ τῶν Εἱρμῶν εἰς η´ καὶ ὁ δεύτερος ἄνευ τῶν Εἱρμῶν εἰς Ϛ ´.

(*) Βλ. Γεωργίου Ῥήγα Οἰκονόμου, Τυπικόν, Λειτουργικὰ Βλατάδων – 1, σελ.

92-94, ἔκδ. Πατριαρχικοῦ Ἱδρύματος Πατερικῶν Μελετῶν, Θεσσαλονίκη 1994.

21
 Τοῦ Ὁσίου Ἱερωνύμου Πάρνηθος

Ὕμνος
εἰς τὴν Ἁγίαν Ὁσιοπαρθενομάρτυρα τοῦ Χριστοῦ
Παρασκευὴν
Δεῦτε σεμναὶ νεάνιδες καὶ φρόνιμοι παρθένοι,
μετ’ εὐλαβείας καὶ χαρᾶς καὶ ταπεινοφροσύνης,
τιμήσωμεν, δοξάσωμεν μὲ πόθον καὶ ἀγάπην,
τὴν σεβαστὴν Μητέρα μας, Προστάτιδα μεγάλην.
Ὁσιομάρτυρα Χριστοῦ Παρασκευὴν Ἁγίαν,
Παρθένον τὴν πανάριστον καὶ ἐκλεκτὴν Ἀμνάδα,
τοῦ λατρευτοῦ Κυρίου μας Χριστοῦ τοῦ γλυκυτάτου,
ἥτις διὰ τὴν ἀγάπην Του ἀρνήθηκε τὰ πάντα,
τὸ ἄνθος τῆς νεότητος, εὐγένειαν καὶ πλοῦτον,
τὴν ὡραιότητα σαρκός, γονεῖς καὶ συγγενεῖς Της.
Τροφάς, ποτά, ἐνδύματα ποικίλα καὶ ὡραῖα,
διασκεδάσεις καὶ τρυφὰς καὶ συνηθείας πάσας,
περιποιήσεις καὶ λοιπὰ σαρκὸς τῆς φθειρομένης,
κ’ εἰς Παρθενῶνα ἅγιον εἰσῆλθε καὶ ἐκλείσθη,
μὲ ἀγρυπνίας, προσευχάς, δάκρυα καὶ νηστείας,
μ’ εὐλάβειαν, ταπείνωσιν, ὑπακοήν, ἀγάπην.
Διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ ὑπέμεινε προθύμως ·
Αὐτὸν γὰρ μόνον ἡ Καλὴ ἐπόθει νὰ κερδίσῃ,
Αὐτὸς γὰρ ἦτο δι’ Αὐτὴν πλοῦτος, τιμὴ καὶ δόξα,
τροφὴ καὶ πολυτέλεια, χαρὰ καὶ εὐφροσύνη.
Ἐμίσησε τὰ πρόσκαιρα καὶ μάταια τοῦ κόσμου,
ἐκέρδισε τὰ ἄφθαρτα ζωῆς τῆς αἰωνίου.
Δεῦτε λοιπόν, ὦ τέκνα μου, μ’ εὐλάβειαν μεγάλην,
δεῦτε καὶ προσκυνήσωμεν τὴν ἄριστον Μητέρα,
Κόρην σεμνήν, πανάλευκον, Παρασκευὴν Ἁγίαν,
τὴν ἄμισθόν μας Ἰατρόν, Προστάτιδα, Φρουρόν μας,
καὶ ἱκετεύσωμεν Αὐτὴν μετὰ θερμῶν δακρύων.
Ἵνα ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ταπεινῶν Της τέκνων,
πρεσβεύῃ καὶ παρακαλῇ τὸν λατρευτὸν Χριστόν μας,
ἵνα φρουρῇ καὶ εὐλογῇ ἀεὶ καὶ προστατεύῃ,
τὸν Οἶκον Της τὸν ἅγιον κ’ ἡμᾶς ἀκαταπαύστως,
καὶ ὁδηγῇ εἰς τὸ καλὸν καὶ νὰ μᾶς προστατεύῃ,
καὶ Βασιλείας Οὐρανῶν νὰ μᾶς καταξιώσῃ.
Καὶ πάντας τοὺς ἁπανταχοῦ, γνησίους Ὀρθοδόξους·
Ἀμήν, Ἀμήν, ὦ Κύριε, Θεέ μου γενηθήτω,
πρεσβείαις τῆς Πανάγνου Σου Μητρὸς Ἀειπαρθένου,
Ἁγίας Σου Παρασκευῆς, καὶ πάντων τῶν Ἁγίων!

22
 Ἐπίμετρον

Ἀναγνώσματα Ἑσπερινοῦ
Εἴσοδος. Φῶς ἱλαρόν. Τὸ Προκείμενον τῆς ἡμέρας. Τὰ Ἀναγνώσματα.
α΄. Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. Κεφάλ. γ΄ 1-9.
1. Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν
βάσανος.
2. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι, καὶ ἐλογίσθη
κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν,
3. Καὶ ἡ ἀφ᾿ ἡμῶν πορεία σύντριμμα, οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ.
4. Καὶ γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς
αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης·
5. Καὶ ὀλίγα παιδευθέντες μεγάλα εὐεργετηθήσονται, ὅτι ὁ
Θεὸς ἐπείρασεν αὐτοὺς καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους Ἑαυτοῦ·
6. Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτοὺς καὶ ὡς
ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς.
7. Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς αὐτῶν ἀναλάμψουσι καὶ ὡς
σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται·
8. Κρινοῦσιν ἔθνη καὶ κρατήσουσι λαῶν, καὶ βασιλεύσει
αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας.
9. Οἱ πεποιθότες ἐπ᾿ Αὐτῷ συνήσουσιν ἀλήθειαν, καὶ οἱ πι-
στοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν Αὐτῷ, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος
ἐν τοῖς ὁσίοις Αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς
Αὐτοῦ.

Ὁ Εὐσεβής, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τοὺς ἀσεβεῖς,

παρὰ τὶς δοκιμασίες Του, εἶναι μέσα στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ,
γεμᾶτος εὐλογίες

1. Μὲ τοὺς Εὐσεβεῖς ὅμως δὲν συμβαίνει ὅ,τι καὶ μὲ τοὺς ἀσε-

βεῖς· ἡ ὕπαρξίς Τους εὑρίσκεται ὑπὸ τὸ παντοδύναμο προστα-
τευτικὸ χέρι τοῦ Θεοῦ· καμμία θλῖψις καὶ δοκιμασία δὲν θὰ
ἀγγίξη Αὐτούς, χωρὶς νὰ τὸ ἐπιτρέψη ὁ προνοητὴς Θεός.
2. Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι στὰ μάτια τῶν ἀφρόνων ἀσεβῶν ἡ τελευτὴ
23
 τῶν Εὐσεβῶν θεωρεῖται ὡς ἐκμηδένισις καὶ ἡ ἔξοδός Τους ἀπὸ
τὸν κόσμο αὐτὸ ὡς ὀδυνηρὰ τιμωρία·
3. Καὶ ἀκόμη, ὅτι ἡ ἀναχώρησίς Τους ἀπὸ τὴν ζωὴ αὐτὴν νομί-
ζεται ὡς ὄλεθρος καὶ ἀφανισμός· Αὐτοὶ ὅμως ζοῦν μὲ τὸν Θεὸ
εἰρηνικὰ εἰς τὸν αἰῶνα.
4. Διότι οἱ Εὐσεβεῖς, ἔστω καὶ ἂν στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων καὶ
ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους πάσχουν καὶ ὑποφέρουν, ἔχουν ὅμως στα-
θερὴ ἐλπίδα καὶ ἀκλόνητη πεποίθησι στὴν ἀθάνατη καὶ μακα-
ρία ζωὴ πλησίον τοῦ Θεοῦ·
5. Καὶ ἀφοῦ δοκιμασθοῦν ἐπ᾿ ὀλίγον στὴν παροῦσα ζωή, θὰ λά-
βουν τελικὰ μεγάλες εὐεργεσίες στὴν αἰωνιότητα.
● Καὶ τοῦτο, διότι ὁ Κύριος ἐδοκίμασε Αὐτοὺς καὶ διαπίστω-
σε ὅτι εἶναι γνήσια καὶ ἀφωσιωμένα τέκνα Του, ἄξια εὐεργε-
σιῶν καὶ ἀμοιβῶν.
6. Πράγματι, ὁ φιλάνθρωπος Θεὸς ἐδοκίμασε Αὐτούς, ὅπως ὁ
χρυσοχόος δοκιμάζει καὶ καθαρίζει τὸ χρυσάφι μέσα στὴν φω-
τιὰ τοῦ χωνευτηρίου· καὶ ὅταν εἶδε ὅτι εἶναι ἁγνοὶ καὶ καθα-
ροί, Τοὺς ἐδέχθη μὲ εὐχαρίστησι στὴν Πατρική Του Ἀγκάλη,
ἀκριβῶς ὅπως δέχεται τὰ ὁλοκαυτώματα τῶν θυσιῶν, τὰ ὁποῖα
Τοῦ προσφέρουν.
7. Οἱ Εὐσεβεῖς αὐτοί, ὅταν ὁ Πανάγαθος Θεὸς Τοὺς ἐπισκεφθῆ,
θὰ λάμψουν μέσα στὴν Δόξα Του· καὶ θὰ διατρέχουν τὶς κοι-
νωνίες τῶν ἀνθρώπων, ὅπως οἱ σπινθῆρες στὶς καλαμιές.
8. Τότε, οἱ δοξασμένοι αὐτοὶ Εὐσεβεῖς θὰ ἀναδειχθοῦν Κριτὲς
καὶ Δικαστὲς τῶν ἀσεβῶν ἐθνῶν· θὰ εἶναι κυρίαρχοι τῶν λαῶν.
Καὶ ὁ Κύριος θὰ εἶναι Βασιλεὺς αὐτῶν αἰωνίως.
9. Ὅσοι εἶναι στηριγμένοι μὲ ἀκλόνητη πεποίθησι στὸν Θεὸ θὰ
πιστεύσουν καὶ θὰ κατανοήσουν τὴν ἀλήθεια αὐτὴ περὶ τῶν
Εὐσεβῶν· καὶ αὐτοὶ οἱ πιστοὶ θὰ ὑπομένουν μὲ ἀγάπη τὶς δοκι-
μασίες καὶ θὰ παραμένουν μὲ ἐμπιστοσύνη πλησίον τοῦ Θεοῦ·
● Διότι ὁ Θεὸς δίδει τὴν Χάρι καὶ τὸ Ἔλεός Του στὰ ἀφωσιω-
μένα τέκνα Του, καὶ ἐποπτεύει στοργικὰ καὶ προστατευτικὰ
τοὺς ἐκλεκτούς Του.
***
β΄. Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. Κεφάλ. ε΄ 15-23, Ϛ΄ 1-3.
15. Δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι, καὶ ἐν Κυρίῳ ὁ μισθὸς
αὐτῶν, καὶ ἡ φροντὶς αὐτῶν παρὰ Ὑψίστῳ.
24
 16. Διὰ τοῦτο λήψονται τὸ βασίλειον τῆς εὐπρεπείας καὶ τὸ
διάδημα τοῦ κάλλους ἐκ χειρὸς Κυρίου, ὅτι τῇ δεξιᾷ σκε-
πάσει αὐτοὺς καὶ τῷ βραχίονι ὑπερασπιεῖ αὐτῶν.
17. Λήψεται πανοπλίαν τὸν ζῆλον Αὐτοῦ καὶ ὁπλοποιήσει τὴν
κτίσιν εἰς ἄμυναν ἐχθρῶν.
18. Ἐνδύσεται θώρακα δικαιοσύνην καὶ περιθήσεται κόρυθα
κρίσιν ἀνυπόκριτον·
19. Λήψεται ἀσπίδα ἀκαταμάχητον ὁσιότητα·
20. Ὀξυνεῖ δὲ ἀπότομον ὀργὴν εἰς ῥομφαίαν, συνεκπολεμήσει
δὲ Αὐτῷ ὁ κόσμος ἐπὶ τοὺς παράφρονας.
21. Πορεύσονται εὔστοχοι βολίδες ἀστραπῶν καὶ ὡς ἀπὸ εὐ-
κύκλου τόξου τῶν νεφῶν ἐπί σκοπὸν ἁλοῦνται·
22. Καὶ ἐκ πετροβόλου θυμοῦ πλήρεις ῥιφήσονται χάλαζαι.
Ἀγανακτήσει κατ᾿ αὐτῶν ὕδωρ θαλάσσης, ποταμοὶ δὲ
συγκλύσουσιν ἀποτόμως.
23. Ἀντιστήσεται αὐτοῖς πνεῦμα δυνάμεως καὶ ὡς λαῖλαψ
ἐκλικμήσει αὐτούς.
Καὶ ἐρημώσει πᾶσαν τὴν γῆν ἀνομία, καὶ ἡ κακο-
πραγία περιτρέψει θρόνους δυναστῶν.
Ϛ΄1. Ἀκούσατε οὖν, βασιλεῖς, καὶ σύνετε· μάθετε, δικασταὶ
περάτων γῆς·
2. Ἐνωτίσασθε οἱ κρατοῦντες πλήθους καὶ γεγαυρωμέ-
νοι ἐπὶ ὄχλοις ἐθνῶν·
3. Ὅτι ἐδόθη παρὰ τοῦ Κυρίου ἡ κράτησις ὑμῖν καὶ ἡ
δυναστεία παρὰ Ὑψίστου, Ὃς ἐξετάσει ὑμῖν τὰ ἔργα
καὶ τὰς βουλὰς διερευνήσει.

