ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΣ (ΜΑΚΗΣ) Γ.

ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ

ΨΕΥΔΗ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ

ΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΕΙΠΙΣΤΙΜΙΑ ΒΙΒΛΙΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΤΗΝ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ
5η ΕΚΔΟΣΗ ΒΕΛΤΙΩΜΕΝΗ - ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΕΝΗ

-Το ψεύδος για τη διαφορετική

αρχαία Ελληνική Γλώσσα και την
ιστορική ή άλλως στατική και ως εξ
αυτού δύσκολη Ελληνική Γραφή.
- Το ψεύδος ότι στην αρχαία
Ελληνική υπήρχαν μακρά, βραχέα
και δίχρονα φωνήεντα και η πραγ-
ματική αιτία για την οποία υπάρ-
χουν στην Ελληνική Γραφή τα ομό-
ηχα γράμματα Ω(ο) = Ο(ο), ΑΙ(αι) =
Ε(ε), Η(η) = Ι(ι) = ΟΙ(οι) = ΥΙ…
- Το ψεύδος ότι οι λέξεις είναι
τυχαίοι συνδυασμοί φθόγγων που
τους έχει αποδοθεί συμβατικά ή συμπωματικά μια έννοια.
- Το ψεύδος ότι οι Φοίνικες βρηκαν τα γράμματα ( αλφάβητό – γραφή)
και από αυτούς το πήραν οι Έλληνες κ.α.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «Η ΑΘΗΝΑ»
Α’ ΕΚΔΟΣΗ ΑΘΗΝΑ 1998
 2
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

ΨΕΥΔΗ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ

ΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΚΑΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΙΜΙΑΚΑ ΒΙΒΛΙΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ
==========
ΤΟΥ ΑΔΑΜΑΝΤΟΥ (ΜΑΚΗ) Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗ
(Δ/ντη Υπουργείου Πολιτισμού, συγγραφέα)

1. Το ψεύδος για τη διαφορετική αρχαία Ελληνική Γλώσσα και την ιστορική

ή άλλως στατική και ως εξ αυτού δύσκολη Ελληνική Γραφή.
2. Το ψεύδος ότι στην αρχαία Ελληνική υπήρχαν μακρά, βραχέα και δί-
χρονα φωνήεντα και η πραγματική αιτία για την οποία υπάρχουν στην Ελληνική
Γραφή τα ομόηχα γράμματα Ω(ο) = Ο(ο), ΑΙ(αι) = Ε(ε), Η(η) = Ι(ι) = ΟΙ(οι) = ΕΙ(ει)
= ΥΙ …..
3. Το ψεύδος ότι τα διπλά σύμφωνα μμ, νν, σς. προφέρονταν στην αρχαία
Ελληνική και τα δυο.
4. Το ψεύδος ότι τα μικρά γράμματα: α, β. γ.. είναι «επισεσυρμένη» γραφή
των κεφαλαίων: Α, Β, Γ….
5. Το ψεύδος ότι αρχικά υπήρχε ένα μόνο φωνήεν από το όποιο προήλθαν
στην αρχαία Ελληνική τα επτά: α, ε, ο, η, ι, υ,, ω, και τα οποία μετά έγιναν πέντε:
α, ε, ο, ι, ου, καθώς και ότι οι φθόγγοι της γλώσσας σήμερα είναι 25.
6. Το ψεύδος ότι τα τονικά σημεία της οξείας, περισπωμένης και βαρείας
ήταν για την υπόδειξη της μουσικότητας της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας
7. Το ψεύδος ότι τα σημεία της ψηλής και της δασείας υπέδειχναν στην
αρχαία Ελληνική ψιλή και χοντρή προφορά λέξεων.
8. Το ψεύδος για την ινδοευρωπαϊκή ή ινδογερμανική φυλή και την Ινδο-
ευρωπαϊκή Γλώσσα.
9. Το ψεύδος ότι οι λέξεις είναι τυχαίοι συνδυασμοί φθόγγων που τους έχει
αποδοθεί συμβατικά ή συμπωματικά μια έννοια
10. Το ψεύδος ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι βρηκαν τα γράμματα ( αλφάβητο –
γραφή) και από αυτούς τα πήραν οι Έλληνες.
11. Το ψεύδος ότι οι Φοίνικες βρηκαν τα γράμματα ( αλφάβητο – γραφή)
και από αυτούς το πήραν οι Έλληνες.
 3
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ
Περιεχόμενα
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο ......................................................................................................5
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ ......................................................5
1. ΟΙ ΘΕΩΡΙΕΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ - Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ Η
ΓΛΩΣΣΟ-ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ............................. 5
2. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΞΕΠΕΡΑΣΤΗΚΕ ...................... 7
3. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ ΚΑΙ Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΗΣ ............................................. 8
4. Ο ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ
ΓΡΑΦΗΣ.......................................................................................................... 9
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2ο ....................................................................................................19
ΨΕΥΔΗ ΠΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ....................................................................19
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ ..........................................19
1. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ
ΤΗ ΣΤΑΤΙΚΗ Ή ΑΛΛΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΩΣ ΕΞ ΑΥΤΟΥ ΔΥΣΚΟΛΗ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ ...................................................................................... 19
Α. ΤΑ ΨΕΥΔΗ ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΚΑΙ Η
ΑΙΤΙΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ ΤΑ ΟΜΟΗΧΑ
ΓΡΑΜΜΑΤΑ Ω(ω) = Ο(ο), ΑΙ(αι) = Ε(ε), Ι(ι) = Η(η) = Υ(υ) = ΕΙ (ει)… ........... 19
Β. ΤΑ ΨΕΥΔΗ ΤΟΥ ΕΡΑΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗ ΛΑΤΙΝΙΚΗ
ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΔΗ ............................................................... 25
Γ ΟΙ ΔΥΣΜΕΝΕΙΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΠΕΦΕΡΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ
ΓΛΩΣΣΑ Η ΕΡΑΣΜΙΑΚΗ ΑΠΟΨΗ ............................................................... 32
2. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ Ω, Η
ΠΡΟΦΕΡΟΝΤΑΝ ΜΑΚΡΑ, ΤΑ Ε, Ο ΒΡΑΧΕΑ ΚΑΙ ΤΑ Α, Ι, Υ ΔΙΧΡΟΝΑ ΚΑΙ
ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΔΟΣ ................................................................................... 33
3. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΟΤΙ ΤΑ ΔΙΠΛΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΜ, ΝΝ, ΣΣ…..
ΠΡΟΦΕΡΟΝΤΑΝ ΑΡΧΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΔΟΣ .......... 37
4. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΟΤΙ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ «ΕΠΙΣΕΣΥΡΜΕΝΗ»
ΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΔΟΣ .............................................................. 38
5. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΟΤΙ ΑΡΧΙΚΑ ΥΠΗΡΧΕ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΦΩΝΗΕΝ ΑΠΟ ΤΟ
ΟΠΟΙΟ ΠΡΟΗΛΘΑΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΑ ΕΠΤΑ: Α, Ε, Ι, Ο, Η, Υ,
Ω και ΠΟΥ ΜΕΤΑ ΕΓΙΝΑΝ ΠΕΝΤΕ, ΟΙ: Α, Ε, Ο, Ι, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΟΙ
ΦΘΟΓΓΟΙ ΕΙΝΑΙ 25 ...................................................................................... 39
6. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΟΤΙ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΤΟΝΙΚΑ ΣΗΜΑΔΙΑ: ΟΞΕΙΑ,
ΠΕΡΙΣΠΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΒΑΡΕΙΑ ΥΠΕΔΕΙΧΝΑΝ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ
ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ................................................................ 42
7. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΟΤΙ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ, ΗΤΟΙ Η ΨΙΛΗ ΚΑΙ Η ΔΑΣΕΙΑ
ΥΠΕΔΕΙΧΝΑΝ ΨΙΛΗ ΚΑΙ ΔΑΣΕΙΑ ΠΡΟΦΟΡΑ ΛΕΞΗΣ ............................... 46
8. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΚΗ Ή ΙΝΔΟΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΦΥΛΗ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΔΟΣ ............... 46
 4
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

9. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΤΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΤΥΧΑΙΟΙ

ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΙ ΦΘΟΓΓΩΝ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΠΟΔΟΘΗΚΕ ΣΥΜΒΑΤΙΚΑ ΜΙΑ
ΕΝΝΟΙΑ ........................................................................................................ 51
10. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΤΙ ΟΙ ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ ΒΡΗΚΑΝ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
(ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΚΑΙ ΓΡΑΦΗ) ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΤΑ ΠΗΡΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ
ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΔΟΣ ............................................................................ 57
11. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΤΙ ΟΙ ΦΟΙΝΙΚΙΚΕΣ ΒΡΗΚΑΝ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
(ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΚΑΙ ΓΡΑΦΗ) ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟ ΠΗΡΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ
ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΔΟΣ ................................................................................... 59
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ..................................................................................................73
ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ: ............................................................................................73
 5
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

1. ΟΙ ΘΕΩΡΙΕΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ - Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ

ΚΑΙ Η ΓΛΩΣΣΟ-ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Σύμφωνα με τη Γένεση (1-2), τα πρώτα ονόματα δόθηκαν από τον ίδιο το

Θεό. «Και εκάλεσεν ο Θεός το φως ημέραν και το σκότος εκάλεσεν νύκτα» (Γέ-
νεσις 1,2). Δηλαδή η Γένεση μιλά όπως και ο Πλάτωνας: «Τα πρώτα ονόματα
οι Θεοί εθεσαν και διαταυτα ορθώς έχει» (Κρατύλος 425 d).
Ακολούθως, λέει η Γένεση, τα υπόλοιπα ονόματα εδόθησαν από τους
πρωτόπλαστους στα όντα. «Τα θηρία του αγρού και πάντα τα πετεινά του ου-
ρανού ηγαγε αυτά προς τον Αδάμ, ιδείν τι καλέσει αυτά. Και παν ο αν εκάλεσεν
α[υτό [ Αδάμ ψυχή ζωσαν, τούτο όνομα αυτω. Και εκάλεσεν Αδάμ ονόματα πασι
τοις κτήνεσι και πασι τοις πετεινοις του Ουρανού και πασι τοις θηρίοις του α-
γρού».... (Γένεσις 2, 19-20)
Η Γένεση (11: 1-9) αναφέρει επίσης ότι αρχικά όλοι οι άνθρωποι
μίλαγαν την ίδια γλώσσα («Και ολόκληρη η γη ήταν μιας γλώσσας, και
μιας φωνής»), όμως, επειδή κάποια στιγμή άρχισαν όλοι μαζί οι άνθρω-
ποι να κατασκευάζουν ένα πύργο, τον καλούμενο Πύργο της Βαβέλ,
με τον οποίο ήθελαν να φθάσουν στον ουρανό, ο θεός τους προξένησε
σύγχυση στη γλώσσα τους, ώστε να μην καταλαβαίνει ο ένας τι του λέει
ο άλλος («ας συγχύσουμε εκεί τη γλώσσα τους….») και έτσι αφενός
σταμάτησε η κτίση αυτού του πύργου και αφετέρου μετά δημιουργή-
θηκαν οι διάφορες γλώσσες.
Φυσικά ο μύθος αυτός είναι αλληγορικός και εκφράζει αφενός την ανθρώ-
πινη αλαζονεία προς το θεό, που θέλει να τον φτάσει και να τον ξεπεράσει και
αφετερου τη θεία πρόνοια, η οποία επεμβαίνει, όταν οι άνθρωποι ομονοούν και
πάνε να κάνουν ανόητα πράγματα. Επίσης έμμεσα λέει ότι άνθρωπος τελικά
αποδίδει στο θεό ότι ανόητα ή άσχημα πράγματα κάνει..
Οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς: Αισχύλος, Πλάτων, Διόδωρος
κ.α. αναφέρουν ότι η λαλιά, οι λέξεις και τα γράμματα, είναι δώρα του
Θεού στους ανθρώπους. Ειδικότερα ο Αισχύλος (Προμηθεύς 460), αναφέρει
ότι αυτά τα εφεύρε ο Θεός Προμηθέας. Ο Πλάτωνας (Φαίδρος 274 –
275 και Φίληβος 18 c ) αναφέρει ότι αυτά τα εφεύρε, σύμφωνα με ένα
μύθο που άκουσε να λένε στην πόλη Ναύκρατις της Άνω Αιγύπτου, κά-
ποιος άνθρωπος ή θεός από την Αίγυπτο με το όνομα Θευθ. Ο Διόδωρος
(1.16) αναφέρει ότι εκείνος που ανακάλυψε, σύμφωνα με τους
 6
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Αιγυπτίους, τους αριθμούς, τη γεωμετρία, την αστρονομία και επί

πλέον τα γράμματα είναι ο θεός Ερμής, ο ιερογραμματέας του θεού
Όσιρι, πρβ:
« Προμηθεύς εξηυρον αυτοις γραμμάτων τε συνθέσεις» (Αισχύλος, Προμηθεύς 460),
«Το όνομά μάλιστα του Θεού αυτού (του αιγυπτιακού) είναι Θευθ. Λένε λοιπόν ότι αυτός
πρώτος ανακάλυψε τους αριθμούς και τους λογαριασμούς ( αρίθμηση) και την γεωμετρία και την
αστρονομία και ακόμη το παιγνίδι με τους πεσσούς και το παιγνίδι με τους κύβους και επί πλέον
τα γράμματα…» (Πλάτων, «Φαίδρος 274 - 275»)
« Γιατί πρώτος ο Ερμής (ο ιερογραμματέας του θεού Όσιρι) διαμόρφωσε κοινή λαλιά για
τους ανθρώπους κι έτσι πολλά αβάφτιστα, μέχρι τότε, πράγματα πήραν το όνομα τους, εκείνος
επινόησε τα (ιερά, ιερογλυφικά) γράμματα κι εκείνος καθιέρωσε τις θρησκευτικές τελετές και τις
θυσίες προς τιμή των θεών. (Διόδωρος 1,16)

Φασικά η πραγματικότητα είναι ότι αφενός αρχικά οι άνθρωποι μίλαγαν μια

γλώσσα και μετά που πολλαπλασιάστηκαν πολλές, , γιατί αφενός η γλώσσα δεν
είναι κάτι το έμφυτο, αλλά κάτι το επίκτητο και αφετέρου ο κόσμος δεν είναι ένα
ενιαίο κράτος, αλλά πάρα πολλά, οπότε του κάθε κράτος οι κάτοικοι ανάλογα με
τη δική του γλωσσική ικανότητα, δεξιοτεχνία και τις ανάγκες τους δημιουργούν
και την ανάλογη δική τους γλώσσα (κώδικα επικοινωνίας).
Φυσικά οι διάφορες γραφές, δεν είναι κάτι το ουρανοκατέβατο ή
κάτι το έμφυτο, κάτι το έμφυτο είναι μόνο η φωνή και το μυαλό,
αλλά κάτι το επίκτητο, κάτι που φτιάχνεται και ακολούθως διδάσκεται
από τον ένα άνθρωπο στον άλλο και βασικά από τους γονείς και τους
δασκάλους στα παιδιά.
Ειδικότερα η κάθε γλώσσα και η κάθε γραφή είναι και από ένας
συγκεκριμένος κώδικας επικοινωνίας εκ των οποίων η γραφή είναι με
γραφικά σήματα (γράμματα) και η γλώσσα με φωνητικά σήματα (λέ-
ξεις) και οι οποίοι διδάσκονται από τον έναν άνθρωπο στον άλλο.
Η κάθε γραφή και η κάθε γλώσσα είναι και από ένα ανθρώπινο
λαϊκό δημιούργημα, το οποίο δημιούργησε το ανθρώπινο μυαλό ή που
δημιουργήθηκε χάρη στη γλωσσο-γραμματική ικανότητα που διαθέτει
ο άνθρωπος, την οποία χάρισε η Φύση, ο Θεός στον άνθρωπο.

Σημειώνεται ότι:
Α) Ο θεός Προμηθέας, σύμφωνα με τον Ησίοδο, ήταν ένας από τους πρώ-
τους θεούς, τους καλούμενους Τιτάνες και ο οποίος ήταν η προσωποποίηση -
θεοποίηση της Θείας Πρόνοια του Ολυμπιακού πανθέου. Προμηθέας σημαίνει
αυτός που προ + μαθαίνει, άρα προνοεί. Αδελφός του Προμηθέα ήταν ο Επιμη-
θέας, τον οποίο τιμώρησε ο υπέρτατος Θεός Δίας, επειδή πήρε τη φωτιά από
τον ουρανό και έπλασε τον άνθρωπο χωρίς την άδειά του.
Β) Τα πρώτα γράμματα των αρχαίων Αιγυπτίων ήταν ιδεογράμματα και
προ αυτού οι αρχαίοι Αιγύπτιοι θεωρούσαν το θεό Ερμή ως δημιουργό και ερμη-
νευτή των γραμμάτων τους, απ’ όπου βγήκε και η ονομασία του θεού Ερμής ή
αντίθετα από αυτόν προήλθε η λέξη «Ερμής > ερμηνεύω».
 7
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

2. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΞΕΠΕΡΑΣΤΗΚΕ

Επειδή σε όλες τις γλώσσες υπάρχουν πάρα πολλές διαφορετικές

λέξεις, καθώς και πάρα πολλές διαφορετικές συλλαβές (οι διαφορετικές
λέξεις είναι αμέτρητες και οι διαφορετικές συλλαβές είναι πάνω από
500- 700 σε κάθε γλώσσα), άρα είναι αδύνατο να υπάρξει γραφή που
να έχει τόσα σύμβολα ή άλλως γράμματα όσες είναι και οι λέξεις ή όσες
είναι και οι συλλαβές μιας γλώσσας, γιατί τότε κανένας δε θα θυμόταν
-χειρίζονταν τόσα πολλά σύμβολα.
Ομοίως επειδή σε όλες τις γλώσσες υπάρχουν πάρα πολλές, αμέ-
τρητες, ομόηχες λέξεις, άρα δεν είναι δυνατόν να υπάρξει γραφή, του-
λάχιστον αξιόπιστη, που να έχει μόνο τόσα γράμματα όσοι και οι δια-
φορετικοί φθόγγοι των λέξεων, γιατί με αυτή τη γραφή θα γίνονται
συνέχεια συγχίσεις και παρανοήσεις, πρβ π.χ.:
Ελληνική «τίχι» = τείχη (της πόλης), τοίχοι (σπιτιού), τύχη (η μοίρα), τύχει
(ρήμα). Ομοίως «καλί» = ορθογραφικά: καλοί (επίθετο πληθυντικό) & καλή (ε-
πίθετο ενικός) & καλεί ρήμα)… «λίρα» = λύρα (μουσικό όργανο) και λίρα (νόμι-
σμα)….
Αγγλική «του/tu» = to και two και too, λέξη «ραϊτ/rait» = write και right…
Ιταλική: ora (= ώρα) και ora (= τώρα), sole = ήλιος και μόνες, legge =
νομός και διαβάζει, tema = φόβος και θέμα…

Προ αυτού οι άνθρωποι ξεκίνησαν τη γραφή ιδεογραφικά και μετά

επινοήσαν διάφορα τεχνάσματα για την καταγραφή του προφορικού
λόγου, ένα των οποίων είναι το ελληνικό, που είναι και το πιο τέλειο
και το πιο εύκολο του κόσμου, όπως θα δούμε πιο κάτω. Ο λόγος και
για τον οποίο οι Έλληνες προόδευσαν πρώτοι στα γράμματα, στις τέ-
χνες και στις επιστήμες: Όμηρος, Πλάτων, Αριστοτέλης, Δημόκριτος,
Ιπποκράτης κ.α.
Είδη ιδεογραφικής γραφής είναι η κινέζικη γραφή, η αιγυπτιακή
ιερογλυφική γραφή κ.α. Με την ιδεογραφική γραφή καταγράφονται όχι
οι λέξεις, αλλά τα νοήματα του προφορικού λόγου και χρησιμοποιώντας
για το σκοπό αυτό διάφορα ιδεογράμματα για τις έννοιες που εκφράζει
ο προφορικός λόγος και μεθερμηνεύοντάς τα όπως κάνουμε σε ένα
κουφό προκειμένου να του δώσουμε να καταλάβει κάτι.
Με τη φθογγική - ετυμολογική Ελληνική Γραφή καταγράφεται
από τη μια η φθογγική προφορά κάθε λέξης με ξέχωρα φθογγικά γράμ-
ματα και από την άλλη υποδείχνεται η ετυμολογία της λέξης (μέρος
λόγου, γένος, αριθμός κ.α.) χρησιμοποιώντας για το σκοπό αυτό επι-
πλέον διάφορα ομόφωνα γράμματα, τα: Ω = Ο, Ι = Η = Υ, ΑΙ = Ε ….
(βλέπε πιο κάτω), πρβ π.χ. καλώ (με – ω = ρήμα και καλό (με -ο =
επίθετο) κ.α.
 8
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

3. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ ΚΑΙ Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΗΣ

Το τέχνασμα, που είναι και το πιο τέλειο και το ποιο εύκολο στον
κόσμο, που επινόησαν οι αρχαίοι Έλληνες προκειμένου να καταφέρουν
να αποταμιεύουν τον προφορικό λόγο ήταν η επινόηση-καθιέρωση όχι
μόνο τόσων γραμμάτων όσοι και οι φθόγγοι των λέξεων, φωνηέντων
και συμφώνων, ήτοι των γραμμάτων: Α(α), Β(β), Γ(γ), Γ(δ), Ε(ε)…
αλλά και κάποιων ομόφωνων γραμμάτων, ήτοι των: Ω(ο) = Ο(ο), Ε(ε)
= ΑΙ(αι), Η(η) = Υ(υ) = Ι(ι) … με τα οποία, βάσει κανόνων, αφενός
υποδείχνεται από τη μια η πιστή προφορά των λέξεων και από την άλλη
η ετυμολογία τους (μέρος λόγου, γένος, αριθμός κ.τ.λ.), γράφοντας
π.χ. τα ρήματα με -ω,ει και τα ονόματα με -ο,η,ι, ώστε έτσι να μη
γίνονται παρανοήσεις με τις ομόηχες λέξεις,…. πρβ π.χ.: καλώ και καλό,
καλεί και καλή….. , λίπη & λείπει & λύπη…. Ομοίως στην Ελληνική
Γραφή έχει κανονιστεί να γράφουμε τα κύρια ονόματα με κεφαλαίο
γράμμα και τα κοινά με μικρό, για διάκριση των τυχόν ομόηχων λέξεων,
πρβ: νίκη & Νίκη, αγαθή & Αγαθή….. (Περισσότερα βλέπε στα πιο
κάτω.)
Σήμερα στο κοινό ελληνικό αλφάβητο – κοινή Ελληνική Γραφή
υπάρχουν τα εξής γράμματα και σημεία, με τα οποία γράφεται ο προ-
φορικός πεζός λόγος καλύτερα και από το μαγνητόφωνο (με το μαγνη-
τόφωνο μπορεί να γίνει παρανόηση λόγω των ομόηχων λέξεων, ενώ με
την Ελληνική Γραφή όχι):
Α) Τα κεφαλαία: Α, Β, Γ… και τα μικρά γράμματα: α, β, γ…
Τα κεφαλαία γράμματα: Α, Β, Γ… δεν είναι τα κανονικά γράμματα
του ελληνικού αλφάβητου και τα μικρά: α, β, γ… για απλοποίηση της
γραφής («επισεσυρμένη γραφή»), όπως λέγεται, αλλά διαφορετικές
μορφές (παραλλαγές) του αυτού γράμματος που επινοήθηκαν για να
βοηθούν τον αναγνώστη στην υπόδειξη- διάκριση αφενός των προτά-
σεων ενός κειμένου (γράφοντας με κεφαλαίο γράμμα το πρώτο γράμμα
κάθε πρότασης) και αφετέρου των κυρίων ονομάτων (= τα ονόματα
ανθρώπων, εορτών, τόπων κλπ) από τα κοινά και τις κοινές λέξεις (γρά-
φοντας με κεφαλαίο γράμμα το πρώτο γράμμα κάθε κύριου ονόματος)
πρβ π.χ. νίκη & Νίκη, αγαθή και Αγαθή, …
Β) Τα ομόφωνα γράμματα: Ο(ο) = Ω(Ω), Ε(ε) = ΑΙ(αι),
Ι(ι) = Η(η) = Υ(υ) = ΕΙ(ει)…
Τα γράμματα Ω(ω), Ι(ι), Η(η) , Υ(υ), δεν είναι γράμματα που
αρχικά παρίσταναν φθόγγους της αρχαίας Ελληνικής, τα οποία στο
χρόνο έπαθαν σύμπτωση στην προφορά με τα Ο(), Ι(ι), όπως λέγεται,
αλλά ομόηχα, το Ω(ω) με το Ο(ο), το (Ι) με τα Η(η), Υ(Υ) που υπάρ-
χουν στη γραφή για τεχνικούς λόγους. Ειδικότερα με τα ομόηχα γράμ-
ματα: Ω(ω) = Ο(ο), ΑΙ(αι) = Ε(ε), Ι(ι) = Η(η) = Υ(υ) = ΕΙ(ει) = ΟΙ(οι),,
βάσει κανόνων , υποδείχνεται στη γραφή και η πιστή προφορά και η
αληθή ετυμολογία (= η ρίζα, το μέρος λόγου και ο τύπος) των λέξεων,
 9
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

ώστε έτσι να έχουμε βοήθεια και στην κατανόηση τους και στη διάκριση
των ομόηχων, πρβ π.χ.: λίπη & λείπει & λύπη, ημείς & υμείς, αγωγή &
αγωγοί….
Με τα ομόφωνα γράμματα στην κατάληξη υποδείχνουμε, βάσει
κανόνων, το μέρος λόγου και τον τύπο του σημαινομένου που φανε-
ρώνει η λέξη, γράφοντας π.χ. την κατάληξη με –ο,η, όταν έχουμε ενικό
πτωτικών: καλ-ός,ή,ό, νίκη,ης.., σύκ-ο,ου……. και με –ω,ει , όταν έ-
χουμε ενικό ρημάτων: καλ-ώ,είς…. τρέχ-ω, σήκ-ω,….
Με τα ομόφωνα γράμματα στο θέμα φανερώνουμε τη ρίζα ή την
πρωτότυπη λέξη μιας παράγωγης, πρβ π.χ.: κρίνω, κριτής, κριτι-
κός…(με –ι) & Κρήτη, Κρητικός…(με η).
Γ) Τα σημεία στίξης και τα ορθογραφικά σημεία.
Τονικό (΄) σημάδι σημαίνει τονιζόμενη συλλαβή. Τελεία (.) ση-
μαίνει τέλος πρότασης. Ερωτηματικό ( ; ) σημαίνει πρόταση που είναι
ερώτημα. Θαυμαστικό ( !) σημαίνει πρόταση θαυμασμού, επιφώνημα:
Είναι καλά! Αμήν! Απόστροφος (‘) σημαίνει έκθλιψη, ήτοι αποβολή
φθόγγου φωνήεντος: που είναι; > πού ‘ναι; Σε όλα > σ’ όλα. Διαλυ-
τικά (¨) σημαίνει ότι τα γράμματα εϊ, οϊ, αϊ, οϋ, είναι δυο φθόγγοι,
δίφθογγος, ενώ τα: ει, οι,υι = ι αι = ε, ου= u είναι δίψηφο γράμμα,
ένας φθόγγος, π.χ. θεϊκός και θείος, ουρανός και προϋπόθεση..

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΒΛΕΠΕ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ Α. Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗ:

1. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ
2. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ (ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΡΑΦΗΣ)
3. Η ΑΞΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΟΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΓΡΑΦΗΣ
ΚΑΙ Ι ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ

4. Ο ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΕΣ ΤΗΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Α. Ο ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Ο Ηρόδοτος (Ε 57 – 59) αναφέρει ότι ο Κάδμος, ο γιος του βασιλιά

της Φοινίκης, όταν ήρθε στη Βοιωτία και έκτισε τη Θήβα, δίδαξε τα
γράμματα των Φοινίκων στους Έλληνες. Ωστόσο ο Διόδωρος Σικελιώ-
της (3,67, 5 - 57 και 5, 74), ο Πλούταρχος («Περί κακοηθειών του
Ηροδότου») και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς απάντησαν στον Ηρόδοτο
ότι ψεύδεται και μάλιστα με κακοήθεια (στην πραγματικότητα λόγω
λανθασμένων πηγών), γιατί τα γράμματα τα βρήκαν οι Πελασγοί (Πε-
ρισσότερα βλέπε πιο κάτω: «Το ψεύδος ότι οι Φοίνικες βρήκαν τα γράμ-
ματα και από αυτούς τα πήραν οι Έλληνες και η πραγματικότητα»).
 10
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Ο αρχαίος Γραμματικός Διονύσιος Θράκας (2ος αι. π.Χ.) αναφέρει

ότι ο Δοσιάδης (επιγραμματοποιός του 3ο π.Χ. αι.) ισχυρίζεται ότι τα
γράμματα είναι εφεύρεση των Κρητών (οι Κρήτες, ήταν ένα από τα
φύλλα των Πελασγών), πρβ: "εν Κρήτη φησίν ευρεθήναι ταύτα (τα
γράμματα").… («Γραμματική τέχνη Διονυσίου του Θρακός», Anecdota
Graeca του Imm. Bekkeri ΙΙ 782-7833, 7-14). Το αυτό λέει και η αρ-
χαιολογία.
Ο αρχαίος Γραμματικός Διονύσιος Θράκας αναφέρει επίσης ότι
σύμφωνα με το Στησίχορο τα γράμματα είναι επινόηση του Παλαμήδη:
«Στησίχορος δε εν δευτέρω ορεστείας τον Παλαμήδην φησίν ευρηκέναι
(τα γράμματα)». («Γραμματική τέχνη Διονυσίου του Θρακός»,
Anecdota Graeca του Imm. Bekkeri ΙΙ 782-7833, 7-14). Το αυτό λέει
και η αρχαιολογία.
Ομοίως ο Ευριπίδης στη χαμένη του τραγωδία «Παλαμήδης» ανα-
φέρει ότι ο Παλαμήδης είναι εκείνος που βρήκε τα γράμματα για τα
φωνήεντα και τα σύμφωνα, χωρίζοντας τις συλλαβές στις λέξεις σε ά-
φωνες και φωνούντας :
<<τα της γε λήθης φάρμακ᾿ ορθώσας μόνος, άφωνα και φωνήεντα (και φωνούντα), συλλα-
βάς τεθεις, εξηύρον ανθρώποισι γράμματ᾿ ειέναι ,ώστ᾿ ου παρόντα ποντίας υπέρ πλακὸς τἀκεί
κατ᾿ οίκους πάντ᾿ ἐπίστασθαι καλώς, παισίν τε τον θνῄσκοντα χρημάτων μέτρον γράψαντα λεί-
πειν, τον λαβόντα δ᾿ εἰδέναιἃ δ᾿εἰς ἔριν πίπτουσιν ἀνθρώποις κακά, δέλτος διαιρεί, κουκ εα
ψευδή λέγει.>> (TRAGICORUM GRAECORUM FRAGMENTA, EURIPIDES, NAUCK, 578) Με-
τάφραση: Τα φάρμακα για τη λησμονιά μόνος συνταίριαξα άφωνα και
φωνήεντα, φτιάχνοντας συλλαβές ανακάλυψα για τους ανθρώπους τα
γράμματα να μαθαίνουν……
Ο Απολλώνιος ο Τυανεύς, όπως μας πληροφορεί ο Φλάβιος Φιλό-
στρατος στο βιβλίο του για το βίο του Απολλώνιου, αναφέρει και εκεί-
νος ότι εφευρέτης των γραμμάτων είναι ο Παλαμήδης, λέγοντας (βι-
βλίου III - XXXII): "Παλαμήδης εφεύρε τα γράμματα ουχ υπέρ του γρά-
φειν μόνον, αλλά και υπέρ του γιγνώσκειν ά δεί μη γράφειν".
Ο Γοργίας (5ος-4ος αιών. π.Χ.) στην «Υπέρ Παλαμήδους απολο-
γία» γράφει:
<< φήσαιμι δ᾽ αν, και φήσας οὐκ αν ψευσαίμην ουδ᾽ αν ελεγχθείην, ου μόνον αναμάρτη-
τος αλλά και μέγας ευεργέτης υμών και των Ελλήνων καὶ τῶν ἁπάντων ανθρώπων, ου μόνον των
νυν όντων αλλά ‹και των μελλόντων, είναι. τίς γάρ αν εποίησε τον ανθρώπινον βίον πόριμον ἐξ
απόρου και κεκοσμημένον εξ ακόσμου, τάξεις τε πολεμικὰς εὑρὼν μέγιστον εις πλεονεκτήματα,
νόμους τε γραπτοὺς φύλακας [τε] του δικαίου, γράμματά τε μνήμης όργανον, μέτρα τε και σταθμά
συναλλαγών ευπόρους διαλλαγάς, αριθμόν τε χρημάτων φύλακα, πυρσούς τε κρατίστους και τα-
χίστους αγγέλους, πεσσούς τε σχολής άλυπον διατριβήν;>> (Γοργίας, Υπὲρ Παλαμήδους απολο-
γία (30)
Μετάφραση: << Θα μπορούσα επίσης να πω, και αν το έλεγα δε θα ψευδόμουν, ούτε
θα μπορούσε κανείς να με αντικρούσει, ότι όχι μόνο δεν έχω κάνει σφάλμα, αλλά είμαι και μεγάλος
ευεργέτης, δικός σας και όλων των Ελλήνων και όλων των ανθρώπων, όχι μόνο όσων τώρα ζουν,
αλλά και των μελλοντικών. Γιατί ποιος έκανε τον ανθρώπινο βίο από στερημένο εύπορο και από
 11
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