Οἱ Εὐσεβεῖς, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τοὺς ἀσεβεῖς,

θὰ ἀμειφθοῦν καὶ θὰ ζοῦν αἰώνια·
οἱ Ἄρχοντες ἂς ἀκούσουν τὴν ἀλήθεια αὐτὴ μὲ ταπείνωσι
καὶ ἂς γίνουν σοφοὶ

15. Μὲ τοὺς Εὐσεβεῖς ὅμως συμβαίνουν τὰ ἀντίθετα ἀπὸ τοὺς

ἀσεβεῖς· οἱ Δίκαιοι ζοῦν αἰώνια καὶ ἡ δίκαιη ἀνταμοιβή Τους
εὑρίσκεται στὰ χέρια τοῦ Κυρίου.
● Ὁ Ὕψιστος φροντίζει στοργικὰ γι᾿ Αὐτοὺς πάντοτε, τόσο
στὴν παροῦσα ὅσο καὶ στὴν μέλλουσα ζωή.

25
16. Ἀκριβῶς γι᾿ αὐτό, θὰ λάβουν ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ χέρια τοῦ Κυρίου,
δηλαδὴ θὰ στεφθοῦν, τὸ βασιλικὸ διάδημα τοῦ αἰωνίου κάλ-
λους καὶ θὰ βασιλεύουν στοὺς Οὐρανούς.
● Διότι ὁ Θεὸς θὰ σκεπάση Αὐτοὺς μὲ τὴν φιλάνθρωπη δεξιά
Του καὶ θὰ Τοὺς ὑπερασπισθῆ ἔναντι τῶν ἐχθρῶν Τους μὲ τὸν
ἀκατανίκητο βραχίονά Του, ὡς Παντοδύναμος.
17. Δηλαδή, ἐν ὅσῳ εὑρίσκονται στὴν ζωὴ αὐτὴ οἱ Εὐσεβεῖς, ὁ
Κύριος σὰν γενναῖος πολεμιστής, θὰ λάβη ὡς πανοπλία Του
τὸν ζῆλον Αὐτοῦ·
● Καὶ θὰ χρησιμοποιήση ὡς ὅπλα ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν τοῦ
Δικαίου ἀκόμη καὶ αὐτὲς τὶς δυνάμεις τῆς φύσεως.
18. Θὰ ἐνδυθῆ ὡς ἀκατανίκητο καὶ ἀδιαπέραστο θώρακα τὴν δι-
καιοσύνη καὶ θὰ φορέση ὡς περικεφαλαία τὴν ἀντικειμενικὴ
καὶ δίκαιη κρίσι Του.
19. Ὡς ἀσπίδα ἀκαταμάχητη θὰ ἐνδυθῆ τὴν ἁγιότητά Του,
20. Καὶ τέλος, ὡς καλοακονισμένο ξίφος θὰ χρησιμοποιήση τὴν
δίκαιη ὀργή Του·
● Καὶ ὅπως προείπαμε, μαζί Του θὰ πολεμήσουν, θείᾳ νεύσει,
ἐναντίον τῶν παραφρόνων αὐτῶν ἀσεβῶν, ὅλες οἱ δυνάμεις
τῆς φύσεως.
21. Ἔτσι λοιπόν, οἱ κεραυνοί, σὰν εὔστοχα ἀποτελεσματικὰ
βλήματα, θὰ ἐκσφενδονισθοῦν ἐναντίον τῶν ἀσεβῶν· καὶ σὰν
νὰ προέρχωνται ἀπὸ ἕνα καλοτεντωμένο τόξο, ἀνάμεσα ἀπὸ
τὰ νέφη θὰ ἐκσφενδονισθοῦν καὶ θὰ πλήξουν τοὺς ἀσεβεῖς.
22. Ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἐπίσης, σὰν ἀπὸ σφενδόνη, θὰ ἐκσφενδονισθῆ
πολὺ καὶ μεγάλο χαλάζι, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τὸ ὕδωρ τῆς θαλάσσης
θὰ ἀγανακτήση καὶ θὰ στραφῆ ἐναντίον τους, οἱ δὲ ποταμοὶ μὲ
αἰφνίδιες πλημμῦρες θὰ κατακλύσουν καὶ θὰ πνίξουν αὐτούς.
23. Ἀκόμη καὶ ὁρμητικὸς ἄνεμος θὰ ἐκσπάση ἐναντίον τῶν
ἀσεβῶν· σὰν φοβερὰ λαίλαπα θὰ τοὺς λιχνίση καὶ θὰ τοὺς δια-
σκορπίση πρὸς ὅλα τὰ σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος.
● Βέβαια, ἡ παρανομία θὰ ἐρημώση ὅλη τὴν γῆ καὶ ἡ κακουρ-
γία τῶν ἀσεβῶν θὰ ἀνατρέψη θρόνους ἀρχόντων ἐπὶ τῆς γῆς·
αὐτὸ ὅμως θὰ εἶναι τὸ τέλος τῶν ἀσεβῶν...
Ϛ΄1. Σεῖς λοιπὸν οἱ βασιλεῖς, ἂς ἀκούσετε ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα θὰ
ὑποστοῦν οἱ ἀσεβεῖς ἀπὸ τὸν πολεμιστὴ Κύριο καὶ ὑπερασπι-
στὴ τῶν εὐσεβῶν· ἂς συνετισθῆτε...
26
 ● Καὶ σεῖς οἱ δικαστὲς ὅλης τῆς οἰκουμένης, ἂς μάθετε καλὰ
πῶς ὁ Φιλάνθρωπος Θεὸς κρίνει καὶ ἐνεργεῖ·
2. Σεῖς, ἐπίσης ποὺ κυριαρχεῖτε στοὺς λαούς, οἱ ὁποῖοι τὸ ἔχετε
πάρει ἐπάνω Σας καὶ νομίζετε ὅτι κάτι εἶσθε καὶ γεμίζετε ἀλα-
ζονεία γιὰ τὴν ἐξουσία ποὺ ἔχετε στοὺς ὄχλους τῶν ἐθνῶν·
Σεῖς λοιπόν, ἂς ἀκούσετε μὲ πολλὴ προσοχὴ τὶς ἀποφάσεις τοῦ
Θεοῦ ὑπὲρ τῶν Εὐσεβῶν καὶ κατὰ τῶν ἀσεβῶν, συνετισθῆτε
καὶ ταπεινωθῆτε.
3. Διότι, μάθετέ το καλά: ἀπὸ τὸν Κύριο Σᾶς ἔχει δοθῆ ἡ ἐξου-
σία· καὶ ἡ κυριαρχία Σας πάνω στοὺς λαοὺς προέρχεται ἀπὸ
τὸν Ὕψιστο.
● Αὐτός, νὰ εἶσθε βέβαιοι καὶ νὰ μὴν τὸ λησμονῆτε, θὰ κρίνη,
θὰ ἐξετάση καὶ θὰ ἐλέγξη ὄχι μόνο τὰ ἔργα σας, ἀλλὰ θὰ διε-
ρευνήση ἀκόμη καὶ ὅλες τὶς σκέψεις καὶ ἀποφάσεις σας.
■ Λοιπόν, «ἀκούσατε», «ἐνωτίσασθε», «μάθετε», «σύνετε»,
διότι θὰ εἶσθε ἀναπολόγητοι τώρα ποὺ ἔχετε πληροφορηθῆ τὶς
βουλὲς τοῦ Εὐσπλάγχνου Θεοῦ.
***
γ΄. Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. Κεφάλ. δ΄ 7-15.
7. Δίκαιος ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται·
8. Γῆρας γὰρ τίμιον οὐ τὸ πολυχρόνιον οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν
μεμέτρηται·
9. Πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις καὶ ἡλικία γήρως
βίος ἀκηλίδωτος.
10. Εὐάρεστος τῷ Θεῷ γενόμενος ἠγαπήθη καὶ ζῶν με-
ταξὺ ἁμαρτωλῶν μετετέθη·
11. Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ ἢ δόλος
ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ·
12. Βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά, καὶ ῥεμ-
βασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον.
13. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς·
14. Ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἔσπευ-
σεν ἐκ μέσου πονηρίας.
Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες
ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον,
15. Ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς Αὐτοῦ καὶ ἐπι-
σκοπὴ ἐν τοῖς ὁσίοις Αὐτοῦ.
27
 Ὁ Εὐσεβής, συγκρινόμενος μὲ τὸν ἀσεβῆ,
ἔστω καὶ ἂν ἀποθάνη πρόωρα, ἀγαπᾶται ἀπὸ τὸν Θεό,
ὁ Ὁποῖος Τὸν εὐλογεῖ καὶ Τὸν «ἁρπάζει» ἀπὸ τὸν κόσμο
γιὰ νὰ μὴν παρασυρθῆ ἀπὸ τὴν κακία
7. Ὁ Εὐσεβὴς ὅμως, ἔστω καὶ ἂν ἀκόμη ἀποθάνη πρόωρα, θὰ
εἶναι στὴν αἰώνια ἀνάπαυσι·
8. διότι τὰ τιμημένα καὶ σεβαστὰ γηρατειὰ δὲν ὀφείλονται /
ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὰ πολλὰ χρόνια ποὺ θὰ ζήση κάποιος, οὔτε ἡ
ἀξία τοῦ ἀνθρώπου προσμετρᾶται ἀνάλογα μὲ τὴν ἡλικία του.
9. Σημασία ἔχει ἡ σύνεσις καὶ ὁ ἅγιος, ὁ ἀκηλίδωτος βίος· δη-
λαδή, ὁ ἄνθρωπος δὲν τιμᾶται καὶ δὲν εἶναι ἀξιοσέβαστος,
ἐπειδὴ εἶναι πολύχρονος καὶ τὸν κοσμοῦν τὰ λευκὰ μαλλιά.
10. Ὁ Εὐσεβὴς εὑρίσκεται ὑπὸ τὴν συνεχῆ ἀγαπητικὴ φροντί-
δα τοῦ Εὐσπλάγχνου Θεοῦ· ἐπειδὴ ὁ βίος του εἶναι εὐάρεστος
στὸν Κύριο, ἀγαπᾶται ἀπὸ Αὐτὸν καὶ ἐνῶ ζῆ μεταξὺ ἁμαρ-
τωλῶν χωρὶς νὰ παρασύρεται στὴν ἀσέβεια, ἀποθνήσκει καὶ
μετατίθεται στὴν ἄλλη ζωή, ὅταν κρίνη ὁ Θεὸς ὅτι εἶναι ἡ κα-
τάλληλη στιγμή.
11. Ἡ αἰφνίδια αὐτὴ μετάθεσις τοῦ Εὐσεβοῦς στὴν αἰωνιότητα
ἔγινε ἀπὸ τὸν εὔσπλαγχνο καὶ σοφὸ Θεό, ὥστε μὴ τυχὸν ἡ κα-
κία ἀλλάξει τὴν σύνεσί του καὶ ἐξαπατηθῆ καὶ παραπλανηθῆ
ἡ ἀθώα ψυχή του ἀπὸ τὴν δολιότητα τῆς ἀσεβείας.
12. Ἂς μὴ φανῆ τοῦτο παράδοξο, διότι ὅλοι γνωρίζουμε, ὅτι ἡ
μαγευτικὴ ἕλξις τῆς φαυλότητος σκοτίζει τὸν νοῦ τοῦ ἀνθρώ-
που καὶ κατ᾿ ἐπέκτασιν τὴν ζωή του.
■ Καὶ ὅταν χαθῆ ἡ ὀρθοφροσύνη, ὁ νοῦς ἀρχίζει νὰ ῥεμβάζη
σὲ ἁμαρτωλὲς περιοχές, ὁπότε ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδιὰ τοῦ ἀθώου
καὶ ἀκάκου βλάπτονται καὶ διαστρέφονται· ἔτσι ὅμως ὁ πρώην
Εὐσεβὴς χωρίζεται ἀπὸ τὸν Κύριό του.
13. Γιὰ τὸν λόγο αὐτόν, ἂς μὴν ἀμφιβάλουμε γιὰ τὶς κρίσεις τοῦ
Εὔσπλαγχνου Θεοῦ. Ὁ Εὐσεβὴς ἂν καὶ ἔφθασε στὴν τελειό-
τητα σὲ μικρὸ σχετικὰ διάστημα χρόνου, ὅμως εἶναι ὡσὰν νὰ
συμπλήρωσε πολλὰ ἔτη ἁγίας ζωῆς.
14. Αὐτὸ εἶναι ἀπόδειξις, ὅτι ἐβίαζε συνεχῶς τὸν ἑαυτό Του καὶ
ὅτι εἶχε πολλὴ σύνεσι, ὥστε νὰ ὡριμάση γρήγορα· ἔτσι λοιπόν,
ἡ ψυχὴ τοῦ Εὐσεβοῦς ἦταν ἀρεστὴ καὶ ἀγαπητὴ στὸν Κύριο, ὁ
Ὁποῖος ἐπέσπευσε στοργικὰ τὴν φυγή Του καὶ τὴν « ἁρπαγή »
28
 Του ἀπὸ τοὺς κινδύνους καὶ τὶς παγίδες τοῦ πονηροῦ περιβάλ-
λοντος.
● Ὅπως ἦταν ἑπόμενο, οἱ ἀσύνετοι καὶ ἀσεβεῖς ἄνθρωποι,
ὅταν εἶδαν τὴν πρόωρη ἐκδημία τοῦ Εὐσεβοῦς, δὲν κατενόη-
σαν τὶς θεῖες βουλές, οὔτε ἄλλωστε εἶχαν τὴν διανοητικὴ δύ-
ναμι νὰ ἐμβαθύνουν στὸ μυστήριο τὴς «ἁρπαγῆς» τοῦ Δικαίου.
15. Διότι, οἱ Δωρεὲς τῆς Εὐσπλαγχνίας τοῦ Θεοῦ, ὅπως εἶναι ἡ
φροντίδα καὶ ἡ ἐπίσκεψίς Του στοὺς Ἐκλεκτοὺς καὶ Ἀφωσιω-
μένους Του, εἶναι ἀκατανόητες καὶ προκαλοῦν σύγχυσι διανο-
ητικὴ στοὺς ἀσεβεῖς.
***
Εὐαγγέλιον Ὄρθρου
Ματθαίου ια΄ 27-30. Βλ. Εὐαγγελιστάριον, Δεκεμβρίου Ε΄, Ὁσίου Σάββα,
τὸ τῆς Θείας Λειτουργίας.
27. [ Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς Ἑαυτοῦ Μαθηταῖς·] Πάντα μοι
παρεδόθη ὑπὸ τοῦ Πατρός Μου. Καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώ-
σκει τὸν Υἱὸν εἰ μὴ ὁ Πατήρ, οὐδὲ τὸν Πατέρα τις ἐπι-
γινώσκει εἰ μὴ ὁ Υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ Υἱὸς ἀπο-