ατακτοποίητο τακτοποιημένο, έχοντας εφεύρει τις πολεμικές τακτικές, που δίνουν το πιο μεγάλο
πλεονέκτημα, και τους γραπτούς νόμους, φύλακες του δικαίου, ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ
ΜΝΗΜΗΣ, τα μέτρα και τα σταθμά, επινοήσεις για τη συνεννόηση στις συναλλαγές, τους αριθ-
μούς, που είναι φύλακες της περιουσίας, τους πυρσούς που είναι οι ικανότεροι και πιο ταχείς
αγγελιαφόροι, τους πεσσούς, που είναι ευχάριστη διασκέδαση στη σχόλη;>>

Σημειώνεται:
Α) Οι Πελασγοί, σύμφωνα με του Θουκυδίδη (Α 2-9), Ηρόδοτο ( Β. 56):
«...της νυν Ελλάδος, πρότερον δε Πελασγίης καλουμένης»., Διονύσιο Αλλικαρ-
νασσεύς («Ρωμαϊκή Αρχαιολογία», I 17):«ην δε και το των Πελασγών γένος ελ-
ληνικόν» κ.α. ήταν η πολυπληθέστερη φυλή που ζούσε στο μέρος όπου δη-
μιουργήθηκε μετά η Ελλάδα, φύλα της οποία ήταν οι νησιώτες Κρήτες, οι Δω-
ριείς, οι Αχαιοί και οι Ίωνες, τα οποία ενώθηκαν με άλλα βάρβαρα φύλλα και
αποτέλεσαν το Ελληνικό έθνος.
Β) Ο εν λόγω Παλαμήδης ήταν γιος του Ναύπλιου και της Κλυμένης, κόρη
του βασιλιά της Κρήτης Κατρέα, επομένως έτσι κι αλλιώς τα γράμματα σχε-
τίζονται με τους Κρήτες, πρβ: «Αερόπην δε και Κλυμένην Κατρεύς Ναυπλίω δίδωσιν
εις αλλοδαπάς ηπείρους απεμπολήσαι. τούτων Αερόπην μεν έγημε Πλεισθένης και παίδας Αγα-
μέμνονα και Μενέλαον ετέκνωσε, Κλυμένην δε γαμεί Ναύπλιος, και τέκνων πατήρ γίνεται Οίακος
και Παλαμήδους»… (Απολλόδωρος Γ, 2.2)
Γ) Ο Λουκιανός στο «Δίκη συμφώνων» αναφέρει ότι τα γράμματα τα διαρ-
ρύθμισε είτε ο Κάδμος είτε ο Παλαμήδης είτε ο Σιμωνίδης: «Ο πρώτος που δια-
μόρφωσε αυτούς τους νόμους για εμάς - είτε ήταν ο Κάδμος ο νησιώτης είτε ο
Παλαμήδης, γιος του Ναυπλίου, κάποιοι αποδίδουν αυτή την πρόνοια και στο
Σιμωνίδη - όχι μόνο οριοθέτησε τη σειρά στην οποία βασίζονται οι προτεραιότη-
τές μας - δηλαδή ποιο (γράμμα) θα είναι πριν ή μετά - αλλά έλαβε επίσης υπόψη
τις ιδιότητες και τις δυνάμεις που έχει το καθένα. (Λουκιανός «Δίκη συμφώνων,
5»)

Β. ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΛΑΣΓΙΚΗ (ΓΡΑΜΜΙΚΗ) ΣΤΗΝ ΑΛΦΑΒΗ-

ΤΙΚΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΓΡΑΦΗ

Η Ελληνική Γραφή δεν είναι ούτε ουρανοκατέβατη ούτε κάτι το

έμφυτο ούτε ένα στιγμιαίο εφεύρημα κάποιου, αλλά ένας κώδικας, ένα
επινοητικό διαχρονικό λαϊκό δημιούργημα, κυρίως των ανθρώπων των
γραμμάτων της Ελλάδας, το οποίο μέχρι να ολοκληρωθεί έφθασε και
μέχρι των ημερών μας με την κατάργηση-τροποποίηση των πνευμάτων
και των πολλών διαφορετικών τονικών σημαδιών
 12
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Ειδικότερα
πριν από τη σημε-
ρινή αλφαβητική Ελ-
ληνική Γραφή στην
Ελλάδα, λέει ο Διό-
δωρος Σικελιώτης
(3,67, 5 - 57 και 5,
74), αλλά και όπως
φανερώνουν τα αρ-
χαία γραπτά μνημεία
που έχουν βρεθεί
στην Κνωσό, Μυκή-
νες, Θήβα κ.α. υ-
πήρχε μια άλλη
γραφή, η Πελασ-
γική, σύμφωνα με
ΚΥΛΙΞ 5/4ΟΥ Π.Χ. ΑΙ. ΜΕ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗ- το Διόδωρο Σικε-
ΝΙΚΟ ΑΤΤΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ λιώτη. Η εν λόγω
γραφή, η Πελασ-
γική, μετονομά-
στηκε σε Γραμμική από τον Άγγλο αρχαιολόγο Αρθούρο Έβανς, επειδή
το σχήμα των γραμμάτων της είναι σαν απλές γραμμές και όχι π.χ. ως
σφήνες, όπως είναι η Σφηνοειδή Γραφή.
Η Γραμμική Γραφή, σύμφωνα επίσης με τον Έβανς, αφενός είναι
Κρητικής επινόησης και από τους Κρήτες την πήραν οι Φοίνικες : «Η
γραφή της Κρήτης είναι η μήτηρ της Φοινικικής” ( vol 1 Oxford 1909)
και αφετέρου παρουσιάζεται σε δυο βασικούς διαφορετικούς τύπους, τη
Γραμμική Γραφή Α’ και τη Γραμμική Γραφή Β’, που είναι αποτυπωμένες
κυρίως σε πήλινες πινακίδες. Η Γραμμική Γραφή Α’ είναι ιδεογραφική
γραφή, χρονολογείται από το 1800/1700-1500 π.Χ., άρα είναι η γραφή
της Κρήτης επι Ετεοκρητών, και δεν έχει ακόμη αποκρυπτογραφηθεί.
Η Γραμμική Γραφή Β είναι φωνητική και χρονολογείται από το 1500
-1200 π.Χ., άρα είναι η γραφή επι Μίνωα. Η αποκρυπτογράφησή της
από το Μ. Ventris απέδειξε ότι η Γραμμική Γραφή Β’ παριστάνει ελλη-
νικές λέξεις.
(Περισσότερα βλέπε στο βιβλίο «Η ΓΡΑΦΗ, ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ, ΕΙΔΗ
Κ.Α.» Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗ)

Η Πελασγική ή Γραμμική Γραφή Β’, καταργήθηκε κάπου μεταξύ

Τρωικού Πολέμου (1210- 1200 π.Χ.) και καθόδου Δωριέων(1100 π.Χ.
) και αντικαταστάθηκε από τη σημερινή Ελληνική Γραφή, αφού από τότε
και εξής δε βλέπουμε επιγραφές ή άλλα γραπτά μνημεία με τη Γραμμική
Γραφή, σύμφωνα με τον Έβανς, αλλά με τη σημερινή Ελληνική Γραφή.
Απλά αρχικά κάθε ελληνική πόλη – κράτος είχε και το δικό του
 13
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

αλφάβητο – κανόνες γραφής, όμως σχετικά μεταξύ τους, όπως θα

δούμε πιο κάτω.

Πινακίδες Κνωσού 1700 – 1450 π.Χ. με Πελασ-

γική (Γραμμικής) γραφή (Μουσείο Ηρακλείου)
Πινακίδα Πύλου με Γραμμική γραφή Β’.
(Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο)

Γ. ΟΙ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗΣ

ΓΡΑΦΗΣ

Αφετηρία για την εξελικτική πορεία της σημερινής Ελληνικής Γρα-

φής θεωρείται η καθιέρωση του ιωνικού αλφάβητου στην Αθήνα από
τον Ευκλείδη το 403/402 π.Χ.
Μέχρι τότε κάθε ελληνική πόλη – κράτος: Αθήνα, Σπάρτη, Ιωνία
κ.α. είχε το δικό της αλφάβητο και κανόνες γραφής, όμως σχετικά μια
και μιλούσαν την ίδια γλώσσα. Για παράδειγμα τα γράμματα Ω, Η αρ-
χικά υπήρχαν μόνο στο Ιωνικό αλφάβητο-γραφή, απ΄ όπου και καλού-
νταν Ιωνικά, γιατί οι Ίωνες πρώτοι τα χρησιμοποίησαν και αυτό για διά-
κρισή ομόηχων λέξεων, π.χ. καλόν και καλών…. Εκεί που οι Ίωνες έ-
βαζαν το γράμμα Η αντί του Ι στον πληθυντικό των αρσενικών, οι Δω-
ριείς έβαζαν το ΕΙ: ΙΠΠΗΣ (Ιωνικά) = ΙΠΠΕΙΣ (δωρικά).
Στην τότε Κρητική Γραφή (βλέπε π.χ. επιγραφή Γόρτυνας, 5ος αι.
π.Χ.) το γράμμα Ι αντιπροσωπεύει το φθόγγο ζ και όχι το φθόγγο ι.
Επίσης εκεί το γράμμα S = ιώτα και όχι σίγμα, το γράμμα Λ = γάμα και
όχι λάμδα, το γράμμα Γ = λάμδα και όχι γ-άμα….: COΓIATAN (πολιά-
ταν), ΑCΑΛΟΡΕΥΟΝΤS (απαγορεύοντι), ΚΑS (και), ΕΝΑΜ (ένας),
ΔΣΚΑΜ (δίκας), ΚΡΕΜΑΤΑ (κρέματα - χρήματα)… Όλα τα αρχαία ελ-
ληνικά αλφάβητα έγραφαν και τα σύμφωνα και τα φωνήεντα των λέ-
ξεων με ξέχωρα γράμματα, όμως χωρίς την άκρα σημερινή ορθογραφία.
 14
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Αρχικά επίσης δεν υπήρχαν κεφαλαία και μικρά γράμματα, αλλά μόνο
ένα είδος γραμμάτων που ήταν όπως περίπου τα σημερινά κεφαλαία
γράμματα.

Κατόπιν στο κοινό αλφάβητο και κοινή Ελληνική Γραφή καθιερώ-

θηκαν, όχι όμως ταυτόχρονα όλα σημερινά γνωστά γράμματα και ση-
μεία της Ελληνικής γραφής, τα οποία επελέγησαν - προήλθαν από τα
τοπικά αλφάβητα (Ιωνικό, Αττικό, Κρητικό κ.α.
Ειδικότερα στο κοινό αλφάβητο καθιερώθηκαν τα εξής ομόφωνα
γράμματα Ω και Ο, ΑΙ = Ε, Ι = Η = Υ = ΟΙ = ΕΙ = ΥΙ με τα οποία
γράφουμε με κανόνες τα φωνήεντα των λέξεων για να υποδείχνουμε
την πιστή προφορά των λέξεων και την ετυμολογία των λέξεων (μέρος
λόγου, αριθμό, πτώση κ.λπ.) , ώστε έτσι να διακρίνονται οι ομόηχες
λέξεις: Καλώ και καλό, καλοί και καλεί και καλή….
Επίσης από την εποχή αυτή και εξής οι λέξεις γράφονταν με κενό
μεταξύ τους και πάντα από δεξιά προς αριστερά (= αντίθετα με τη φοι-
νικική) και όχι βουστροφηδόν, όπως γίνονταν πριν.
Ακολούθως επινοούνται από τους αλεξανδρινούς γραμματικούς τα
ορθογραφικά σημεία (= τα πνεύματα, τα τονικά σημάδια, τα διαλυτικά
κ.λπ.), τα οποία αναμορφώθηκαν πριν από λίγα χρόνια από τους δημο-
τικιστές συγγραφείς, κατά τα έτη 1974 – 1982 μ.Χ., οι οποίοι από τη
μια κατάργησαν τα πνεύματα, την υπογεγραμμένη και τα τονικά σημεία
και από την άλλη επινόησαν το μονοσημαδιακό σύστημα τονισμού .
Ακολούθως επινοούνται από τους βυζαντινούς γραμματικούς α κε-
φαλαία: Α, Β, Γ… και τα μικρά γράμματα: α, β. γ….., με τα οποία γίνεται
διάκριση αφενός των προτάσεων μεταξύ τους και αφετέρου των κυ-
ρίων ονομάτων από τα κοινά και τις κοινές λέξεις, πρβ π.χ. αγαθή &
Αγαθή, κόκκινος & Κόκκινος...

ΑΤΤΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ
ψηφία: Α Β Λ Δ Ε C Ι Θ S K L M N O Π R Σ Τ V Φ Χ
προφορά: α β γ δ ε ? ζ θ ι κ λ μ ν ο π ρ σ τ ι φ χ

Η Παναθηναίων Στήλη
 15
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Με κενό μεταξύ των λέξεων και με τα γράμματα Γ Λ Ζ αντί των

Λ L Ι του αρχαίου αττικού αλφάβητου, η επιγραφή της στήλης των Πα-
ναθηναίων γίνεται:
(ΕΔ)OXΣEN TEI BOΛEI KAI TOI ΔEMOI KEKPOΠIΣ EΠΡΥΤΑΝΕΥΕ ΜΝΕΣΙΘΕΟΣ
Ε-(Γ)ΡΑΜΜΑΤΕΥΕ ΕΥΠΕΙΘΕΣ ΕΠΕΣΤΑΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΛIAΣ ΕΙΠΕ ΑΠΟΔΟΝΑΙ ΤΟΙΣ ΘΕ-
ΟΙΣ ΤΑ ΧΡΕΜΑΤΑ ΤΑ ΟΦΕΛΟΜΕΝΑ ΕΠΕΙΔΕ ΤΕΙ ΑΘΕΝΑΙΑΙ ΤΑ ΤΡΙΣΧΙΛIA
TAΛANT(Α) ANENENEΓΚΤΑΙ ΕΣ ΠΟΛIN HA EΦΣΕΦΙΣΑΝΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ ΗΕΜΕ-
ΔΑΠΟ ΑΠΟΔΙ(Δ)ΟΝΑΙ ΔΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΕΜΑΤΟΝ Α ΕΣ ΑΠΟΔΟΣΙΝ ΕΣΤΙΝ ΤΟΙΣ ΘΕ-
ΟΙΣ ΕΦΣΕΦΙΣΜ(Ε)ΝΑ ΤΑ ΤΕ ΠΑΡΑ ΤΟΙΣ EΛΛENOTAMIAIΣ ΟΝΤΑ ΝΥΝ ΚΑΙ Τ ΑΛΛA A
EΣTIN TOYΤON ΤΟΝ XΡEMATON ΚΑΙ ΤΑ ΕΚ ΤΕΣ ΔΕΚΑΤΕΣ ΕΠΕΙΔΑΝ ΠΡΑΘΕΙ ΛOΓΙ-
ΣΑΣΘΟΝ ΔΕ Η(ΟΙ) ΛΟΓΙΣΤΑΙ ΗΟΙ ΤΡΙΑΚΟΝΤΑ ΗΟΙΠΕΡ ΝΥΝ ΤΑ ΟΦΕΛΟΜΕΝΑ
ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ Α(Κ)Ρ(ΙΒΟ)Σ ΣΥΝΑΓΟΓΕΣ ΔΕ ΤΟΛΛOΓΙΣΤΟΝ Ε ΒΟΛΕ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡ
ΕΣΤΟ ΑΠΟΔΟΝΤΟΝ (ΔΕ) ΤΑ ΧΡΕΜΑΤΑ ΗΟΙ ΠΡΥΤΑΝΕΣ ΜΕΤΑ ΤΕΣ ΒΟΛEΣ ΚΑΙ ΕΚ-
ΣΑΛΕΙΦΟΝΤΟΝ ΕΠΕΙ(ΔΑΝ) ΑΠΟΔΟΣΙΝ ΖΕΤΕΣΑΝΤΕΣ ΤΑ ΤΕ ΠΙΝΑΚΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΓΡΑΜ-
ΜΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΕΑΜΠΟΥ Α)ΛΟΘΙ ΕΙ ΓΕΓΡΑΜΜΕΝΑ ΑΠΟΦΑΙΝΟΝΤΟΝ ΔΕ ΤΑ ΓΕΓΡΑΜ-
ΜΕΝΑ ΗΟΙ ΤΕ ΗΙΕΡ(ΕΣ Κ)ΑΙ ΗΟΙ ΗΙΕΡΟΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΕΙ ΤΙΣ ΑΛΛΟΣ ΟΙΔΕΝ ΤΑΜΙΑΣ ΔΕ
ΑΠΟΚΥΑΜΕΥΕΝ ΤΟΥ)ΤΟΝ ΤΟΝ ΧΡΕΜΑΤΟΝ ΗΟΤΑΜΠΕΡ ΤΑΣ ΑΛΛAΣ ΑΡΧΑΣ ΚΑΘΑ-
ΠΕΡ ΤΟΣ ΤΟΝ ΗΙ(ΕΡΟΝ) ΤΟΝ ΤΕΣ ΑΘΕΝΑΙΑΙΣ ΟΥΤΟΙ ΔΕ ΤΑΜΙΕΥΟΝΤΟΝ ΕΜΠΟΛEI
EN TOI OΠΙΣΘΟΔΟΜΟΙ ΤΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΧΡΕΜΑΤΑ ΗΟΣΑ ΔΥΝΑΤΟΝ ΚΑΙ ΟΣΙΟΝ
ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΟΙΓΟΝ(ΤΟ)Ν ΚΑΙ ΣΥΓΚΛΕΙΟΝΤΟΝ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΔΟΜΟ ΚΑΙ
ΣΥΣΣΕΜΑΙΝΟΣ ΘΟΝΟΙΣ ΤΟΝ ΤΕΣ ΑΘΕΝΑΙΑΣ ΤΑΜΙΑΙΣ ΠΑΡΑ ΔΕ ΤΟΝ ΝΥΝ ΤΑΜΙΟΝ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΠΙΣΤΑΤΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΗΙΕΡΟΠΟΙΟΝ ΤΟΝ ΕΝ ΤΟΙΣ ΗΙΕΡΟΙΣ ΗΟΙ ΝΥΝ ΔΙΑ-
ΧΕΙΡΙΖΟ(ΣΙ)Ν ΑΠΑΡΙΘΜΕΣΑΣΘΟΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΕΣΑΣΘΟΝ ΤΑ ΧΡΕΜΑΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ
ΤΕΣ ΒΟΛ(Ε)Σ ΕΜΠΟΛΕΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΧΣΑΣΘΟΝ ΗΟΙ ΤΑΜΙΑΙ ΗΟΙ ΛΑΧΟΝΤΕΣ ΠΑΡΑ
ΤΟΝ ΝΥ(Ν) ΑΡΧΟΝΤΟΝ ΚΑΙ ΕΝ ΣΤΕΛEI ΑΝΑΓΡΑΦΣΑΝΤΟΝ .ΙΑΙ ΑΠΑΝΤΑ ΚΑ-
ΘΕΚΑΣΤΟΝ ΤΕ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΤΑ ΧΡΕΜΑΤΑ ΗΟΠΟΣΑ ΕΣΤΙΝ ΕΚΑΣΤΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΝ
ΤΟΝ ΚΕΦΑΛAION ΧΟΡΙΣ ΤΟ ΤΕ ΑΡΓΥΡΙΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΥΣΙΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ Α-
ΝΑΓΡΑΦΣΑΝΤΟΝ ΗΟΙ ΑΕΙ ΤΑΜΙΑΙ ΕΣ ΣΤΕΛEN ΚΑΙ ΛOΓΟΝ ΔΙΔΟΝΤΟΝ ΤΕ ΟΝΤΟΝ
ΧΡΕΜΑΤΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΙΟΝΤΟΝ ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ ΚΑΙ ΕΑΝ ΤΙ ΑΠΑΝΑΛIΣΚΕΤΑΙ
ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΝΙΑΥΤΟΝ ΠΡΟΣ ΤΟΣ ΛOΓΙΣΤΑΣ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΑΣ ΔΙΔΟΝΤΟΝ ΚΑΙ ΕΚ
ΠΑΝΑΘΕΝΑΙΟΝΕΣ ΕΣ ΠΑΝΑΘΕΝΑΙΑ ΤΟΛΛOΓΟΝ ΔΙΔΟΝΤΟΝ ΚΑΘΑΠΕΡ ΗΟΙ ΤΑ ΤΕΣ
ΑΘΕΝΑΙΑΣ Τ(Α)ΜΙΕΥΟΝΤΕΣ ΤΑ ΔΕ ΣΤΕΛΑΣ ΕΝ ΑΙΣ ΑΝΑΝΑΓΡΑΦΣΟΣΙ ΤΑ ΧΡΕΜΑΤΑ
ΤΑ ΗΙΕ-Ρ(Α ΘΕ)ΝΤΟΝ ΕΜΠΟΛΕΙ ΗΟΙ ΤΑΜΙΑΙ ΕΠΕΙΔΑΝ ΔΕ ΑΠΟΔΕΔΟΜΕΝΑ ΕΙ ΤΟΙΣ
ΘΕΟΙΣ (ΤΑ ΧΡ)ΕΜΑΤΑ ΕΣ ΤΟ ΝΕΟΡΙΟΝ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΙΧΕ ΤΟΙΣ ΠΕΡΙΟΣΙ ΧΡΕΣΘΑΙ ΧΡΕ-
ΜΑΣ
 16
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

ΣΗΜΕΙΩΝΕΤΑΙ ΟΤΙ:
1) Στην Αττική Γραφή, όπως και στη Λατινική, καθώς και σε όλες τις άλλες
αρχαίες ελληνικές γραφές – αλφάβητα, δεν υπήρχαν τα τονικά σημάδια, τα πνεύ-
ματα και τα ορθογραφικά σημάδια. Το που τονίζεται μια λέξη γίνεται γνωστό από
πείρας, όπως γίνεται και σήμερα στη λατινική, αλλά και στην Ελληνική, όταν γρά-
φουμε με κεφαλαία γράμματα όπου παραλείπουμε την τοποθέτηση του τονικού
σημαδιού.
2) Στην Αττική Γραφή, που είναι παρόμοια με τη Λατινική, τα γράμματα: Λ
= [γ], L = [λ], Ι = [ζ], S = [ι]. Ο φθόγγος [u] γράφεται δίψηφα ΟΥ, δηλ. ως και
σήμερα. Δεν υπάρχουν τα διπλά ή άλλως δισυμφωνικά γράμματα Ξ = [κσ], Ψ
= [πσ]. Τα συμπλέγματα [κσ], [πσ] εδώ γράφονται με ΚΣ ΓΣ ΧΣ ΠΣ ΦΣ ΒΣ, ανά-
λογα με την παραγωγή τους: ΠΑΡΑΔΕΧΣΑΣΘΟΝ (παραδέχομαι), ΑΝΑΓΡΑΦΣΑ-
ΝΤΟΝ (= αναγραφσάντων),…
Επίσης εδώ δεν υπάρχουν τα γράμματα Ω, Η, υπάρχουν όμως τα: Υ = EI
= OI = ι, ΑΙ = ε, ΜΜ, ΝΝ,ΣΣ ,ΤΤ.. και γι αυτό και εδώ η ορθογραφία είναι λιγότερη,
κάτι όπως και στη Λατινική με τα: y = I = oe…, ae = e……. Ο λόγος που εδώ
δε σημειώνονταν ορθογραφικά τα θηλυκά με -Η, τα ρήματα, τα επιρρήματα και
η γενική πληθυντικού με το -Ω... Έτσι εδώ δε διακρίνονται ορισμένοι τύποι λέ-
ξεων, πρβ (από τη αρχαία στήλη των Παναθηναίων): ΠΑΝΤΟΝ, ΧΟΡΙΣ, ΤΟLLΟ-
ΛΙΣΤΟΝ... που σήμερα γράφουμε: ΠΑΝΤΩΝ, ΧΩΡΙΣ, ΤΩLLΟΓΙΣΤΩΝ (= των λο-
γιστών)...
3) Στην Αττική Γραφή με το γράμμα Η σημειωνόταν ό,τι κατόπιν με το
σημάδι της δασείας, όπως π.χ. οι τύποι της αντωνυμίας (H)ΟΣ,Η,Ο... , ήτοι η
αποβολή αρκτικού συμφώνου.(Χ)ώρα, χωρίζω > ώρα ..
4) Στην Αττική Γραφή το γράμμα Υ είχε προφορά πότε «ι» και πότε φ/β:
ΕΥΘΥΝΑΣ, ΧΡΥΣΙΟΝ, ΣΥΝ, ΠΡΥΤΑΝΕΥΕ...
 17
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Τα ΑΙ ΥΙ ΕΙ ΟΙ ΟΥ ΑΥ ΕΥ ΗΥ προφέρονταν όπως και σήμερα, δηλ. άλλοτε

ήταν τα δίψηφα γράμματα: αι = [ε], ει = υι = οι = [ι], ου = [u] και άλλοτε τα συ-
μπλέγματα: αϊ, εϊ, υϊ, οϊ, οϋ. Ωστόσο εδώ το πώς ακριβώς προφέρονταν σε
μερικές λέξεις δε διακρίνεται, επειδή δεν υπάρχουν τα διαλυτικά και το τονικό
σημάδι. Τότε το πως προφέρονταν διακρινόταν από πείρας ή όπως γίνεται σή-
μερα, όταν γράφουμε μόνο με τα κεφαλαία γράμματα. Τα LL (= λλ), ΝΝ, ΜΜ, ΤΤ,
ΛΛ (= γγ),... προφέρονταν ως σήμερα και έμπαιναν στις λέξεις με τους ίδιους
ως σήμερα κανόνες. Δηλαδή: η αφομοίωση Ν + Ρ,Μ,Ν,Λ = ΡΡ ΜΜ,ΝΝ,ΛΛ,
Π,Β,Φ + Μ = ΜΜ, η σύνθλιψη Ν + Κ,Γ,Χ = ΓΚ,ΓΓ,ΓΧ, Ν + Π,Β,Φ = ΜΠΩ, ΜΒ,
ΜΦ, Ν + Σ = ΣΣ..: ΕΝ-ΠΟΛΕΙ > ΕΜΠΟΛΕΙ, ΣΥΝ-ΣΕΜΑΙΝΟΣ > ΣΥΣΣΕΜΑΙΝΟΣ
(συν + σημαίνω), ΣΥΝΚΛΕΙΟΝΤΟΝ > ΣΥΓΚΛΕΙΟΝΤΟΝ (συγκλειώντων),
ΣΥΝΠΑΝΤΟΣ > ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ, ΓΕΓΡΑΦΜΕΝΑ > ΓΕΓΡΑΜΜΕΝΑ….Με τα γράμ-
ματα NN MM… σημειώνονταν και η εξωτερική αφομοίωση: ΤΟΝ LΟLΙΣΤΟΝ >
ΤΟLLΟΛΙΣΤΟΝ = των λογιστών, ΤΟΝ LΟΛΟΝ (τον λόγον > ΤΟLLΟΛΟΝ, ΕΑΝ
ΠΟΥ > ΕΑΜΠΟΥ, ΕΝ ΠΟΛΕΙ > ΕΜΠΟΛΕΙ..., κάτι που δε σημειώνεται σήμερα:
την μάνα > τη μάνα, το(ν) λόγο…

ΕΠΙΓΡΑΦΗ ΔΡΗ-
ΡΟΥ ΚΡΗΤΗΣ, 7ΟΥ Α.
Π.Χ.

Αττική επιγραφή 6ου π.Χ. αι.

Με κενό μεταξύ των λέ-

ξεων και με τα γράμματα Λ, Σ
αντί των L, S του αρχαίου ατ-
τικού αλφάβητου η εν λόγω
επιγραφή γίνεται: «SEMA
ΦΡΑSΙΚΛEIAS KOΡΕ ΚΕ-
ΚΛESOMAI AIEI ANTI ΓΑ-
ΜΟΥ ΠΑΡΑ ΘΕΟΝ ΤΟΥΤΟ
ΛAXOS ONOMA».
Η λέξη SEMA προφέρεται «σέμα», η οποία με τροπή νεώτερα του φθόγγου Ε σε Ι =
ορθογραφικά Η έγινε ΣΗΜΑ = προφορά «σίμα». Η λέξη ΚΟΡΕ προφέρεται «κόρε» και με
τροπή νεώτερα του φθόγγου Ε σε Ι = ορθογραφικά Η γίνεται ΚΟΡΗ...
 18
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Νομικός Κώδι-
κας της Γόρτυ-
νας χρονολογεί-
ται από το
πρώτο μισό του
5ου αι. π.Χ.
αι. (480 – 460
π.Χ.)

ΚΡΗΤΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ
Κρη- , ,
τικά

Κοινά α β γ δ ε ϝ ζ η τ ι κ

Κρητικά ,

Κοινά λ μ ν ξ ο π ρ σ τ ου/y

Εδώ δεν υπάρχουν: τα μικρά και κεφαλαία γράμματα, τα τονικά σημάδια

και τα ομόφωνα γράμματα Ω, Η. Υπάρχουν τα ομόφωνα γράμματα Ε & ΑS = ε,
S & Y = ι. Ο φθόγγος u γράφεται μονοψήφια, δηλαδή V (Λατινικά U) και όχι ΟΥ,
όπως ως σήμερα. Το γράμμα Ι αντιπροσωπεύει το φθόγγο ζ και όχι το φθόγγο ι,
το S = ι και όχι σ, το Λ = γ και όχι λ, το Γ = λ και όχι γ, το Μ/ = [μ]….. ΑS = [ε],
ΕS = [ι] ΟS = [ι], ΥS = [ι].....: COΓIATAN (πολιάταν), ΑCΑΛΟΡΕΥΟΝΤS (απα-
γορεύοντι), ΚΑS (και), ΕΝΑΜ (ένας), ΔΣΚΑΜ (δίκας), ΚΡΕΜΑΤΑ(κρέματα - χρή-
ματα), AΡEΜON (αρέσον), CASNEΘAS (παίνεθαι), AΡΛΥΡΙΟΝ (αργύριον),
ΤΟΥΤΟΝ (= τούτον & τούτων), ΑΝΤΡΟCΙΝΟΜ (= ανθρώπινος)….
COΓIATAN (πολιάταν), ΑCΑΛΟΡΕΥΟΝΤS (απαγορεύοντι), ΚΑS (και), Ε-
ΝΑΜ (ένας), ΔΣΚΑΜ (δίκας), ΚΡΕΜΑΤΑ(κρέματα - χρήματα), AΡEΜON (αρέ-
σον), CASNEΘAS (παίνεθαι), AΡΛΥΡΙΟΝ (αργύριον)….
 19
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2ο
ΨΕΥΔΗ ΠΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453 στους Οθωμα-

νούς, κάθε τι ελληνικό, καθώς και κάθε τι το βυζαντινό έπρεπε να εξα-
φανιστεί, ώστε τη θέση τους να πάρουν τα των Οθωμανών ή άλλων
κέντρων εξουσίας. Προ αυτού ήρθε και η σειρά της Ελληνικής και της
Λατινικής Γλώσσας, οι οποίες ήταν οι επίσημες γλώσσες του Βυζαντίου
και επιπλέον η Ελληνική Γλώσσα ήταν διεθνής ήδη από εποχής Μ. Α-
λέξανδρου. Την αρχή έκανε το 1528 ο Ολλανδός Έρασμος, ο οποίος
κατηγόρησε την Ελληνική γλώσσα, όπως θα δούμε στα πιο κάτω, ότι
ήδη στην εποχή του ήταν μια νεκρή ή αλλοιωμένη γλώσσα, γιατί μερικά
γράμματα της αρχαίας Ελληνικής συνέπεσαν στην προφορά, οι νέοι Έλ-
ληνες προφέρουν αλλιώς τα γράμματά της απ’ ό,τι τα πρόφεραν οι αρ-
χαίοι Έλληνες κ.α. Τα ίδια πάνω κάτω έλεγε και για τη Λατινική Γλώσσα,
καταλήγοντας ότι πρέπει να γίνει διεθνής μια νέα γλώσσα και επίσης να
δημιουργηθεί μια νέα γραφή που να έχει τόσα γράμματα όσοι και οι
φθόγγοι κ.α.

1. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΑΤΙΚΗ Ή ΑΛΛΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΩΣ ΕΞ ΑΥΤΟΥ
ΔΥΣΚΟΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Α. ΤΑ ΨΕΥΔΗ ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ ΒΙ-

ΒΛΙΩΝ ΚΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ
ΤΑ ΟΜΟΗΧΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ Ω(ω) = Ο(ο), ΑΙ(αι) = Ε(ε), Ι(ι) = Η(η)
= Υ(υ) = ΕΙ (ει)…

Μερικοί (Έρασμος, Saussure, Μ. Φιλήντας, Δ. Γλυνός, Ν. Χατζη-

δάκης κ.α.) ζητούν να καταργηθούν το Ελληνικό Αλφάβητο και η Ελληνική
Γραφή και να αντικατασταθούν με το Λατινικό Αλφάβητο και τη Λατινική Γραφή
ή με μια γραφή που να έχει τόσα γράμματα όσοι και οι φθόγγοι των λέξεων, γιατί
η Ελληνική γραφή έχει γίνει πάρα πολύ δύσκολη στην εκμάθησή της, λόγω του
ότι εκεί υπάρχουν τα ομόηχα γράμματα: Ω(ω) = Ο(ο), ΑΙ(αι) = Ε(ε), Ι(Ι) = Η(η)=
Υ(Υ) = ΟΙ(οι) = ΕΙ(ει) = ΥΙ(υι)…, και έτσι δεν είναι εύκολο να θυμάται κάποιος
πότε να γράφουμε μια λέξη με το γράμμα Ο(ο) και πότε με το γράμμα Ω(ω), πότε
με το γράμμα Ι(ι) και πότε με το γράμμα Η(η) ή το Υ(υ)….
Από την άλλη τα σχολικά βιβλία Γραμματικής, καθώς και τα πανεπιστη-
μιακά βιβλία Γλωσσολογίας: Γ. Μπαμπινιώτης ( «Ιστορική Γραμματική της
 20
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας»), Α. Τζαρτζανος ( «Γραμματική της Αρ-

χαίας Ελληνικής Γλώσσης»), Δ. Τομπαϊδης( «Επιτομή της ιστορίας της
ελληνικής. Γλώσσας») κ.α. αναφέρουν ότι η αρχαία Ελληνική Γλώσσα είχε
παραπάνω φθόγγους απ΄ό,τι έχει η σημερινή, είχε αυτούς που παριστάνονταν
με τα γράμματα Ω, Η, Υ, τα οποία παραμένουν στην Ελληνική Γραφή, γατί είναι
στατική ή άλλως ιστορική. Δηλαδή η Ελληνική Γραφή διασώζει από συνήθεια
τα άχρηστα πλέον γράμματα Ω, Η, Υ, τα οποία παλιά αντιπροσώπευαν φθόγ-
γους της αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας ( το γράμμα Ω προφερόταν όπως περίπου
δυο οο, το Η όπως περίπου δυο εε και το Υ όπως περίπου δυο ουου), που στο
χρόνο από αυτά το γράμμα Ω έπαθε σύμπτωση προφοράς με το γράμμα Ο και
τα γράμματα Η, Υ με την προφορά του γράμματος Ι. Λένε επίσης ότι αρχικά τα
ΑΙ(αι), ΕΙ(ει), ΟΙ(οι), ΥΙ(υι) προφέρονταν, όπως δείχνουν τα επί μέρους γράμματά
τους, π.χ. το ΑΙ = αϊ, … και μετά το ΑΙ έπαθε σύμπτωση προφοράς με το Ε(ε)
και τα ΟΙ(οι) = ΕΙ(ει) = ΟΙ(οι)= ΥΙ(υι .με την προφορά του Ι(ι):
<<Η γραφή της ελληνικής γλώσσας στην αρχή ήταν φωνητική, δηλ. κάθε φθόγγος παρι-
στανόταν με ένα ιδιαίτερο γράμμα. Ωστόσο με το πέρασμα του χρόνου και με την εξέλιξη της
γλώσσας, η γραφή μας έπαψε να είναι φωνητική, δηλαδή σήμερα κάθε φθόγγος δεν παρίσταται
με ένα ιδιαίτερο γράμμα. Π.χ. ο φθόγγος [ι] παρίσταται στη γραφή μας σήμερα με τα γράμματα ι,
η, υ, ει, οι, υι, π.χ. κυνήγι, αποικίζει, υιοθεσία, ο φθόγγος [ο] με τα γράμματα ο και ω, π.χ.
ώμος, νόμος.... Αυτό συμβαίνει, γιατί ενώ, όπως θα δούμε παρακολουθώντας την ιστορία της
γλώσσας μας, οι διάφοροι φθόγγοι άλλαξαν προφορά, τα γράμματα που τους παριστάνουν έχουν
παραμείνει τα ίδια από την αρχαιότητα, είναι δηλαδή η γραφή μας ιστορική ως ένα σημείο......>>
(Δ. Τομπαϊδη: Επιτομή της ιστορίας της ελληνικής. γλώσσας)
<< Στην αρχαία εποχή το η προφερόταν σαν εε, το ω σαν οο, και τα φωνήεντα α, ι, υ
άλλοτε σαν απλά α, ι, υ και άλλοτε σαν αα, ιι, υυ. Γι' αυτό και το η και το ω ονομάζοντο μακρό-
φωνα, το ε και το ο βραχύχρονα και τα α, ι, υ δίχρονα.... ..>> ( "Γραμματική Νεοελληνικής", Χρ.
Τσολάκη, Δ. Τομπαϊδη κ.α.)
«…. Ιστορική ορθογραφία της Ελληνικής. Στην πράξι η ορθογραφία των γλωσσών είναι
κυρίως στην αρχή της φωνολογική – σπανιότερα φωνητική – και με την πάροδο του χρόνου γίνεται
ιστορική. Αυτό είναι αναγκαία συνέπεια του γεγονότος ότι η γραφή , συντηρητική από τη φύσι της
, καθώς αποτελεί γενικό, συμβατό σύστημα, δεν ακολουθεί κατά κανόνα ή αργεί πολύ να δηλώση
την εξέλιξι της προφοράς της γλώσσας. Η προφορά των φθόγγων μεταβάλλεται με την πάροδο
του χρόνου, ενώ η γραφή εξακολουθεί για λόγους οικονομίας να χρησιμοποιή τα ίδια σύμβολα
(γράμματα) για να δηλώση την μεταβολή των φθόγγων ή μεταβάλλεται η ίδια μ`ε αργό ρυθμό…..».
(Ιστορική Γραμματική της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας , Γ. Μπαμπινιώτη)
«.. Από τα επτά φωνήεντα α,ε, η, ι, ο, υ, ω: α) το ε και το ο λέγονται βραχέα (ήτοι σύντομα
εις την προφορά), β) το η και το ω λέγονται μακρά (ήτοι παρατεταμένα εις την προφορά), διότι
αρχήθεν το μεν η επροφέρετο υπο των παλιών ως παρατεταμένον ε (ήτοι περίπου ως εε), το δε ω
ως παρατεταμένον ο (ήτοι περίπου ως οο), γ) το α, ι, υ λέγονται δίχρονα, διότι ταύτα αρχήθεν εις
άλλα μεν συλλαβάς επροφερετο βραχέα εις άλλας δε μακρά…..». (Γραμματική της Αρχαίας Ελ-
ληνικής Γλώσσης, Αχιλλέως τζάρτζανου)
«Αρχήθεν το η επροέφετο ως παρατεταμένον ε (ήτοι περίπου ως εε), το δε ω επροφέρετο
ως παρατεταμένον ο (ήτοι ως οο), τα δε φωνήεντα α, ι, υ, άλλοτε με ως απλά α,ι,υ , άλλοτε παρα-
τεταμένα α, ι, υ (ήτοι περίπου ως αα,ιι, υυ)… (Γραμματική της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Αχιλέως
Α. Τζάρτζανου)
 21
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

<< ".... Μετά τη σύμπτωση των διαφόρων ι, η, ει, οι και υ στην προφορά του ι (του οι και
υ από τον 10ο αι. π.Χ., των άλλων επί αλεξανδρινής εποχής) του ω και ο στην προφορά ο, του ε
και αι στην προφορά του e, το φωνηεντικό σύστημα (της ελληνικής) παίρνει τη σημερινή μορφή
ι, ε, , ο, u.... Έτσι έπαψε η γραφή μας να είναι φωνητική και έγινε ιστορική ......>> (Δ. Τομπαϊδη:
Επιτομή της ιστορίας της ελληνικής. γλώσσας)

Ωστόσο όλα τα ως άνω είναι εκτός πραγματικότητας, λάθος από-

ψεις, γιατί απλούστατα:
1) Γραφή που να έχει τόσα γράμματα, όσοι και οι διαφο-
ρετικοί φθόγγοι των λέξεων μιας γλώσσας δεν είναι δυνατόν
να υπάρξει ποτέ.
Και αυτό, γιατί σε όλες τις γλώσσες υπάρχουν πάρα πολλές ομό-
ηχες λέξεις και προ αυτού θα γίνονται συνεχώς συγχίσεις και παρανοή-
σεις, πρβ π.χ.:
Ελληνική, φθογγικά «ι παραγωγί τις Κρίτις» = ετυμολογικά: «Η
παραγωγή / οι παραγωγή της Κρήτης, «φέρε τι λίρα» = φέρε τη λύρα/
φέρε τη λύρα, «κλίσι» = κλήση & κλίση, «αφτί» = αυτοί & αυτή & αυτί,
«καλό» = καλό και καλώ, «καλί» = καλή και καλεί και καλοί…
Αγγλική, φθογγικά «του/tu» = to και two και too, «ραϊτ/rait» =
write και right…
Ιταλική: ora (= ώρα) και ora (= τώρα), sole = ήλιος και μόνες,
legge = νομός και διαβάζει, tema = φόβος και θέμα……
Προ αυτού οι αρχαίοι άνθρωποι επινοήσαν διάφορα τεχνάσματα
γραφής, ένα των οποίων είναι και το ελληνικό, που είναι και το πιο
τέλειο και το πιο εύκολο του κόσμου, όπως θα δούμε πιο κάτω. Ο λόγος
και για τον οποίο οι Έλληνες προόδευσαν πρώτοι στα γράμματα, στις
τέχνες και στις επιστήμες: Όμηρος, Πλάτων, Αριστοτέλης, Δημόκριτος,
Ιπποκράτης κ.α.
2) Δεν υπάρχουν άχρηστα ή κατάλοιπα γράμματα στην Ελ-
ληνική Γραφή, αρχαία και νέα, άχρηστοι είναι όσοι το λένε.
Ό,τι φθόγγους, φωνήεντα και σύμφωνα, είχε η αρχαία Ελληνική
Γλώσσα, τους ίδιους επακριβώς έχει και η νέα Ελληνική, ο λόγος που
έχουν και το ίδιο αλφάβητο. Άλλο φθόγγοι και άλλο γράμματα. Οι
φθόγγοι φωνήεντα σε όλες τις γλώσσες και σ' όλες τις εποχές είναι 5,
οι: [α] [ε] [ο] [ι] [ου], οι οποίοι στο ελληνικό σύστημα γραφής δε
γράφονται μόνο με 5 γράμματα, αλλά με περισσότερα , τα: ο & ω, υ &
η & ι & οι & υι & ει, ε & αι, α, ου,… για τους νοηματικούς ή άλλως
ετυμολογικούς λόγους που θα δούμε αμέσως πιο κάτω και απλώς 7 είναι
τα στοιχεία του αλφάβητου ( τα: α ε ο υ ι ω η) με τα οποία γράφονται
όλα τα ως άνω γράμματα του ενός και δυο ψηφίων των φθόγγων φω-
νηέντων.
Ειδικότερα στην Ελληνική Γραφή, αρχαία και νέα, υπάρ-
χουν τα εξής ομόηχα γράμματα (που άλλα από αυτά είναι με δυο
ψηφία του αλφάβητου και άλλα με ένα): Ο(ο) = Ω(ω), ΑΙ(αι) =
 22
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Ε, Ι(ι) = Η(η) = Υ(υ) = ΟΙ(οι) = ΥΙ(υι), = ΕΙ(ει)…, τα οποία

έχουν επινοηθεί προκειμένου να υποδεικνύουμε με αυτά στη
γραφή, βάσει κανόνων, από τη μια την πιστή προφορά και από
την άλλη την ετυμολογία (ρίζα, μέρος λόγου, γένος, αριθμό,
πτώση) των γραπτών λέξεων και έτσι να παρέχουμε βοήθεια
στον αναγνώστη αφενός για διάκριση τυχών ομόηχων και αφε-
τέρου στην ετυμολογία - κατανόησή τους, γράφοντας π.χ.:
με τα γράμματα -ω,ει όλα τα ρήματα: λύνω,εις,ει, σήκω, αγαπώ,
τιμώ… ,
με τα γράμματά -ο,ι όλα τα ουδέτερα: το σύκο, σοφό, κακό, ψωμί,
φιλί…,
με τα γράμματα -η όλα τα θηλυκά: η συκή, η κακή, η αγαθή…,
με τα γράμματα -οι όλοι οι πληθυντικοί αρσενικών: οι αγαθοί,
κακοί, , με -η όλοι οι πληθυντικοί ουδετέρων: τα πάθη, κάλλη κ.ο.κ.ε.
Ομοίως και για τον ίδιο λόγο (διάκριση ομόηχων, βοήθεια στην
κατανόηση κλπ) με το γράμμα Ι( ι) γράφεται π.χ. η ρίζα ή το θέμα της
ομάδας των λέξεων φιλί, φίλος, φιλία, φιλικός, φιλόσοφος, ζωόφιλος,
συμφιλιώνω κ.λπ., ενώ με το γράμμα Υ(υ) τα της ριζα-θέμα των λέξεων
φυλή > αλλόφυλος κ.α.. Ομοίως: Κρήτη > Κρητικός με η, ενώ κριτής
> κριτικός με ι…
Για τον ίδιο λόγο επινοήθηκαν και τα ομόηχα κεφαλαία: Α, Β, Γ…
και μικρά γράμματα α, β, γ…. , όμως αυτά τα χρησιμοποιούμε για διά-
κριση των κυρίων ονομάτων από τα τυχών ομόηχα κοινά γράφοντας
π.χ. τα κύρια ονόματα με κεφαλαίο και τα κοινά με μικρό: καλή/καλοί
και Καλή, αγαθή/αγαθοί και Αγαθή, … Τα ίδια χρησιμοποιούνται και για
τη διάκριση των προτάσεων, γράφοντας το πρώτο γράμμα κάθε πρότα-
σης με κεφαλαίο.
3) Η Ελληνική Γλώσσα και η Ελληνική Γραφή όχι μόνο δεν
πρέπει να καταργηθούν, αλλά να γίνουν και πάλι διεθνείς και οι
επίσημες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γιατί αφενός είναι οι πιο εύκο-
λες και οι πιο τέλειες του κόσμου, δημιούργημα του αρχαίου ελληνικού
πνεύματος που σήμερα μας καθοδηγεί, και αφετερου πάνω σ’ αυτές
στηρίζονται όλες οι άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες και γραφές, όπως θα
δούμε πιο κάτω.
4) Δεν υπάρχει αρχαία μαρτυρία που να αναφέρει ότι η Ελληνική Γραφή
είναι ιστορική ή που να λέει ότι το γράμμα Ω παλιά προφερόταν ως «οο», το Η
ως «εε» κλπ. Αυτά είναι μια λανθασμένη άποψη, την οποία πρώτος διατύπωσε
ο Ολλανδός ιερέας και δάσκαλός Έρασμος (Desiderius Erasmus Geert, 1466-
1536), όπως θα δούμε ιδιαίτερα πιο κάτω.
5) Ιστορική δεν είναι η Ελληνική Γραφή, αρχαία και νέα,
αλλά οι γραφές με λατινικούς χαρακτήρες: Ολλανδική, Γαλλική,
Αγγλική κ.α., κάτι που νομίζουν μερικοί ότι ισχύει και στην Ελληνική,
ενώ αυτό είναι λάθος.
 23
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Οι λέξεις στην Ελληνική Γραφή, αρχαία και νέα, γράφονται πάντα

όπως έχουν φθογγικά τη στιγμή που γράφονται και συνάμα ανάλογα με
την ετυμολογία τους, χρησιμοποιώντας, βάσει κανόνων, κάποια ομόηχα
γράμματα, όπως ειδαμε πιο πριν. Όταν αλλάζει η προφορά μια λέξης,
αλλάζει και η γραφή της, κάτι που δεν ισχύει στις άλλες γραφές. Στην
αρχαία ελληνική λέγαμε και γράφαμε: τιτάν, πυρία, οικοκυρά, πράξις,
πράξεως, παιδίον…. και σήμερα λέμε και γράφουμε: τιτάνας, σπίρτα,
νοικοκυρά, πράξη, πράξης, παιδί…
Αντίθετα οι λέξεις στις γραφές με λατινικούς χαρακτήρες: Ολ-
λανδική, Γαλλική, Αγγλική κ.α. γράφονται πάντα ίδια (ιστορικά,
όπως προγράφηκαν), ακόμη και αν η προφορά τους αλλάξει και με
την εξής ορθογραφία:
Α) Οι λέξεις που προέρχονται από την Ελληνική και Λατινική
γραφή γράφονται όπως ακριβώς έχουν εκεί (φωτογραφικά, ιστορικά),
άσχετα αν εκεί μπορεί και να προφέρονται κάπως αλλιώς, πρβ π.χ.:
Ελληνική: πρόβλημα, τιτάν(ας), Γεωργία, Ευρώπη, ιδέα,
τυπώ(νω), Ολυμπία, φιλοσοφία, τηλέφωνο...... & Αγγλική: problem
(“πρόμπλεμ»), titan(«ταϊταν»), Europe («γιούροπ»), idea («αϊντία»),
type («τάϊπ»), Olympia, philosophy, telephone,...
Ελληνική: ακτίς, Γεωργιανός, Συριανός, Λατίνος... & Γαλλική: ac-
tion («αξόν»), Georgien («ζεορζάν»), Syrien («σιριάν»), Latin («λα-
τάν»)...
Λατινική: cluba (κλούμπα -κλούβα), cupa (κούπα), America, pluς
(πλους), imperial («ιμπέριαλ»), lina («λίνα»), douo > double («ντου-
πλέ»)….& Αγγλική: club («κλάμπ»), cup («κάπ»), America, plus
(«πλας»), imperial («ιμπίριαλ»), line («λάϊν»), double ("ντάμπλ")….
Με την ελληνική ή λατινική ορθογραφία γράφονται και οι λέξεις
άλλων γλωσσών (αραβικές, εβραϊκές....) που πέρασαν στις γραφές αυ-
τές μέσω της ελληνικής ή της λατινικής, πρβ π.χ. ελληνικά: άλγεβρα,
Εμμανουήλ, Δανιήλ.... = αγγλικά: Algebra, Emmanuel, Daniel...
Β) Οι παράγωγες λέξεις γράφονται στο θέμα όμοια με τις πρωτό-
τυπές τους, δηλαδή διατηρούν την ιστορική τους ορθογραφία, άσχετα
αν καμιά φορά η προφορά της παράγωγης λέξης αλλάζει λόγω φθογ-
γικού πάθους (συναίρεσης κ.α.), πρβ π.χ. στην Αγγλική την πρωτότυπη
λέξη volcano ( προφορά «βολκέϊνουν», το α = εϊ) και την παράγωγη
volcanic (προφορά «βολκανικ», το α = α). Ομοίως: athlete (“άθλιτ”) >
athletic (“αθλέτικ”), busy (“μπάζι») > business (“μπίζνες»), day
(“ντέι”) > Sanday (“σάντι”), live («λάϊβ») >living ("λίβινκ")…
Γ) Οι λέξεις που προέρχονται από τη δικιά τους γλώσσα (αυτές
που δεν υπάρχουν στην Ελληνική ή στη Λατινική) γράφονται όπως
έχουν φθογγικά με το λατινικό αλφάβητο και στην περίπτωση που έ-
χουμε ομόηχες λέξεις βάζουμε σε κάθε μια από αυτές επιπρόσθετα ένα
γράμμα (τυχαίο ή σύμφωνα με τη σκέψη εκείνου που την καθιέρωσε
γραφικά) και που, αν και γράφεται, δεν προφέρεται, πρβ π.χ. στην
 24
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Αγγλική λέξη τις λέξεις ), rit(e) & (w)rit(e) & ri(g)t(h), to & too & two.
Ομοίως: sent & cent & scent, pare & pair & pear, boy & buoy, no
& know, sail & sale, grown & groan, fought & fort, war & wore, side &
sighed, made & maid, night & knight, soared & surd, hole & whole,
morning & mourning .....
Στη γαλλική: grave (στον ενικό) & graves (στον πληθ.). Εδώ το
-es δεν προφέρεται, αλλά μπαίνει για διάκριση του πληθυντικού από
τον ομόηχο ενικό.
Εξαιτίας του ως άνω τρόπου γραφής εδώ δεν μπορεί κάποιος όχι
μόνο να καταγράψει, αλλά και να υποδείξει σωστά μια οποιαδήποτε
προφορά, αφού εδώ άλλα βλέπεις και άλλα διαβάζεις ή αντίθετα άλλα
προφέρεις και άλλα γράφεις. Για παράδειγμα το γράμμα ο στις αγγλικές
λέξεις go (γκόου), one (ουάν), on (ον), come (κάμ), to (του)…, προ-
φέρεται άλλοτε Ο, άλλοτε ΟΟΥ, άλλοτε ΟΥΑ, άλλοτε Α, άλλοτε ΟΥ…
Ομοίως το γράμμα α στις λέξεις: was (γουόζ), American (αμέρικα),
hand (χέντ), table (τέϊμπλ).... προφέρεται άλλοτε εϊ άλλοτε α άλλοτε
ε, άλλοτε ouo.. Ομοίως το γράμμα ι στις λέξεις: titan (ταϊτάν), prize
(πράϊζ), girl (γκέρλ), pig (πιγκ), ability (αμπίλιτι)… προφέρεται άλλο
αϊ άλλοτε ι άλλοτε ε… Ομοίως τα υπόλοιπα.
Για τον ίδιο λόγο εδώ υπάρχει δυσαρμονία μεταξύ γραφής και
προφοράς. Εδώ άλλα λέμε και άλλα γράφουμε ή άλλα βλέπουμε και
άλλα προφέρουμε. Παρουσιάζεται το φαινόμενο για το ίδιο γράμμα να
έχουμε πέντε, έξι κ.τ.λ. διαφορετικές προφορές (να παριστάνει ακόμη
και συλλαβές) και όχι μια, όπως στην Ελληνική και Λατινική. Παρέβαλε
π.χ. στην Αγγλική τις αγγλικές λέξεις go, one, on, come, to…, όπου το
γράμμα Ο προφέρεται άλλοτε Ο, άλλοτε ΟΟΥ, άλλοτε ΟΥΑ, άλλοτε Α,
άλλοτε ΟΥ… Ομοίως στις λέξεις: was (γουόζ), Αmerica (αμέρικα), hand
(χέντ), table (τέϊμπλ).... το γράμμα a = εϊ = α = ε= ouo.. Ομοίως
στις λέξεις: titan (ταϊτάν), prize (πράϊζ), girl (γκέρλ), pig (πιγκ), abi-
lity (αμπίλιτι)… το γράμμα i = αϊ = ι = ε… Ομοίως τα υπόλοιπα.
Για τον ίδιο λόγο εδώ "ορθογραφία" είναι η δημιουργία για κάθε
λέξη ενός ορισμένου "οπτικού ινδάλματος", το οποίο γι' αυτούς που
ξέρουν από γραφή αποτελεί την "ιδεατή εικόνα" γραφής κάθε λέξης. Η
ιδεατή αυτή εικόνα συνάπτεται στο νου του ομιλούντος προς την α-
κουστική "εικόνα, δηλ. προς τον τρόπο προφοράς μιας δεδομένης λέ-
ξεως, καθώς και προς τη σημασία της.
Για τον ίδιο λόγο η γραφή με λατινικούς χαρακτήρες είναι και
πάρα πολύ δύσκολη και χρονοβόρα στην εκμάθησή της, γιατί εδώ πρέ-
πει ο μαθητής να απομνημονεύσεις μια-μια την ορθογραφία της κάθε
λέξης.

ΣΗΜΕΙΩΝΕΤΑΙ ΟΤΙ:
α) Η γραφή μιας λέξης με τους λατινικούς χαρακτήρες παραμένει στο
χρόνο ακόμη και αν η προφορά της αλλάξει ή αν η λέξη λέγεται με δυο ή
 25
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

περισσότερες προφορές. Πρβ π.χ. στην Αγγλική όπου ενώ άλλοι λένε π.χ.: "δε
λαντον, μπάτι, σον κόνερ, ουάτ..." και άλλοι "δι λόντον μπόντι, σιν κόνερι, χουάτ
ή γουάτ..", ωστόσο και οι μεν και οι δε γράφουν ίδια, δηλ.: the London, body,
Sean Coneri, what..
β) Η γραφή μιας λέξης με τους λατινικούς χαρακτήρες μπορεί να προφέ-
ρεται αλλιώς σε μια γλώσσα και αλλιώς σε μια άλλη, αν και έχουν το αυτό αλφά-
βητο (το λατινικό), πρβ π.χ. τις λέξεις: BEAUTE = αγγλική προφορά «μπιούτι»
και γαλλική «μποτέ».
γ) Για να υποδειχθεί η σωστή προφορά των λέξεων στις γραφές με λατινι-
κούς χαρακτήρες στα λεξικά, χρησιμοποιούνται παράλληλα τα καλούμενα φω-
νητικά σύμβολα (Phonetic symbols). Δηλαδή εδώ έχουμε μια γραφή ως βοη-
θητική μιας άλλης γραφής!!

6) Η Ελληνική Γραφή είναι η πιο τέλεια και η πιο εύκολη

του κόσμου, γιατί:
Α) Γράφει τις λέξεις καλύτερα και από το μαγνητόφωνο. Με το
μαγνητόφωνο μπορεί να γίνει παρανόηση με τις ομόηχες λέξεις, ενώ με
το ελληνικό σύστημά γραφής όχι, γιατί γράφει και την πιστή προφορά
των και τη σωστή ετυμολογία των λέξεων την ώρα που γράφονται με
την επινόηση των ομόφωνων γραμμάτων και των κανόνων τους: Ο(ο)
= Ω(ω), Ε(ε) = ΑΙ(αι), Ι(ι) = Η(η)…, , όπως ειδαμε πιο πριν, κάτι που
δεν ισχύει σε όλες τις άλλες γραφές. Στην ελληνική γράφουμε π.χ.
καλώ με -ω (= ρήμα) και «καλό» (με -ο = επίθετο).. Ομοίως λέξη
«καλί» = ανάλογα: καλ-εί , Καλή , καλ-οί, καλ-ή..…., Αντίθετα π.χ.
στην Αγγλική λες αϊντία και γράφεις idea (ιντεα), λες «γιούροπ» και
γράφεις Europe (Εουρόπε), λες «γουόζ» και γράφεις was….…..
Β) Γράφει τις λέξεις με σύστημα (με λίγους και συγκεκριμένους
κανόνες), όπως ειδαμε πιο πριν, και όχι ιδεογραφικά ή ιστορικά, όπως
συμβαίνει στις άλλες γραφές οπότε εκεί η γραφή χρειάζεται πάρα πολύ
χρόνος για την εκμάθησή τους. Απλά, επειδή στην Ελληνική Γραφή υ-
πάρχουν τα ομόηχα γράμματά Ο και Ω, Ι και Η… η γραφή αυτή φαίνεται
εκ πρώτης όψεως ακαταλαβίστικη ή δύσκολη, όμως αν διδαχθεί σωστά,
με τους κανόνες της, μαθαίνεται σε ελάχιστες ώρες.

Β. ΤΑ ΨΕΥΔΗ ΤΟΥ ΕΡΑΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗ

ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΔΗ

Ο Ολλανδός ιερέας και θεολόγος Έρασμος (Desiderius Erasmus

Geert, 1466-1536) στο βιβλίο του «Διάλογος περί της ορθής προφοράς
του λατινικού και του ελληνικού λόγου (De recta latini graecique ser-
monis pronunciatione, Βασιλεία, 1528) υποστήριξε τα εξής (όπως τα
ερμηνεύουν οι οπαδοί του, γιατί το ίδιο το εν λόγω βιβλίο είναι δυσνό-
ητο):
 26
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Α) Αφού από τη μια σήμερα (στην εποχή του Εράσμου) στη Λα-
τινική και στην Ελληνική Γλώσσα υπάρχουν πέντε φθόγγοι φωνήεντα,
τα a, e, i, o, u, και στην αρχαία Ελληνική Γραφή υπήρχαν 7 γράμματα
για τα φωνήεντα, τα: α, ε, ο, ι, ω, υ, η, και αφού οι αρχαίοι Έλληνες
δεν είχαν λόγο να χρησιμοποιούν πάνω από ένα γράμμα για το συμβο-
λισμό του ίδιου φθόγγο (όπως γίνεται σήμερα π.χ. με τα η, ι, υ, υι,
ει, οι = ι) και από την άλλη οι λέξεις αλλάζουν στο χρόνο, π.χ.: Πρί-
ηπος και Πρίαπος, ἰητρὸς και ἰατρός, Κρήτη > Crete…., άρα στην αρχαία
Ελληνική υπήρχαν επιπλέον φθόγγοι, αυτοί που γράφονται με τα γράμ-
ματα Ω, Η, Υ και από τα οποία το γράμμα Ω προφερόταν σαν οο ( κάτι
μεταξύ α και ο), το γράμμα Η προφερόταν σαν εε (κάτι μεταξύ α και ε)
και το γράμμα Υ προφερόταν σαν ουου (κάτι μεταξύ β και ου). Τα
γράμματα αυτά στο χρόνο άλλαξαν προφορά και από αυτά τα γράμμα
Ω έπαθε σύμπτωση στην προφορά με το Ο και τα Η, Υ με αυτή του Ι.
Β) Τα: ΕΙ, ΥΙ, ΟΙ, ΑΙ, ΟΥ στις ελληνικές λέξεις προφέρονταν όπως
δείχνουν τα επιμερους τους τα γράμματα. Για παράδειγμα η αρχαία
Ελληνική λέξη «παις» προφερόταν πάϊς - παῖς, η οποία στη νέα Ελλη-
νική άλλαξε προφορά σε «πες». Η λέξη γραμματική προφερόταν γραμ-
ματικέες και η οποία στη νέα Ελληνική έγινε με προφορά «γραματικί».
Ομοίως, λέει, τα: Δημοσθένεϊ Δημοσθένει, όϊνος οῖνος, μόϋσα μοῦσα.
Αἰνείαας – Αινείας, ….
Γ) Τα γράμματα β, γ, δ, υ του ελληνικού αλφάβητου προφέρο-
νταν στην αρχαία Ελληνική όπως προφέρονται στη Λατινική στα B(b),
D(d), G(g), V(v) ήτοι μπ(b), γκ (g), ντ(d), U, π.χ.: βίος (μπίος και όχι
βίος), γη (γκεε και όχι γι) , δικής μου (ντικεες μοϊ και όχι βίος (= μπίος
αντί βίος), γη (γκεε αντί γι) , δική (ντικε μοϊ και όχι dhiκι mu), γεωργία
= "γκεοοργκια" και όχι "γεοργία", Ευρώπη = εουροοπεε" και όχι "ε-
βρόπι", αυστηρός = "αουστιεερος" και όχι "αφστιρός", είναι = "εϊναϊ"
και όχι "ίνε", ηύρα = "εεουουρα" και όχι "ίβρα", θείοι = "θεϊοϊ
και όχι "θίι",....
Δ) Το γράμμα C(c) στη Λατινική έπαθε σύμπτωση προφοράς με
το Κ(κ), το PH με το λατινικό F(f) και το ελληνικό Φ, το γράμμα V
με το W, το γράμμα Η με το γράμμα CH…., αφού οι Λατίνοι δεν είχαν
λόγο να χρησιμοποιούν πάνω από ένα γράμμα για το συμβολισμό του
ίδιου φθόγγου κ.α.

Η ως άνω άποψη του Έρασμου είχε προκαλέσει τότε αντίδραση

σε πάρα πολλούς λόγιους, Έλληνες και ξένους, όπως στον Κλ. Ρα-
γκαβή, στο Βαυαρό φιλόλογο Ι. Ρόυχλιν (J. Reuhlin, 1445 -1522
μ.Χ.), απ' όπου ονομάστηκαν οι αντίπαλοι του Έρασμου "Ροϋχλικοί" ή
ιωτακιστές, επειδή πρόφεραν τα γράμματα η υ οι ει υι όπως και το
γράμμα ι και όχι έτσι, όπως πρότεινε ο Έρασμος, λέγοντας ότι κάτι
τέτοιο ούτε στη βυζαντινή παράδοση ούτε στους αρχαίους συγγραφείς
αναφέρεται. Παρά ταύτα όμως η αναληθής ως άνω άποψη για το
 27
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

ελληνικό σύστημα γραφής εισχώρησε τότε (τον 16 ο αιώνα) στα ξένα

Πανεπιστήμια και στη συνέχεια από εκεί και στα ελληνικά.