καλύψαι.
28. Δεῦτε πρός Με, πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι,
κᾀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς.
29. Ἄρατε τὸν ζυγόν Μου ἐφ᾿ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ᾿ Ἐμοῦ,
ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε
ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν ·
30. Ὁ γὰρ ζυγός Μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον Μου ἐλαφρόν
ἐστιν.
Ποιὸς γνωρίζει τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱό ·
ὁ ἀναπαυτικὸς ζυγὸς τοῦ Χριστοῦ.
27. Καὶ ὡς ἄνθρωπος ἔχω λάβει πᾶσαν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν,
διότι ὅλα παρεδόθησαν εἰς Ἐμὲ ἀπὸ τὸν Πατέρα Μου. Καὶ κα-
νεὶς δὲν γνωρίζει τελείως Ἐμένα, τὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ
Πατρός, παρὰ μόνον ὁ Ὁμοούσιος μὲ Ἐμένα Πατέρας, διότι ὁ
ἄπειρος Θεὸς Υἱὸς μόνο ὑπὸ τοῦ ἀπείρου Θεοῦ Πατρὸς εἶναι
δυνατὸν νὰ γνωρίζεται μὲ πληρότητα καὶ τελειότητα. Ἀλλά,
οὔτε τὸν Θεὸ Πατέρα εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίζη κανεὶς παρὰ
μόνον Ἐγώ, ὁ Ὁποῖος ἔχω γεννηθῆ ἀπὸ τὸν Πατέρα ὅπως γεν-
νιέται τὸ Φῶς ἀπὸ τὸ Φῶς. Ἐπίσης, τὸν Πατέρα, ὡς Θεὸ Ἄκτι-
29
 στο, ὁ Ὁποῖος γεννάει τὸν Υἱὸ καὶ ἐκπορεύει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα,
γνωρίζει κατὰ Χάριν καὶ ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, στὸν ὁποῖο ὁ
Υἱὸς θὰ ἀποκαλύψη (τὸν Πατέρα), ὄχι ὅμως γιὰ τὴν σοφία καὶ
σύνεσί του, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἁπλότητα, τὴν καθαρότητα τῆς καρ-
δίας του καὶ τὸν πόθο νὰ γνωρίση τὸν Θεό.
28. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, σᾶς ἀπευθύνω μία πρόσκλησι: Ἂς ἔλθε-
τε πρὸς Ἐμένα ὅλοι ἐσεῖς, οἱ ὁποῖοι λυγίζετε ἀπὸ τὸν κόπο
καὶ τὸ βάρος τῶν θλίψεων τῆς ζωῆς, ἀλλὰ καὶ τὶς ἐνοχές, τὶς
ὁποῖες προκαλοῦν οἱ φαρισαϊκὲς παραδόσεις, ἐφ᾿ ὅσον ἔχουν
νοθεύσει τὸ γνήσιο πνεῦμα τῶν θεϊκῶν Ἐντολῶν. Ἂς ἔλθετε
πρὸς Ἐμένα, τὸν Φιλόστοργο Ποιμένα, ἂς ἑνωθῆτε μαζί Μου,
καὶ Ἐγὼ θὰ σᾶς ἀναπαύσω, θὰ σᾶς ξεκουράσω καὶ θὰ εἰρηνεύ-
σω τὶς ἀνήσυχες καρδιές σας.
29. Ἡ ὑπακοή σας στὶς Ἐντολές Μου, ἡ ὁποία γίνεται μὲ ἀγά-
πη καὶ ἐμπιστοσύνη εἰς Ἐμένα, εἶναι ἕνας ζυγὸς ἐλαφρὺς καὶ
εὐχάριστος. Αὐτὸς θὰ σᾶς βοηθήση νὰ μάθετε καὶ διαπιστώ-
σετε, ὅτι δὲν εἶμαι ἕνας αὐστηρὸς καὶ ἀσυμπάθητος Κριτής,
ἀλλὰ ὁ πρᾶος καὶ ταπεινὸς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος θέλει
νὰ προσφέρεται εἰς Αὐτὸν καρδιακὴ θυσία, δηλαδὴ Ἔλεος καὶ
Εὐσπλαγχνία, καὶ ὄχι ἐξωτερικὲς τυπικὲς/νομικὲς θυσίες. Ἂν
ἔρχεσθε πρὸς Ἐμένα μὲ τέτοια διάθεσι, τότε θὰ εὕρετε ἀνάπαυ-
σι καὶ εἰρήνη στὶς ψυχές σας.
30. Ἂν λοιπὸν δεχθῆτε νὰ φέρετε τὸν ζυγό Μου αὐτὸν μὲ θυσια-
στικὴ διάθεσι ὑπακοῆς καὶ ἀγαπητικῆς ἀφοσιώσεως εἰς Ἐμέ-
να, τότε αὐτὸς ὁ ζυγός Μου, οἱ Ἐντολές Μου, ἡ Διδασκαλία
Μου, δὲν θὰ εἶναι γιὰ σᾶς φορτίο βαρύ, σκληρὸ καὶ καταπιε-
στικό, δὲν θὰ εἶναι ἕνα ἀδυσώπητο καὶ τυραννικὸ καθηκοντο-
λόγιο· τότε, θὰ διαπιστώσετε, ὅτι ἡ τήρησις τῶν Ἐντολῶν Μου
θὰ ἀποτελῆ γιὰ σᾶς μία ἔκφρασι ἀγάπης ἀπὸ σᾶς πρὸς Ἐμένα.
Καὶ αὐτό, τὸ ὁποῖο γίνεται μὲ τὴν συναίσθησι αὐτή, εἶναι ὠφέ-
λιμο, καρποφόρο καὶ ἑπομένως δὲν ἀποτελεῖ γιὰ σᾶς βάρος,
εἶναι ἀνάλαφρο.
***
Ἀπόστολος
Πρὸς Φιλιππησίους α΄ 27- β΄ 4. Βλ. Ἀποστολάριον, Παρασκευὴ τῆς ΙΘ΄
Ἑβδομάδος.
Α. Προκείμενον τοῦ Ἀποστόλου. Ἦχος βαρύς. Ψαλμὸς ρμθ΄ (149).
Δ. Πρόσχωμεν!
30
Λ. Καυχήσονται ὅσιοι ἐν δόξῃ. (δὶς)
Α. Στίχ. Ἄσατε τῷ Κυρίῳ ᾆσμα καινόν.
Λ. Καυχήσονται ὅσιοι ἐν δόξῃ.
Δ. Σοφία!
Α. Πρὸς Φιλιππησίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα.
Δ. Πρόσχωμεν!
27. [ Ἀδελφοί·] Ἀξίως τοῦ εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ πο-
λιτεύεσθε, ἵνα εἴτε ἐλθὼν καὶ ἰδὼν ὑμᾶς εἴτε ἀπὼν
ἀκούσω τὰ περὶ ὑμῶν, ὅτι στήκετε ἐν ἑνὶ πνεύματι,
μιᾷ ψυχῇ συναθλοῦντες τῇ πίστει τοῦ εὐαγγελίου,
28. καὶ μὴ πτυρόμενοι ἐν μηδενὶ ὑπὸ τῶν ἀντικειμένων,
ἥτις αὐτοῖς μέν ἐστιν ἔνδειξις ἀπωλείας, ὑμῖν δὲ σω-
τηρίας, καὶ τοῦτο ἀπὸ Θεοῦ·
29. ὅτι ὑμῖν ἐχαρίσθη τὸ ὑπὲρ Χριστοῦ, οὐ μόνον τὸ εἰς
Αὐτὸν πιστεύειν, ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπὲρ Αὐτοῦ πάσχειν,
30. τὸν αὐτὸν ἀγῶνα ἔχοντες, οἷον εἴδετε ἐν ἐμοὶ καὶ νῦν
ἀκούετε ἐν ἐμοί.
β΄1. Εἴ τις οὖν παράκλησις ἐν Χριστῷ, εἴ τι παραμύθιον
ἀγάπης, εἴ τις κοινωνία πνεύματος, εἴ τις σπλάγχνα
καὶ οἰκτιρμοί,
2. πληρώσατέ μου τὴν χαράν, ἵνα τὸ αὐτὸ φρονῆτε, τὴν
αὐτὴν ἀγάπην ἔχοντες, σύμψυχοι, τὸ ἓν φρονοῦντες,
3. μηδὲν κατὰ ἐριθείαν ἢ κενοδοξίαν, ἀλλὰ τῇ ταπεινο-
φροσύνῃ ἀλλήλους ἡγούμενοι ὑπερέχοντας ἑαυτῶν.
4. Μὴ τὰ ἑαυτῶν ἕκαστος σκοπεῖτε, ἀλλὰ καὶ τὰ ἑτέρων
ἕκαστος.
Α. Ἀλληλούϊα. Ἦχος β΄. Ψαλμὸς ρια΄ (111).
Δ. Πρόσχωμεν!
Λ. Ἀλληλούϊα. (γ΄)
Α. Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον.
Λ. Ἀλληλούϊα. (γ΄)
Α. Ἐν ταῖς Ἐντολαῖς Αὐτοῦ θελήσει σφόδρα.
Λ. Ἀλληλούϊα. (γ΄)
Ἀγωνιστικὴ ζωὴ ἀνταξία τοῦ Εὐαγγελίου·
ἑνότης καὶ ταπεινοφροσύνη.
27. Νὰ φροντίζετε ὅμως, ὥστε νὰ ζῆτε καὶ νὰ συμπεριφέρεσθε
μὲ τέτοιο τρόπο, ὁ ὁποῖος ἀξίζει καὶ ἁρμόζει στὸ εὐαγγελικὸ
31
 μήνυμα τοῦ Σωτῆρος καὶ Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ ὡς
πολῖτες τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Ἔτσι – εἴτε ὅταν ἔλθω
καὶ συναναστραφῶ μαζί σας, εἴτε ὅταν εἶμαι ἀπὼν μακρυά
σας καὶ ἀκούσω εἰδήσεις γιὰ σᾶς – νὰ ἔχω τὴν βεβαιότητα, ὅτι
εἶσθε σταθεροὶ καὶ ἔχετε ἕνα πνεῦμα-φρόνημα, ὅτι εἶσθε μία
ψυχή, ἀγωνιζόμενοι μαζὶ γιὰ τὴν εὐαγγελικὴ πίστι·
28. Χωρὶς νὰ πτοῆσθε - θορυβῆσθε - φοβῆσθε σὲ τίποτε ἀπὸ τοὺς
ἀντιπάλους ἐχθρούς σας. Ἡ ἀπτόητος αὐτὴ στάσις σας εἶναι
γι᾿ αὐτούς, τοὺς ἐχθρούς σας, σημεῖο καὶ ἀπόδειξις ὅτι θὰ ἀπο-
λεσθοῦν. Γιὰ σᾶς ὅμως εἶναι ἔνδειξις σωτηρίας αἰώνιας. Καὶ
ἡ ἀπόδειξις αὐτὴ εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό, ἐφ᾿ ὅσον ὅσα κάνουν οἱ
ἀντικείμενοι τοὺς χωρίζουν ἀπὸ τὸν Θεό, ἐνῶ ἐσεῖς – μένοντες
ἀνυποχώρητοι σὲ ὅσα κάνουν ἐναντίον σας αὐτοὶ – ἑνώνεσθε
μὲ τὸν Θεό.
29. Καὶ τοῦτο εἶναι φανερό, διότι σὲ σᾶς ἔχει δοθῆ τὸ χάρισμα
ὄχι μόνο τὸ νὰ πιστεύετε στὸν Σωτῆρά μας Χριστό, ἀλλὰ καὶ
νὰ πάσχετε-ὑποφέρετε γιὰ τὴν Ἀγάπη Του.
30. Καὶ ὄχι μόνο νὰ πάσχετε γιὰ τὸν Χριστό μας, ἀλλὰ νὰ ἔχε-
τε τὸν ἴδιο ἀγῶνα, τὸν ὁποῖο εἴδατε σὲ μένα, ὅταν ἦλθα στὴν
πόλι σας τῶν Φιλίππων καὶ ἐδέχθηκα δαρμοὺς καὶ ἐφυλακί-
σθηκα καὶ ἐδιώχθηκα. Τὸν ἴδιο ἀγῶνα ἔχω καὶ τώρα, ὅπως
ἀκούετε καὶ πληροφορεῖσθε, μὲ τὸ νὰ εἶμαι φυλακισμένος ἐδῶ
στὴν Ῥώμη.
β΄1. Στὸ ὄνομα λοιπὸν τῆς παρηγορίας, τὴν ὁποία δίδετε ὁ ἕνας
στὸν ἄλλον λόγῳ τῆς κοινωνίας σας μὲ τὸν Σωτῆρά μας Χρι-
στό· στὸ ὄνομα τῆς παραμυθίας, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὴν
ἐν Χριστῷ ἀγάπη· στὸ ὄνομα τῆς κοινωνίας σας ἐν Πνεύματι
Ἁγίῳ, μὲ τὴν ὁποία δεχθήκατε τὰ θεῖα Χαρίσματα· στὸ ὄνο-
μα τῆς εὐσπλαγχνίας καὶ τῶν οἰκτιρμῶν, οἱ ὁποῖοι ξεχύθηκαν
στὴν φύσι μας ἀπὸ τὴν ἐνανθρώπησι τοῦ Θεοῦ μας,
2. Ἂς κάμετε πλήρη τὴν χαρὰ στὴν καρδιά μου, μὲ τὸ νὰ ἔχετε
κοινὸ φρόνημα, κοινὴ ἀγάπη, νὰ εἶσθε μία ψυχή, νὰ ἔχετε μία
ἐπιδίωξι, ἕνα ὅραμα.
3. Αὐτὸ σημαίνει, νὰ μὴν κάμετε ἢ νὰ φρονῆτε τίποτε ἀπὸ ἀντι-
δραστικὴ καὶ προκλητικὴ διάθεσι (ἀπὸ φατριασμὸ καὶ ἀντιζη-
λία) ἢ ἀπὸ κενοδοξία. Ἀλλά, μὲ τὴν ταπεινοφροσύνη νὰ θεωρῆ
ὁ ἕνας τὸν ἄλλον ὑπέρτερο καὶ ἀνώτερο ἀπὸ τὸν ἑαυτό του καὶ
ἑπομένως νὰ τὸν σέβεται καὶ νὰ τιμᾶ αὐτόν.
32
4. Αὐτὸ θὰ κατορθωθῆ, ὅταν δὲν φροντίζη ἕκαστος μόνον ὅσα
εἶναι τὰ συμφέροντα καὶ ἀρέσκοντα σὲ αὐτόν, ἀλλὰ ὅταν ἐπι-
ζητῆ ἕκαστος ὅσα ἐνδιαφέρουν καὶ συμφέρουν τοὺς ἄλλους.
***
Δ. Σοφία· ὀρθοὶ ἀκούσωμεν τοῦ Ἁγίου Εὐαγγελίου.
Ι. Εἰρήνη πᾶσι!
Λ. Καὶ τῷ πνεύματί Σου.
Ι. Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν Ἁγίου Εὐαγγελίου τὸ Ἀνάγνωσμα.
Δ. Πρόσχωμεν!
Λ. Δόξα Σοι, Κύριε, δόξα Σοι!