Φυσικά οι ως άνω απόψεις του Έρασμου και των οπαδών

του είναι παντελώς λάθος, γιατί:
1) Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν σοβαρότατο λόγο που είχαν περισσό-
τερα του ενός γράμματα για μερικούς φθόγγους, ήτοι τα ομόηχα: Ω =
Ο, ΑΙ = Ε, Ι = Η = Υ = ΕΙ = ΟΙ…… Με τα γράμματα αυτά, βάσει κανό-
νων, υποδείχνεται η πιστή προφορά και συνάμα η ορθή ετυμολογία
(ρίζα, μέρος λόγου, γένος αριθμός κλπ) των λέξεων και έτσι να γίνεται
διάκριση των ομόηχων και συνάμα ο αναγνώστης να βοηθιέται στην
ετυμολογία - κατανόηση των λέξεων (δηλαδή με αυτά υποδείχνεται η
ρίζα, το μέρος λόγου και ο τύπος των λέξεων, όπως αν έχουμε ρήμα ή
επίθετο κλπ), π.χ. καλώ (με -ω,ει = ρήμα) και καλό (με -ο = επίθετο) ,
καλή, καλής… (με η = επίθετο θηλυκό) και καλείς,ει (με -ει = [ημα),
Κρητικός (με η )= αυτός απο την Κρήτη, ενώ κριτικός (με ι) = αυτός
που είναι κριτής……...
2) Οι Λατίνοι ομοίως είχαν τους ίδιους λόγους με τους Έλληνες
να έχουν περισσότερα του ενός γράμματα στη γραφή τους για μερικούς
φθόγγους, ήτοι τα εξής ομόηχα γράμματα, που είναι και περισσότερα
από αυτά στην Ελληνική: ΑΕ(ae) = Ε(e), I(i) = Y(y) = ΟΕ(oe), Η(h) =
CH(ch), C(c) = Q(q) = K(k), PH(ph) = F(f), V(v) = W(w), S(s) =
SH(sh), D = NT, B = MP, NC = G …. Με τα γράμματα αυτά, βάσει κα-
νόνων, υποδείχνεται η πιστή προφορά και συνάμα η καταγωγή ή άλλως
η ετυμολογία (η ρίζα, το μέρος λόγου και ο τύπος= γένος αριθμός κλπ)
των λέξεων και έτσι να γίνεται διάκριση των ομόηχων λέξεων και συ-
νάμα ο αναγνώστης να βοηθιέται στην κατανόηση των λέξεων (δηλαδή
αν έχουμε ρήμα ή επίθετο κλπ),…. Για παράδειγμα με ΑΕ αντί Ε(ε) γρά-
φεται ο πληθυντικός των θηλυκών: dea – deae (θεά, θεαί) και οι λέξεις
από ελληνική: Aegaeon (Αιγαίο)….. Με τα γράμματα PH(ph),CH(ch),
ΤΗ(th)… γράφονται οι λέξεις από την Ελληνική: Φοίνιξ (Ελληνικά ) =
Phoenix (Λατινικά), Χριστός > Christ…. ,ενώ με τα άλλα, δηλαδή τα:
Η(h), F(f) γράφονται οι άλλες λέξεις: Fine, haremi….. με τα b, d, g οι
απλές λέξεις και με τα MB, NT, NC οι σύνθετες: boba bene/… in-perator
> imperator, con-panis > company…
3) Είναι προφανές ότι ο Ολλανδός Έρασμος και οι οπαδοί του
έβγαλαν τα ως άνω λανθασμένα συμπεράσματα για την Ελληνική και
τη Λατινική γλώσσα, γιατί:
Α) Έχουν άγνοιας της τεχνικής της Ελληνικής και της Λατινικής
Γραφής και ως εξ αυτού «κρίνουν εξ ιδίων».
Οι γλώσσες που μιλούσαν και οι γραφές που έγραφαν ο Έρασμος
και οι οπαδοί του είναι η Ολλανδική, η Γαλλική, η Αγγλική κ.α., οι
οποίες είναι ιστορικές, οπότε εκεί ισχύουν αυτά που κατηγορούν την
ελληνική και λατινική γλώσσα. Εκεί αλλιώς προφέρονταν παλιά οι λέξεις
 28
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

και αλλιώς σήμερα, γιατί εκεί η γραφή είναι ιστορική, όπως ειδαμε στα
πιο πριν. Η Ελληνική Γραφή θα ήταν ιστορική, αν σήμερα, ενώ λέμε π.χ.: ιατρός,
Πρίαπος …. , γράφαμε την παλιά προφορά-γραφή Πρίηπος, ιητρός…., όμως κάτι
τέτοιο δε συμβαίνει. Αυτό συμβαίνει μόνο στις πράγματι ιστορικές γραφές με
λατινικούς χαρακτήρες (Αγγλική, Γαλλική κ.α.), πρβ ότι εκεί ενώ λέμε «αϊντία»,
«γιούροπ»… γράφουμε idea ( ιντεα, ελληνικά ιδέα), Europe (εουρόπε, ελληνικά
Ευρώπη)…
Β) Είναι προφανές ότι ο Έρασμος νόμισε ότι στην αρχαία Ελλάδα
το γράμμα Η προφερόταν σαν ΕΕ (ή κάτι μεταξύ α και ε), το Ω σαν οο
(ή κάτι μεταξύ α και ο),…. και επίσης ότι τα ΕΙ, ΟΙ, ΟΥ… προφέρονταν
και τα δυο γράμματα, επειδή παρανόησε από το ότι στην Ελληνική
Γραφή, εάν κατά την παραγωγή ή κατά τη σύνθεση μιας λέξης συμπέ-
σουν δυο συνεχόμενοι φθόγγοι φωνήεντα, π.χ. προ-υπάρχω, δι-ίστα-
μαι, ποιέ-εται, θε-ϊκός,…., πολλές φορές αυτοί οι φθόγγοι για λόγους
ευστομίας (ευφωνίας) παθαίνουν συναίρεση, ήτοι αφαιρείται ο ένας από
τους δυο ή και οι δυο και στη θέση τους μπαίνει ένας άλλος φθόγγος
που το φθογγικό αυτό πάθος για ετυμολογικούς λόγους γράφεται με
τους εξής κανόνες: α + ο= ω, ε + α = η, ε + ι = ει, ο + ι = οι, υ +ι =
υι… π.χ. : τιμαόμενος > τιμώμενος, (θεϊκός) θέ-ιος > θείος, Ηρακλέ-ας
> Ηρακλής, Ηρακλέ-ιον > Ηράκλειο, ποιέεται > ποιείται, Ευβόϊα > Εύ-
βοια, μυς > μυ-ϊα > μύ(γ)α….
Ομοίως, αν στο θέμα μιας απλής λέξη συμβεί ένα ή δυο συνεχό-
μενα φωνήεντα πάθουν ιωτακισμό (δηλαδή τραπούν σε φθόγγο ι για
λόγους ευστομίας - ευφωνίας ), το ι αυτό γράφεται για ετυμολογικούς
λόγους όχι με το γράμμα Ι(ι), αλλά με τους εξής κανόνες: Η τροπή των
φθόγγων ε, α, αα, εα σε ι γράφεται με το γράμμα η: χρέος, χρέματα >
χρήματα, δάμος > δήμος, θανατός > θνητός, νάσος (ναυς) > νήσος
Πέλοπας νάσος > Πελοπόννησος, Ἀσάνα ή Ἀθάνα (δωρικά) > Ἀθήνα
(ιωνικά) …., Η τροπή του ου σε ι γράφεται με υ: κούπα > κύπελο, super
> υπέρ, κούροι > κύρης….. Η τροπή των οϊ, ο σε ι γράφεται με οι:
πόνος > ποινή, καλό > καλοί, ευβόϊα, ευβοϊκός > Εύβοια…. Η τροπή
των εε, εϊ σε ι γράφεται με ει: ποιέεται – ποιείται, θείκός > θέϊος –
θείος, Ηρακλέϊον > Ηράκλειο….
4) Οι λέξεις στο χρόνο, καθώς και κατά τη μεταφορά τους από
γλώσσα σε γλώσσα παθαίνουν διάφορες αλλαγές στην προφορά. Ω-
στόσο οι αλλαγές αυτές δε γίνονται με σύμπτωση στην προφορά κά-
ποιων γραμμάτων, αλλά είτε με πρόσθεση ενός φθόγγου στη λέξη είτε
με αφαίρεση κάποιου φθόγγου από τη λέξη είτε με αντιμετάθεση δυο
φθόγγων σε μια λέξη είτε με εναλλαγή συγγενική ενός φθόγγου στη
λέξη (π.χ. το Κ να γίνει Γ ή Χ…..), π.χ.: οικοκυρά > (ν)οικοκυρά,
κορ(υ)φή, ήρθα > ήλθα, ρέπω > έρπω…
5) Όλες οι γλώσσες έχουν τους αυτούς φθόγγους, γιατί αφενός
όλοι οι άνθρωποι έχουν τα αυτά φωνητικά και ακουστικά – νοητικά όρ-
γανα και αφετέρου σε όλες τις γλώσσες υπάρχουν γλωσσικά δάνεια,
 29
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

ήτοι ξένες λέξεις τις οποίες μεταφέρουν εκεί το εμπόριο, οι θρησκείες,

οι επιστήμες , οι μετανάστες ή άποικοι, οι γείτονες κ.α. Απλά, επειδή
δεν υπάρχει παντού η ίδια γραφή, το αυτό σύστημα γραφής, αλλού οι
φθόγγοι φαίνονται περισσότεροι και αλλού λιγότεροι κ.α. Για παρά-
δειγμα στην Ελληνική Γραφή ο φθόγγος θ γράφεται με ένα μόνο
γράμμα, το Θ(θ), ενώ στη λατινική με δυο, τα ΤΗ(τη): Athena, Athens,
= Αθήνα… Στη Λατινική Γραφή με το γράμμα V(v) γράφεται ο φθόγγος
που στην Ελληνική γράφεται με το γράμμα Β(β), ενώ στη λατινική με
το γράμμα Β γράφεται το σύμπλεγμα ΜΠ…… Τα μπ, γκ, ντ, τσ, τζ δεν
είναι ένας, αλλά δυο φθόγγοι, που για ετυμολογικούς λόγους στη Λα-
τινική Γραφή γράφονται και με ένα μόνο γράμμα: Β(b), G(g), D(d),
J(j), Z (z) και με δυο γράμματα: MP(mp), NC(nc), NT(nt), TS(ts),
TZ(tz). Με τα γράμματα B(b), G(g), D(d) γράφονται τα συμπλέγματα
(δυο φθόγγοι) μπ, ντ, νκ στις απλές λέξεις: grammar, dum, boba,
bene… και με τα ΜP(mp), ΝΤ(nt), ΝC(nc) οι σύνθετες: in-perial, con-
panis > company, in-commodus, ιn-tendo, con-panis > compania,
compare... Στην Ελληνική Γραφή δεν υπάρχουν τα γράμματα B(b),
D(d), G(g) γιατί αυτά παριστάνουν δυο φθόγγους, τα συμπλέγματα
νκ/γγ, ντ, νπ/μπ, που είναι κάτι όπως και τα Ξ(ξ) = κς, Ψ(ψ), και στην
Ελληνική Γραφή οι φθόγγοι αυτοί γράφονται αναλυτικά ΜΠ(μπ),
ΝΤ(ντ), ΓΓ(γγ)-ΓΚ(γκ): έντιμος, νταμάρι, Μπάμπης, συγγενείς….

ΣΗΜΕΙΩΝΕΤΑΙ ΟΤΙ:
1) Μερικοί λένε: << Η απόδοση των αρχαίων ελληνικών ονομάτων στη
Λατινική παρέχει ισχυρές ενδείξεις σχετικά με την υφή του φθόγγου η. Η λατινική
μεταγραφή των ονομάτων Κρήτη: Creta, Πελοπόννησος: Peloponnesus, Θῆβαι:
Thebae, Ἀθηνᾶ: Athena, Ἡρακλῆς: Heracles αποτελεί αξιόπιστη πρόσθετη μαρ-
τυρία ότι το αρχαίο η δεν προφερόταν [i] αλλά [ē], διότι η Λατινική είχε την επιλογή
του γράμματος i, για να αποδώσει την προφορά [i]. Εξίσου διδακτικές είναι επί-
σης οι μεταγραφές λατινικών λέξεων και ονομάτων στο ελληνικό αλφάβητο: Cae-
cus: Καῖκος (όχιΚέκος), Felix: Φῆλιξ (όχι Φίλιξ), censor: κήνσωρ (όχι κίν-
σωρ), edictum: ἤδικτον (όχι ἴδικτον) κ.ά. Ωστόσο όλα αυτά είναι λάθος, γιατί:
Α) Στην Ελληνική Γραφή οι λέξεις Ηρακλής, Αθηνά, Πελοπόννησος… γρά-
φονται με η αντί με ι, όχι γιατί εκεί που βρίσκεται το γράμμα η υπήρχαν δυο εε,
αλλά γιατί εκεί έχουμε το φθογγικό πάθος του ιωτακισμού, ο οποίος έχει κανονι-
στεί στην κοινή Ελληνική Γραφή να γράφεται για ετυμολογικούς λόγους με τους
εξής κανόνες: Η τροπή των φθόγγων ε, α, αα, εα σε ι γράφεται με το γράμμα η:
χρέος, χρέματα > χρήματα, δάμος > δήμος, γαλέα > γαλή, Ηρακλέας > Ηρακλής,
Ερμέας > Ερμής, θανατός > θνητός, νάσος (ναυς) > νήσος Πέλοπας νάσος >
Πελοπόννησος, Ἀσάνα ή Ἀθάνα (δωρικά) > Ἀθήνα (ιωνικά) …., Η τροπή του ου
σε ι γράφεται με υ: κούπα > κύπελο, super > υπέρ, κούροι > κύρης….. Η τροπή
των οϊ, ο σε ι με γράφεται με οι: πόνος > ποινή, καλό > καλοί, ευβόϊα, ευβοϊκός
> Εύβοια…. Η τροπή των εε, εϊ σε ι γράφεται με ει: ποιέεται – ποιείται, θείκός >
θέϊος – θείος, Ηρακλέϊον > Ηράκλειο….
 30
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Β) Επειδή στη Λατινική Γραφή δεν υπάρχει το ελληνικό γράμμα Η(η), που
είναι ομόηχο με το γράμμα Ι(ι), οι ελληνικές λέξεις που περιέχουν το γράμμα
Η(η) μεταγράφονται και προφέρονται στη Λατινική με το E(e), επειδή αυτό το Η
στην Ελληνική συνήθως προέρχεται από ιωτακισμό των ε, εα, πρβ: Ηρακλέ(α)ς
– Ηρακλής > Heracles, Αθηνά, Αθήναι > Athena, Athenαe…
2) Δυσαρμονία μεταξύ γραφής και προφοράς δεν υπάρχει στην Ελληνική
και στη Λατινική Γραφή, αλλά στις γραφές με λατινικούς χαρακτήρες (Ολλανδική,
Αγγλική, Γαλλική κ.α.), επειδή εκεί αφενός οι λέξεις γράφονται πάντα ίδια, ακόμη
και αν η προφορά τους αλλάξει και αφετέρου οι λέξεις που προέρχονται από την
Ελληνική και τη Λατινική Γλώσσα γράφονται στη γραφή τους όπως έχουν φωτο-
γραφικά στην Ελληνική και στη Λατινική Γραφή, ενώ στη γλώσσα τους μπορεί
και να προφέρονται κάπως αλλιώς π.χ.: ιδέα > idea («α’ιντ’, Ευρώπη > Europe,
πρόβλημα > problem..
3) Πράγματι οι λέξεις, όχι όλες, αλλά πολλές, αλλάζουν κάπως την προ-
φορά τους στο χρόνο, όπως και κατά τη μεταφορά τους από γλώσσα σε γλώσσα,
π.χ.: Ιωάννης > Γιάννης > Jhon Αγγλικά, τιμάω-ώ, κορ(υ)φή – κορφή….. Ωστόσο
οι αλλαγές αυτές δε γίνονται με αλλαγή του συνολικού αριθμού των φθόγγων ή
με τη σύμπτωση προφοράς κάποιων φθόγγων κ.α., αλλά με τα καλούμενα
φθογγικά πάθη. Τα πάθη αυτά γίνονται είτε με μετακίνηση του τόνου από μια
συλλαβή σε άλλη είτε με αποβολή ή με πρόσθεση ενός φθόγγου σε μια συλλαβή
είτε με αντιμετάθεση δυο φθόγγων είτε με εναλλαγή ενός φθόγγου σε άλλο συγ-
γενή (π.χ. το κ να γίνει γ ή χ κ.α.) στις φθογγικές συνθέσεις των λέξεων, ο λόγος
και για τον οποίο δε γίνεται και αλλαγή αλφάβητου. Μάλιστα οι αλλαγές αυτές
γίνονται είτε για λόγους ευστομίας ( ευφωνία, πιο άνετη προφορά) είτε για να
γίνει προσαρμογή της μορφής μια λέξης ίδια με αυτές μια άλλη ομάδας είτε για
λόγους σημασιολογικής διαφοροποίησης, πρβ π.χ.: χωρίο και χωριό, χώρα, χω-
ρίζω, (γεωγραφική) και (Χ)ώρα > hora > ώρα (χρόνου), οικοκυρά > νοικοκυρά,
(Β)ενετία > Ενετοί, παις > παιδίον > παιδί, Ιοχαναν (εβραϊκά) > Ιωάννης - Γιάν-
νης > (Ελληνικά), ρέπω > έρπω, τρέφω > τροφή…
Σαφώς, αν γινότανε ανάσταση ένας αρχαίος Έλληνας, θα δυσκολεύονταν
να καταλάβει το τι θα του έλεγε ένας νέος Έλληνας, όμως αυτό όχι γιατί άλλαξε
ο αριθμός και η προφορά των φθόγγων του αλφάβητου , αλλά γιατί στο χρόνο
γίνονται αλλαγές αφενός στο λεξιλόγιο της γλώσσας προκειμένου να καλυφθούν
οι νέες ανάγκες των τεχνών και των επιστημών και αφετέρου στη σύνταξη, μορφή
και κλίση κάποιων λέξεων προκειμένου να προσαρμοστούν με αυτά των άλλων
λέξεων και γενικά προκειμένου να απλοποιηθεί ο λόγος.
4) Οι φθόγγοι των λέξεων είναι τα ελάχιστα τμήματα της φωνής των αν-
θρώπων, κάτι όπως τα άτομα στην ύλη, και των οποίων ο αριθμός δεν αλλάζει,
είναι ένας σταθερός αριθμός και ίδιος σε όλες τις γλώσσες., αφού όλοι οι άνθρω-
ποι έχουν τα αυτά φωνητικά και ακουστικά – νοητικά όργανα οπότε και τις ίδιες
φωνές, ίδιους φθόγγους.. Πέραν αυτού το εμπόριο, οι θρησκείες, οι τέχνες, οι
άποικοι, οι μετανάστες οι γείτονες κλπ μεταφέρουν παντού τα ονόματα τόπων,
ανθρώπων, αγαθών, εργαλείων, ορολογίες κλπ οπότε όλες οι γλώσσες έχουν
ξένες λέξεις και προ αυτού και τους ίδιους φθόγγους. Απλά, επειδή από τη μια
υπάρχουν οι ιδιωματικές προφορές και από την άλλη δεν υπάρχει παντού το ίδιο
επακριβώς αλφάβητο - τρόπος γραφής, άλλους φθόγγους φαίνεται να έχει μια
 31
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

γλώσσα και άλλους μια άλλη. Για παράδειγμα ο φθόγγος u στη Λατινική γράφεται
U(u) και στην Ελληνική με δυο γράμματα , ήτοι OY(ου), οπότε εδώ είναι σαν να
μην υπάρχει ο φθόγγος αυτός. Στις γραφές με λατινικούς χαρακτήρες λέγεται ότι
δεν υπάρχουν οι φθόγγοι θ και γ , όμως υπάρχουν, απλά γράφονται με τα γράμ-
ματα ΤΗ(th) και Y(y), πρβ αγγλικά: these, those, that... (th = δ), ενώ nothing,
thing, thanks…. (th = θ), you, yes… (y = γ)….
Στην Ελληνική με το γράμμα Β γράφεται ο φθόγγος β, ενώ στη γραφή με
Λατινικούς χαρακτήρες με το γράμμα αυτό γράφεται το σύμπλεγμα ΜΠ και με το
γράμμα V γράφεται ο φθόγγος β. Στη λατινική γραφή και για λόγους ετυμολογίας
τα συμπλέγματα mp = b, nc = g, nt = d γράφονται και μονοψήφια και δίψηφα. Στη
σύνθεση χρησιμοποιούνται τα mp, nt, nc: in-perium > imperium, in-commodus,
ιn-tendo, con-panis > company , compare…. και με το γράμμα Β(b) ο φθόγγος
που δεν προέρχεται απο σύνθεση: bene... . και στις άλλες περιπτώσεις (στις α-
πλές λέξεις) τα b d g: bοba, grammar, dum ..
5) Το ότι η Ελληνική Γραφή, αρχαία και νέα, δεν είναι ιστορική ή ότι στην
αρχαία Ελληνική Γραφή δεν προφέρονταν το γράμμα Ω σαν οο, το γράμμα Η(η)
σαν εε … αλλά όπως και σήμερα προκύπτει και από τα εξής:
Α) Αν τα γράμματα Ω(ω), Η(η), Υ(υ) αντιπροσώπευαν φθόγγους της αρ-
χαίας ελληνικής, τότε τα γράμματα αυτά θα έπρεπε να υπήρχαν σε όλα τα αλφά-
βητα των αρχαίων ελληνικών πόλεων-κρατών (Κρητικό, Αττικό κ.α.), ενώ κάτι
τέτοιο δε συμβαίνει. Τα γράμματα Ω, Η αρχικά υπήρχαν μόνο στο Ιωνικό αλφά-
βητο-γραφή, απ΄οπου και καλούνταν Ιωνικά, γιατί οι Ίωνες πρώτοι τα χρησιμο-
ποίησαν και αυτό για διάκρισή ομόηχων λέξεων, π.χ. ΑΥΤΟΝ (Ενικός) και ΑΥ-
ΤΩΝ (πληθυντικός)… Ειδικότερα αρχικά κάθε ελληνική πόλη – κράτος: Αθήνα,
Σπάρτη, Ιωνία κ.α. είχε το δικό της αλφάβητο, καθώς και το δικό του σύστημα
γραφής, όμως παρεμφερή. Για παράδειγμα εκεί που οι ϊωνες χρησιμοποιούσαν
το γραμμα Η , οι άλλοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν το ΕΙ,: Ιωνικά ΙΠΠΗΣ = ΔΩ-
ΡΙΚΑ ΙΠΠΕΙΣ…. Μετά στην κοινή Ελληνική Γραφή – κοινό αλφάβητο καθιερώ-
θηκαν τα σημερινά γνωστά γράμματα και σημεία της Ελληνικής γραφής, τα οποία
προήλθαν από τα τοπικά αλφάβητα (Ιωνικό, Αττικό, Κρητικό κ.α.
Β) Αν γράψουμε τις λέξεις χωρίς τα ομόηχα γράμματα Ω(ω) = Ο(ο), ΑΙ(αι)
= Ε(ε), Ι(ι) = Η(η) = ΟΙ(οι)…. ο αναγνώστης και δε θα διακρίνει τις ομόηχες λέξεις
και συνάμα δε θα βοηθιέται να αντιληφθεί τι ρίζας ή μέρος λόγου και τύπος είναι.
Με άλλα λόγια, αν αφαιρέσουμε τα ομόφωνα γράμματα Ω = Ο, Ι = Η = Υ….. απο
τις γραπτές λέξεις, βλέπουμε ότι σε πολλές δε βγαίνει νόημα λόγω του ότι υπάρ-
χουν πάρα πολλές ομόηχες λέξεις, π.χ. φθογγικά: «καλό», «καλί» = καλώ και
καλό, καλή και καλεί και καλοί….
Αν πούμε σε κάποιον να γράψει π.χ. τις λέξεις φθογγικά: καλό, καλί, …..,
αμέσως μας ρωτά για το τι μέρος λόγου (γένος, αριθμό, πτώση κλ.π) έχουν οι
λέξεις αυτές και στη συνέχεια γράφει ανάλογα, π.χ.: «καλό» > καλό (με ο =
ουδέτερο επίθετο) και καλώ (με -ω = ρήμα), καλή (με -η = θηλυκό επίθετο) και
καλοί (με -οι = πληθυντικός) και καλεί (με -ει = ρήμα). Ομοίως «λίπι» = λείπει
(ρήμα) και λύπη (ουσιαστικό, στεναχώρια) και λίπη (πληθυντικός ουσιαστικού το
λίπος)……..
Γ) Αν τα γράμματα Ω(ω), Η(η), Υ(υ) αντιπροσώπευαν φθόγγους της αρ-
χαίας ελληνικής, τότε τα γράμματα αυτά δε θα έπρεπε να βρίσκονται σε
 32
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

συγκεκριμένες συλλαβές των λέξεων ,αλλά σε τυχαίες, όμως πρβ π.χ. ότι όλα
τα ρήματα γράφονται στην κατάληξη με -ω,ει, τιμάω-τιμώ, καλώ, λέγω…. όλα τα
θηλυκά με -η: καλή, τιμή…, όλοι οι πληθυντικοί με -οι: καλοί, σοφοί……, Ομοίως
τα του φίλος με -ι- φιλί, φιλικός, φιλιά…., ενώ τα του φυλή με -υ-φυλή, διαφυλικός
κ.α.
Δ) Αν τα γράμματα Ω(ω), Η(η), Υ(υ) διέφεραν στην προφορά των Ο(ο), Ι(Ι),
τότε δε θα λέγαμε ορθογραφία, αλλά ορθοφθογγία
Ε) Ορθογραφικά λάθη βλέπουμε και στα αρχαία κείμενο. Δηλαδή και εκεί
αντί να γραφτεί μια λέξη π.χ. με ει γράφεται με ι ή αντί να γραφτεί με ω γράφεται
με ο…..
ΣΤ) Αν πούμε ότι το Ω, Υ, Η ήταν γράμματα που αντιπροσώπευσαν αρ-
χαίους φθόγγους που έπαθαν σύμπτωση με τα Ο, Ι, τότε και τα PH(ph), CH(ch),,
TH(th)……. αντιπροσωπεύαν και αυτά αρχαίους φθόγγους που έπαθαν σύ-
μπτωση με τα F(f) = Φ(φ), Χ(x) = H(h)..
Ομοίως, αν τα ΕΙ = ΟΙ = Yi = i, ΑI = e … προφέρονταν όπως δείχνουν τα
γράμματα τους, τότε ο φθόγγος u στην ελληνική δεν υpάρχει, αφού εκεί γράφεται
δίψηφα, ήτοι ΟΥ(ου) και όχι μονοψήφια, όπως στη Λατινική, ήτοι U(u).
Ζ) Αν στην αρχαία Ελληνική τα γράμματα Ω(ω) προφερόντανε σαν οο κα
το Η(η) σαν εε,, τότε δε θα έπρεπε οι λέξεις της αρχαίας Ελληνικής: κυρίαρχοι,
ανθρώπιναι, παράγωγη, άνομων, … να είχαν τονικό σημάδι εκεί που έχουν, αλλά
μια συλλαβή πιο κάτω, αφού αφενός δεν είναι δυνατόν να τονιστεί μια λέξη πιο
πάνω από την προ παραλήγουσα και αφετέρου με την εν λόγω προφορά δη-
μιουργείται επιπλέον συλλαβή.
Η) Αν στην αρχαία Ελληνική τα γράμματα Ω(ω) προφερόντανε σαν οο κα
το Η(η) σαν εε,, τότε δε θα έπρεπε στα αρχαία κείμενα να βλέπουμε π.χ. τη
γραφή όγδοος, αλλά όγδως, τη γραφή πνέετε, αλλά πλήτε….. Ομοίως τις γραφές
: πρόοδος, προοπτική, προορίζω, προορισμός…. έπλεε, πλέετε, πνέεις, πνέετε,
ποιέεται-ποιείτε,….. ευυπόληπτος, Δίας και Διί, ίσταμαι και διίσταμαι, περιίστα-
μαι, διισχυρίσθη, διισχυρίσατο…
Ωστόσο, αν σε μια λέξη, και στην αρχαία και στη νέα Ελληνική Γραφή,
υπάρχει ένα ε, α, ο, ι, ου, γράφουμε έτσι, π.χ.: καλός, νους, νίκη…, ενώ όταν
έχουμε δυο αα, εε, ιι, οο… γράφουμε επίσης έτσι (με επανάληψη): προορίζω,
προορισμός, νέος, νέες, πλέω, έπλεε, Αβραάμ, Αβραμόπουλος, Ααρών, περιί-
σταμαι, διίσταμαι….

Γ. ΟΙ ΔΥΣΜΕΝΕΙΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΠΕΦΕΡΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗ-

ΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ Η ΕΡΑΣΜΙΑΚΗ ΑΠΟΨΗ

Αποτέλεσμα της ως άνω λανθασμένης άποψης του Έρασμου και

των μαθητών του για την Ελληνική Γλώσσα και την Ελληνική Γραφή
ήταν:
1) Να επηρεαστούν οι συγγραφείς ακόμη και των Ελληνικών σχο-
λικών βιβλίων και να γράψουν δυσνόητα ελληνικά σχολικά βιβλία Γραμ-
ματικής με συνέπεια να προκαλούν απέχθεια στους μαθητές.
 33
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

2) Η Ελληνική Γραφή, ενώ είναι η τελειότερη και η πιο εύκολη

του κόσμου, να θεωρηθεί στο εξής σαν η πιο δύσκολη και η πιο παρά-
δοξη της γης και έτσι να αποκτήσει πάρα πολλούς πολέμιους, ακόμη
και Έλληνες, που συνεχώς ζητάνε την κατάργησή της και να αντικατα-
σταθεί με τη Λατινική ή μια γραφή που να έχει τόσα γράμματα όσοι και
οι φθόγγοι. Κάτι λάθος βέβαια, γιατί:
α) Το να γράψουμε μόνο φθογγικά τις λέξεις σε πολλές περιπτώ-
σεις δε βγαίνει νόημα λόγω των ομόηχων λέξεων, άρα η μόνη διέξοδος
στη γραφή είναι το ελληνικό ετυμολογικό σύστημα γραφής,
β) Αυτοί που πρέπει να καταργήσουν τη γραφή τους είναι όσοι
λαοί γράφουν με λατινικούς χαρακτήρες, γιατί δεν έχουν δικό τους σύ-
στημα γραφής, αλλά γράφουν τις λέξεις, όπως ακριβώς (φωτογραφικά)
τις προφέρουν-γράφουν οι αρχαίοι Ρωμαίοι (Λατίνοι) και οι αρχαίοι Έλ-
ληνες, άσχετα αν εκεί μπορεί και να προφέρονται διαφορετικά.
3) Από τη μια η αρχαία Ελληνική Γλώσσα στο εξής να θεωρηθεί
ως νεκρή και η σύγχρονη αλλοιωμένη και από την άλλη η Ελληνική
Γραφή να θεωρηθεί ιστορική και ως εξ αυτού δύσκολη στην εκμάθησή
της, αποτέλεσμα του οποίου ήταν να παύσουν στο εξής να μεταχειρί-
ζονται ως διεθνείς. Με αυτά τα ψεύδη επικρατήσαν ως διεθνείς οι γλώσ-
σες αυτές που χρησιμοποιούν στη γραφή τους τους λατινικούς χαρα-
κτήρες (Αγγλική, Γαλλική κ.α.), που όλες αυτές είναι πράγματι ιστορι-
κές και όχι η Ελληνική, και ως εκ τούτου πάρα πολύ δύσκολες στην
εκμάθησή τους.

2. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑ ΓΡΑΜ-

ΜΑΤΑ Ω, Η ΠΡΟΦΕΡΟΝΤΑΝ ΜΑΚΡΑ, ΤΑ Ε, Ο ΒΡΑΧΕΑ ΚΑΙ ΤΑ Α,
Ι, Υ ΔΙΧΡΟΝΑ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΔΟΣ

1. Μερικοί ισχυρίζονται ότι το βιβλίο «Γραμματική Τέχνη» του Διο-

νύσιου Θράκα (2ος π.Χ. αι.) αναφέρει πως τα γράμματα Ω, Η παλιά
ήταν μακρόφωνα ( δηλαδή προφέρονταν σαν οο και εε), τα Ε, Ο βρα-
χύχρονα και τα Α,Ι,Υ δίχρονα (δηλαδή προφέρονταν άλλοτε σαν αα, ιι,
υυ και άλλοτε σαν α, ι, υ), κάτι που δεν είναι αληθές, γιατί ο Θράκας
αναφέρει συγκεκριμένα τα εξής, απ’ όπου δεν προκύπτει κάτι τέτοιο,
αλλά ότι στην εποχή του τα γράμματα του αλφάβητου προφέρονταν
όπως και σήμερα:
<< Περί στοιχείου: Γράμματά έστιν είκοσι τέσσερα από του α μέχρι του ω. γράμματα δε
λέγεται διά το γραμμάc...…. Τούτων φωνήεντα μεν έστιν επτά, α, ε, η, ι , ο , υ και ω. φωνήεντα δε
λέγεται, διότι φωνήεν αφ' εαυτών αποτελεί , οιοω ά, ή. Των δε φωνηέντων μακρά μεν έστι δύο, η
και ω, βραχέα δε δύο, ε και ο, δίχρονα δε τρία, α , ι και υ . δίχρονα δε λέγεται , επει εκτείνεται και
συστέλλεται. Προτακτικά φωνήεντα πέντε α , ε, η , ο, ω. προτακτικά δε λέγεται , ότι προτασσόμενα
του ι και υ συλλαβην αποτελεί, οιον αι, αυ , υποτακτικά δύο, ι και υ. και το υ ενίοτε προτακτικόν
έτσι του ι , ως εν τω μυία και άρπυια , υιός , και τοις ομοίοις. Δίφθογγοι δε εισιν έξ: αι, αυ , ει ,
ευ, οι , ου. …………………………
 34
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

ΠΕΡΙ ΜΑΚΡΑΣ ΣΥΛΛΑΒΗΣ: Μακρά συλλαβή γίνεται κατά τρόπους οκτώ, φύσει μὲν τρεις,
θέσει δε πέντε. και φύσει μεν ήτοι ότ᾽ αν δια των μακρών στοιχείων εκφέρεται, οίον ήρως· ή ότ᾽
αν έχῃ εν τι των διχρόνων κατ᾽ έκτασιν παραλαμβανόμενον, οίον Άρης· ή ότ᾽ αν έχῃ μίαν των
διφθόγγων, οίον Αίας. θέσει δε ήτοι ότ᾽ αν εις δύο σύμφωνα λήγῃ, οίον άλς· ή ότ᾽ αν βραχεί ή
βραχυνομένω φωνήεντι επιφέρηται δύο σύμφωνα, οίον αγρός· ἢ ότ᾽ αν εις απλούν σύμφωνον
λήγῃ και τὴν εξής έχῃ από συμφώνου αρχομένην, οίον έργον· ή ότ᾽ αν διπλούν σύμφωνον επι-
φέρηται, οίον έξω· ἢ ότ᾽ αν διπλούν σύμφωνον λήγῃ, οίον άπαξ.
ΠΕΡΙ ΒΡΑΧΕΙΑΣ ΣΥΛΛΑΒΗΣ: Βραχεία συλλαβή γίνεται κατά τρόπους δύο, ήτοι ότ᾽ αν
έχῃ εν τι των φύσει βραχέων, οιον βρέφος· ή ότ᾽ αν έχῃ εν τι των διχρόνων κατά συστολήν πα-
ραλαμβανόμενον, οίον Άρης….. ……. >> (Διονυσίου Θρακός «Γραμματική Τέχνη»)
Παρατηρώντας τα ως άνω του Δ. Θράκα βλέπουμε ότι καταρχήν
δεν αναφέρει ούτε ότι το γράμμα Ω προφέρεται σαν οο, το γραμμα Η
σαν εε, τα ΑΙ σαν άι, τα ΕΙ σαν εϊ …. ούτε και ότι οι φθόγγοι φωνήεντα
της Ελληνικής Γλώσσας είναι 7, αλλά ότι τα γράμματα των φωνήεντων
( αυτά με τα οποία γράφονται οι 5 φθόγγοι φωνήεντα α, ε, ο, ι, ου)
είναι 7, τα: α, ε, ο, ι, ω, η, υ, κάτι που είναι σωστό, δε διαφωνεί κανείς.
Βλέπουμε επίσης ότι πράγματι ο Δ. Θράκας αναφέρει ότι από τα
7 γράμματα των φωνηέντων τα ω, η είναι μακρά , τα ε και ο βραχέα
και τα α, ι, υ δίχρονα στην προφορά, όμως αυτό είναι και σωστό και
λάθος, όπως προκύπτει και από την ίδια την επεξήγηση που δίδει γι
αυτά.
Ο ίδιος λέει ότι στη γραφή από τα 7 γράμματα των φωνηέντων
τα: Α, Ε, Ο, Η, Ω λέγονται προτακτικά, γατί προτάσσονται των Υ, Ι (και
σχηματίζουν δίψηφα γράμματα ΑΙ, ΟΙ, ΥΙ, ΑΙ…) και αποτελούν μαζί μια
συλλαβή και τα άλλα δυο, τα Υ, Ι λέγονται υποτακτικά, γιατί υποβάλουν
στα προτακτικά για το τι προφορά θα έχουν, όπως στις λέξεις μυία,
άρπυια , υιός ….. άρα εμμέσως πλην σαφώς ο Δ. Θράκας λέει ότι η
προφορά των γραμμάτων των φωνηέντων ΑΙ, ΕΙ, ΟΙ, ΕΙ, ΥΙ, ΑΥ, ….
γίνεται όπως και σήμερα, αφού τα γράμματα Ι, Υ σε όλα αυτά τα γράμ-
ματα , όπως και σήμερα, καθορίζουν την προφορά τους, πρβ: σφαίρα
= προφορά «σφέρα» (αι = ε) και γά-ί-δαρς, λείπει = προφορά «λίπι»
(ει = ι), θε-ϊ-κός και θεί-ος, υιός = προφορά «ιος» (υι = ι), αυτό =
προφορά «αφτό» (αυ = εβ), ηύρα = προφορά «ίβρα (ηυ = ιβ)…., νους
και προ-ϋπαρχω…. Προ αυτού ο Δ. Θράκας αποκαλεί τα Α, Ε, Ο, Η, Ω
προκαταρκτικά και τα Ι, Υ υποτακτικά, κάτι που δεν θα έλεγε, αν τα ΑΙ,
ΕΙ, ΟΙ,… προφέρονταν όπως δείχνουν τα δυο γράμματά τους . Σήμερα
μιλούμε και αυτό σωστά για διφθόγγους και δίψηφα γράμματα.
Παρατηρώντας επίσης την προφορά των γραμμάτων Α, Ι, Υ μέσα
στις γραπτές λέξεις βλέπουμε ότι αυτά σε κάποιες λέξεις άλλοτε προ-
φέρονται με έκταση και άλλοτε με συστολή, π.χ.: δύ-ο (2 συλλαβές)
και δυό (= 1 συλλαβή), μί-α (= 2 συλλαβές) και μια (= ι συλλαβή)….,
κάτι που δε συμβαίνει με τα άλλα γράμματα, ήτοι στα Ε, Ο, Ω, Η. Προ
αυτού ο Δ. Θράκας αποκαλεί τα γράμματα Α, Ι, Υ δίχρονα, κάτι που
είναι σωστό και λάθος. Είναι σωστό γιατί αυτό συμβαίνει σε κάποιες
 35
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

λέξεις και λάθος, γιατί αυτό δε συμβαίνει παντού Το φαινόμενο αυτό,

το οποίο σήμερα λέγεται συνίζηση, έχει να κάνει όχι με την ατομική
προφορά των γραμμάτων Α, Ι, Υ, αλλά με τη συμπροφορά τους με τα
άλλα γράμματα των φωνήεντων.
Παρατηρώντας επίσης την προφορά των γραμμάτων Ω, Η και Ε,
Ο στις γραπτές λέξεις βλέπουμε ότι επειδή τα γράμματα Ω(ω), Η(η) και όχι
τα Ε(α) και Ο(ο) μπαίνουν και όπου έχουμε αφαίρεση του ενός από τα δυο συνε-
χόμενα φωνήεντα αο, οο, εα..) μας δίδεται η εντύπωση ότι αυτά προφέρονται
μακρά, π.χ.: φάος – φως, Ερμέας > Ερμής, γαλέα – γαλή, τιμάω – τιμώ, …, Προ
αυτού ο Δ. Θράκας αποκαλεί μακρά τα γράμματα Ω(ω), Η(η) και βραχέα τα Ο(ο),
Ε(ε), κάτι που είναι λάθος. Σήμερα το φθογγικό πάθος αυτό καλείται συναίρεση.
Φυσικά η πραγματικότητα είναι ότι στην Ελληνική Γραφή (κάτι που φαίνε-
ται να αγνοεί ή να μην έχει συνειδοποιήσει ο Δ. Θράκας και προ αυτού λέει πολλά
πράγματα που είναι λάθος ή ακατανόητα) υπάρχουν τα γράμματα ΑΙ, ΟΙ, ΕΙ, ΟΙ,
ΥΙ…., που αυτά άλλοτε είναι δίφθογγοί (δυο φθόγγοι) ΑΙ (αϊ), ΟΙ(οϊ), ΕΙ(εϊ), ΥΙ(υϊ)
…., (που τότε υποδεικνύονται με τα διαλυτικά και το τονικό σημάδι, τα οποία
δεν υπήρχαν επι Θράκα) και άλλοτε δίψηφα γράμματα (= ένας φθόγγος), απο τα
οποία το ΑΙ(αι) προφέρεται όμοια με Ε( ε), το ΕΙ(ει) ίδια με τα ΟΙ(οι) = ΥΙ(υι) = Ι(ι)
= Η(η) = Υ(υ), πρβ: θεϊκός και θείος, γάιδαρος και γαία, σοφοί….… και τα οποία
υπάρχουν στη γραφή για ετυμολογικούς λόγους.
Τα ομόηχα γράμματα, που άλλα είναι με ένα μόνο γράμμα και άλλα με
δυο,: Ω(ο) = Ο(ο), ΑΙ(αι) = Ε(ε), Ι(ι) = Η(η) = Υ(υ) = ΕΙ(ει) = ΟΙ(οι) = ΥΙ (υι), υπάρ-
χουν στην Ελληνική Γραφή, αρχαία και νέα, προκειμένου με αυτά και βάσει κα-
νόνων , όπως ειδαμε στα πιο πριν, να υποδείχνεται όχι το αν έχουμε μακρά ή
βραχεία ή δίχρονη προφορά συλλαβής, αλλά είτε την καταγωγή (ρίζα ή γλώσσα)
μιας λέξης είτε το μέρος λόγου και τον τύπο (γένος, αριθμό, πτώση) των λέξεων
προκειμένου να βοηθιέται έτσι ο αναγνώστης και στη διάκριση των ομόηχων και
στην ετυμολογία τους-, άρα στην πλήρη κατανόησή τους, π.χ. καλοί και καλή και
καλεί….., λίρα και λύρα, φιλί και φυλή…..

2. Μερικοί ισχυρίζονται ότι έμμεση μαρτυρία για το ότι στην αρ-

χαία Ελλάδα τα γράμματα Ω, Η ήταν μακρόφωνα, δηλαδή προφέρο-
νταν σαν οο και εε, τα Ε, Ο βραχύχρονα και τα Α,Ι,Υ δίχρονα, δηλαδή
προφέρονταν άλλοτε σαν αα, ιι, υυ και άλλοτε σαν α, ι, υ, προκύπτει
και από τα λεγόμενα του Πλάτωνα στο βιβλίο του «Κρατύλος», κάτι που δεν
είναι αληθές, γιατί ο Πλάτων εκεί αναφέρει συγκεκριμένα τα εξής, απ’ όπου δεν
προκύπτει κάτι τέτοιο, αλλά ότι στην εποχή του τα γράμματα του αλφάβητου
προφέρονταν όπως και σήμερα:
<< ..Τω δε αυ ιώτα προς τα λεπτά πάντα, α δη μάλιστα δια πάντων οι αν. Δια ταύτα το
<ιέναι>> και το <<ιεσθαι>> δια του ιώτα απομιμείται, ώσπερ γε δα του φει και του ψει και του
σιγμα και του ζητα, ότι πνευματώδη τα γράμματα, πάντα τα τοιούτα μεμηται αυτοίς ονομάζων,
οιον το <<ψυχρόν>> και το <<ζέον>> και το <<σείεσθαι>> και ολως σεισμόν. Και όταν που το
φυσωδες μιμηται, πανταχού ενταύθα ως το πολύ τα τοιαύτη γράμματα επιφέρειν φαίνεται ο τα
ονόματα τιθέμενος........... Το δε αυ άλφα τω <<μεγάλω>> απέδωκε και τω <<μήκει>> το ήτα, οτι
 36
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

μεγάλα τα γράμματα. Εις δε το <<γογγύλον >> του ου δεόμενος σημείου τούτο πλειστον αυτω
εις το όνομα ανεκέρασεν…..>>. (Κρατύλος 426 - 427)
«Τον ουν άρχοντα της δυνάμεως ταύτης θεόν ωνόμασεν <<Ποσειδώνα>>, ως ποσίδε-
σμον όντα, το δε Ε έγκειται ίσως ευπρεπείας ένεκα, ....., ώσπερ δεσμός των ποδών,... Τάχα `ε
ουκ αν τούτο λέγει, αλλ΄ αντί το σίγμα δυο λάμδα το πρώτον ελέγετο, ως πολλά ειδότος του θεου.
Ισως δε από του σείων ωνόμασται» .... (Κρατύλος 403 a)
«ου γαρ νόησις το αρχαιον εκαλειτο, αλλ΄ αντί του ήτα, ει έδει λέγει δυο, νοεεσιν»......
(Κρατύλος 411 e)
«νυν δε αντί μεν του ιώτα ε ή το η μεταστρέφουσι, αντί δε του δέλτα ζητα, σαν να είναι
ταχα μου μεγαλοπρεπέστερα όντα»...." (Κρατύλος 418,c)
«Πρώτον μεν τοίνιυν το ρω έμοιγε φαίνεται ώσπερ όργανον είναι πάσης της κινήσεως, ην
ουδ΄ ειπομεν δι΄ οτι εχει τουτο τουνομα΄ αλλά γαρ δήλον ότι ιεσις βούλεται είναι’ ου γαρ ήτα
εχρώμεθα αλλ΄ ει τω παλαιω .... Πλάτων, (Κρατύλος 426 c )
Παρατηρώντας τα ως άνω του Πλάτωνα βλέπουμε καταρχήν ότι αφενός
εδώ δεν αναφέρεται ότι το γράμμα Ω προφερόταν σαν οο, το Η σαν εε…,και
αφετέρου εδώ δε γίνεται λόγος για την προφορά των γραμμάτων του αλφάβητου,
όπως λένε μερικοί, αλλά για την αιτία που τα γράμματα του αλφάβητου: Η, Ο, ….
έχουν το σχήμα που έχουν. Λέει συγκεκριμένα ότι υπολογίζεται ότι το γράμμα Ο
έχει αυτό το σχήμα, για να δείχνει εκεί που μπαίνει ότι το σημαινόμενο από τη
λέξη είναι κάτι το γογγύλο (στρογγυλό). Το γράμμα Α έχει μεγάλο σχήμα, για να
δείχνει ότι το σημαινόμενο από τη λέξη είναι κάτι μέγα, το γράμμα Η έχει μεγάλο
και μακρύ σχήμα σε σχέση με αυτό που έχει το γράμμα Ι, για να υποδείχνει
όπου μπαίνει ότι το σημαινόμενο απο τη λέξη είναι με μήκος. Το Ι έχει λεπτό
σχήμα, για να υποδείχνει ότι το σημαινόμενο από τη λέξη είναι κάτι ελαφρό και
ικανό να διαπερνά: ιός, ίεσθαι, ιέναι….,
Βλέπουμε επίσης να αναφέρει ότι παλιότερα (πριν από το κοινό αλφάβητο)
αντί του γράμματος Η χρησιμοποιούνταν το γράμμα ΕΙ (οι Αθηναίοι χρησιμο-
ποιούσαν το ΕΙ και οι Ίωνες το Η) και επίσης ότι το γράμμα Ε στη λέξη ΠΟΣΕΙ-
ΔΩΝ δεν προφέρεται, γιατί εκεί μπήκε για λόγους ευπρέπειας ή καλύτερης έκ-
φρασης, άρα από τα λεγόμενα αυτά προκύπτει ότι το γράμμα Η προφερόταν
ίδια με το δίψηφο γράμμα ΕΙ, καθώς και ίδια με το Ι, ήτοι προφερόταν όπως και
σήμερα, ήτοι ι, και όχι σαν εε και εϊ, όπως λένε μερικοί.
Παρατηρώντας τις γραπτές λέξεις βλέπουμε πράγματι ότι σε μερικές λέ-
ξεις που έχουν το γράμμα Ο να σημαίνουν κάτι στρογγυλό, π.χ. οπή, πόρος…,
σε μερικές λέξεις που έχουν το γράμμα Η(η) να σημαινόμουν κάτι μακρό, π.χ.
πλήθος, Κρήτη, …, σε μερικές λέξεις που έχουν το γράμμα Ι να σημαίνουν κάτι
λεπτό, π.χ. ίνα, ρίζα…., όμως αυτό συμβαίνει κατά τύχη. Η πραγματικότητα είναι
ότι τα ομόηχα γράμματα Ω(ω) = Ο(ο), Ε(ε) = ΑΙ(αι), Ι(Ι) = Η(η) = Υ(υ) …. είναι
παραλλαγές των Α, Ε, Ι, Ο , όμως δεν επινοήθηκαν προκειμένου να μπαίνει π.χ.
το γράμμα Ι(ι) όπου το σημαινόμενο από τη λέξη που γράφουμε είναι κάτι μικρό,
το γράμμα Η όπου το σημαινόμενο είναι κάτι μακρό, το Ο όπου το σημαινόμενο
είναι κάτι το στρογγυλό……, αλλά για τους τεχνικούς λόγους που είδαμε πιο
πριν. Ήτοι για να υποδεικνύουμε με αυτά, βάσει κανόνων, αφενός την πιστή
προφορά και αφετέρου την ορθή ετυμολογία (καταγωγή ή ρίζα, μέρος λόγου, γέ-
νος, αριθμό κ.λπ.) των λέξεων που γράφουμε, ώστε να βοηθούμε έτσι τον ανα-
γνώστη μας και στην κατανόησή των λέξεων και στη διάκριση των ομόηχων,
 37
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

γράφοντας π.χ. τα ρήματα με -ω,ει, τα επίθετα με -ο,η, τα θηλυκά με -η ….., πρβ:

καλό και καλώ, καλεί και καλή και καλοί, λίρα και λύρα ….

3. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΟΤΙ ΤΑ ΔΙΠΛΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΜ, ΝΝ, ΣΣ…..

ΠΡΟΦΕΡΟΝΤΑΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ

Τα σχολικά βιβλία γλώσσας και γραφής, σχετικά με τα δυο μμ,

νν, σσ, γγ, κκ.. που υπάρχουν στις γραπτές λέξεις, αναφέρουν ότι στην
αρχαία Ελληνική προφερονταν και τα δυο, πρβ:
<<Τα διπλά σύμφωνα (λλ, κκ κλπ )προφέρονταν στην αρχαία ως διπλά ή παρατεταμένα
(πβ λ.χ. την νεοελληνική προφορά των λλ σε μερικά σύχρονα δωδεκανησιακά και κυπριακά ιδιώ-
ματα)>>. (Γ. Μπαμπινιώτης: «Ιστορική Γραμματική της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας»)
«Τα διπλά σύμφωνα προσφέρονταν και τα δυο» (Δ. Τομπαϊδης «Επιτομή της ιστορίας
της Ελληνικής Γλώσσας» ),
Ωστόσο όλα αυτά είναι εκτός πραγματικότητας, λάθος, γιατί α-
πλούστατα:
Α) Αυτό είναι αδύνατον να γίνει, αφού κανένα σύμφωνο δεν
μπορεί να προφερθεί από μόνο του, δηλαδή χωρίς να έχει πριν ή μετά
από αυτό ένα φωνήεν. Ο λόγος, άλλωστε, για τον οποίο η ονομασία
σύν-φωνήεν > σύμφωνο. Απλά, επειδή μερικές σύνθετες λέξεις έχουν
δημιουργηθεί με πρώτο συνθετικό που λήγει σε όμοιο σύμφωνο με αυτό
που αρχίζει το δεύτερο συνθετικό, π.χ. εκ-κλησια, σύν-νομος…, μερικοί
νομίζουν ότι παλιά όλα τα διπλά σύμφωνα προφέρονταν, ενώ δεν είναι
έτσι. Τα διπλά όμοια σύμφωνα μπορεί να προφερθούν και τα δυο, μόνο
αν προφέρουμε το ένα με το προηγούμενο φωνήεν και το άλλο με το
επόμενο, ήτοι προφέροντας τη λέξη ως δυο, π.χ.: γράμ-μα, σύν-νομος,
εκ-κλησία, συγ-γραφή…, όμως αυτό δεν είναι ορθό. Αυτό επιτρέπεται
μόνο, αν έχουμε ιδιωματισμό ή σύνθετη λέξη, όπου το α’ συνθετικό
τελειώνει σε όμοιο σύμφωνο με αυτό που αρχίζει το β’ συνθετικό και
συνάμα θέλουμε να τονίσουμε τα δυο συνθετικά της μέρη, π.χ. σύν-
νομος..
Β) Τα διπλά όμοια σύμφωνα υπάρχουν στις γραπτές λέξεις συμ-
βατικά, για ετυμολογικούς λόγους. Ήτοι, για να υποδείχνεται - σημειώ-
νεται με αυτά ότι στη θέση τους έχει συμβεί το φθογγικό πάθος της
αφομοίωσης (δυο διαφορετικά σύμφωνα ενωθήκαν σε ενα), η οποία
ορθογραφείται με τους εξής κανόνες:
Στη σύνθεση Κ + Κ = ΚΚ, εκ-κλησία, Ν + Ν = ΝΝ: σύν-νομος…,
Ν + Γ = ΓΓ: συνγενείς > συγγενείς,.., ενώ Ν + Κ, Χ = ΓΚ, ΓΧ: σύγκαι-
ρος, συγχαίρω…
Στο θέμα: Τ + Ι > σσ : θαλαττία > θάλλαττα/ θάλασσα, γλωτία
> γλώσσα κ.α. Π, Β, Φ + Μ > ΜΜ: γραφω, γράφμα > γράμμα >
gramma, grammatica..., όπμα > όμμα > μάτι, βλέπω, βλέπμα > βλέμμα
…. Ν + Μ, Ν, Λ, Ρ, Σ > ΜΜ, ΝΝ, ΛΛ, ΡΡ, ΣΣ: συ(ν)ραπτω > συρράπτω,
 38
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

σύ(ν)-νομος, έ(ν)-νομος, συ(ν)-μαθητής > συ-(μ)μαθητής, συν-λόγος

> συλλογος...

4. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΟΤΙ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ: α, β, γ.. ΕΙΝΑΙ

«ΕΠΙΣΕΣΥΡΜΕΝΗ» ΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ: Α, Β, Γ….

Τα κεφαλαία γράμματα: Α, Β, Γ…, σύμφωνα με το George Jean ("Η

Γραφή, η μνήμη των Ανθρώπων"), επινοήθηκαν για την πέτρα, επειδή εκεί είναι
δύσκολο το σκάλισμα των μικρών: α, β, γ….. Σύμφωνα με το ίδιο τα μικρά γράμ-
ματα προέκυψαν από την «επισεσυρμένη» μορφή του αλφάβητου του 3 μ.Χ.
αι.». Τα κεφαλαία γράμματα, σύμφωνα με το Charles Higounet ("Η γραφή"),
βρίσκονται στην Ελληνική Γραφή, γιατί μας το επέβαλε η θεοκρατική βυζαντινή
διαμάχη.Κατ’ άλλους η μικρογράμματη γραφή εξελίχθηκε μέσα από την
ανάγκη ταχείας επικοινωνίας μέσω χειρόγραφων επιστολών, όπου η
μορφή των γραμμάτων προσαρμόστηκε στην κίνηση της γραφής.
Ωστόσο όλα αυτά είναι εκτός πραγματικότητας, γιατί η αλή-
θεια είναι η εξής:
1) Τα κεφαλαία και μικρά γράμματα στην Ελληνική Γραφή επινο-
ήθηκαν για τους εξής νοηματικούς ( ετυμολογικούς) λόγους:
Α) Με κεφαλαίο γράμμα γράφουμε το πρώτο γράμμα κάθε πρότα-
σης ενός κειμένου για τάχιστη διάκρισή τους, πρβ: «Σήμερα θα πάω
εκδρομή. Αύριο θα καθίσω σπίτι. Μεθαύριο…»
Β) Με κεφαλαίο γράμμα γράφουμε το πρώτο γράμμα κάθε κύριου
ονόματος, ενώ με μικρό το πρώτο γράμμα του κάθε κοινού ονόματος
και κάθε κοινής λέξης προκειμένου να έχουμε τάχιστη βοήθεια την κα-
τανόησή τους και διάκριση των ομόηχων, πρβ:. καλή & Καλή, νίκη &
Νίκη…… κοινά ονόματα: σπανάκι, αγαθή, τριανταφυλλιά, κόκκινος….
κύρια ονόματα: Σπανάκη, Αγαθή, Τριανταφυλλιά, κ. Κόκκινος.
2) «Επισεσυρμένη» γραφή ήταν τα γράμματα στη δημοτική αιγυ-
πτιακή γραφή, κάτι που νόμισαν μερικοί ότι το ίδιο ισχύει και με τα
κεφαλαία και μικρά γράμματα στην Ελληνική Γραφή, ενώ είναι λάθος.
Στην αρχαία αιγυπτιακή γραφή αρχικά τα γράμματα ήταν ιδεογράμ-
ματα, εικόνες όντων π.χ. αετού, λιονταριού κ.α., και ως εκ τούτου δεν
ήταν εύκολα στη γραφή τους και τα οποία μετά απλοποιήθηκαν σε πιο
απλά σχήματα προκειμένου να γράφονται πιο εύκολα.
Επισεσυρμένη γραφή , από το επισύρω, σημαίνει όχι ο απρόσε-
κτος γραμμένος αμελώς γραπτός λόγος, αλλά αυτός που του έχουν γί-
νει στα γράμματα αλλαγές προκειμένου αυτά να γράφονται, να σύρο-
νται το ένα με το άλλο, πιο εύκολα.
3) Αρχικά στην Ελληνική Γραφή δεν υπήρχαν κεφαλαία και μικρά
γράμματα. Υπήρχε ένα μόνο είδος γραμμάτων που περισσότερο έμοιαζε
με τα κεφαλαία και επι Βυζαντινών καθιερώθηκαν και τα δυο είδη για
τους λόγους που είδαμε πιο πριν. Μάλιστα τότε θεωρούνταν ασέβεια το
 39
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

να μη γράψεις το όνομα κάποιου προσώπου με Κεφαλαίο γράμμα, γιατί

έτσι φαινόταν ως να μη το υπολογίζεις, να μη το σέβεσαι.

5. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΟΤΙ ΑΡΧΙΚΑ ΥΠΗΡΧΕ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΦΩΝΗΕΝ

ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΡΟΗΛΘΑΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑ ΕΠΤΑ:
Α, Ε, Ι, Ο, Η, Υ, Ω ΚΑΙ ΠΟΥ ΜΕΤΑ ΑΥΤΑ ΕΓΙΝΑΝ ΠΕΝΤΕ, ΤΑ: Α, Ε,
Ο, Ι, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΦΘΟΓΓΟΙ ΕΙΝΑΙ 25

1. Τα σχολικά βιβλία «Νεοελληνικής Γραμματικής» αναφέρουν

ότι «Στη γλώσσα μας έχουμε 25 φθόγγους, τους: α, ε, ου, ι, ο, κ, γ,
χ, π, β, φ, τ, δ, θ, μ, ν, λ, ρ, σ, ζ, μπ, γκ, ντ, τσ. τζ». ("Γραμματική
Νεοελληνικής", Χρ. Τσολάκης, Δ. Τομπαϊδης κ.α.), κάτι που είναι
αναληθές. Η αλήθεια είναι ότι στην Ελληνική Γλώσσα υπάρχουν 20
φθόγγοι, οι εξής 5 φωνήεντα: α, ε, ο, ου, ι και οι εξής 15 σύμφωνα:
τ, δ, θ, π, β, φ, κ, γ, χ, μ, ν, λ, ρ, σ, ζ.
Τους ίδιους φθόγγους με την ελληνική έχουν και όλες οι άλλες
γλώσσες, αρχαίες και νέες, γιατί αφενός όλοι οι άνθρωποι έχουν τα
αυτά φωνητικά και ακουστικά – νοητικά όργανα και αφετέρου σε όλες
τις γλώσσες υπάρχουν γλωσσικά δάνεια, ήτοι ξένες λέξεις τις οποίες
μεταφέρουν εκεί το εμπόριο, οι θρησκείες, οι επιστήμες , οι μετανάστες
ή άποικοι, οι γείτονες κ.α. Απλά, επειδή δεν υπάρχει παντού η ίδια
γραφή, το αυτό σύστημα γραφής, αλλού οι φθόγγοι φαίνονται περισ-
σότεροι και αλλού λιγότεροι κ.α. Για παράδειγμα στην Ελληνική Γραφή
ο φθόγγος θ γράφεται με ένα μόνο γράμμα, το Θ(θ), ενώ στη λατινική
με δυο, τα ΤΗ(τη): Athena, Athens, = Αθήνα… Στη Λατινική Γραφή με
το γράμμα V(v) γράφεται ο φθόγγος που στην Ελληνική γράφεται με
το γράμμα Β(β), ενώ στη λατινική με το γράμμα Β γράφεται το σύ-
μπλεγμα ΜΠ……..
Τα μπ, γκ, ντ, τσ, τζ δεν είναι ένας, αλλά δυο φθόγγοι, που για
ετυμολογικούς λόγους στη Λατινική Γραφή γράφονται και με ένα μόνο
γράμμα: Β(b), G(g), D(d), J(j), Z (z) και με δυο γράμματα: MP(mp),
NC(nc), NT(nt), TS(ts), TZ(tz). Με τα γράμματα B(b), G(g), D(d) γρά-
φονται τα συμπλέγματα (δυο φθόγγοι) μπ, ντ, νκ στις απλές λέξεις:
grammar, dum, boba, bene… και με τα ΜP(mp), ΝΤ(nt), ΝC(nc) οι
σύνθετες: in-perial, conpanis > company, in-commodus, ιn-tendo,
con-panis > compania, compare...
Στην Ελληνική Γραφή δεν υπάρχουν τα γράμματα B(b), D(d),
G(g) γιατί αυτά παριστάνουν δυο φθόγγους, τα συμπλέγματα νκ/γγ, ντ,
νπ/μπ, που είναι κάτι όπως και τα Ξ(ξ) = κς, Ψ(ψ), και στην Ελληνική
Γραφή οι φθόγγοι αυτοί γράφονται αναλυτικά ΜΠ(μπ), ΝΤ(ντ), ΓΓ(γγ)-
ΓΚ(γκ): έντιμος, νταμάρι, Μπάμπης, συγγενείς….
Η Λατινική Γραφή δεν έχει τα γράμματα Ω(ω), Η(η) και η Ελλη-
νική τα Β(b), D(d), G(g), γιατί δεν έχει το ίδιο ακριβώς σύστημα
 40
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

(τεχνική) γραφής με την Ελληνική, άρα και ίδιο επακριβώς αλφάβητο.

Η Ελληνική Γραφή για ετυμολογικούς λόγους (για διάκριση ομόηχων
λέξεων ή για υπόδειξη της καταγωγής - ρίζας ή του μέρους λόγου και
του τύπου, άρα τους ακριβούς νοήματος των λέξεων) χρησιμοποιεί τα
ομόηχα γράμματα: Ω(ω) = Ο(ο), ΑΙ(αι) = Ε(ε), Ι(ι) = Η(η) = Υ(υ) =
ΟΙ(οι)….: καλή και καλοί και καλεί, φιλί και φυλή….., ενώ η Λατινική τα
AE(ae) & E( e), OE(oe) & I(i) & Y(y), F(f) & PH(ph), H(h) & CH(ch):
dea & deae, fine & phone & phoenix, pyramid & pier…….

2. Τα πανεπιστημιακά συγγράμματα, σχετικά με την Ελληνική

Γλώσσα και την Ελληνική Γραφή, αναφέρουν ότι αρχικά υπήρχε ένα
μόνο φωνήεν και από αυτό μετά προέκυψαν αρχικά στην αρχαία Ελλη-
νική τα επτά Α, Ε, Ο, Υ, Ω, Ι, Η και τα οποία στη συνέχεια έγινα πέντε
τα: Α,Ε, O, I, U, πρβ:
«Η αρχική μορφή του φωνηεντικού συστήματος της Πρώιμης Ινδοευρωπαϊκής γλώσσας
αποτελείτο από ένα και μόνο φωνήεν, το e, καλούμενο για το λόγο αυτό και βασικό φωνήεν. Το
φωνήεν αυτό αποτελούσε το μοναδικό φωνηεντικό στοιχείο των ριζών των λέξεων στην κανονική
(απαθή) τους βαθμίδα. Η ινδοευρωπαϊκή γλώσσα διέθετε και φθόγγους λαρυγγικούς, που λει-
τουργούσαν ως ημίφωνα. Οι φθόγγοι αυτοί σε συνδυασμό με το βασικό φωνήεν e έδωσαν λαβή
στη δημιουργία των μακρών και βραχέων φωνηέντων a, e, o, u, i. Τα a, e, o αποτελούν τα κυρίως
φωνήεντα, ενώ τα i, u έχουν ημιφωνικό χαρακτήρα. Αυτό το πιστοποιούν οι λέξεις: πάτερ που
έγινε πατήρ = σανσκριτικά pita = λατινικά pater, στατός ( ελληνικά) = λατινικά status = σανκριτικά
sthitar..» (Γ. Μπαμπινιώτη: Ιστορική Γραμματική της Ελληνικής γλώσσας.)
<<Τα φωνηεντικά συστήματα της πρωτοελληνικής γλώσσας ήταν 5 φωνή-
εντα μακρά και 5 βραχέα τα: a, e, o, u, i & aa, ee, oo, uu, ii. που κληρονόμησε
από ινδοευρωπαϊκή γλώσσα. Το σύστημα των φωνηέντων της Αττικής διαλέκτου
στους κλασικούς χρόνους ήταν δωδεκαμελές. Περιελάμβανε 5 βραχέα φωνήεντα
και 7 μακρά, τα: α, ε, ο, ι, υ, η, ω, ου, ει, οι, υι, αι. Με την κατάργηση της προ-
σωδίας τα φωνήεντα αυτά έγιναν ισόχρονα. Με τη φωνολογική εξέλιξη που συ-
ντελέστηκε στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες στο σύστημα των φωνηέ-
ντων της αρχαίας ελληνικής, στους χρόνους της Αλεξανδρινής κοινής μετεβλήθη-
σαν σ' ένα απλό εξαμελές φωνηεντικό σύστημα που διέφερε από το πενταμελές
νέο ελληνικό μόνο κατά την προφορά του υ (= ου). Το φωνηεντικό σύστημα της
νεοελληνικής είναι απλό, οικονομικό, αποτελείται από 5 φωνήεντα ισόχρονα, τα:
a, e, o, u, i….>> (Γ. Μπαμπινιώτη: Συνοπτική ιστορία ελλ. γλώσσας.)

Ωστόσο όλα τα ως άνω είναι εκτός πραγματικότητας, ψεύδη, γιατί

απλούστατα:
Α) Οι φθόγγοι φωνήεντα σε όλες τις γλώσσες, αρχαίες και νέες,
είναι 5, οι εξής: Α, Ε, Ο, Ι, ΟΥ/U, που στην Ελληνική Γραφή , αρχαία
και νέα, όμως δε γράφονται με 5 μόνο γράμματα, αλλά με περισσότερα,
τα εξής: Ω = Ο, ΑΙ = Ε, Ι = Η = Υ = ΕΙ = ΟΙ = ΥΙ , ΟΥ = u, για
τεχνικούς ή άλλως ετυμολογικούς λόγους. Ήτοι για να υποδεικνύουμε
με αυτά και βάσει κανόνων αφενός την πιστή προφορά και αφετέρου
την ορθή ετυμολογία (τη ρίζα ή την καταγωγής, καθώς και το τι μέρος
 41
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

λόγου, γένος, αριθμό κ.λπ. είναι) των λέξεων που γράφουμε, ώστε να
βοηθούμε έτσι τον αναγνώστη και στην κατανόησή τους και στη διά-
κριση των ομόηχων ( γράφοντας π.χ. τα ρήματα με –ω, ει, τα θηλυκά
με –η, τα ουδέτερα με –ο,ι….), π.χ. : καλ-ώ και καλό, καλ-ή και καλ-
ει και καλοι…..., κρί-νω, κριτής > κριτικός (με –ι) & Κρήτη > Κρητικός
(με η). Ομοίως: λείπει & λύπη & λίπη, καλή & καλοί & καλεί…
Β) Οι φθόγγοι είναι τα επιμέρους συστατικά στοιχεία της φωνής,
κάτι όπως τα επιμέρους στοιχεία της ύλης και όπως τα στοιχεία της ύλης
δεν αλλάζουν, δεν αυξομειώνονται σε αριθμό, έτσι συμβαίνει και με
αυτά της φωνής, τους φθόγγους. Αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο αν
άλλαζαν τα φωνητικά όργανα των ανθρώπων
Γ) Η γλώσσα είναι κώδικας επικοινωνίας που απαιτεί πολλές λέξεις
και με ένα μόνο φωνήεν δεν μπορεί να υπάρξει τέτοιος κώδικας, αφού
τα σύμφωνα δεν μπορούν να προφερθούν από μόνα τους, αλλά πάντα
μαζί με ένα φωνήεν οπότε στην περίπτωση του ενός φωνήεντος μόνο
ελάχιστες λέξεις μπορούν να σχηματιστούν.
Δ) Σαφώς αρχικά υπήρχε η λέξη πάτερ που μετά έγινε πατήρ και
που στα σανσκριτικά λέγεται pita = λατινικά pater, κ.α., όμως αυτό δε
σημαίνει και ότι αρχικά υπήρχε ένα μόνο φωνήεν, το e, που στη συ-
νέχεια δημιούργησε τα επτά α, ε, ο, ι, υ, ω, η και που στη συνέχεια
έγιναν πέντε, τα α, ε, ι, ου, ο. Σημαίνει ότι πολλές λέξεις σε όλες τις
γλώσσες αλλάζουν στο χρόνο ή όταν μεταφέρονται από γλώσσα σε διά-
λεκτο ή άλλη γλώσσα, όμως αυτές οι αλλαγές δε γίνονται με την αλλαγή
του αριθμού των φθόγγων γένεση νέων φθόγγων ή με την κατάργηση
παντελώς υπαρχόντων φθόγγων ή με τη φθογγική σύμπτωση κάποιων
γραμμάτων κ.α., αλλά απλούστατα με την πρόσθεση ή αφαίρεση ή α-
ντιμετάθεση ή εναλλαγή φθόγγου στη φθογγική τους σύνθεση, τα κα-
λούμενα φθογγικά πάθη, και αυτό είτε για λόγους ευστομίας-ευφωνίας,
είτε για λόγους σημασιολογικής διαφοροποίησης, πρβ π.χ.: πυρια >
σπίρτα, λέω > λέ(γ)ω, παιδί(ον) > παιδί, σ(ι)τάρι > στάρι, πράξι(ς) >
πράξη, κόνι(ς) > σκόνη (Β)ενετοί > Ενετοί, ερυθρίνοι > λυθρίνια, Μου-
χάμεθ > Μοχάμεθ ή Μωάμεθ, ….…
Προ αυτού στην Ελληνική Γραφή κάποια απο τα φθογγικά πάθη σημειώ-
νονται και ορθογραφικά με τα ομόηχα γράμματα Ω(ω), Η(η), ΕΙ(ει), ΟΙ(οι)… για
λόγους υπενθύμισης της ετυμολογίας. τους, άρα και του ακριβούς νοήματός
τους. Για παράδειγμα η κατάληξη των θηλυκών σε -ις: τάξις, πραξις.. έχασε το
-ς και το ληκτικό - ι τώρα γράφεται με -η, όπως και τα άλλα θηλυκά: καλή, νίκη,…..
Ομοίως, όταν τα δυο εε σε μια λέξη τρέπονται σε ι το ι αυτό τώρα γράφεται με ει,
ενώ τα εα, ε, α που τρέπονται σε ι τώρα γράφονται με η: ποιέετε = ποιείτε, ενώ
χρέματα > χρήματα, χρέος > χρήμα, μάτερ > μήτηρ, δέμας/δάμος > δήμος, Ηρα-
κλέας - Ηρακλής κ.α.
Ε) Δεν υπάρχουν στην Ελληνική Γλώσσα – Ελληνική Γραφή μα-
κρά, βραχέα και δίχρονα φωνήεντα. Απλά, επειδή υπάρχει τα φθογγικό
πάθος της συνίζησης, π.χ. χωρίο – χωριό, μία και μιά, δυο και δυό….
 42
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

δίδεται η εντύπωση ότι τα α, ι, υ προφέρονταν δίχρονα, ενώ δεν είναι

έτσι. Ομοίως, επειδή υπάρχει τα φθογγικό πάθος της συναίρεσης, που
σημειώνεται με τα ω, η δίδεται η εντύπωση ότι το ω παλιότερα προ-
φέρονταν ως οο, το η ως εε… , ενώ δεν είναι έτσι, πρβ νόος > νως ή
νους, βόος > βους ή βως > βώδι, Ετεοκλέες ή Ετεοκλέας > Ετεοκλής,
γαλέα – γαλή, …,

6. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΟΤΙ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΤΟΝΙΚΑ ΣΗΜΑΔΙΑ: ΟΞΕΙΑ,

ΠΕΡΙΣΠΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΒΑΡΕΙΑ ΥΠΕΔΕΙΧΝΑΝ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ
ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Τα σχολικά βιβλία Γραμματικής και τα πανεπιστημιακά συγγράμ-

ματα Γλωσσολογίας, σχετικά με την αιτία για την οποία παλιά υπήρχαν
τρία διαφορετικά τονικά σημάδια, αναφέρουν τα εξής:
<<Ο τονισμός των λέξεων από τους αρχαίους Έλληνες ήταν πιο πολύ μουσικός, δηλ. η
τονιζόμενη συλλαβή προφερόταν όχι δυνατότερα ( όπως συμβαίνει σήμερα, με τον δυναμικό το-
νισμό), αλλά σε υψηλότερη μουσική κλίμακα. Έτσι η οξεία (') έδειχνε πως η τονιζόμενη συλλαβή
προφερόταν από τους αρχαίους σε ψηλότερο μουσικό ήχο (οξύτερα), η βαρεία ('), που στην αρχή
σημειωνόταν σε όλες τις άτονες συλλαβές της λέξης, και αργότερα μόνο στη λήγουσα αντί για την
οξεία (με κάποιες εξαιρέσεις), δήλωνε απουσία υψηλού τόνου. Η περισπωμένη (συνδυασμός ο-
ξείας και βαρείας) που σημειωνόταν μονάχα πάνω σε μακρόχρονη συλλαβή, έδειχνε πως η φωνή
ανέβαινε στο πρώτο μέρος του φωνήεντος και γινόταν χαμηλότερη στο δεύτερο μέρος: χώμα =
χό`oμα"»..... (Δ. Τομπαϊδη: Επιτομή της ιστορίας της ελληνικής γλώσσας)
<< Ο τονισμός της αρχαίας Ελληνικής ήταν μουσικός. Οι τονιζόμενες συλλαβές διέφεραν
από τις άτονες στο ύψος φωνής και όχι στην έντασι της φωνής, όπως συμβαίνει στον δυναμικό
τονισμό (stress) που χαρακτηρίζει την νέα ελληνική. Πλήθος αρχαίων μαρτυριών αλλά και η ίδια
η ονομασία ‘τόνος ή προσωδία’ δείχνουν ότι ο τονισμός της αρχαίας ελληνικής συνδεόταν με
μουσικές έννοιες. Ο όρος προσωδία λ.χ. χρησιμοποιήθηκε για τον τόνο, γιατί «προσάδεται ταις
συλλαβαίς» (Διομήδης 4οs αι. μ.Χ.), εξ ου και η λατινική ονομασία ac-centus" = προσωδία (ad-
cino, < ad-cano). O Πλάτων μιλάει για οξείαν και βαρείαν χορδήν ή τάσιν, όρους παρμένους από
την μουσική. Ο Αριστοτέλης αναφέρεται επίσης στην οξεία και βαρείαν προσωδίαν... >> ( Γ.
Μπαμπινιώτη: Συνοπτική Ιστορία Ελ. γλώσσας)
«Η μεγάλη διαφοροποίηση που επήλθε στον τονισμό κατά τη μετάβαση από την Αρχαία
στη Νέα Ελληνική αφορά στο είδος τού τονισμού και συγκεκριμένα στην κατάργηση τής προσω-
δίας (διάκρισης μακρών και βραχέων φωνηέντων, καθώς και διφθόγγων), πράγμα που οδήγησε
από τον μουσικό στον δυναμικό τονισμό και από τους τρεις τόνους (οξεία, βαρεία, περισπωμένη)
στον έναν τόνο (οξεία).Συγκεκριμένα, έναντι 12 φωνηέντων που είχε η Αρχαία Ελληνική (5 βρα-
χέων και 7 μακρών), η Νέα Ελληνική έχει 5 φωνήεντα· και έναντι 13 διφθόγγων (7 βραχύφωνων
και 6 μακρόφωνων) τής Αρχαίας Ελληνικής, η Νέα Ελληνική έχει 8 διφθόγγους (3 κανονικές και 5
καταχρηστικές). Έναντι δηλ. τής μεγάλης ποικιλίας και εναλλαγής βραχειών και μακρών συλλα-
βών, οι οποίες διευκόλυναν τη μορφή τονισμού πού τότε βασιζόταν στο ύψος τού τόνου (μουσικός
τονισμός), στη Νέα Ελληνική επικρατεί ο δυναμικός τονισμός. Αυτό σημαίνει, στην πράξη, ότι τα
5 ισόχρονα φωνήεντα και οι 8 (επίσης ισόχρονες) δίφθογγοι τής Νέας Ελληνικής δεν διαφορο-
ποιούνται τονικά στην προφορά τους, όπως ήταν η αρχαία οξεία (ανέβασμα τής φωνής στην
 43
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

οξυνόμενη συλλαβή), η αρχαία βαρεία (κατέβασμα τής φωνής) και η αρχαία περισπωμένη ή οξυ-
βάρεια (ανέβασμα και κατέβασμα τής φωνής στην ίδια συλλαβή, η οποία θα έπρεπε απαραιτήτως
να έχει διάρκεια, δηλ. να είναι μακρά)…….( Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ «Σύγχρονη σχολική γραμματική
για όλους» (Κεντρο Λεξικολογίας, β΄ έκδοση 2019, σελίδες 487)
<< Μουσικός ήταν ο τονισμός της αρχαίας ελληνικής μέχρι τους πρώτους μεταχριστιανι-
κούς αιώνες. Από την διδασκαλία των αρχαίων γραμματικών και τα αρχαία κείμενα συνάγεται ότι
ο τονισμός της αρχαίας ελληνικής "συνίστατο" στην εκφώνησι ορισμένου φωνήεντος σε υψηλό-
τερο τόνο, σε υψηλότερη μουσική κλίμακα κατ' αντιδιαστολή προς τα υπόλοιπα φωνήεντα της
λέξης. Ο τόνος του φωνήεντος μπορούσε να είναι υψηλός ("οξύς") ή χαμηλός ("βαρύς"), χωρίς να
έχη άμεση σχέσι με την έντασι της φωνής, όπως στην περίπτωση του δυναμικού τονισμού (δυ-
νατός, ισχυρός, αδύνατος, σιγανός) .... >> (Γ. Μπαμπινιώτη: Ιστορική η Ορθογραφία της Ελληνι-
κής γλώσσας)
«Η μεγάλη διαφοροποίηση που επήλθε στον τονισμό κατά τη μετάβαση από την Αρχαία
στη Νέα Ελληνική αφορά στο είδος τού τονισμού και συγκεκριμένα στην κατάργηση τής προσω-
δίας (διάκρισης μακρών και βραχέων φωνηέντων, καθώς και διφθόγγων), πράγμα που οδήγησε
από τον μουσικό στον δυναμικό τονισμό και από τους τρεις τόνους (οξεία, βαρεία, περισπωμένη)
στον έναν τόνο (οξεία).Συγκεκριμένα, έναντι 12 φωνηέντων που είχε η Αρχαία Ελληνική (5 βρα-
χέων και 7 μακρών), η Νέα Ελληνική έχει 5 φωνήεντα· και έναντι 13 διφθόγγων (7 βραχύφωνων
και 6 μακρόφωνων) τής Αρχαίας Ελληνικής, η Νέα Ελληνική έχει 8 διφθόγγους (3 κανονικές και 5
καταχρηστικές). Έναντι δηλ. τής μεγάλης ποικιλίας και εναλλαγής βραχειών και μακρών συλλα-
βών, οι οποίες διευκόλυναν τη μορφή τονισμού πού τότε βασιζόταν στο ύψος τού τόνου (μουσικός
τονισμός), στη Νέα Ελληνική επικρατεί ο δυναμικός τονισμός. Αυτό σημαίνει, στην πράξη, ότι τα
5 ισόχρονα φωνήεντα και οι 8 (επίσης ισόχρονες) δίφθογγοι τής Νέας Ελληνικής δεν διαφορο-
ποιούνται τονικά στην προφορά τους, όπως ήταν η αρχαία οξεία (ανέβασμα τής φωνής στην οξυ-
νόμενη συλλαβή), η αρχαία βαρεία (κατέβασμα τής φωνής) και η αρχαία περισπωμένη ή οξυβά-
ρεια (ανέβασμα και κατέβασμα τής φωνής στην ίδια συλλαβή, η οποία θα έπρεπε απαραιτήτως
να έχει διάρκεια, δηλ. να είναι μακρά)…….( Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ «Σύγχρονη σχολική γραμματική
για όλους» (Κεντρο Λεξικολογίας, β΄ έκδοση 2019, σελίδες 487)

Ωστόσο όλα τα ως άνω είναι εκτός πραγματικότητας, ψευδείς εικα-

σίες, γιατί:
1) Ο τόνος στις λέξεις δεν είναι για τη μουσικότητά τους ή για τη
μουσικότητα ενός λόγου, αλλά για λόγους ευστομίας (συγκεκριμενο-
ποίηση και εκτόνωση της προφοράς), επειδή είναι αδύνατον ή τουλά-
χιστον όχι εύκολο να προφερθούν ισότιμα σε ένταση φωνής όλοι οι
φθόγγοι ή όλες οι συλλαβές των λέξεων και συνάμα έχει κανονιστεί
αυτό να γίνεται σε μια συγκεκριμένη συλλαβή από το τέλος των λέξεων,
ώστε με αυτό να γίνεται διάκριση των ομόηχων ή η υπόδειξη του τι
μέρους λόγου είναι η κάθε λέξη, πρβ π.χ.: θέρμη Ξάνθη, άξια, κάλος….
(με τόνο στην προ παραλήγουσα = ουσιαστικά), ενώ θερμή, ξανθή, α-
ξία, καλός….( με τόνο στη λήγουσα = επίθετα), επίσης χωρίο και χωριό,
πότε και ποτέ……..
Και το ότι αυτό ισχύει προκύπτει και από το ότι βγάζοντας τον
τονικό σημάδια από τις ελληνικές λέξεις, δεν μπορούμε να κατανοή-
σουμε τη σημασία τους σε μέρος λόγου ή τύπο, πρβ: άλλο το ούρα και
 44
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

άλλο το ουρά. Ομοίως άπορο & απορώ, Χρήστος & χρηστός, θέα & θεά,
μαλακία και μαλακιά…
Άλλο ο έμμετρος λόγος (η ποίηση) και η μουσική, που εκεί ο τόνος
είναι για τη μουσικότητα-ευφωνία και άλλο ο πεζός (ο προφορικός) λό-
γος, που εκεί ο τόνος δεν είναι για τη μουσικότητα, αλλά για το λόγο
που είπαμε πιο πριν.
Τα σύνθετα επίθετα τονίζονται στην προπαραλήγουσα, τα επιρρή-
ματα στην παραλήγουσα και τα ουσιαστικά στη λήγουσα, πρβ π.χ.: έ-
ξοχη (επίθετο) & εξοχή (ουσιαστικό) & εξόχως (επίρρημα), παραγωγός
(ουσιαστικό) & παράγωγος (επίθετο) & παραγώγως (επίρρημα),… Ο-
μοίως τα ρήματα έχουν τόνο στην παραλήγουσα: γράφει, τρίβει, αλεί-
φει, αμείβει ακούει,... και τα ουσιαστικά τους στη λήγουσα: γραφή,
τριβή, αλοιφή, αμοιβή, ακοή….
2) Παλιά υπήρχαν τρία διαφορετικά σημάδια και αυτό όχι για λό-
γους μουσικότητας, αλλά για νοηματικούς (ετυμολογικούς) λόγους.
Με αυτά υποδείχνανε συνάμα για το αν η τονιζόμενη συλλαβή είναι
κανονική ή αν προέρχεται από έγκλιση ή από συναίρεση ή άλλως από
περίσπαση,
Η βαρεία έμπαινε στον τονισμό που προερχόταν από έγκλιση, π.χ.
άνθρωπός τις.
Η οξεία έμπαινε στις ασυναίρετες συλλαβές, π.χ.: τιμάω, τιμάεις,
λύω, λέω, λέεις… και η περισπωμένη στις συνηρημένες ή άλλως περι-
σπασμένες λέξεις, ήτοι αυτές που χάνουν το ένα απο τα δυο συνεχό-
μενα φωνήεντα (και δη το τονιζόμενο φωνήεν) μιας λέξης, π.χ.: τιμ(ά)-
ω - τιμω ôéìÜ-åé -ôéì~á , öÜ-ïò - ö~ù ò…
Αν έχουμε συναίρεση, όμως δεν χάνεται το τονιζόμενο φωνήν - συλλαβή,
μπαίνει και πάλι οξεία, π.χ.: êëçßò - êëÞò, åóôáþò - åóôþò.. τιμαόμενος - τιμώ-
μενος...
Και επειδή η συναίρεση συνέβαινε μόνο σε ορισμένα υπομέρη λό-
γου, γι αυτό και στα αρχαία ελληνικά γράφαμε π.χ.:
α) Με οξεία τα ρήματα της α' συζυγίας (τα ασυναίρετα, τα τονιζό-
μενα στο θέμα και όχι στην κατάληξη): άδω, ακούω, δένω, και με πε-
ρισπωμένη μόνο οι συνηρημένοι τύποι: ðëÝåé - ðëå~é, ðëÝåôå - ðëå~éôå, áêïýïõí
> áêï~õí..
β) Με περισπωμένη τα ρήματα της β' συζυγίας (τα συνηρημένα, τα
τονιζόμενα στην κατάληξη -έω, -άω, -όω): τιμάω- ôéì~ù, ôéìÜïìáé -
ôéì~ùìáé, äçëüù- äçë~ù, äçëüïìáé - äçëï~õìáé, êáëÝù - êáë~ù, ðïéÝïìáé - ðïéï~õìáé....
Ουσιαστικά Θηλυκά: Λατώ, Ερατώ, Ηρώ, Κλειώ.., ενώ: ηχέω > [
Ç÷~ù, [áíè~ù, .... (= συνηρημένα ρήματα)
Ουσιαστικά: μιγάς, φυγάς, νομάς, πεδιάς, δας… , αριθμητικά: μο-
νάς, δυάς, τριάς, πεντάς, δεκάς.., ενώ: ôéì~áò, áãáð~áò, ðáô~áò... ( = ρή-
ματα)……………………….
 45
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

γ) Με οξεία τα ασυναίρετα ουσιαστικά σε -ής και με περισπωμένη

τα συνηρημένα σε -~çò, πρβ ασυναίρετα ουσ..: μαθητής, καθηγητής,
πωλητής, ... και ασυναίρετα επίθ.: δυστυχής, ψευδής, αληθής, αμε-
λής...., συνηρ. ουσ.: Ερμέες ή Ερμέας - Ερμ~ης, ] Ηρακλέας - Ηρακλ~ης,
Σοφοκλ~ης......
δ) Με περισπωμένη τα συνηρημένα ουσιαστικά και επίθετα σε -
ο~υς και με οξεία οι ασυναίρετες μετοχές σε –ούς, πρβ ουσιασ.: íüïò -
íï~õò, âï~õò, ñï~õò, ]Éçóï~õò, Óåëéíï~õò…., επίθετα: ]áðëÝïò - ]áðëï~õò, ÷ñõóÝïò -
÷ñõóï~õò, ÷áëêï~õò, óéäçñï~õò…, μετοχές: διδούς, γνούς, βιούς, δούς, ]α-
λούς..
ε) Με περισπωμένη οι συνηρημένες (οι από β' συζυγίας ρήματα)
μετοχές σε -~ων και με οξεία τα ουσιαστικά σε –ών, πρβ
μετοχές: ]ïñ~ùí, ôéì~ùí, êáë~ùí, [áôõ÷`ù
~ í, å[õôõ÷~ùí, äçë~ùí,.... ,
ουσιαστικά: ]çãåìþí, κηδεμών, χθών, τιφών, χιών,...
στ) Με οξεία οι ασυναίρετες (οι από ρήματα α' & β΄ συζυγίας) με-
τοχές σε -είς και με περισπωμένη τα επίθετα σε -å~éò, καθώς και τα συ-
νηρημένα ρήματα σε -å~éò:, πρβ μετοχές: λυθείς, τεθείς, τιθείς, ριθείς,
ρυείς, παιδευθείς, παρακρατηθείς.., επίθετα: [åðéìåëå~éò, å[õôõ÷å~éò, äõóôõ÷å~éò,
[áìáèå~éò..., ρήματα: êáëå~éò, ðïèå~……..

ΣΗΜΕΙΩΝΕΤΑΙ ΟΤΙ:
1) Τόνο έχουν όλες οι δισύλλαβες και άνω λέξεις σε όλες τις γλώσσες,
απλά στις ξένες γλώσσες αυτό δε σημειώνεται, πρβ λ.χ. στην Αγγλική τη λέξη
«μόρνιγκ» (morning = πρωινό), η οποία ενώ τονίζεται στην παραλήγουσα δε ση-
μειώνεται. Εκεί ο τόνος εννοείται, κάτι όπως γίνεται και στην Ελληνική, όταν γρά-
φουμε με κεφαλαία γράμματα: ΚΑΛΗΜΕΡΑ = Καλημέρα.
2) Οι μονοσύλλαβες λέξεις, αφού είναι μια συλλαβή, δεν έχουν τόνο. Απλά
ορισμένες από αυτές προφέρονται, όταν αλλάζουν ένταση φωνής, αλλάζουν έν-
νοια, όπως π.χ. στην Ελληνική με το διαζευκτικό ή σε σχέση με αυτό το άρθρο
οι, η , λ.χ. η Μαρία ή η Νίκη.
3) Αρχικά στην Ελληνική Γραφή δεν υπήρχε τονικό σημάδι και το που
τονιζόταν η λέξη έβγαινε από τα συμφραζόμενα ή απο την ορθογραφία της, κάτι
όπως γίνεται και όταν γράφουμε μόνο με κεφαλαία γράμματα, π.χ.: ΕΛΛΗΝΙΚΗ
ΓΡΑΦΗ, ΓΡΑΦΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ……..
Τα τονικά σημάδια άρχισαν να χρησιμοποιούντα για πρώτη φορά από
τους Αλεξανδρινούς γραμματικούς, ήτοι όταν άρχισε η Ελληνική γλώσσα να χρη-
σιμοποιείται διεθνώς και οι ξένοι έπρεπε να προφέρουν σωστά τις ελληνικές λέ-
ξεις, για να μη γίνεται παρανόηση, λόγω του ότι ο τόνος παίζει σημαντικό ρόλο
στη σημασία των Ελληνικών λέξεων, πρβ π.χ. ότι άλλο τα: μαλάκια, νόμος, πότε..
και άλλο τα: μαλακιά, νομός, ποτέ…
Ακολούθως από τους βυζαντινούς γραμματικούς καθιερώθηκε να έχουμε
τρία διαφορετικά τονικά σημάδια: την οξεία, τη βαρεία και την περισπωμένη, ό-
που:
 46
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Α) Με το σημάδι (΄) της οξείας υποδείχναμε την κανονική ή την ασυναί-

ρετη συλλαβή, π.χ.: καλός, γάϊα, τιμάω, ανθέω, Ερμέας, τιμή, τιμαί, καλοί…
Β) Με το σημάδι (- ) της περισπωμένης υποδείχναμε τη συλλαβή που
προέρχεται εκ συναιρέσεως, π.χ.; ηχώ (με οξεία) & ηχέω > ηχ~ω (με περισπω-
μένη) & ñýóéò & ñ~ýóéò & ñ~çóéò, ðëÝåôå > ðëå~éôå, ðïéÝåôå > ðïéå~éôå, ôéìÜù > ôéì~ù,
ôéì`áïéìé > ôéì~?áìé,....Σήμερα: τιμάω > τιμώ, Αθηνάα > Αθηνά, Ερμέας > Ερμής,
γαλέα > γαλή… ..
Γ) Με το σημάδι (‘) της βαρείας σημειώνονταν η λήγουσα συλλαβή μιας
λέξης, όταν έχει εγκλιτικό τόνο, π.χ. άνθρωπός τις, άκουσέ την…

7. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΟΤΙ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ, ΗΤΟΙ Η ΨΙΛΗ ΚΑΙ Η ΔΑ-

ΣΕΙΑ ΥΠΕΔΕΙΧΝΑΝ ΨΙΛΗ ΚΑΙ ΔΑΣΕΙΑ ΠΡΟΦΟΡΑ ΛΕΞΗΣ

Οι σχολικές Γραμματικές και τα πανεπιστημιακά συγγράμματα

Γλωσσολογίας, σχετικά με τα πνεύματα, αναφέρουν ότι στην αρχαία
Ελληνική Γραφή υπήρχαν δυο μικρά σύμβολα, δυο σημεία, η καλού-
μενη ψιλή (>) και η καλούμενη δασεία (<) και επίσης ότι κάθε λέξη
που αρχίζει από φωνήεν ή από ρ παίρνει ένα από τα σημεία αυτά, τα
οποία τοποθετούνται πάνω από το φωνήεν ή το ρ. Η ψιλή υπέδειχνε,
λένε, λεπτή (ισχνή, ως ο αήρ) προφορά και η δασεία χοντρή (παχιά,
πιο παχιά από την ψιλή) προφορά.
«Η δασεία προφερόταν ως ιδιαίτερο φώνημα (ως άηχος δασύς ή ως γλωττιδικός τριβόμε-
νος φθόγγος …..» (Γ. Μπαμπινιώτης «Ιστορική Γραμματική της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας»)
Ωστόσο όλα αυτά είναι εκτός πραγματικότητας, γιατί η αλήθεια
είναι ότι τα πνεύματα δεν προφέρονταν ποτέ. Υπήρχαν μόνο για νοηματικούς
ή άλλως ετυμολογικούς λόγους. Δασεία έπαιρναν όσες λέξεις είχαν χάσει το αρ-
κτικό τους σύμφωνο, π.χ. (Β)ενετία (Venetia) > ’ Ενετία, (κ)άδω,Cado > ` άδω,
sals, (σ)άλς >`άλας, (χ)ωρα (γεωγραφική) > ‘ώρα (χρόνου) …..…. και οι υπό-
λοιπες ψιλή.
Γενικά δασεία έμπαινε σε μια συγκεκριμένη ομάδα λέξεων που άρχιζαν από
φωνήεν (π.χ. τα αριθμητικά) και η ψιλή στις υπόλοιπες για διάκριση έτσι των
τυχόν ομόηχων λέξεων της ομάδας, πρβ π.χ. «’εν, ε’ις» (με ψιλή = πρόθεση) και
«ε’ν, είς» με δασεία (= αριθμητικό).
Και επειδή η δασεία έμπαινε αρχικά στις αποβολές του δασύ συμφώνου Χ,
που αρχικά γραφόταν Η(h), μερικοί συμπέραναν ότι η δασεία υπέδειχνε παχιά
προφορά και η ψιλή λεπτή, όμως αυτό είναι λάθος για τους λόγους που ειδαμε
πιο πριν.

8. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΚΗ Ή ΙΝΔΟΓΕΡΜΑ-

ΝΙΚΗ ΦΥΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙ-
ΝΑΙ ΨΕΥΔΟΣ
 47
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Σύμφωνα με τα πανεπιστημιακά γλωσσολογικά συγγράμματα, τα

οποία επικαλούνται κάποιους Ευρωπαίους γλωσσολόγους του 18/19 ου
αι. μ.Χ. (F. Sasseti = Ιταλός, F. Bopp = Γερμανός, W. Jones = Άγγλος
κ.α.), οι λαοί από Ινδίες μέχρι Γερμανία πριν από 3000 χρόνια είχαν μια
κοινή γλώσσα. Τη γλώσσα αυτή την ονομάζουν "μητέρα ινδογερμανική
ή ινδοευρωπαϊκή γλώσσα" και απ' αυτή, λένε, αποσπάστηκαν η αρχαία
Ελληνική, η Λατινική κ.α. γλώσσες. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν,
λέει, από το ότι η σανσκριτική γλώσσα (= η αρχαία γλώσσα των Ιν-
διών) έχει πολλές κοινές λέξεις και ομοιότητες στο κλιτικό της σύστημα
με την αρχαία Ελληνική, Περσική, Λατινική.... κ.α. γλώσσες, όπως π.χ.:
ειμί (ελληνικά) = εσμί (χετικά) = ασμί (σανσκριτικά)... - πατήρ/πατέ-
ρας, μήτηρ/ μητέρα.. ελληνικά = father (φάδε), mother (μάδε ) αγ-
γλικά…
Επίσης, για τους ίδιους οι διάφορες γλώσσες της γης κατατάσσο-
νται σε επτά μεγάλες γλωσσικές οικογένειες (ομογλωσσίες), τις εξής:
την ινδοευρωπαϊκή, τη χαμητοσιμιτική, την ουγροφινική, την καυκα-
σιανή, τη σινοθιβετιανή, τη μαλαισιοπολυνησιακή, τη δραβιδιανή.

Στην Ινδοευρωπαϊκή περιλαμβάνονται, λένε, οι εξής 11

γλώσσες: η τοχαρική (μιλιόταν άλλοτε στο Κινέζικο Τουρκεστάν), η
Ινδοαριανή ( χωρίζεται στις: Βεδική, Σανσκριτική, Βεγγαλική, κ.α.), η
Ιρανική (χωρίζεται στις: Περσική, Κουρδική, Μηδική..), η Αρμενική, η
Ελληνική (αρχαία Δωρική, Αχαϊκή, Αιολική κ.α.), η Λατινική (ιταλικές
γλώσσες), η Χετιτική (στην Ινδία νεκρή γλώσσα σήμερα), η Χελτική
(Ουαλική, Ιρλανδική και Βρετανική), η βαλτική (λιθουανική και Λετο-
νική), η γερμανική (Γερμανική, Σουηδική, Δανική, Νορβηγική, Ισλαν-
δική, Αγγλική), η Σλαβική ( Πολωνική, Ρωσική, Τσέχικη, Σέρβικη,
Βουλγάρικη.. κ.α.).
Δεν υπάγονται, λένε, στην ινδοευρωπαϊκή ομογλωσσία: η
Φιλανδική, η Εσθονική, η Ουγγρική, η Τουρκική, η Βασκική, η Αραβική
και η Εβραϊκή.