Εὐαγγέλιον Θείας Λειτουργίας

Λουκᾶν ιβ΄ 8 -12. Βλ. Εὐαγγελιστάριον, Νοεμβρίου Ϛ΄, Ἁγίου Παύλου
Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Ὁμολογητοῦ.
8. [ Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς·] Πᾶς ὃς ἂν
ὁμολογήσῃ ἐν Ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, καὶ ὁ
Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁμολογήσει ἐν αὐτῷ, ἔμπροσθεν
τῶν Ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ.
9. Ὁ δὲ ἀρνησάμενός Με ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων ἀπαρ-
νηθήσεται ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ.
10. Καὶ πᾶς ὃς ἐρεῖ λόγον εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου,
ἀφεθήσεται αὐτῷ· τῷ δὲ εἰς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα βλασφη-
μήσαντι οὐκ ἀφεθήσεται.
11. Ὅταν δὲ προσφέρωσιν ὑμᾶς ἐπὶ τὰς συναγωγὰς καὶ
τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας, μὴ μεριμνᾶτε πῶς ἢ τί
ἀπολογήσησθε ἢ τί εἴπητε·
12. τὸ γὰρ Ἅγιον Πνεῦμα διδάξει ὑμᾶς ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἃ
δεῖ εἰπεῖν.
Περὶ ὁμολογίας καὶ ἀρνήσεως·
ἡ βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος·
ὄχι ἄγχος γιὰ τὴν ἀπολογία.
8. Σᾶς λέγω καὶ σᾶς βεβαιώνω τὸ ἑξῆς, ὅσον ἀφορᾶ τοὺς διωγ-
μοὺς καὶ τοὺς κινδύνους, στοὺς ὁποίους ἐνδέχεται νὰ ἐκτεθῆτε
γιὰ τὴν πίστι καὶ τὴν ἀφοσίωσί σας εἰς Ἐμένα: Γιὰ ἐκεῖνον, ὁ
ὁποῖος θὰ Μὲ ὁμολογήση μὲ παῤῥησία ἐνώπιον τῶν διωκτῶν
του ὡς Θεὸ καὶ Σωτῆρα τοῦ κόσμου, Ἐγώ, ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώ-
που, ὁ Θεάνθρωπος Μεσσίας, θὰ δώσω καλὴ μαρτυρία καὶ ὁμο-
λογία ἐν Ἡμέρᾳ Κρίσεως ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ.
33
9. Ἐκεῖνον ὅμως, ὁ ὁποῖος ἀπὸ φόβο καὶ ἀνθρωπαρέσκεια, θὰ
μὲ ἀρνηθῆ ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, θὰ τὸν ἀπαρνηθῶ πλήρως
ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ, διότι θὰ ἔχη ἀποδειχθῆ ἀνά-
ξιος τῆς ἀγάπης Μου καὶ τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.
10. Καὶ ἂν κάποιος, παρασυρόμενος ἀπὸ τὴν ἐξωτερικὴ ἀνθρώ-
πινη καὶ φαινομενικὰ ἀσθενῆ καὶ ἄδοξη φύσι Μου, ἐκφρασθῆ
περιφρονητικὰ καὶ προσβλητικὰ ἐναντίον Ἐμοῦ, τοῦ Μεσσί-
ου, αὐτὸς ἐνδέχεται νὰ ἔλθη σὲ συναίσθησι καὶ νὰ μετανοήση,
ὁπότε θὰ τοῦ δοθῆ ἄφεσι τῆς ἁμαρτίας αὐτῆς. Ἐκεῖνος ὅμως, ὁ
ὁποῖος θὰ προσβάλη καὶ βλασφημήση ἀπὸ κακὴ προαίρεσι καὶ
προκατάληψι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, παρ᾿ ὅλον ὅτι βλέπει τὶς φα-
νερὲς καὶ ἀναμφισβήτητες ἐνέργειες Αὐτοῦ μέσῳ τῶν θαυμά-
των Μου, ἐπειδὴ εἶναι πωρώμενος, δὲν θὰ τοῦ δοθῆ τὸ χάρισμα
τῆς μετανοίας καὶ ἑπομένως δὲν θὰ συγχωρηθῆ.
11. Σᾶς βεβαιώνω ἐπίσης, ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τοῦ Ὁποίου ἀνα-
γνωρίζετε καὶ ὁμολογεῖτε τὶς θεῖες ἐνέργειες καὶ τὰ θαύματα,
θὰ σᾶς διδάσκη καὶ προστατεύη, ὅταν οἱ διῶκτές σας, τυφλοὶ
ἀπὸ τὴν ἀμετανοησία, σᾶς ὁδηγήσουν νὰ δικασθῆτε στὶς Συν-
αγωγὲς καὶ ἐνώπιον τῶν Ἀρχῶν καὶ Ἐξουσιῶν. Τότε, νὰ μὴν
ἔχετε ἀγωνία καὶ μέριμνα γιὰ τὸ πῶς καὶ τὸ τί θὰ ἀπολογηθῆτε
ἢ τί θὰ εἰπῆτε.
12. Νὰ μὴν ἔχετε καμμία φροντίδα ἐκείνη τὴν ὥρα, ἀλλὰ νὰ εἶσθε
ἐμπιστευμένοι στὴν Πρόνοιά Του, καὶ Ἐκεῖνο, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα,
θὰ σᾶς φωτίση καὶ διδάξη ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ εἰπῆτε,
ὑπερασπιζόμενοι πειστικῶς τοὺς ἑαυτούς σας, ἀλλὰ καὶ δίδοντες
μαρτυρία γιὰ τὴν Ἀλήθεια τῆς Πίστεως.

†
Τῷ δὲ Δοτῆρι καὶ Εὐεργέτῃ Θ εῷ ἡμῶν,
τῷ Πατρί, καὶ τῷ Υἱῷ
καὶ τῷ θείῳ Παρακλήτῳ,
δόξα, προσκύνησις,
καὶ εὐχαριστία !
Ἀμήν !

Α. Ἀναγνώστης. Δ. Διάκονος. Ι. Ἱερεύς. Λ. Λαός.

34
 Ἑρμηνευτικὸν Λεξιλόγιον

ἀγλάϊσμα· αὐτό, γιὰ τὸ ὁποῖο χαί- ἀπελαύνω (ἐλάσαντα, ἐλάσας, ἤλα-

ρεται κανείς· κόσμημα, στολί- σας)· διώκω- ἀπελαύνω, ἀπέ-
δι, καμάρι. λασις), ἀπωθῶ, ἀπομακρύνω
ἀδύτως· χωρὶς νὰ δύη ποτέ· χω- βιαίως.
ρὶς νὰ « βασιλεύη» / νὰ βυθί- ἀποσείσαντα / ἀποσείω· τινάζω
ζεται στὸν ὁρίζοντα ποτέ, χω- καὶ ρίχνω κάτι μακρυά, ἀπο-
ρὶς νὰ παρακμάζη- σβήνη. τινάσσω.
ἆθλον (τό, τὰ ἆθλα)· ἆθλος, ἀγώ- ἀρδεύσας / ἀρδεύω· ποτίζω.
νας· ἐπίπονη προσπάθεια, πά- αὐγαῖς (ταῖς, ἡ αὐγή) · μὲ τὸν φω-
λη, κατόρθωμα. τισμό, μὲ τὴν λάμψι, μὲ τὴν
αἰωνίζουσα (ῥ. αἰωνίζω)· αὐτή, ἀκτινοβολία.
ἡ ὁποία εἶναι αἰώνια, ὑπάρ- αὐγάζω (καταυγάζω)· φωτίζω,
χει γιὰ πάντα, διαιωνίζεται. λάμπω, ἀκτινοβολῶ.
ἀκλινὴς (ὁ, ἀκλινέστατος)· αὐτός, ἀχλὺς (ἡ, τῆς ἀχλύος)· νέφος, θο-
ὁ ὁποῖος δὲν παρουσιάζει κλί- λούρα, καταχνιά, σκοτούρα.
σι, ἀπόκλισι· αὐτός, ὁ ὁποῖος ●
δὲν παρεκκλίνει, ὁ ὁποῖος εἶ- Γεδεών· σημαντικὴ θρησκευτι-
ναι ἄκαμπτος, σταθερός. κὴ καὶ στρατιωτικὴ προσωπι-
ἀναδήσωμεν / ἀναδέω (- ένω)· κότης τοῦ ἀρχαίου Ἰσραὴλ
εὐτρεπίζω-περιδένω-στεφα- (πρὸ τοῦ 1000 π.Χ.) · ὡς Κρι-
νώνω τὴν κόμη μὲ ἀνάδεσμο τής, κεκλημένος ἀπὸ τὸν Θεό,
(ταινία), στεφάνι κ.ἄ. ἀντιμετώπισε νικηφόρως τοὺς
εἰσβολεῖς Μαδιανίτας· πρὸ τῆς
ἀναψύξατε / ἀναψύχω· ἀναζωο-
ἐπιθέσεως πειράζει-δοκιμάζει
γονῶ, δίνω πάλι ψυχή· δροσί-
τὸν Θεόν, ἂν θὰ φανῆ πιστὸς
ζω· ἀνακουφίζω, ξεκουράζω·
στὴν διαβεβαίωσί Του, ὅτι θὰ
παρηγορῶ, ἐμψυχώνω, ἐνθαρ- νικήση καὶ προτρέπει Αὐτὸν
ρύνω. νὰ δείξη σημεῖον-θαῦμα: μόνο
ἀνία (ἡ, τῆς ἀνίας)· θλῖψις, στε- στὸν « πόκο » (ἀκατέργαστο
νοχώρια, λύπη, πλῆξις, κακο- μαλλί-ἔριον) ἔξω στὸ ἁλῶνι
κεφιά. νὰ πέση δρόσος τὴν νύκτα καὶ
ἀνθὼν (ὁ)· ἀνθόκηπος, τόπος- γύρω νὰ εἶναι ξηρασία (τὴν δεύ-
μέρος ὅπου φυτεύονται καὶ τερη νύκτα, τὸ ἀντίθετο)· ἔτσι
καλλιεργοῦνται ἄνθη. καὶ ἔγινε ( Κριτῶν Ϛ ´ 36-40).
35
 ● Ὁ πόκος τοῦ Γεδεὼν συμ- ἔμπλεος (ὁ, ἡ· καὶ ἔμπλεως) · ὁ
βόλιζε-προετύπωνε τὴν Θεο- ὑπερπλήρης, ὁ ἐντελῶς γεμᾶ-
τόκο, ἡ Ὁποία ἐδέχθη τὸν Λό- τος.
γον τοῦ Θεοῦ ἀθορύβως καὶ μυ- ἐνδιαίτημα· τόπος διαμονῆς, κα-
στηριωδῶς. τοικία.
γεραίρω· τιμῶ, δοξάζω· ἑορτάζω. ἐνδύω (ἐνδυσάσθωσαν)· περι-
γλυκύφθογγος · αὐτός, ὁ ὁποῖος βάλλω μὲ ἔνδυμα-ἐνδυμασία-
ἠχεῖ γλυκά, ἤρεμα, εὐχάριστα. ἱματισμό.
● ἐνέωσας / νεῶ (-όω)· ἀνανεώνω,
διανύω (διήνυσε)· περνῶ, δια- ἀνακαινίζω.
τρέχω χρονικὸ διάστημα (π.χ. ἔξοχον (ὁ ἔξοχος)· ὁ ὁποῖος προ-
τὸν βίον μου), καὶ φθάνω στὸ έχει / ἐξέχει, ἐπιφανής, ὑπέρ-
τέλος· συμπληρώνω, τελειώ- οχος, ἐξαίρετος.
νω, περατώνω. ἐπᾴδοντες / ἐπᾴδω· τραγουδῶ.
● ● ᾄδω· ψάλλω, ὑμνῶ.
ἐγκαλλώπισμα (καλλώπισμα)· εὐτόνως· ἰσχυρῶς, δυνατῶς, ἐν-
κόσμημα / στολίδι, γιὰ τὸ ὁ- τόνως.
ποῖο κάποιος καυχιέται, καύ-
εὐφημήσωμεν / εὐφημῶ· ἐπαι-
χημα, καμάρι.
νῶ, ἐγκωμιάζω, τιμῶ.
ἐδαφίσας. ●
● Βλ. ἠδαφίσθη. ζοφερός, ζοφώδης· σκοτεινός,
ἐδόμησας (ῥ. δομέω-ῶ)· κτίζω, κατασκότεινος, ζοφώδης· αὐ-
οἰκοδομῶ, κατασκευάζω. τός, ὁ ὁποῖος ἐπισκοτίζει τὸν
εἰσδέδεξαι / εἰσδέχομαι· δέχομαι νοῦν.
ἐντός, ἐπιτρέπω τὴν εἴσοδο· ●
πθ. γίνομαι δεκτὸς ἐντός, μοῦ ἠδαφίσθη / ἐδαφίζω· κατεδαφί-
ἐπιτρέπεται ἡ εἴσοδος. ζω, κρημνίζω, ἰσοπεδώνω, κα-
ταστρέφω.
ἐκλάμπρισμα (ῥ. ἐκλάμπω)· ἡ
λάμψις, ἡ φωτεινότης· ἕνας ἥδυσμα· τὸ ὁποῖο παρέχει εὐχα-
ρίστησι, τέρψι, γλυκύτητα, νο-
Ἅγιος – ἡ ζωή του ἐκπέμπει
στιμάδα.
λάμψι, εἶναι ὁλόλαμπρη, ὁλο-
φώτεινη. ᾖρας / αἴρω (ἀόρ. ᾖρα)· αἴρω εἰς
ὕψος, ἐγείρω, ὑψώνω, ση-
ἔκλαμπρος, -ότατος· ἔνδοξος,
κώνω.
ξακουστός· θαυμαστός, ἐξαι- ●
ρετικός. θαρσαλέως (ἐπίρ.), θαῤῥαλέως·
ἐκκροῦον/ ἐκκρούω· ἀποθῶ, ἀπο- ἀφόβως, τολμηρῶς, μὲ θάῤ-
κρούω, νικῶ. ῥος, μὲ πεποίθησι.
ἐλπιδοτόκος· ὁ ὁποῖος γεννάει θεόγνωστος· ὁ ὁποῖος εἶναι γνω-
καλὲς ἐλπίδες. στός, ἔχει γνωσθῆ, ἀπὸ τὴν
36
 Θεία φώτισι· ὁ ὁποῖος ἔχει ἀπο- ὁποῖος ὁμιλεῖ μὲ θεία ἔμπνευ-
καλυφθῆ στοὺς ἀνθρώπους σι, ὁμιλεῖ ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.
ἀπὸ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ. θεόῤῥητος· ὁ ὁποῖος ἔχει λεχ-
θεόδηλος· ὁ ὁποῖος ἀποκαλύπτε- θῆ ἀπὸ τὸν Θεό.
ται-φανερώνεται-δηλώνε- ● θεόῤῥυτος· ὁ ὁποῖος προ-
ται ἀπὸ τὸν Θεό. έρχεται ἀπὸ τὸν Θεό.
θεόδημον / θεόδημος· ὁ ὁποῖος θεοσημίαις / θεοσημία (καὶ -μεία)·
ἀνήκει στὸν δῆμο τῶν Χριστι- σημεῖον ἀπὸ τὸν Θεό· θαυμα-
ανῶν, στοὺς Χριστιανούς, στοὺς στὸ φαινόμενο, θαῦμα· ἡ ὁποία
ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ. φανερώνει/ἀποκαλύπτει τὴν
θεόδμητον (κ. θεοδόμητος)· ὁ θέλησι τοῦ Θεοῦ.
κτισμένος ἢ θεμελιωμένος ἀπὸ θεοφεγγέσι / θεοφεγγής· ὁ ὁποῖ-
τὸν Θεό· (γιὰ Μονὲς καὶ Ναοὺς) ος ἔχει θεία λάμψι· ὁ ὁποῖος
ὁ κτισμένος γιὰ τὴν προσκύνη- φέγγει θεϊκά.
σι καὶ λατρεία τοῦ Θεοῦ. θεόφθογγον / θεόφθογγος· ὁ ὁ-
θεόδρομε / θεόδρομος· ὁ ὁποῖ- ποῖος ὁμιλεῖ θεϊκά, ὁ ἐμπνευ-
ος βαδίζει-ζῆ σύμφωνα μὲ τὶς σμένος.
Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ· ὁ ὁποῖος θεόφρων (ὁ)· αὐτός, ὁ ὁποῖος
κατευθύνεται-ὁδηγεῖται ἀπὸ ἔχει θεῖο φρόνημα, ὁ εὐσεβής·
τὸν Θεὸ («θεοδρόμον ἀστέρα ● θεοφρόνως: μὲ τὴν θεία
θεωρήσαντες Μάγοι»). φρόνησι, εὐσεβῶς.
θεοδρομῶν / θεοδρομῶ· ἀκο- θεοχαρίτωτε / θεοχαρίτωτος (ὁ)·
λουθῶ τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, στὸν ὁποῖο ἔχει δοθῆ ἡ θεία
ζῶ σύμφωνα μὲ τὶς θεϊκὲς ἐν- Χάρις· ὁ ὁποῖος ἀναδίδει θεία
τολές· κατευθύνομαι- ὁδηγοῦ- Χάρι.
μαι ἀπὸ τὸν Θεό. ● Τὸ θηλ. ὡς οὐσ.: ἡ Θεο-
τόκος.
θεόδωρος (κ. θεοδώρητος, θεό-
θεσπίζω· θεσμοθετῶ, ὁρίζω / ἀ-
δοτος)· ὁ ὁποῖος ἔχει δωρηθῆ
ποφασίζω, διακηρύσσω.
/ δοθῆ ἀπὸ τὸν Θεό.
θησαυροδότης· ὁ ὁποῖος παρ-
θεόθεν (ἐπίῤῥ.)· ἀπὸ τὸν Θεό· μὲ
έχει-δίδει θησαυροὺς (ἐδῶ·
τὴν θέλησι, μὲ τὴν βοήθεια, μὲ
πνευματικούς).
τὴν εὔνοια τοῦ Θεοῦ. ●
θεόληπτον / θεόληπτος (ὁ, ἡ)· ἱερομύστα (ὁ ἱερομύστης)· ὁ μυη-
θεόπνευστος· ὁ ὁποῖος ἔχει μένος στὰ ἱερὰ καὶ ἀπόκρυφα
θεία ἔμπνευσι· ὁ ὁποῖος ἔχει μυστήρια (ἐδῶ· τῆς ἑνώσεως
καταληφθῆ ἀπὸ τὸν Θεό, ἔχει μὲ τὸν Θεό).
δεχθῆ τὴν θεία Χάρι. ἱερωστὶ (ἐπίῤῥ.)· κατὰ τρόπον
θεοῤῥήμων (-μονος)· αὐτός, ὁ ἱερόν.
37
ἴθυνεν / ἰθύνω· διευθύνω, κατευ- κλῆσις (αἱ κλήσεις)· ἐπωνυμία,
θύνω, (καθ) ὁδηγῶ, κυβερνῶ. ὀνομασία, ὁ χαρακτηρισμὸς
ἱλαστήριος· ἐξιλαστήριος, ἐξι- κάποιου μὲ ἕνα ὄνομα.
λαστικός, ὁ ὁποῖος ἐξευμενί- κορεννύω (κορέννυμι, -ννυμαι)·
ζει, ἐξιλεώνει, καταπραΰνει, ὑπερπληρῶ, εἶμαι πλήρης, χορ-
κάνει κάποιον εὔσπλαγχνο/ ταίνω· ἱκανοποιῶ πλήρως κά-
ἐλεήμονα / συγχωρητικό, νὰ τι (π.χ. ἐπιθυμία, πάθος).
δίνη ἄφεσι, χάρι· ὁ ὁποῖος ἐξ- ● κορεσμός· κόρος, χορ-
αγνίζει, καθαίρει. τασμός, ὑπερπλήρωσις, πλη-