Ωστόσο όλα τα ως άνω είναι εκτός πραγματικότητας, λάθος,

για τους εξής λόγους:
1) Δεν υπάρχουν αρχαίες μαρτυρίες ή αποδείξεις που να πιστο-
ποιούν κάτι τέτοιο. Αν υπήρξεΙινδοευρωπαϊκή γλώσσα, θα υπήρχε και
ινδοευρωπαϊκή φυλή και κάπου αυτό θα είχε αναφερθεί ή θα είχαν
αφήσει γραπτά ή αρχιτεκτονικά μνημεία. Η θεωρία των ινδοευρωπαίων
και γενικά των ομογλωσσιών όχι μόνο δε στηρίζεται σε κανένα συγγρα-
φικό, αρχαιολογικό και ανθρωπολογικό αρχαιολογικό εύρημα, αλλά α-
γνοείται ακόμη και από την τις μυθολογίες όλων των λαών.
2) Λέγεται και έτσι είναι ότι η θεωρία της Ινδοευρωπαϊκής φυλής
και γλώσσας είναι ένα ρατσιστικό δημιούργημα που πλάστηκε αρχικά
από ορισμένους Γερμανούς (ο λόγος που την πρώτη φορά ονομάστηκε
 48
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

« ινδογερμανική γλώσσα και ινδογερμανική φυλή» ή άλλως «αρεία»

φυλή) με σκοπό να εκθειάσουν την ανωτερότητα της «λευκής ή άλλως
Αρείας φυλής» και συνάμα να δείξουν ότι η Γερμανική φυλή και Γερ-
μανική Γλώσσα έχει σχέση με τους καλύτερους λαούς - πολιτισμούς της
αρχαιότητας (Έλληνες, Ρωμαίους κ.α.).
3) Η θεωρία της Ινδοευρωπαϊκής φυλής και γλώσσας στηρίζεται
σε επιδέξιες λεξικές συγκρίσεις (λένε π.χ. ότι αφού υπάρχουν πολλές
κοινές λέξεις π.χ. μεταξύ της Ελληνικής και της Γερμανικής, άρα είναι
της αυτής ομογλωσσίας και οι Γερμανοί είναι απόγονοι αρχαίων πολιτι-
σμένων λαών κ.α.), όμως κοινές λέξεις υπάρχουν και σε γλώσσες που
δεν είναι της αυτής ως άνω ομογλωσσίας. Στην Ελληνική π.χ. βλέπουμε
τις λέξεις: βάρβαρος, δημοκρατία, κεφαλή, κάμινος, τέχνη….., οι οποίες
υπάρχουν και στην αραβική: barbar dimokratia, kafa, kamin, tacnia….,
άρα γιατί η αραβική γλώσσα να ανήκει σε άλλη ομογλωσσία και σε άλλη
η Ελληνική; Στην Αραβική γλώσσα σαφώς υπάρχουν πάρα πολλές
λέξεις που υπάρχουν και στην Ελληνική, όμως αυτό είναι κάτι που δε
φαίνεται εύκολα στα λεξικά, επειδή οι δυο γλώσσες έχουν εντελώς δια-
φορετικά συστήματα γραφής. Ειδικότερα κοινές λέξεις υπάρχουν όχι
μόνο στις γλώσσες από Ευρώπη μέχρι τις Ινδίες, αλλά παντού, σε όλες
τις γλώσσες του κόσμου, επειδή υπάρχουν το εμπόριο, οι θρησκείες, οι
επιστήμες, οι μετανάστες κ.α. που μετακινούν - καθιερώνουν παντού
κοινές και ίδιες ορολογίες – λέξεις. Απλά οι ομόθρησκοι λαοί , οι γειτο-
νικοί και οι πιο συγγενείς λαοί έχουν πιο πολλές κοινές λέξεις από τους
άλλους. Το μεγαλύτερο ποσοστό των λέξεων της κάθε γλώσσας είναι
ξένες λέξεις. Κάτι που δε φαίνεται, επειδή οι ξένες λέξεις σε μια γλώσσα
δεν μπαίνουν την ίδια στιγμή, αλλά σιγά-σιγά, οπότε οι αρχικές ξένες
λέξεις μετά από καιρό (αφού πάθουν και μικρή παραποίηση στα τοπικά
πλαίσια) μας φαίνονται ως δικές μας.
Το μεγαλύτερο ποσοστό των λέξεων της κάθε γλώσσας είναι ξέ-
νες. Υπολογίζεται ότι το 80% περίπου των λέξεων της κάθε γλώσσας
είναι ξένες, επειδή τα ονόματα των τόπων, πόλεων, ανθρώπων, ποτα-
μών κ.τ.λ. χρησιμοποιούνται παντού ίδια (ή λίγο παραποιημένα), επειδή
τα μεταφέρουν το εμπόριο, η θρησκεία, οι τέχνες, οι μετανάστες , οι
γείτονες στα σύνορα κρατών, οι επιστήμες κ.α., πρβ π.χ. ότι Κρήτη λένε
οι Έλληνες, Crete – Creta = οι Ιταλοί Crete = οι ι Άγγλοι, Kreta = οι
Γερμανοί κ.τ.λ. Ωστόσο αυτό είναι κάτι που δε φαίνεται εκ πρώτης ό-
ψεως, επειδή οι ξένες λέξεις σε μια γλώσσα δεν μπαίνουν την ίδια
στιγμή, αλλά σιγά-σιγά, οπότε οι αρχικές ξένες λέξεις μετά από καιρό
(αφού πάθουν και μικρή παραποίηση στα τοπικά πλαίσια) μας φαίνονται
ως δικές μας. Σήμερα οι λέξεις π.χ. της Αγγλικής γλώσσας, σύμφωνα
με τον W. Skeat, είναι: 32% γαλλικές, 18% αγγλοσαξονικές, 14,4%
λατινικές, 12,5% ελληνικές, 23,1% από άλλες γλώσσες. Κατ’ άλλους
οι ελληνικές λέξεις είναι ακόμη σε πιο μεγάλο (30 %) ποσοστό.
 49
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

4) Αν οι κοινές λέξεις μεταξύ δυο ή περισσοτέρων γλωσσών είναι

προσδιοριστικό κοινής καταγωγής τους, τότε ή μ' αυτήν τη λογική θα
μπορούσαμε να πούμε ότι όλες οι σημερινές γλώσσες έχουν «μητρική
γλώσσα» την αρχαία ελληνική, ύστερα από τα τόσα γλωσσικά δάνεια
που τους έχει δώσει.
5) Παρατηρώντας τις διάφορες γλώσσες, βλέπουμε ότι ίδια
γλώσσα μιλούν μόνο όσοι άνθρωποι ανήκουν στο ίδιο κράτος, γιατί από
τη μια μόνο με αυτή μπορούν να συνεννοηθούν με την εξουσία και απο
την άλλη η εξουσία αυτή τη γλώσσα διδάσκει, θέλει, προβάλει και προ-
στατεύει. Απλά μέσα στο ίδιο κράτος μπορεί να παρατηρηθούν και το-
πικοί ή επαγγελματικοί και άλλοι διάλεκτοι.
6) Ο Θουκυδίδης (Α 2 – 9) αναφέρει ότι πριν από το Μίνωα και
τον Τρωϊκό Πόλεμο στον αρχαίο γνωστό κόσμο δεν υπήρχαν μόνιμοι
κάτοικοι, πόλεις, σύνορα και κράτη, ούτε και οι ονομασίες Έλληνες
και βάρβαροι, επειδή δεν υπήρχε ακόμη το εμπόριο και η ασφάλεια
στις μετακινήσεις, καθώς και η ανάπτυξη της γεωργίας. Υπήρχαν μόνο
διάφορες φυλές (με πολυπληθέστερη αυτή των Πελασγών), οι οποίες
ζούσαν μεταναστευτικά για εξεύρεση πηγών διατροφής και από τις ο-
ποίες η πολυαριθμότερη όπου πήγαινε έδιωχνε αυτή που έβρισκε μπρο-
στά της, για να εκμεταλλευτεί αυτή το χώρο. Αποτέλεσμα του γεγονό-
τος αυτού ήταν να αναπτυχθεί ο ληστρικός και ο πειρατικός βίος.
«Διότι είναι προφανές ότι η χώρα που καλείται σήμερον Ελλάς δεν ήτο μονίμως κατοικη-
μένη εξ αρχής, αλλ' εγίνοντο εις το παρελθόν συχναί μεταναστεύσεις και οι κάτοικοι χωρίς πολλάς
δυσκολίας εγκατέλειπαν τας εστίας των, εξαναγκαζόμενοι εις τούτο από νέους πολυαριθμοτέρους
εκάστοτε εποίκους. Καθόσον ούτε το εμπόριον, όπως σήμερον διεξάγεται, υπήρχε τότε, ούτε α-
σφαλής διά ξηράς ή διά θαλάσσης συγκοινωνία, και καθένας εξεμεταλλεύετο το έδαφος, το οποιον
είχε υπό την κατοχήν του, τόσον μόνον όσον ήρκει διά την συντήρησίν του...» (Θουκυδίδης Α 2)
Τα ίδια λένε και ο Ισοκράτης στον ««Παναθηναϊκός», ο Διόδωρος
Σικελιώτης στο «Ιστορική βιβλιοθήκη» ( 4 και 5), ο Στράβων στο «Γε-
ωγραφικά» 10) κ.α. Ο Στράβων, επικαλούμενος αρχαιότερους του ι-
στορικούς, αναφέρει συγκεκριμένα:
«Εξάλλου, ολόκληρη σχεδόν η Ελλάδα κατοικία βαρβάρων υπήρξε, στους παλιούς και-
ρούς, έτσι λογάριαζαν όσοι μνημονεύουν αυτά τα πράγματα, γιατί ο Πέλοπας έφερε ένα λαό από
τη Φρυγία στη χώρα που απ' αυτόν ονομάστηκε Πελοπόννησος, κι ο Δαναός από την Αίγυπτο, κι
οι Δρύοπες, οι Καύκωνες κι οι Πελασγοί κι οι Λέλεγες και άλλοι τέτοιοι λαοί μοίρασαν τους τόπους
πάνω και κάτω από τον ισθμό. Γιατί την Αττική κατέλαβαν Θράκες που ήρθαν με τον Εύμολπο, τη
Δαυλίδα της Φωκίδας ο Τηρεύς την Καδμεία οι Φοίνικες που ήρθαν με τον Κάδμο, και την ίδια τη
Βοιωτία κατέκτησαν οι Aονες, οι Τέμμικες και οι Ύαντες.» (Στράβων 7, 321)
Επομένως και κατόπιν των ανωτέρω, ο Ελληνικός λαός και η Ελ-
ληνική γλώσσα δεν προήλθαν από μια φυλή που απλωνόταν από Ευ-
ρώπη μέχρι τις Ινδίες και καλούνταν ινδοευρωπαϊκή, αλλά από διάφο-
ρες φυλές που άλλες είχαν έλθει από την Ασία, άλλες από την Ευρώπη
και άλλες από την Αφρική. Το αυτό ισχύει και για τους άλλους λαούς.
 50
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Σύμφωνα με το Πάριο χρονικό: Οι Κάδμιοι ή Θηβαίοι είχαν έρθει

στη Βοιωτία από την Αίγυπτο (από τη Θήβα της Αιγύπτου μέσω Φοινί-
κης) και έκτισαν τη Θήβα το 1255 πριν από το Διόγνητο = το 1519
π.Χ., Οι Δαναοί είχαν έρθει στο Άργος της Πελοποννήσου το 1247 πριν
από το Διόγνητο = το 1511 π.Χ., και αναμείχθηκαν ειρηνικά με τους
εκεί Αχαιούς που κατοικούσαν στο Άργος εξ ου και Αργείοι = Δαναοί
= Αχαιοί. Οι Πέλοπες είχαν έρθει από τη Φρυγία της Μ. Ασίας στην
Πελοπόννησο λίγα χρόνια πριν από τον Τρωικό πόλεμο.
7) Η περιοχή από τη Γερμανία μέχρι τις Ινδίες είναι τεράστια σε
έκταση οπότε τα αρχαία χρόνια, που τότε δεν υπήρχαν και αξιόλογα
μέσα μεταφοράς, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις κ.α., είναι αδύνατον όλοι
οι εκεί άνθρωποι να αποτελούσαν ένα και μόνο κράτος, άρα και να
μιλούσαν μια και μόνη γλώσσα, γιατί μια και την αυτή γλώσσα μιλούν
μόνο οι άνθρωποι που ανήκουν στο ίδιο κράτος, αυτή που διδάσκει η
εξουσία προκειμένου να συνεννοείται με τους υπηκόους της.
8) Λογικά μόνο οι πρώτοι-πρώτοι άνθρωποι, οι πρωτόπλαστοι,
μιλούσαν μια γλώσσα και από αυτήν προέρχονται όλες οι άλλες. Δη-
λαδή κοινή φυλή και κοινή γλώσσα στους ανθρώπους υπήρξε μόνο
επί εποχής των πρωτόπλαστων (Αδάμ και Εύας) ή επί εποχής μετα τον
κατακλυσμό του Νώε, σύμφωνα με τη Γένεση ή εποχής επι εποχής
Προμηθέα ή εποχής κατακλυσμού Δευκαλίωνα, σύμφωνα με τη θεογο-
νία του Ησιόδου. Ακολούθως, επειδή απλώθηκαν οι άνθρωποι κατά
ομάδες (λαούς) σε όλα τα μέρη του κόσμου, και σε Ευρώπη και σε
Ασία και σε Αφρική κλπ., δημιουργήθηκαν και οι επι μέρους λαοί και
γλώσσες.
9) Λογικά η πρώτη γλώσσα και η πρώτη γραφή του ανθρώπου δε
δημιουργήθηκε από κάποιον κάπου κάποτε ή δεν προήλθε ουρανοκα-
τέβατη, γιατί η κάθε γλώσσα και η κάθε γραφή δεν είναι κάτι το στατικό
ή το συγκεκριμένο στο χρόνο, αλλά ένα λαϊκό διαχρονικό δημιούργημα
που οφείλεται στο μυαλό ή άλλως στη γλωσσική και γραμματική ικα-
νότητα που χάρισε ο Θεός ή η Φύση στον άνθρωπο.
Σαφώς η κάθε γλώσσα προέρχεται από άλλη, όπως και ο ένας
άνθρωπος προέρχεται από άλλο, και αρχικά υπήρχε μια γλώσσα, αυτή
των πρωτόπλαστων, που μετά αυτή γέννησε κάποιες διαλέκτους, που
μετά εκείνες εξελίχτηκαν σε ξέχωρες γλώσσες. Οι διάλεκτοι αυτών στη
συνέχισαν εξελίχτηκαν σε νέες γλώσσες κλπ.
Αυτό συμβαίνει, γιατί παρατηρώντας τις διάφορες γλώσσες, βλέ-
πουμε ότι όλες είναι σαν ένας ζωντανός οργανισμός. Συνεχώς εμπλου-
τίζονται (δηλαδή είτε φτιάχνουν λέξεις είτε δανείζονται λέξεις από άλ-
λες, για να καλυφθούν οι νέες έννοιες. Συνάμα μεταποιούν τα γλωσσο-
λογικά τους στοιχεία (πρβ π.χ. εις στα Αθήνας > στην Αθήνα, παις –
παιδίον – παιδί …), για να γίνουν πιο εύκολες στη χρήση και συνάμα πιο
τέλειες στην απόδοση, άρα συνεχώς μεταβάλλονται.
 51
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Ο λόγος, άλλωστε, που αφενός υπάρχουν σήμερα πολλές γλώσ-

σες και αφετέρου οι σημερινοί άνθρωπο δεν μιλούν την ίδια επακριβώς
γλώσσα των προγόνων τους.
Προ αυτού ο κάθε λαός (η κάθε ανθρώπινη ομάδα) έχει τελικά
δημιουργήσει τη δική του γλώσσα (τους δικούς του γλωσσικούς κανό-
νες, τις δικές του λέξεις κ.τ.λ.) ή που υπάρχουν τόσες γλώσσες όσοι και
οι λαοί (ή οι ανθρώπινες ομάδες).
Σήμερα κάθε γλώσσα είναι και ένα ξέχωρο ή ιδιαίτερο λαϊκό δια-
χρονικό δημιούργημα, με τη δική του Γλωσσική και Γραμματική του ι-
κανότητα ή άλλως τη δική του τεχνική και καλλιτεχνία.
Παρέβαλε ομοίως και π.χ. ότι με άλλη λογική (με άλλους ευρη-
ματικούς τρόπους) φτιάχνει τις λέξεις της η Ελληνική Γλώσσα και με
άλλη η Κινέζικη. Στην Ελληνική Γλώσσα έχουμε συστατικά στοιχεία στις
λέξεις (κατάληξη, ρίζα, θέμα κ.τ.λ.), π.χ. αγαπ-ώ, αγαπ-άς, αγάπ-η,
υπερ-αγαπώ…(δηλαδή παραγωγή λέξεων με παραγωγή και σύνθεση),
ενώ στην κινέζικη έχουμε μόνο θέματα (κάποιους συνδυασμούς φθόγ-
γων που τους αποδίδεται μια γενική έννοια, η οποία στη συνέχεια ειδι-
κεύεται ανάλογα αφενός της έντασης του τόνου τους και αφετέρου της
θέσης που καταλαμβάνουν μέσα στην πρόταση (σύνταξη «κατά παρά-
ταξη»), κάτι όπως οι λέξεις: I love, you love, the love, of love… στην
αγγλική γλώσσα.

9. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΤΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ

ΤΥΧΑΙΟΙ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΙ ΦΘΟΓΓΩΝ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΠΟΔΟΘΗΚΕ ΣΥΜ-
ΒΑΤΙΚΑ ΜΙΑ ΕΝΝΟΙΑ

Ο Γάλλος γλωσσολόγος F. Saussure, 1857 -1973 μ.Χ., και οι μαθη-

τές του (Ch. Baley, A. Sechehaye...), καθώς και ο καθηγητής του Πα-
νεπιστημίου Αθηνών κ. Γ. Μπαμπινιώτη αναφέρουν ότι οι λέξεις είναι
ορισμένοι τυχαίοι συνδυασμοί φθόγγων που τους αποδόθηκε μια συ-
γκεκριμένη έννοια. Συγκεκριμένα λένε τα εξής, σχετικά με τον τρόπο
δημιουργίας των λέξεων της γλώσσας:
<< Οι λέξεις είναι ορισμένοι κατά γλώσσα συνδυασμοί φθόγγων που με την
σειρά τους συνδέονται προς ορισμένες σημασίες, συνθέτουν την γλώσσα.... Με-
ρικά γλωσσικά στοιχεία, ιδίως επιφωνήματα, ρυθμικές επαναλήψεις ήχων, κραυ-
γές ζώων κ.λπ. αποτελούν περιθωριακά στοιχεία της γλώσσας, χωρίς σημαντικό
οργανικό λειτουργικό ρόλο μέσα στο σύστημα της γλώσσας. Γενικά δεν πρέπει
να υπερτιμάται η σημασία των ονοματοποιημένων ή επιφωνηματικών σημείων
(λέξεων) στην γλώσσα. Πρόκειται για πολύ περιορισμένο αριθμό στοιχείων στην
γλώσσα και υπόψιν ότι πολλά από τα στοιχεία που φαίνονται ηχομιμήσεις οφεί-
λονται σε υστερογενείς εξελίξεις, όπως το "τσαλαβουτώ" από το "έξαλλα ή ά-
τσαλα"... Οι περιπτώσεις ονοματοποιίας και επιφωνημάτων δεν κλονίζουν τον
 52
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

συμβατικό χαρακτήρα των γλωσσικών σημείων (λέξεων).... Η μορφή και η

φύση κάθε γλωσσικής κατάστασης είναι τυχαίον προϊόν, όχι απόρροια αιτιακής
ή τελεολογικής εξέλιξης. Κάθε διαμορφωμένη γλωσσική κατάσταση είναι συ-
μπτωματικό αποτέλεσμα κάποιας τυχαίας μεταβολής. Αντί μια ορισμένη σχέση
να δηλώνεται με τον α' τύπο, μπορούσε κάλλιστα να δηλώνεται με τον β'. Οι
φωνολογικοί συνδυασμοί που δηλώνουν την α' ή την β' σημασία, δηλ. τα σημαί-
νοντα, δεν είναι προϊόντα κάποιας αιτιατής σχέσεως ως προς την σημασία που
δηλώνουν. Είναι συμβατικά στοιχεία, όπως στο σύστημα των αριθμών. Ο δια-
φορετικός συνδυασμός των 1, 2, 3, 4, 5.. μπορεί να δώσει διαφορετικά συνολικά
ποσά 1234, 2134.. έτσι και στο σημειακό σύστημα της γλώσσας. Η γλώσσα
δεν δημιουργείται ούτε ρυθμίζεται με τις έννοιες που δηλώνει. Γενικώς τα δια-
χρονικά φαινόμενα είναι συμπτωματικά ασυστηματικά και μεμονωμένα, δεν συ-
νιστούν σχέσεις αλλά στερούνται οποιασδήποτε σκοπιμότητας. Το γλωσσικό ση-
μείο (η λέξη) είναι αυθαίρετο (arbirtaite), είναι ο συνδυασμός μιας ορισμένης ση-
μασίας και με μια ορισμένη μορφή (διαδοχή φθόγγων). Η σχέσι μεταξύ ση-
μαίνοντος και σημαινόμενου είναι συμβατή. Δεν υπάρχει κανείς εσωτερι-
κός αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ σημασίας και ακουστικής εικόνας. Το ότι
ένα πράγμα δηλώνεται με δυο ονόματα το επιβεβαιώνει. Σε μια έννοια έχει δοθεί
ένας συνδυασμός φθόγγων. Τα φωνήματα λ.χ.: a, i, r, h με εναλλαγή των τονι-
ζόμενων και άτονων φωνηέντων μας δίδουν στην Νεοελληνική τις λέξεις σημεία:
"αρχή, ρηχά, ράχη, χήρα, χρεία, χροία". Η όλη γλώσσα είναι, σε τελευταία ανά-
λυση, συνδυασμός σημασίας (περιεχομένου) και συγκεκριμένης συμβατικής
φωνολογικής αντιπροσώπευσης (μορφής)"..... (Γ. Μπαμπινιώτη, Θεωρητική
Γλωσσολογία)
<<Το γλωσσικό σημείο, η λέξη, είναι ο συνδυασμός μιας ορισμένης έννοιας
προς ένα τυχαίο συγκεκριμένο συνδυασμό φθόγγων (arbitration). Γενικώς οι λέ-
ξεις είναι ένας κατάλογος συνδυασμών φθόγγων - εννοιών ή πραγμάτων από
άποψης αίσθησης. Τα ακουστικά, τα οπτικά, τα γευστικά… σημαίνοντα, ως οι
φθόγγοι "άλογο" = είδος ζώου, οι φθόγγοι "γάτα" = άλλο είδος ζώου.... Τον ως
άνω κατάλογο (λεξικό) συνδυασμών φθόγγων – εννοιών το δημιούργησαν οι ιν-
δοευρωπαίοι, η μητέρα Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, απ' όπου διασπάστηκαν κατό-
πιν οι γλώσσες από Ινδία μέχρι Γερμανία και γι' αυτό υπάρχουν πάρα πολλές
κοινές λέξεις μεταξύ των λαών -γλωσσών αυτών. Το ότι πολλές κοινές λέξεις
δεν είναι όμοιες φθογγικά έπ’ ακριβώς αυτό οφείλεται σε εξελικτικούς λόγους των
γλωσσών, και γίνονται με προσθαφαιρέσεις και εναλλαγές φθόγγων. Τις φθογ-
γικές αυτές παραποιήσεις, όταν τις εξετάζουμε στον αυτόν χρόνο λέγονται συγ-
χρονία και σε διάφορο διαχρονία. Η διαχρονία της αρχαίας γερμανικής λέξης
gast (= ξένος - ξένοι) είναι, λέει, geste, που έγινε κατ' αρχή gasti με την πρό-
σθεση του -i και στη συνέχεια gesti > geste με εναλλαγή του a και i σε e. Ομοίως
hant (χέρι-χέρια) > hanti > hente.... Aγγλογερμανική: fot (πόδι-α) > foti > feti > fet,
top (δόντια) > topi > tepi, gos (χήνα-ες) > gogi > gesi… Το ότι πάλι μερικές κοινές
λέξεις δεν έχουν την αυτήν έννοια, ενώ είναι φθογγικά όμοιες, αυτό οφείλεται, λέει
ο Saussure, στη μετατόπιση σχέσεων εννοίας, όπως π.χ. η λατινική λέξη necare
= σκοτώνω που έγινε στα γαλλικά noyer = πνίγω, ... >>.(«Μαθήματα γενικής
γλωσσολογίας, F. Saussure)
 53
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Ωστόσο όλα τα ως άνω είναι εκτός πραγματικότητας, λάθος

εικασίες, για τους εξής απλούς λόγους:
1) Είναι αδύνατο να υπάρξει γλώσσα που οι λέξεις της να είναι ορι-
σμένοι συνδυασμοί φθόγγων που τους αποδόθηκε τυχαία ή συμβατικά
μια έννοια, γιατί τέτοιου είδους λέξεις και δεν είναι εύκολη η χρήση
τους και δεν είναι δυνατή η απομνημόνευσή τους, τουλάχιστον όσων
απαιτεί η γλώσσα.
2) Οι λέξεις δε δημιουργούνται ή αποτελούνται από τυχαίους ή συ-
μπτωματικούς φθόγγους που τους αποδόθηκε μια έννοια, τυχαία ή συμ-
βατική, όπως λένε οι Saussare, Μπαμπινιώτης κ.α., αλλά δημιουργού-
νται - αποτελούνται από συγκεκριμένα συστατικά στοιχεία, τα καλού-
μενα: ρίζα ή θέμα, πρόθεμα + κατάληξη + τόνος, αν έχουμε απλή λέξη
και τα α’ + β’ συνθετικό, αν έχουμε σύνθετη λέξη, π.χ.: έ-γραφ-α,ες,ε,
καλ-ός,ή.., παρα-βλέπ-ω,εις.. Ο λόγος άλλωστε και για τον οποίο κάθε
λέξη έχει τη δική της ρίζα και οικογένεια, πρβ π.χ. ρίζα-θέμα νέ(υ)-ω >
νεύμα, νό-ος - νους, νο-έω, νόεση > νόηση, εκ-νοέση > (γ)νώση,
νοητός, α(νευ) νόησης > ανόητος… γράφω, γραφή, γραφέας, γραφι-
κός,….. γρα(φ)μα > γράμμα, γραμμή, γραμμικός, γραμματικός…
3) Η έννοια των λέξεων δεν είναι κάτι το συμβατικό ή συμπτωμα-
τικό, όπως λέει ο Saussare και ο Μπαμπινιώτης, αλλά κάτι που απορρέει
από τη ρίζα και τα συστατικά τους στοιχεία, δηλαδή από το συνδυασμό
των στοιχείων: πρόθεμα, θέμα ή ρίζα + κατάληξη κ.τ.λ., αν έχουμε
απλή λέξη και επιπλέον τα συνθετικά μέρη (α’ και β’ συνθετικό), αν
έχουμε σύνθετη λέξη, πρβ π.χ.: έ-γραψ-α,ες,ε... συν-έγραφ-α,ες…,
καλ-ός,ή,ό, καλ-ή,ής…
4) Τα ονόματα δε δίδονται τυχαία ή συμβατικά, όπως λέει ο
Saussare και ο Μπαμπινιώτης, αλλά με αιτιολογική συσχέτιση. Μια λέξη
τη δεχόμαστε ως όνομα μόνο, αν αυτό που εκφράζει η ετυμολογία της
(= η έννοια που δίδουν τα συστατικά της στοιχεία) μας είναι αποδεκτό
ή δίκαιο ή λογικό κ.τ.λ. Παρέβαλε π.χ. ότι κανείς δε θα ήθελε να λέγεται
π.χ. άλογο, μαλάκας, ιερέας, ενώ είναι κουρέας κ.α. Η ονομασία π.χ.
"άλογο" σημαίνει κάτι που είναι "ά(νευ) + λόγου ή λογικής", άρα είναι
ένα όνομα που κανένας άνθρωπος δε θα ήθελε να έχει παρά μόνο ένα
ζώο. Άλλως, με το όνομα «ά-λογο» είναι λογικό, αιτιατό, να ονομάζεται
έτσι ένα ζώο, ενώ δε θα ήταν, αν με το όνομα αυτό ονομάζονταν ένας
άνθρωπος, αφού ο άνθρωπος έχει λόγο ή λογική και το ζώο όχι. Ομοίως
η ονομασία «Χαράλαμπος» σημαίνει κάποιος που δείχνει ότι «λάμπει
(από) χαρά», άρα κάτι το λογικό, το αιτιατό, να ονομάζεται έτσι ένας
άνθρωπος και παράλογο να ονομάζεται έτσι ένα ζώο και δη το άλογο,
που δεν έχει ή τουλάχιστον δεν το έχει επιδείξει. Ας σημειωθεί ότι το
ζώο «άλογο», αν και έχει πολύ καλά συναισθήματα, ωστόσο σπάνια α-
κούγεται να φωνάζει ή να γκαρίζει, καθώς και σπάνια δείχνει το συναί-
σθημά του.Η ονομασία «βους» ( > βόδι κ.α.) σημαίνει κάτι, ζώο που
βγάζει τη φωνή «βου..» απ’ όπου και το όνομά του (ηχοποιητική λέξη),
 54
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

άρα είναι λογικό να ονομάζεται έτσι το ζώο που βγάζει τη φωνή αυτή
και εντελώς παράλογο, αν ονομάζαμε κάποιο άλλο ζώο ή έναν άν-
θρωπο.
Βέβαια πολλά ονόματα λένε ετυμολογικά κάτι το διαφορετικό απ'
ό,τι είναι πράγματι το σημαινόμενό τους. Λέμε π.χ. "ο κ. Μαύρος" και
όμως είναι «λευκός». Λέμε "ο κ. Παπάς" και όμως είναι «ρά-
φτης»...... Λέμε η «κ. Αγαθή» και όμως είναι σκέτη "παμπόνηρη»...
Λέμε κ. Τριανταφυλλιά και όμως δεν είναι λουλούδι… Ωστόσο στην πε-
ρίπτωση αυτή δεν έχουμε κυριολεξία, αλλά είτε όνομα οικογενειακό (ό-
νομα επίθετο) είτε όνομα κοσμητικό κα., άρα όχι αυθαιρεσία στη σχέση
ονόματος και σημαινόμενου. Είπαμε κάποιο κάποτε κ. Ράπτη, γιατί αυτό
το επάγγελμα έκανε (ήταν ράπτης), κατόπιν έγινε οικογενειακό επίθετο,
ο κ. Ράπτης, και έτσι τώρα, δικαιωματικά, λέγονται και τα παιδιά του,
π.χ. Κυριάκος Δημ. Ράπτης. Η σχέση αυτή φανερώνεται από τα συμπλη-
ρωματικά (όνομα μικρό, όνομα πατέρα κ.τ.λ.). Είπαμε, επίσης, κάποτε
κάποιον κύριο «Μαύρο» (Δ. Μαύρος), γιατί ήταν μελαψός. Σήμερα
λέμε κάποιον απόγονό του «Μαύρο» (Γ. Δ. Μαύρος), γιατί έτσι έλεγαν
τον πατέρα του σε ανάμνηση-διάκριση. Το ότι μιλούμε για απόγονο
φαίνεται από τη σύνταξη Γ. Δ. Μαύρος. Να λέγαμε διαφορετικά έναν
απόγονο θα ήταν παράλογο, επειδή έτσι θα ήταν σαν να το αποξενώ-
ναμε από τη γενιά του, έτσι θα θίγονταν τα κληρονομικά του δικαιώ-
ματα κ.τ.λ. Ομοίως ισχύει και για τα ονόματα: "Κ. Γ. Παπάς" κ.α.
5) Οι φυσικοί ήχοι, τα επιφωνήματα κ.τ.λ. έχουν σχέση ή παίζουν
σημαντικό οργανικό λειτουργικό ρόλο μέσα στο σύστημα της γλώσσας.
Από αυτά, αυτούσια ή διαπλασμένα με ειδικό τρόπο (τα καλούμενα
φθογγικά πάθη), αποτελούνται τα συστατικά στοιχεία των λέξεων, όπως
είδαμε στο βιβλίο «Επιστημονική Γλωσσολογία», Α. Κρασανάκη, όπου
βλέπε περισσότερα. Μα, αν οι φυσικοί ήχοι, τα επιφωνήματα κ.τ.λ. είναι
χωρίς σημαντικό οργανικό λειτουργικό ρόλο μέσα στο σύστημα της
γλώσσας, τότε ποιο θα ήταν το ποιόν της γλώσσας; Τι θα καταλάβαινε
ή τι συναίσθημα θα έδινε κάποιος λέγοντας π.χ. «σ… > σιγή» αντί «τρ..
> τριβ-ή» ή «μπαμ > μπαλωτιά..».