ἵλεως· εὔσπλαγχνος, πολυέλε- σμονή.
ος, ἐλεήμων (γιὰ τὸν Θεό)· εὐ- κραταιᾷ (ἐπιῤῥ.) · ἰσχυρῶς, μὲ
μενὴς (ἀγαθός, φιλικός). δύναμι, μὲ σθένος.
● κροσσωτοῖς (ὁ κροσσωτός) · ὁ
καθαίρεσις· ἀνατροπή.
ὁποῖος ἔχει κροσσούς / θυσά-
καινοποιοῦσαν / καινοποιῶ· κά- νους (φοῦντες).
νω κάτι νέο, ἀνανεώνω, (ἀνα) ● Κροσσός· φουντωτὴ δέ-
καινίζω. σμη νημάτων, ἡ ὁποία ἐξέχει
κανὼν (κανόνας)· κάθε τί, τὸ ὁ- τῶν κορυφῶν ὑφάσματος, ὡς
ποῖο χρησιμεύει ὡς πρότυπο, κόσμημα.
ὡς ὑπόδειγμα, ὡς κριτήριο, ὡς ●
μέτρο ἄλλων πραγμάτων, κα- λαμπρόφθογγος (ὁ)· ὁ ὁποῖος
ταστάσεων, ἐνεργειῶν. ἔχει ἠχηρὰ φωνή, λαμπρόφω-
κέρας (τό, -ατος)· τὸ κέρατο (στὴν νος· ὁ ὁποῖος ὁμιλεῖ μὲ τρό-
κεφαλὴ θηλαστικῶν ζώων)· πο λαμπρό-θαυμάσιο-ἐξαίρετο.
σύμβολον δυνάμεως, ἰσχύος, λιτὴ (ἡ, δοτ. ταῖς λιταῖς)· προσ-
ὅπως ὁ βραχίων. ευχή, δέησις, πρεσβεία Ἁγίου
● Ὁ Σωτήρας μας Χριστὸς πρὸς τὸν Θεό.
εἶναι «κέρας Σωτηρίας» (Λουκ. ●
α΄ 69) · ἰσχυρὰ καὶ ἀκαταγώνι- μεγαλύνω· ἐξυμνῶ, ἐκθειάζω,
στος δύναμις· «Κέρας ἡ ἰσχὺς δοξάζω, ἐγκωμιάζω, ἐπαινῶ,
παρὰ τῇ θείᾳ Γραφῇ ἐκ μεταφο- λαμπρύνω.
ρᾶς τῶν ζώων τῶν καθωπλι- μελιῤῥύτοις / μελίῤῥυτος· τοῦ
σμένων τοῖς κέρασι καὶ τούτοις ὁποίου τὰ χείλη στάζουν μέ-
ἀμυνομένων» (Σούδας). λι· ὁ ὁποῖος εἶναι γλυκὺς σὰν
κλεινὸς (ὁ)· ἔνδοξος, περίφημος. τὸ μέλι· μελισταγής, μελιστά-
κλέϊσμα (ῥ. κλεΐζω)· φήμη, δό- λακτος.
ξα, τὸ ὁποῖο εἶναι ἄξιο ἐγκω- Μύστα / μύστης (ὁ, θηλ. μύστις,
μιασμοῦ καὶ δόξης. -ιδος)· ὁ μυημένος, ὁ ὁποῖος
κλέος· καλὴ φήμη, δόξα, αἴγλη. ἔχει μυηθῆ στὰ Μυστήρια.
38
 ● Ἕνας Ἅγιος εἶναι Μύστης περιτείχισμα· τεῖχος, τὸ ὁποῖο
τῆς Χάριτος. περιβάλλει ἕναν τόπο, ὀχύρω-
● μα· ἐνίσχυσις, ἐνδυνάμωσις.
νάμασι (τὸ νᾶμα· ῥ. νάω: ῥέω)·
πόκος (κ. ποκάρι)· ἀκατέργαστο
κάθε τὶ τὸ ῥέον (ὑγρό, νερό,
μαλλὶ (ἔριον) κουρεμένου προ-
πηγαῖον ὕδωρ).
βάτου.
● Ἐδῶ· τὰ νάματα τῆς Χά-
● Βλ. Γεδεών.
ριτος τοῦ Ζῶντος Ὕδατος τοῦ
Χριστοῦ μας, τοῦ Παρακλήτου. πρόκειται / πρόκειμαι· κεῖμαι,
ἔχω τεθῆ - εὑρίσκομαι ἐνώπιον
νέμοις / νέμω· διαμοιράζω, δια-
νέμω, κατανέμω, ἀπονέμω, μοι- κάποιου /-ων.
ράζω. προμαχῶ (ῥ., τὸν προμαχήσαντα) ·
νεύεις / νεύω (στρέφομαι, κατευ- μάχομαι στὴν πρώτη γραμμή·
θύνομαι)· κλίνω τὸ κεφάλι, ὑπερμαχῶ, ὑπερασπίζομαι, προσ-
γέρνω πρὸς τὰ ἐμπρός, σκύ- τατεύω.
βω ἐλαφρά· κάνω νεῦμα ὡς προτείχισμα (ῥ., προτειχίζω)· ὀχύ-
ἀποδοχή-ἔγκρισι, συναινῶ, ρωμα, προκάλυμμα, ἐγειρόμε-
συγκατατίθεμαι. νο πρὸ ὀχυρωμένου περιβόλου.
νηχωμένῳ / νήχομαι (νήχω)· κο- ●
λυμβῶ. ῥεῖθρα (τὸ ῥεῖθρον) · ῥοὴ ὕδα-
● τος ἢ αἵματος (ἐδῶ· τῆς θείας
ὀλέσαντα (ῥ. ὄλλυμι καὶ ὀλλύω)· Χάριτος).
φέρω ὄλεθρον, ἀφανίζω, κα-
ῥῆσις (ἡ, ῥήσεις)· λόγος (λόγια),
ταστρέφω (ἐντελῶς), ἀναι-
ὁμιλία· ἀπόφασις, ψήφισμα.
ρῶ, καταλύω.
ῥυσθῆναι (ῥ. ῥύομαι)· προστατεύω,
ὀλετὴρ (-τῆρος)· καταστροφέας,
ὑπερασπίζω, φυλάσσω· σώζω,
ἐξολοθρευτής.
ἀπολυτρώνω.
ὁλικωτάτη/ ὁλικός· ὁ τοῦ ὅλου,
●
καθολικός, πλήρης· ὁ συν-
Σεμνεῖον· ἱερὸ οἴκημα, ἀφιερω-
ολικός.
μένο στὸν Θεό, Μοναστήρι.
● ὁλικώτατος: πληρέστατος.
ὁλολαμπής· ὁλόλαμπρος, κατά- σεμνολογίαις / σεμνολογία / σε-
φωτος, πάμφωτος. μνολόγημα (ῥ. σεμνολογῶ)· ὁμι-
λία-λόγος μὲ σοβαρότητα, σε-
ὄρπηξ (ὁ, τὸν ὄρπηκα)· νεαρὸς
μνότητα, εὐγένεια, λεπτότη-
βλαστὸς φυτοῦ, βλαστάρι, κλω-
τα· ὁμιλία ἱεροπρεπής.
νάρι· μικρὸ δένδρο.
● σεμνολογοῦντες.
παμμάκαρ· ὁ ἐξ ὁλοκλήρου μα- ● Βλ. σεμνολογίαις.
κάριος, πανευτυχής, ὁ λίαν σθεναρῶς, στεῤῥεῶς· σθένος
εὐλογημένος. (ψυχικὸ καὶ ἠθικό).
39
σορόν / σορὸς (ἡ)· τὸ σῶμα τοῦ ● Ἢ δόγματα, παραδόσεις,
νεκροῦ· κιβώτιο-ἀγγεῖο-θήκη, ἤθη, τύπους λατρείας κ.ἄ., μὲ
λάρναξ, ὅπου φυλάσσονται τὰ ἀποτέλεσμα νὰ σχετικοποι-
ἱερὰ Λείψανα, Λειψανοθήκη. ῆται ἡ Ἀλήθεια.
στάθμη· κανόνας, νόμος· ἐκεῖνο, σύστημα· σύνολο ἀνθρώπων· τὸ
μὲ τὸ ὁποῖο ἐλέγχεται ἡ ἀκρί- πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, τῶν
βεια διευθύνσεως γραμμῆς εὐσεβῶν, τῶν Χριστιανῶν.
(κατακόρυφα, ὁριζόντια). ●
● Ὁ Ἅγιος εἶναι στάθμη ἀκρι- τεμόντος (τοῦ) / τέμνω· κόβω, σχί-
βείας, μὲ τὴν ὁποία ἐλέγχεται ζω, ἀποκόπτω, καταστρέφω.
ἡ ὀρθότης, τὸ ἴσιον τῆς πορεί- τετέλεκε / τελῶ· ἐκτελῶ, φέρω
ας μας πρὸς τὸν Θεό. εἰς πέρας κάτι, φθάνω στὸ τέ-
● Βλ. σταθμίζω, ζυγίζω, ἐλέγ- λος, πραγματοποιῶ.
χω, ρυθμίζω. τηλαυγὴς (τηλαυγέστατος)· αὐ-
στεντορείως (ὁ στεντόρειος)· αὐ- τός, ὁ ὁποῖος φέγγει/ἀκτινο-
τός, ὁ ὁποῖος ἔχει φωνὴ ἰσχυ- βολεῖ σὲ μεγάλη ἀπόστασι/
ρή, βροντερή. μακριά· αὐτός, ὁ ὁποῖος φω-
● Στέντωρ, -ορος (ὁ): ὁμη- τίζει ἀπὸ μακριά, ὁ ὁποῖος
ρικὸς ἥρωας (Ἰλιάδα), γνω- φαίνεται ἀπὸ μακριά, ὁ περί-
στὸς γιὰ τὴν βροντερὴ φωνή βλεπτος. (ἐπιῤῥ. τηλαυγῶς: κα-
του, καλούμενος χαλκεόφων. θαρῶς, μὲ διαύγεια, μὲ σαφή-
στέρξας / στέργω· ἀποδέχομαι νεια, καταφανῶς).
κάτι, συγκατατίθεμαι σὲ κά- τρανὸς (ὁ, ἡ τρανή, τὸ τρανές)· ὁ
τι· ἀγαπῶ πολύ. προφανής, ὁ ὁποῖος γίνεται μὲ
στεῤῥὸς (ὁ, τὸ στεῤῥόν)· στερε- ὁλοφάνερο καὶ διαυγῆ τρόπο·
ός, σταθερός. μὲ ὑψωμένο / ὑψηλὸ καὶ σαφῆ /
καθαρὸ τρόπο.
στόνος· στεναγμός· κλαυθμὸς μὲ
τρίβος (ἡ)· ὁδὸς πεπατημένη· ἡ
ἀναστεναγμούς.
ὁδὸς τοῦ βίου, ἡ ὁδὸς τῆς ἐν
συγγινόμενος / συγγί(γ)νομαι· Χριστῷ ζωῆς.
συναναστρέφομαι, σχετίζομαι, ●
ἐπικοινωνῶ μὲ κάποιον· συν- ὑπέρτιμος· ἔξοχος, περίφημος,
αντῶ· ἑνώνομαι (ἐδῶ· μὲ τὸν ὁ ἔχων ὑπερβολικὴ ἀξία, ὁ τι-
Θεό). μώμενος ὑπερβολικά.
συγκρητιστὴς (ὁ, τῶν συγκρητι- ὑψόω-ῶ (ὕψωσας, προστ. ὑψώ-
στῶν)· ὁ ἀναμιγνύων, ἀφομοι- σωμεν)· ὑψώνω, ἐξυμνῶ, με-
ώνων, ὁ συγχωνεύων καὶ συμ- γαλύνω, ἐξαίρω, ἐξυμνῶ, ἐπαι-
βιβάζων διαφορετικὲς θρησκεῖ- νῶ, ἐγκωμιάζω, ἐκθειάζω.
ες, πολιτισμούς, ἰδεολογίες. ●
40
φαιδρός· λαμπρός, ὁ ὁποῖος ἀκτι- θελκτικός, κομψός· προσφι-
νοβολεῖ. λής, ἀγαπητός· εὐφυής, πνευ-
φαιδρῶς· μὲ λαμπρότητα, μὲ ματώδης· εὐγενής· καλῆς δια-
ἀκτινοβολία. θέσεως.
φερωνύμως / φερώνυμος· τοῦ ὁ- χριστόφρονος (τῆς) / χριστόφρων
ποίου τὸ ὄνομα ἔχει ληφθῆ (-ονος, ὁ, ἡ)· ὁ ὁποῖος ἔχει φρό-
ἀπὸ ἕνα πρόσωπο, πρᾶγμα ἢ νημα χριστιανικό, σύμφωνο
γεγονός, ἀπὸ τὴν ἐνέργεια μὲ τὸ θέλημα τοῦ Χριστοῦ.
ἑνὸς προσώπου. χρυσαυγὴς (καὶ χρυσοαυγὴς)
φιλοπάτορες / φιλοπάτωρ (-ρος, (ὁ)· ὁ ὁποῖος ἐκπέμπει χρυσῆ
ὁ, ἡ)· ὁ ὁποῖος ἀγαπᾶ τὸν πα- λάμψι.
τέρα του. ●
φωτοφόρος (ὁ, ἡ)· αὐτός, ὁ ὁ- ὡραΐζω (ὡράϊσας)· κοσμῶ, κο-
ποῖος φέρει – μεταφέρει - ἐκ- σμοῦμαι, καλλωπίζω, σεμνύ-
πέμπει– φῶς , ὁ φωτεινός, ὁ νομαι.
ὁποῖος λάμπει, ἀκτινοβολεῖ. ὡσιώθη / ὁσιῶ (-όω, ὁσιοῦμαι)·
φωτόφρων· ὁ ἔχων φρόνημα φω- ἀφιερώνω (-ομαι) στὸν Θεό·
τεινό, ὁ σκεπτόμενος φωτεινὰ κάμνω κάτι ἱερό, ὅσιο· ἐξα-
(ἐδῶ· θεϊκά). γνίζω (-ομαι).
● ὤφθη (μέσος ἀόρ. τοῦ ὁρῶμαι
χαρίεσσαν / χαρίεις (-εσσα, -ν, -άομαι, παθ.)· εἶμαι ὁρατός,
ὁ,)· ὁ πλήρης χάριτος, χαρι- εἶμαι θεατός, φαίνομαι, ἀνα-
τωμένος, ὄμορφος, ὡραῖος, δεικνύομαι.

41
 Τοῦ Ὁσίου Ἱερωνύμου σάλπισμα ἐγερτήριον

Πρὸς τοὺς ἁπανταχοῦ Γνησίους Ὀρθοδόξους*

Θύτου τυφλοῦ, Πνευματικοῦ* Κρητὸς τοῦ Ἁγιορείτου* Ἱερωνύμου τοῦ οἰκτροῦ,*
πρ. Ἁγιοπαυλίτου,* πρὸς πάντας τοὺς ἁπανταχοῦ Ἕλληνας Ὀρθοδόξους,* τοὺς
Κληρικοὺς καὶ λαϊκούς,* μικρούς τε καὶ μεγάλους,* δι᾿ ἧς θερμῶς καὶ ταπεινῶς*
καὶ ἐν Χριστῷ τοὺς πάντας* εὔχεται καὶ ἀσπάζεται,* παρακαλεῖ καὶ λέγει:
Σπεύσωμεν, λίαν ἀγαπητοί,* νὰ ἑνωθῶμεν πάντες* ἐν τῇ ἀγάπῃ τοῦ Χριστοῦ*
καὶ Πίστει τῇ Ἁγίᾳ,* ἀπὸ καρδίας καὶ ψυχῆς* ὑμᾶς, ἀγαπητοί μου,* ἀδελφικῶς
καὶ ταπεινῶς* παρακαλῶ καὶ πάλιν.* Ἀφήσωμεν τὰ ἀτομικά* συμφέροντά μας
πάντες,* ἀφήσωμεν τὰ πάθη μας* ἅπαντες κατὰ μέρος,* ἀλλήλους ἀγαπήσωμεν*
καὶ τὸν Θεόν πρὸ πάντων,* τὴν Πίστιν μας τηρήσωμεν* μέχρις ζωῆς μας τέλους,*
ἀνόθευτον, παρακαλῶ,* θερμῶς σᾶς ἱκετεύω,* ὅπως τὴν παρελάβομεν* ἀπὸ τοὺς
Θεοφόρους* Πατέρας μας, τοὺς θαυμαστοὺς* πιστοὺς δούλους Κυρίου,* τοῦ λα-
τρευτοῦ μας Ἰησοῦ,* Σωτῆρος καὶ Θεοῦ μας.
Πᾶν ὅ,τι γὰρ ἐλάλησε* τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ μας,* τὸ στόμα Ἀποστόλων Του*
καὶ τῶν Ἁγίων Πάντων,* εἶναι καλὸν καὶ ἅγιον* καὶ τέλειον καὶ θεῖον.* Καὶ οἱ
ἅγιοι, θεόσοφοι* καὶ ἐπιφανεῖς Του δοῦλοι,* Πατέρες μας, τὰ ὄργανα,* οἱ Ἅγιοι,
τὰ θεῖα* παρέλαβον, παρέδωσαν,* ἐθέσπισαν καὶ εἶπον* νὰ εἶναι ἀμετάβλητα* εἰς
πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ὁ γὰρ Θεὸς αἰώνιος* ὑπάρχων, ἀδελφοί μου,* τέλειος κι ὑπερτέλειος,* μετα-
βολὴν δὲν ἔχει.* Μεταρρυθμίσεις καὶ στροφαὶ* σ᾿ Ἐκεῖνον δὲν ὑπάρχουν.* Τέλειος
κι ἀμετάβλητος* ἀείποτε τυγχάνει.* Ὅσα ἐντέλλεται ἡμῖν* κι ἐλάλησε καὶ εἶπε*
διὰ τῶν Ἀποστόλων Του* καὶ διὰ τῶν Προφητῶν Του* καὶ διὰ τῶν Ἁγίων Του*
εἶναι καλὰ καὶ θεῖα,* τέλεια καὶ ὑπερτέλεια,* σεβάσμια δὲ καὶ πάνυ* ἄριστα καὶ
πανάριστα,* ὠφέλιμα τοῖς πᾶσι.
Ὅστις τὸν βίον ἄριστον* δὲν ἔχει, οὐδὲ τὰ ἔργα,* ἐκεῖνος εἶναι σκοτεινός,* δὲν
βλέπει τὴν ἀλήθεια,* δὲν βλέπει φῶς τὸ ἀληθινόν,* Χριστὸν τὸν λατρευτόν μας.*
Ἄλλα φρονεῖ, ἄλλα λαλεῖ,* ἄλλα ἡ χείρ του γράφει* καί ὅλως τὰ ἐνάντια* κηρύττει
ἀπὸ τὸν λόγον* τὸν θεῖον τοῦ Κυρίου μας* καὶ σκάνδαλα ἐγείρει* εἰς τὰς ψυχὰς
τῶν Χριστιανῶν,* διδάσκει δὲ ἀσέβειαν* καὶ τὴν σαρκολατρείαν.* Ἀγάπην δὲ τὴν
ἀληθῆ* δὲν ἔχει τοῦ πλησίον,* οὐδέ ἐστι πολέμιος* παθῶν καὶ τῆς σαρκός του.
Ὅστις φιλεῖ τὴν ἀρετήν* καὶ μάχεται κακίαν,* τρέχει παντοῦ καὶ πάντοτε* διὰ
νὰ ἀπαλλάξῃ,* ἀπὸ τὰ ἔργα τὰ κακά* τὸν ἑαυτοῦ πλησίον.* Ἐπαγρυπνεῖ ἀείποτε*
ὡς ἄριστος ποιμένας,* διὰ τὴν ψυχὴν τὴν ἑαυτοῦ* καὶ τῶν λοιπῶν ἀνθρώπων.*
Ὀδύρεται, παρακαλεῖ* μὲ ταπεινοφροσύνην* δι᾿ ἑαυτὸν τὸν Κύριον,* ὑπὲρ ψυχῆς
ἁπάσης.
Σπεύσωμεν, τοίνυν, σπεύσωμεν* λοιπόν, ἀγαπητοί μου,* ἀγάπην τὴν ἀληθινὴν*
νὰ ἀσπασθῶμεν ὅλοι,* φιλήσωμεν εὐλάβειαν,* εἰρήνην, σωφροσύνην.* Ἐγκολ-
ποθῶμεν ἅπαντες* Πίστιν μας τὴν ἁγίαν.* Μὴ δειλιάσωμεν ποσῶς* φόβητρα μισο-
κάλου,* ὑπὲρ ἡμῶν γὰρ ἔχομεν* Χριστὸν τὸν λυτρωτήν μας,* τὴν ὑπερτάτην Ἄνασ-
σαν* καὶ πάντας τοὺς Ἁγίους.* Τὴν Πίστιν μας νὰ σώσωμεν* διότι κινδυνεύει,* τὸ
ἔθνος μας τὸ ἐκλεκτὸν* καὶ πάντες οἱ ἀδελφοί μας.
__________
(*) Πνευματικοῦ Ἱερωνύμου Ἱερομονάχου, Ἁγιορείτου τοῦ Κρητός, «Ὁ Καλὸς Πατήρ, ἤτοι
βιβλίον ψυχωφελέστατον πᾶσι τοῖς εὐσεβέσι Χριστιανοῖς, Κληρικοῖς καὶ λαϊκοῖς», σελ. 91- 93.
42
 Ὀλίγα τινὰ διὰ τὴν
Ἀναγνώρισιν τῶν Ἁγίων
1. ῾Η ῾Ιερὰ Παράδοσις τῆς Ἁγιωτάτης ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας μας
ἀνέκαθεν δὲν προέβαινεν εἰς ἐπίσημον τινὰ ᾿Εκκλησιαστικὴν Πρᾶξιν διὰ
τὴν Ἀναγνώρισιν τῶν Ἁγίων.
2. ῾Η Κοινὴ Συνείδησις τοῦ εὐσεβοῦς Λαοῦ, εἰς τοπικὸν κατ᾿ ἀρχὴν
ἐπίπεδον (Μονῆς, ᾿Ενορίας, χωρίου, πόλεως, ἐπαρχίας, Τοπικῆς ᾿Εκκλη-
σίας), ἀμέσως, αὐθορμήτως καὶ ὁμοφώνως ἀπέδιδε τιμὰς διὰ Εἰκόνων,
Ἀκολουθιῶν καὶ Πανηγύρεων εἰς ἐκεῖνον τὸν κοιμηθέντα Χριστιανόν,
τοῦ ὁποίου ἐγνώριζε τὴν ἁγίαν βιοτήν, τὸ χάρισμα τῆς παρρησίας αὐτοῦ
πρὸς τὸν Θεόν, ὡς καὶ τὰ θαύματα ἢ τὰς θεοσημίας μέσῳ τῶν πρεσβειῶν
αὐτοῦ, διὰ τῶν ὁποίων ἀνεδεικνύετο προστάτης, εὐεργέτης καὶ παρα-
μυθία τῶν πιστῶν.
3. Αὕτη ἡ ἄμεσος Ἀναγνώρισις καὶ ἡ ἄνευ ἰδιαιτέρων διαδικασιῶν το-
πικὴ βίωσις τῆς ἁγιότητος Χριστιανοῦ τινος ἐξηπλοῦτο σὺν τῷ χρόνῳ
ὀλίγον κατ᾿ ὀλίγον καὶ ἐγένετο καθολικὸν βίωμα τῆς ᾿Εκκλησίας.
4. ῾Η αὐθόρμητος τιμὴ πρὸς τοὺς Ἁγίους εἰς τοπικὸν ἐπίπεδον, κυρίως
μέχρι τῆς Ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἐγένετο ἄνευ ἐπεμβάσεως
τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς· ὁσάκις δὲ ἡ ᾿Αρχὴ ἐπενέβαινε, πάντως σπα-
νιώτατα, ἡ πρᾶξις αὕτη εἶχε χαρακτῆρα διαπιστωτικὸν καὶ ἐξαγγελτικόν.
5. Δηλαδή, ἡ ῾Ιερὰ Σύνοδος δὲν ἐπενέβαινε διὰ νὰ ἐγκρίνῃ ἢ ἀπορρίψῃ
τὴν τιμὴν τοῦ Ἁγίου, ἀλλ᾿ ἐπενέβαινε προκει-
μένου νὰ διαπιστώσῃ τὸ ἤδη ὑπάρχον καὶ ἰσχῦ-
ον, ἤτοι τὴν τοπικὴν βίωσιν τῆς ἁγιότητος (Δια-
πίστωσις), νὰ διακηρύξῃ-ἐξαγγείλῃ τοῦτο παν-
ηγυρικῶς (Διακήρυξις) καὶ νὰ ἐγγράψῃ τὸ
ὄνομα Αὐτοῦ εἰς τοὺς καταλόγους τῶν Ἁγίων
(᾿Εγγραφὴ εἰς τὸ ῾Εορτολόγιον), πρὸς ἐνημέρω-
σιν τῆς Καθολικῆς ᾿Εκκλησίας καὶ διεύρυνσιν
τοῦ Ἑορτασμοῦ (καθολικὴ βίωσις).
6. ῾Η ἀνέκαθεν ἰσχύουσα αὕτη ῾Ιερὰ Παρά-
δοσις μαρτυρεῖ ἀφ᾿ ἑαυτῆς, ὅτι ὁ δισταγμὸς ἢ ἡ
παρεμπόδισις τῆς ἀμέσου καὶ αὐθορμήτου ἀπο-
δόσεως τιμῶν εἰς τοὺς ἀναδεικνυομένους ὑπὸ
τοῦ Θεοῦ Ἁγίους μέχρις ὅτου ἐπιτραπεῖ τοῦτο
43
 ὑπὸ τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς δὲν εἶναι ὀρθὴ
πρᾶξις, ἀποτελεῖ δὲ ἀναμφισβητήτως νεωτερισμόν,
ἐξ ἐπιδράσεως μάλιστα (ἀσυνειδήτως καὶ ἐμμέ-
σως) ἀλλοτρίας, ἤτοι ἐκ τοῦ Παπισμοῦ, ἡ ὁποία
δυστυχῶς ἦτο καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι, εἰδικῶς
ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ καὶ ἰδιαιτέρως ἐπὶ τοῦ
«Τυπικοῦ» ἢ τῆς «Ἀκολουθίας» τῆς Διακηρύξεως,
ἐντονωτάτη ἰδίως εἰς τὴν Ρωσικὴν ᾿Εκκλησίαν.
7. Βάσει τῆς νεωτέρας αὐτῆς πράξεως, ἡ βαρύτης
διὰ τὴν τιμὴν ἑνὸς Ἁγίου πίπτει περισσότερον ἢ καὶ ἀποκλειστικῶς
εἰς τὰ πορίσματα τῶν ἐρευνῶν μιᾶς ᾿Επιτροπῆς, τὸ δὲ ἀποφασιστικὸν
κριτήριον ἀποτελεῖ ὁ ἐξονυχιστικὸς «ἔλεγχος» τοῦ βίου τοῦ ῾Αγίου καὶ
ὄχι ἡ Κοινὴ Συνείδησις τοῦ εὐσεβοῦς Λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν ἀποκλει-
στικὴν δυνατότητα τῆς ἀμέσου Ἀναγνωρίσεως τοῦ Ἁγίου, ὡς καὶ τῆς
διατηρήσεως διὰ μέσου τῶν αἰώνων ζώσης τῆς τιμῆς Αὐτοῦ.
8. Ἐν κατακλεῖδι καὶ πρὸς ὁλοκλήρωσιν τῆς περιληπτικῆς αὐτῆς θε-
ωρήσεως τοῦ θέματος τῆς Ἀναγνωρίσεως τῶν Ἁγίων, θὰ πρέπει νὰ ἐπι-
σημανθοῦν καὶ τὰ ἑξῆς, πρὸς ἀποφυγὴν τῆς ἐπικινδύνου τακτικῆς τῆς
ἀναφερθείσης νεωτέρας πράξεως.
α. Εἰς τοὺς κόλπους τῆς ᾿Εκκλησίας ἔζησαν πρόσωπα πλουτισμένα μὲ
τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν ἐτίμησεν ὁ εὐσεβὴς
Λαὸς ὡς Ἅγια, οὔτε ἡ ᾿Εκκλησία προέβαλεν ὡς τοιαῦτα, ἂν καὶ ἡ συνείδη-
σις Αὐτῆς ἀνεγνώριζεν ἀνέκαθεν αὐτὰ ὡς διακεκριμένα μέλη Της.
β. ᾿Εκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀποφασίζει, ποῖος ἀπὸ τὰ διακεκριμένα καὶ ἀναμ-
φισβητήτως σεσωσμένα μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας θὰ τιμηθῇ ὡς Ἅγιος, εἶναι
μόνον ὁ Θεός· ᾿Εκεῖνος θὰ πλουτίσῃ τὸν Ἅγιον μὲ τὸ χάρισμα τῆς παρ-
ρησίας καὶ τῶν θαυμάτων μετὰ τὴν κοίμησιν αὐτοῦ, ἀναδεικνύων τοι-
ουτοτρόπως τὸν δοῦλον Αὐτοῦ κατὰ ἕνα ἐξαιρετικὰ ἰδιαίτερον τρόπον
προστάτην, εὐεργέτην καὶ παραμυθίαν τοῦ Λαοῦ Του.
γ. ῾Η ἀπολύτως αἰτιώδης σχέσις τοῦ ἐξαιρετικοῦ χαρίσματος τῆς παρ-
ρησίας καὶ τῆς θαυματουργίας μετὰ θάνατον ἀποτελοῦν τὰ μοναδικὰ
καὶ ἰδιαίτερα γνωρίσματα τοῦ Ἁγίου, τὰ ὁποῖα διακρίνουν Αὐτὸν ἀπὸ τὰ
λοιπὰ διακεκριμένα μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας.
δ. Τυχὸν ἄγνοια ἢ παραθεώρησις τῶν οὐσιωδῶν αὐτῶν γνωρισμάτων
τοῦ Ἁγίου ὁδηγεῖ εἰς παρεκτιμήσεις καὶ ὑπερβάσεις, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ὡς
ἀποτέλεσμα τὴν νοθείαν τοῦ ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησιαστικοῦ Ἑορτολογίου.
9. Ὡς ἐκ περισσοῦ, διευκρινίζεται ὅτι ὁ ἀνωτέρω λόγος περὶ τῶν
γνωρισμάτων τοῦ Ἁγίου δὲν ἀφορᾶ τοὺς Μάρτυρας καὶ Ὁμολογητὰς
τῆς Πίστεως, ὡς καὶ τοὺς Θεολόγους καὶ Πατέρας τῆς ᾿Εκκλησίας,
44
διότι σαφῶς αὐτοὶ οἱ Ἅγιοι μόνον μὲ τὰ ἐξαιρετικὰ χαρίσματα τοῦ
Μαρτυρίου καὶ τῆς Ὁμολογίας καὶ τῆς Θεολογίας εἰς λίαν κρισίμους
στιγμὰς ἀφ᾿ ἑνὸς ἔδωσαν τὴν καλὴν μαρτυρίαν καὶ ἀφ᾿ ἑτέρου ἀπέτρε-
ψαν τὴν νοθείαν τῆς σωτηριώδους Ἀληθείας καὶ ἀνεδείχθησαν Πατέ-
ρες καὶ Οἰκουμενικοὶ Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας.

Ἐν Φυλῇ Ἀττικῆς
Ἐλάχιστος Διάκονος
τῇ 28ῃ Σεπτεμβρίου 2014 ἐκ. ἡμ.
† ὁ Ὠ. ϰ‛ Φ. Κ.
† Ὁσίου Χαρίτωνος τοῦ Ὁμολογητοῦ

● Βιβλιογραφία
α. Παντελεήμονος Β. Πάσχου, Ἅγιοι - Οἱ Φίλοι τοῦ Θεοῦ, Εἰσαγωγὴ στὴν Ἁγιο-
λογία τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, σελ. 121-166, ᾿Εκδόσεις «Ἁρμός», Ἀθήνα 1997.
β. Στυλιανοῦ Γ. Παπαδοπούλου, Διαπίστωση καὶ Διακήρυξη τῆς Ἁγιότητας τῶν
Ἁγίων, ᾿Εκδόσεις «Τέρτιος», Κατερίνη 1990.
γ. Δημητρίου Γ. Τσάμη, Ἁγιολογία, σελ. 58-65, ᾿Εκδόσεις «Π. Πουρναρᾶ», Θεσσα-
λονίκη 1985.

45
 Εὐχαριστίες
Ἰδιαίτερες εὐχαριστίες ἐκφράζουμε πρὸς ὅλους ἐκείνους,
ἐπαΐοντας ᾿Αρχιερεῖς, Θεολόγους καὶ Φιλολόγους,
οἱ ὁποῖοι ἐμελέτησαν κριτικὰ τὴν παροῦσα ἐργασία
καὶ κατέθεσαν προτάσεις βελτιώσεως.
Ἰδιαιτέρως
Σεβασμ. Μητροπολίτην Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος κ. Κλήμεντα,
Μουσικολογιώτατον - Φιλόλογον π. Διονύσιον ῾Αγιοκυπριανίτην,
Μουσικολογιώτατον - Φιλόλογον κ. Χρῖστον Παπαδόπουλον,
᾿Αδελφότητα ῾Ιερᾶς Γυναικείας Μονῆς ῾Αγίων ᾿Αγγέλων ᾿Αφιδνῶν ᾿Αττικῆς.

Χειρόγραφος Παραίνεσις τοῦ ῾Οσίου Ἱερωνύμου.

Ἱερὰ Μονὴ ῾Αγίας Παρασκευῆς,
᾿Αχαρναὶ ᾿Αττικῆς.

†
᾿Επιμελείᾳ καὶ ᾿Αναλώμασιν
῾Ιερᾶς Μητροπόλεως ᾿Ωρωποῦ καὶ Φυλῆς,
τῇ εὐγενεῖ ἀναθέσει
τῆς ῾Ιερᾶς ἡμῶν Συνόδου.

῎Εκδοσις 2024
Διανέμεται δωρεάν.
46