ΣΗΜΕΙΩΝΕΤΑΙ ΟΤΙ:
1) Επειδή οι λέξεις σε άλλες γλώσσες, λ.χ. στην Αγγλική, κατά την κλίση
τους είτε μεταβάλλονται ολοκληρωτικά ( π.χ. go - went….) είτε δεν μεταβάλλονται
καθόλου (good = καλός και καλή και καλό, καλού …., god = θεός, θεού,
θεόν……) δίδεται η εντύπωση ότι οι λέξεις στις γλώσσες αυτές είναι τυχαίοι
συνδυασμοί φθόγγων που τους αποδόθηκε μια έννοια, ενώ αυτό είναι λάθος,
γιατί και στις γλώσσες αυτές αφενός υπάρχουν τα συστατικά στοιχεία των λέ-
ξεων που είδαμε πιο πριν και αφετερου οι λέξεις εκεί κλίνονται στο λόγο κυρίως
με τη σύνταξή τους με άλλη λέξη. Ειδικότερα η έννοια των λέξεων που δεν εχουν
τυπολογικές καταλήξεις καθορίζεται με το να τη βάλουμε πριν ή μετά από μια
 55
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

άλλη, πρβ π.χ. στην αγγλική: the love, of love, the loves... = αγάπ-η, αγάπ-ης,
αγάπ-ες.. i love, you love, he loves... = αγαπ-ώ, αγαπ-άς, αγαπ-ά..
2) Αν οι λέξεις ήταν τυχαίοι συνδυασμοί φθόγγων που τους αποδό-
θηκε μια έννοια, δε θα μπορούσε να γίνει συνεννόηση, αφού τότε ποιο
τμήμα της λέξης θα έλεγε στον ακροατή ότι ο ομιλητής μιλά π.χ. για
ένα ή πολλά, για αρσενικό ή θηλυκό, για ουσιαστικό (αρσενικό ή θη-
λυκό..) ή για ρήμα ή για επίθετο κ.τ.λ.; Υπενθυμίζουμε ότι οι λέξεις
αποτελούνται από συστατικά στοιχεία (ρίζα ή θέμα, κατάληξη κ.τ.λ.)
και π.χ. κατάληξη μας ορίζει το μέρος λόγου και τον τύπο του σημαι-
νομένου, πρβ π.χ. γραμμ-ή, γραμμ-ικ-ή, γραμμι-κ-ός…
3) Αν οι λέξεις ήταν τυχαίοι συνδυασμοί φθόγγων που τους αποδό-
θηκε μια έννοια, δε θα ήταν εύκολο να θυμούμαστε πάρα πολλές από
αυτές, γιατί έτσι δε θα υπήρχε συνάφεια μεταξύ των λέξεων – εννοιών
ή έτσι θα είχαμε απλώς ένα μακροσκελή κατάλογο συνδυασμών φθόγ-
γων-εννοιών οπότε κάτι πάρα πολύ δύσκολο στην απομνημόνευσή του.
Ομοίως, αν οι λέξεις ήταν τυχαίο αράδιασμα φθόγγων ή αν οι λέξεις
φτιάχνονταν με τυχαίους ή συμπτωματικούς συνδυασμούς φθόγγων
που τους δίνουμε μια έννοια και όχι με τα γλωσσικά - εννοιολογικά
στοιχεία: ρίζα ή θέμα + κατάληξη..., τότε:
α) γιατί βλέπουμε να σχηματίζονται άλλες με παραγωγή (με ανάλο-
γες καταλήξεις, προθέματα και θέματα ή ρίζες), π.χ.: γράφ-ω, γραφ-
ικός, γραφ-έας, γραφ-είον, γράφ-μα/μμα > γραμμ-ατι-κός, γραμμ-
ατική..., και άλλες με σύνθεση, πχ.: ά-γραφος, α-γράμματος, σύγ-
γραμμα, διά-γραμμα... (ε)κ + δύω > γδύνω, εν + βολιάζω > μπολιάζω,
ευ-λόγος > ευλογώ > βλογώ, εκ + δέρω > γδέρνω, ες/εις + τάση >
στάση, ες + άγω > εισάγω..
β) γιατί δε μας λένε κάποιο παράδειγμα. Δηλ. να μας πουν π.χ. ότι
η λέξη τάδε βγήκε από τον τάδε ή είπε την έννοια π.χ. "γράφω" με τους
φθόγγους "γ+ρ+ά+φ+ω" και έτσι έμεινε. Άλλως γιατί δεν είδαμε σε
κανένα λεξικό μέχρι τώρα να μας λέει ότι συμφωνήθηκε ο τάδε συν-
δυασμός φθόγγων να σημαίνει αυτή την έννοια;
γ) γιατί δε βλέπουμε έννοιες που να συνδέονται με τους συνδυα-
σμούς φθόγγων: ααααα, βββ, αααβββ, αεαε, βγβγ,.... που είναι και πιο
εύκολοι στην προφορά και συνάμα πιο εύκολοι στην αποστήθισή τους;
δ) γιατί, όταν δεν ξέρουμε την έννοια μιας λέξης, τη βρίσκουμε
αναλύοντάς της στα συστατικά της στοιχεία (συναρτήσει κατάληξης,
θέματος ή ρίζας κ.τ.λ.) και όχι αναλύοντας έναν-έναν τους φθόγγους;
ε) γιατί οι λέξεις δεν έχουν μια ή δυο έννοιες, αλλά πάρα πολλές,
κυριολεκτικές και μεταφορικές: «κλίνω» = κάμπτω, γέρνω,.. μεταφο-
ρικά: ακουμπώ, μεταπλάθω λέξεις. Πώς απορρέουν οι έννοιες αυτές;
στ) γιατί μιλούμε για «δόκιμο & αδόκιμο όρο»», το «αδόκιμος &
δόκιμος όρος» ποιος παράγων της λέξης είναι που τα καθορίζει, αν όχι
τα συστατικά στοιχεία (ρίζα, θέμα, κατάληξη);
 56
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

4) Οι φθόγγοι και οι συλλαβές δεν είναι συστατικά στοιχεία των λέ-

ξεων και επομένως δεν είναι σωστό να μιλάτε για «διαδοχή και εναλ-
λαγή φθόγγων π.χ. των "χ,η,ρ,α" που τους αποδίδεται μια έννοια και
που με διάφορη τάξη γίνονται άλλες λέξεις: χήρα - αρχή - ράχη...».
Σαφώς εκείνα τα στοιχεία που υλοποιούν τη γλωσσική έκφραση ή ε-
κείνα από τα οποία αποτελούνται – δημιουργούνται οι λέξεις είναι τα
καλούμενα συστατικά στοιχεία των λέξεων, δηλαδή: το θέμα ή η ρίζα
και η κατάληξη, παραγωγική και τυπολογική και το πρόθεμα, πρβ π.χ.:
γραφ-ω, γραφ-ικός, έ-γραφ-α… και επιπλέον τα α’ και β’ συνθετικό, αν
έχουμε σύνθετη λέξη: παρα-γωγ-ή, συγ-γράφ-ω,εις… Εκτός και έχουμε
συστατικό στοιχείο που είναι ένας μόνος φθόγγος (στην περίπτωση
αυτή ο φθόγγος αυτός θα είναι φωνήεν, π.χ.: «ο καλ-ός») ή μια μόνο
συλλαβή, π.χ. «νέ-α». Και αυτό συμβαίνει, γιατί τα σύμφωνα δεν είναι
δυνατόν να προφερθούν από μόνα τους. Προφέρονται μπάντα μαζί με
ένα φωνήεν, πριν ή μετά από αυτά, πρβ π.χ.: εν, νέ-ος, εκ, κε-ντρο …
απ΄όπου και σύμφωνα. Όσο και αν προσπαθήσουμε να προφέρουμε
ένα σύμφωνο μόνο του, π.χ. το κ, είναι αδύνατο να το κατορθώσουμε,
θα πούμε π.χ. κα ή κου ή κε..
Έπειτα, οι Φθόγγοι δεν είναι κάτι το αυτόνομο, αφού τα μικρότερα
τεμάχια που μπορούν να κοπούν οι λέξεις είναι οι συλλαβές, φωνηεντι-
κές (= τα φωνήεντα από μόνα τους: ο α-ε-(τος)…) ή συμφωνικές (=
σύμφωνο ή σύμφωνα συν ένα φωνήεν: εν, νέ-ος…), πρβ π.χ.: κα-λός,
γρά-φω… Οι φθόγγοι είναι συμβατική, τεχνική διάκριση στην ελληνική
γραμματική, γιατί έτσι απαιτούνται λιγότερα σύμβολα στη γραφή παρά
αν γράφαμε συλλαβικά (οι διαφορετικοί φθόγγοι είναι 20 ακριβώς και
οι διαφορετικές συλλαβές πάνω από 500, ανάλογα με τη γλώσσα). Ο
λόγος και για τον οποίο στις άλλες γλώσσες δεν υπάρχει καθόλου η
λέξη φθόγγος. Απλώς στο λατινική αλφάβητο μιλούμε για γράμματα
φωνήεντα και γράμματα σύμφωνα
5) Σύμφωνα με τον κ. Μπαμπινιώτη: «τα διαχρονικά φαινόμενα εί-
ναι συμπτωματικά ασυστηματικά και μεμονωμένα, δεν συνιστούν σχέ-
σεις αλλά στερούνται οποιασδήποτε σκοπιμότητας....». Με άλλα λόγια
ο κ. Μπαμπινιώτης μας λέει ότι οι λέξεις δεν παθαίνουν φθογγικά πάθη
( αντιμεταθέσεις, αποβολές..... φθόγγων), αφού αυτές γεννιούνται με
τυχαίες περιπλέξεις φθόγγων, και αν τα φθογγικά πάθη συμβούν καμιά
φορά, είναι φαινόμενα μεμονωμένα, ασυστηματικά και στερούνται
σκοπιμότητας. Ωστόσο αυτά είναι λάθος, γιατί πολλές λέξεις σκόπιμα
παθαίνουν στο χρόνο διάφορα φθογγικά πάθη (προσθέσεις ή αφαιρέ-
σεις ή αντιμεταθέσεις φθόγγων) για λόγους ευστομίας (για ευφωνία,
πιο άνετη προφορά) και παραγωγής (σημασιολογικής διαφοροποίησης).
Σήμερα αυτό μπορεί να μην γίνεται, συνέβαινε όμως αυτό πάρα πολύ
στο παρελθόν, μέχρι να διαπλαστεί και να εμπλουτιστεί η γλώσσα, πρβ
και σήμερα: αμυγδαλιά & αμυγδαλή (του λαιμού), λεπτά & λεφτά (τα
χρήματα), ξέρα & ξηρά, χώρ-α (τόπου) & (χ)ώρα > ώρα (χρόνου),
 57
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

πένης (ουσ.) & πειν-ώ (ρήμα), Ιωάννης > Γιάννης κ.α. Ας σημειωθεί
και ότι τα φθογγικά πάθη δε γίνονται τυχαία, αλλά με τάξη (νόμους),
πρβ π.χ. ότι:
α) αλλάζει φωνήεν με φωνήεν ή ημίφωνο με ημίφωνο, ουρανικό με
ουρανικό κ.τ.λ.: χέρι > hand > γάντι, καρδία > hard, δένδρο > δέ-
ντρο, πέν-ης > πείν-α, αρθρόω - αρθροίζω, ήλθα - ήρθα κ.τ.λ.
β) επιτρέπονται μέχρι ενός σημείου, μέχρι να μην χαλάσει παντελώς
η γλωσσική σύνθεση των λέξεων: ρίζα ή θεμα + κατάληξη κ.τ.λ.:
"σκυλ-ί, πυρ-ία, γράφ-μα".... > σκλ-ί, (σ)πύρ-(τ)α, γρά-μμα.., όχι ό-
μως: "ισκλ, ιαρυπ".., Ομοίως: συ(ν)-μαθητής > συμμαθητής, ε(ν)-ρά-
πτω > ερράπτω, συ(ν)ζυγος, εκ-δύω > γδύνω, εν-βολιάζω > μπο-
λιάζω..., λύ(ν)ω, δύ(ν)ω, άκου(γ)α, λέ(γ)ω...

10. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΤΙ ΟΙ ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ ΒΡΗΚΑΝ ΤΑ

ΓΡΑΜΜΑΤΑ (ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΚΑΙ ΓΡΑΦΗ) ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΤΑ ΠΗ-
ΡΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι οι Έλληνες πήραν το αλφάβητο της Αι-

γυπτιακής ιερατικής γραφής (των Ιερογλυφικών) και το προσάρμοσαν
στη γλώσσα τους, επικαλούμενοι τον Πλάτωνα και το Διόδωρο, οι ο-
ποίοι λένε επακριβώς τα εξής
«Άκουσα λοιπόν να λένε ότι γύρω από την Ναύκρατι της Αιγύπτου γεννήθηκε κάποιος
από τους εκεί θεούς, στον οποίο ανήκει και το ιερό πτηνό που ονομάζουν Ίβη. Το όνομά μάλιστα
του Θεού αυτού είναι Θευθ. Λένε λοιπόν ότι αυτός πρώτος ανακάλυψε τους αριθμούς και τους
λογαριασμούς ( αρίθμηση) και την γεωμετρία και την αστρονομία και ακόμη το παιγνίδι με τους
πεσσούς και το παιγνίδι με τους κύβους και επί πλέον τα γράμματα. Και καθώς τότε ήταν βασιλεύς
όλης της Αιγύπτου ο Θαμούς, κοντά στη μεγάλη πόλη της επάνω χώρας (της Άνω Αιγύπτου), που
οι Έλληνες την ονομάζουν Αιγυπτιακές Θήβες και τον θεό της Άμμωνα, αφού ήλθε σ’ αυτόν ο Θευθ
του επέδειξε τις εφευρέσεις του και υπεστήριξε ότι πρέπει να διαδοθούν στους άλλους Αιγυπτίους.
………….Όταν έφθασε στην περίπτωση του γραπτού λόγου, είπε ο Θευθ, «αυτή λοιπόν η μάθηση,
βασιλιά μου, θα καταστήσει τους Αιγυπτίους περισσότερο σοφούς και με πιο καλό μνημονικό,
γιατί ευρέθη το φάρμακο για την μνήμη και την σοφία». Και κείνος απήντησε: «Εφευρετικότατε
Θευθ, άλλος έχει την δύναμη να εφευρίσκει τα σχετικά με τις τέχνες, άλλος όμως να κρίνει, πόσο
θα βλάψουν και πόσο θα ωφελήσουν εκείνους, που πρόκειται να τις χρησιμοποιήσουν. Και εσύ
τώρα, επειδή είσαι ο πατέρας των γραμμάτων, εξ αιτίας προσωπικού σου ενδιαφέροντος ανέφε-
ρες το αντίθετο απ΄όσα μπορεί αυτή η τέχνη των γραμμάτων. …». (Πλάτων, «Φαίδρος 274 - 275»)
«Επειδή φωνήν απειρον κατενόησεν είτε τις Θεός είτε και Θειος άνθρωπος, ως λόγος εν
Αιγύπτω Θευ τινά τουτον γενέσθαι λέγων, ος πρώτός τα φωνήεντα εν τω απείρω κατενόησεν ουχ
εν οντα αλλά πλείω, και πάλιν έτερα φωνής μεν ου, φθόγγου δε μετέχοντα τινός, αριθμόν τινά
τούτων ειναι, τρίτον δε είδος γραμμάτων διεστήσατο τα νυν λεγόμενα άφωνα ημιν, το μετά τούτο
διήρει τα τε άφθογγα και άφωνα μέχρι ενός εκάστου, και τα φωνήεντα και τα μέσα..... ως ουσαν
γραμματικήν τέχνη επεφθέγξατο προσειπών. (Πλάτωνα, Φίληβος 18 c)
« Γιατί πρώτος ο Ερμής (ο ιερογραμματέας του θεού Όσιρι) διαμόρφωσε κοινή λαλιά για
τους ανθρώπους κι έτσι πολλά αβάφτιστα, μέχρι τότε, πράγματα πήραν το όνομα τους, εκείνος
 58
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

επινόησε τα (ιερά, ιερογλυφικά) γράμματα κι εκείνος καθιέρωσε τις θρησκευτικές τελετές και τις
θυσίες προς τιμή των θεών. (Διόδωρος 1,16)

Παρατηρώντας προσεχτικά τα ως άνω βλέπουμε ότι ο Πλάτωνας

και ο Διόδωρος δεν αναφέρουν το ποιος είναι εκείνος που εφεύρε την
ελληνική γραφή (το ελληνικό αλφάβητο) ή τη γραφή γενικά, αλλά
ποιος είναι εκείνος που, σύμφωνα με τους Αιγυπτιακούς μύθους, ανα-
κάλυψε τους αιγυπτιακούς αριθμούς και τα αιγυπτιακά γράμματα κ.α.
και εκείνος, σύμφωνα με τους αιγυπριακούς μύθους, είναι ένας άνθρω-
πος ή θεός με το όνομα Θεύθ ή Ερμής.
Πέραν αυτού θα είχαν πάρει οι Έλληνες το αλφάβητο από τους
Αιγυπτίους, αν η Ελληνική Γραφή αφενός είχε τον ίδιο μηχανισμό (τε-
χνική) γραφής με την Αιγυπτιακή (ιερογλυφικά), κάτι που δεν ισχύει,
και αφετερου είχε γράμματα που ήταν ίδια σε σχήμα με τα αιγυοτικά
γράμματα, κάτι που δεν ισχύει. Τα ελληνικά γράμματα είναι γραμμές,
εξ ου και γράμματα, ενώ τα αιγυπτιακά είναι ιδεογράμματα ζωων ή
πραγμάτων: Α = αετός - άλφα, Β = πόδι = βήτα, D = χείρα, F = φίδι,
m = κουκουβάγια, Λ = λιοντάρι…
Η Ελληνική Γραφή γράφει και την πιστή προφορά και την ορθή
ετυμολογία των λέξεων με την επινόηση των ομόηχων γραμμάτων Ω=
Ο, Ι = Η = Υ…. (γράφοντας π.χ. τα ρήματα με –ω,ει, τα θηλυκά με –η,
τα ουδέτερα με –ο,ι, τον πληθυντικό με –οι……), π.χ. καλώ και καλό,
καλή και καλεί και καλοί…, κάτι που δεν κάνει η Αιγυπτιακή Γραφή.
Ειδικότερα ο τρόπος γραφής της Ελληνικής Γραφής είναι εντελώς
διαφορετικός από εκείνον της Ιερογλυφικής Γραφής. Η Ιερογλυφική
Γραφή γράφει τις λέξεις με τον ίδιο τρόπο που γράφει και η Φοινικική
Γραφή. Στην Ιερατική και στη Φοινικική Γραφή οι λέξεις γράφονται από
δεξιά προς αριστερά, ήτοι αντίθετα απ΄ ό,τι στην Ελληνική. Τα φωνή-
εντα εκεί γράφονται με σημεία, τα οποία μπαίνουν πάνω και κάτω από
τα σύμφωνα. Συνάμα υπάρχουν και τα απρόφερτα γράμματα άλεφ και
αγίν, που είναι όχι όπως τα ελληνικά άλφα και γιώτα, αλλά όπως αυτά
της Φοινικική Γραφής, όπου βλέπε περισσότερα. Απλά τα γράμματα και
σημεία της φοινικικής γραφής διαφέρουν σε σχήμα από αυτά της Ιερα-
τικής Αιγυπτιακής Γραφής, όμως ο μηχανισμός τους είναι ο ίδιος.
EGYPTIAN ALPHABET
( HIEROGLYPHICS)
 59
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Στο ελληνικό σύ-

στημα γραφής υπάρ-
χουν γράμματα και για
τα σύμφωνα και για τα
φωνήεντα και επιπλέον
τα κεφαλαία και τα μι-
κρά γράμματα: Α(α),
Β(β), Γ(γ)…, καθώς και
τα ομόηχα γράμματα
Ο(ο) = Ω(ω), Η(η) =
Ι(ι) = Υ(υ) = ΟΙ(οι)….
με τα οποία, βάσει κανό-
νων, υποδείχνουμε στη
γραφή και την πιστή
προφορά και την ορθή
την ετυμολογία των λέ-
ξεων, δηλαδή αν αυτό
για το οποίο μιλούμε εί-
ναι αρσενικό ή θηλυκό,
ουσιαστικό ή επίθετο
κ.τ.λ., ώστε να έχουμε
από τη μια την πιστή
Egyptians letters are from ideograms (have προσφορά των λέξεων
schema of animals, things etc), but have pho- και από την άλλη βοή-
netic pronunciation. The above hieroglyphics are θεια και στην κατανό-
phonetic writing, not ideographic. ηση των λέξεων (εύ-
ρεση της ετυμολογίας,
άρα έννοιας των λέ-
ξεων) και διάκριση των ομόηχων, πρβ π.χ.: καλώ & καλώ, καλό & καλό,
καλός & καλώς .
Συνεπώς άλλο η Ελληνική Γραφή και ο εφευρέτης της και άλλο η
αιγυπτιακή και ο εφευρέτης της. Το μόνο κοινό που έχουν είναι γραφή
η μία γραφή και γραφή και η άλλη, καθώς και μερικά όμοια γράμματα
και τίποτε άλλο, κάτι όπως συμβαίνει και με το ποδήλατο με το αυτοκί-
νητο.

11. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΤΙ ΟΙ ΦΟΙΝΙΚΙΚΕΣ ΒΡΗΚΑΝ ΤΑ

ΓΡΑΜΜΑΤΑ (ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΚΑΙ ΓΡΑΦΗ) ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟ ΠΗ-
ΡΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Α. ΤΑ ΨΕΥΔΗ ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙ-

ΚΟΤΗΤΑ
 60
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Τα σχολικά βιβλία αναφέρουν ότι οι Έλληνες πήραν το φοινικικό

αλφάβητο και το προσάρμοσαν στη γλώσσα τους, πρβ π.χ.:
<<…. Oι Φοίνικες έγραφαν μόνο τα σύμφωνα στις λέξεις, π.χ. "πρφρικς κ γρπτς λγς" (αντί:
προφορικός και γραπτός και λόγος), που παρέχουν τη φωνητική βάση της συλλαβής, την πνοή
και σποραδικά ή σε περίπτωση ασάφειας έβαζαν τα φωνήεντα. Οι Έλληνες πήραν το φοινικικό
αλφάβητο και το συστηματοποίησαν μέσα 8ου π.Χ. αι. προσθέτοντας όλα τα φωνήεντα. Για το
σκοπό αυτό έκαναν χρήση περισσευούμενων συμβόλων του αρχαίου σημιτικού συστήματος που
δεν χρειαζόταν το ελληνικό σύστημα...>> ( Έκθεση Έκφραση για το Λύκειο, τεύχος Α', Βιβλίο του
Καθηγητή: Χρ. Τσολάκη - Δ. Τομπαϊδη κ.α. )
<< ….. Το μυκηναϊκό αλφάβητο αντικαταστάθηκε το 10 αιώνα π.Χ. από το φοινικικό,
επειδή ήταν δύσχρηστο. Στην αρχή οι Έλληνες χρησιμοποίησαν γράμματα άχρηστα, για να
παραστήσουν τα φωνήεντα, τα οποία δεν παριστάνοντο στο φοινικικό αλφάβητο.... ....>> (Δ.
Τομπαϊδη: Επιτομή της ιστορίας της ελληνικής. γλώσσας)

Ωστόσο όλα τα ως άνω είναι εκτός πραγματικότητας, λάθος

εικασίες, για τους εξής απλούς λόγους:
PHOENICIAN ALPHABET 1) Είναι
ψευδές ότι η Φοι-
νικική Γραφή δε
γράφει τα φω-
νήεντα. Η αλή-
θεια είναι ότι τα
φωνήεντα στη
Φοινικική Γραφή
σημειώνονται, ό-
μως όχι με γράμ-
ματα, αλλά με ση-
μεία (παύλες,
πνεύματα και κου-
κίδες) που μπαίνουν πάνω ή κάτω ή μπροστά από τα σύμφωνα που
έχουν φωνήεν. όπως συμβαίνει και σήμερα ακόμη στην Εβραϊκή και
Αραβική γραφή. Συνάμα υπάρχουν και δυο απρόφερτα γράμματα, το
άλεφ και το αγιν, που μπαίνουν όπου έχουμε φωνήεν χωρίς σύμφωνο
, όπως στις λέξεις: Α-βρααμ, Ι-σαακ… και πάνω από αυτά μπαίνει το
ανάλογο σημείο του φωνήεντος. Μάλιστα, αν έχουμε συνεχόμενα δυο
όμοια φωνήεντα , όπως στις λέξεις Ισ-αά-κ, Αβρ-αά-μ, μπαίνουν δυο
ανάλογα σημεία στα γράμματα αυτά, οπότε εκεί μιλούμε για μακρά και
βραχεία γράμματα στην προφορά.
Και επειδή αυτά σε πολλές αρχαίες πινακίδες έχουν παραληφθεί
ως ευνοούμενων (κάτι όπως γίνεται και στην ελληνική κεφαλογραμ-
ματη γραφή με τα πνεύματα και τα τονικά σημάδια), μερικοί νόμισαν
ότι η φοινικική γραφή δε σημειώνει τα φωνήεντα, ενώ αυτό είναι λάθος.
 61
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

2) Δεν είναι αληθές ότι στην Ελληνική Γραφή, αρχαία και

νέα, υπάρχουν ή υπήρχαν «γράμματα άχρηστα», τα: Ω, Η, Υ…».
Άχρηστοι είναι αυτοί που λένε κάτι τέτοιο.
Η αλήθεια είναι ότι στην Ελληνική Γραφή, αρχαία και νέα, υπάρ-
χουν τα ομόηχα κεφαλαία και μικρά γράμματα Α(α), Β(β)…, καθώς και
τα ομόηχα γράμματα των φωνηέντων: Ω(ω) = Ο(ο), Ι(ι) = Η(η) = Υ(υ),
ΑΙ(αι) = [ε], ΟΙ = ΕΙ = YI = [ι], ΟΥ = [u] για τεχνικούς ή άλλως
νοηματικούς - ετυμολογικούς λόγους. Για να υποδείχνουμε με αυτά,
βάσει κανόνων, και τη πιστή προφορά και την ορθή ετυμολογία (κα-
ταγωγή ή ρίζα, μέρος λόγου και τύπο: αριθμό, πτώση κλπ) της γραπτής
λέξης, ώστε έτσι ο αναγνώστης από τη μια να διακρίνει τις ομόηχες
λέξεις και απο την άλλη να βοηθιέται στην εύρεση του νοήματος τους:
Αγαθή (με Α- = κυριο όνομα), αφαθή (με -η = επίθετο), αγαθοί (με οι
= πληθυντικός), καλώ (με -ω = ρήμα), ενώ καλό (με -ο = επίθετο),
καλεί (με ει = ρήμα) ενώ καλοί (με η = θηλυκό) και καλοί (με -οι =
πληθυντικός)…
Τα δίψηφα γράμματα αι, οι, ει, υο, ου… είναι διαφορετικά από
τους διφθόγγους : αϊ, οϊ, εϊ, υϊ, οϋ… Τα δίψηφα γράμματα παριστάνουν
ένα φθόγγο, ενώ οι δίφθογγοι δυο φθόγγους και διακρίνονται με τα
διαλυτικά (ή το τονικό σημάδι, αν τονίζονται).
3) Δεν είναι αληθές ότι οι αρχαίοι Έλληνες πήραν το φοινι-
κικό αλφάβητο και πρόσθεσαν σ’ αυτό τα γράμματα για τα φω-
νήεντα, γιατί η Ελληνική Γραφή έχει επιπλέον όχι μόνο τα γράμματα
για τα φωνήεντα, αλλά και τα ομόηχα κεφαλαία και μικρά γράμματα
Α(α), Β(β)…, καθώς και τα ομόηχα φωνήεντα: Ο(ο) = Ω(ω), Ι(ι) = Η(η)
= Υ(υ) = ΕΙ(ει)… για τους ετυμολογικούς λόγους που ειδαμε πιο πριν,
άρα άλλο το ένα σύστημα γραφής και άλλο το άλλο.
Απλά, επειδή στη Φοινικική και στην Ελληνική Γραφή υπάρχουν
κάποια λίγα γράμματα που μοιάζουν, κάτι που δε συμβαίνει π.χ. μεταξύ
Ελληνικής και Αιγυπτιακής κ.α., όποιος δει τις δυο γραφές αυτές και
σκέφτεται επιπόλαια νομίζει ότι η μια γραφή αντέγραψε το αλφάβητο
της άλλης και το προσάρμοσε στη γλώσσα του, ενώ δεν είναι έτσι.
4) Όχι η Ελληνική, αλλά άλλες γραφές, όπως π.χ. η Εβραϊκή, η
Αραβική κ.α. είναι αντιγραφή της Φοινικικής ή συγγενικές και ως εξ
αυτού μερικοί νομίζουν ότι το αυτό ισχύει και για την ελληνική, ενώ δεν
είναι έτσι, όπως θα δούμε στα πιο κάτω.
5) Αυτοί που ισχυρίζονται ότι οι Έλληνες πήραν το αλφάβητο από
τους Φοίνικες επικαλούνται τον Ηρόδοτο, ο οποίος λέει επακριβώς τα
εξής:« Οι Γεφυραίοι, στους οποίους ανήκαν οι φονιάδες του Ιππάρχου, κατάγονταν αρχικά,
κατά τα λεγόμενά τους, από την Ερέτρια, όμως, όπως εγώ εξακρίβωσα ύστερ᾽ από έρευνα, ήταν
Φοίνικες…….. Οι Φοίνικες που ήρθαν μαζί με τον Κάδμο στην Ελλάδα και μέρος τους ήταν οι
Γεφυραίοι, κατοίκησαν πολλά και διάφορα μέρη σ' αυτήν τη χώρα, εισήγαγαν και τη διδασκαλία
στους Έλληνες και μάλιστα τα γράμματα, που δεν ήταν πριν γνωστά τους, νομίζω ( «ως εμοι
δοκέειν») αφού οι Φοίνικες λέγεται ότι είναι αυτοί που ανακάλυψαν τα γράμματα και οι Έλληνες
 62
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

στον χρόνο συγχρόνως με την αλλαγή της γλώσσας (της φωνής) μετέβαλαν και την διάταξη των
γραμμάτων . Διαβιούντες τότε οι Ίωνες με τους Γεφυραίους παρέλαβαν από αυτούς τα γράμματα
και λίγα απ' αυτά τα μεταρρύθμισαν και ως απ' αυτό, και δικαίως, τα μεταρρυθμισμένα, τα ονό-
μασαν ιωνικά, μια και ήταν δικής τους εφεύρεσης και τα υπόλοιπα φοινικικά ως εισαγωγής από
τους Φοίνικες: « (Ηρόδοτος (Ε 57 – 59)
Καταρχήν παρατηρώντας τα ως άνω λεγόμενα του Ηρόδοτου (Ε
57-59) βλέπουμε ότι όσα λέει τα λέει όχι ως πραγματικό γεγονός που
διαπίστωσε και κατέγραψε ή που είδε να αναφέρει κάποιος άλλος ιστο-
ρικός, αλλά ως γνώμη, ως προσωπικός υπολογισμός («ως εμοι δοκέ-
ειν..», «ως δε εγώ αναπυνθανόμενος ευρίσκω…»), άρα ως τέτοιος υπο-
λογισμός μπορεί να είναι και λάθος.
Και είναι σαφέστατα λάθος, γιατί:
Α) Οι άλλοι αρχαίοι συγγραφείς: Διόδωρος Σικελιώτης (3,67, 5 -
57 και 5, 74), Πλούταρχος («Περί κακοηθειών του Ηροδότου») απά-
ντησαν στον Ηρόδοτο και του είπαν ότι ψεύδεται και μάλιστα με κακο-
ήθεια (στην πραγματικότητα λόγω λανθασμένων πηγών). Ειδικότερα ο
Πλούταρχος αναφέρει ότι ο Ηρόδοτος είναι «κακοήθης» , γιατί λέει πως
οι Γεφυραίοι (οι αδελφοί Αρμόδιος και Αριστογείτων, οι Φονιάδες του
Ίππαρχου, του γιου του Τύραννου Πεισίστρατου στην Αθήνα) ήταν από
τη Φοινίκη και επίσης ότι αυτοί είχαν φέρει τα γράμματα απο τη Φοινίκη
μαζί με τον Κάδμο και τα δίδαξαν στους Έλληνες, ενώ δεν είναι έτσι,
γιατί αυτοί ήταν Αθηναίοι με καταγωγή από την Ερέτρια της Εύβοιας,
πρβ:
"Αριστογείτονα μέντοι ουκέτι κύκλω και κακώς, αλλ΄ αντικρυς δια πυλων
εις Φοινίκην εξελαύνει, Γεφυραιον γεγονέναι λέγων ανέκαθεν΄ τους δε Γεφυραί-
ους ουκ απ΄ Ευβοίας ουδ΄ Ερετριεις, ώσπερ οιοντα`ι τινες, αλλά Φοίνικας ειναι
φησιν, αυτός ουτω πεπυσμένος".......(Πλούταρχος "Περί της Ηροδότου Κακοή-
θειας" 860, 23, F).
Και ‘έχει δίκιο σ’ αυτό ο Πλούταρχος, αφού το Ψήφισμα Δημο-
φώντος (Ανδοκίδης, "Περί των μυστηρίων" 96 - 98), ο Αριστοτέλης (Α-
θηναίων Πολιτεία, κεφ.18), ο Θουκυδίδης (Α, 20-21 , Στ 53 - 60), ο
Πλάτων (Ίππαρχος 229 b – e) κ.α. αναφέρουν ότι οι φονιάδες του Ίπ-
παρχου (= ο γιος του Τύραννου Πεισίστρατου) δεν ήταν Φοίνικες Γε-
φυραίοι, όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος, αλλά οι Αθηναίοι αδελφοί Αρμό-
διος και Αριστογείτονας κατά το κίνημα των δημοκρατικών εναντίον
της τότε τυραννικής διακυβέρνησης των Αθηνών και γι αυτό οι δημο-
κρατικοί Αθηναίοι τελούσαν στη μνήμη τους αθλητικούς αγώνες.
Ο Διόδωρος Σικελιώτης (3,67, 5 - 57 και 5, 74) αναφέρει ότι
κάνουν λάθος όσοι λένε ότι οι Φοίνικες βρήκαν τη γραφή, γιατί στην
Ελλάδα πριν έρθει εκεί ο Κάδμος από τη Φοινίκη υπήρχε η καλούμενη
Πελασγική Γραφή, ήτοι αυτή που ο Άγγλος αρχαιολόγος A. Evans με-
τονόμασε σε «Γραμμική Γραφή».
Πελασγοί λεγόταν το μεγαλύτερο από τα πρώτα φύλα που κατοι-
κούσαν στην Ελλάδα και ως εξ αυτού η Ελλάδα αρχικά λεγόταν
 63
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Πελασγία, τα οποία μετά τα Τρωικά αποτέλεσαν το Ελληνικό έθνος

(βλέπε: Θουκυδίδης (Α, 1-9 κ.α.), Ηρόδοτος Β. 56: «...της νυν Ελλά-
δος, πρότερον δε Πελασγίης καλουμένης»., Διονύσιος Αλλικαρνασ-
σεύς, «Ρωμαϊκή Αρχαιολογία», I 17:«ην δε και το των Πελασγών γένος
ελληνικόν».
Ο Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρει επίσης ότι όταν ήρθε στην Ελ-
λάδα ο Κάδμος (ο οικιστής της Θήβας) από τη Φοινίκη και έφερε τη
φοινικική γραφή, την χρησιμοποίησε ο ποιητής Λίνος, γεγονός που ή-
ταν η αιτία να λέγεται πως οι Φοίνικες βρήκαν τα γράμματα και συνάμα
να γίνεται λόγος για φοινικικά γράμματά, ενώ η αλήθεια είναι ότι τα
γράμματα δεν είναι έργο των Φοινίκων, όπως λέγεται, αλλά των Πε-
λασγών, τα οποία ιδιοποιήθηκαν οι Φοίνικες, ενώ αυτοί απλώς μετέβαλ-
λαν το σχήμα των Πελασγικών γραμμάτων. Όταν, λέει επίσης ο Διόδω-
ρος, αφανίστηκαν λόγω κατακλυσμού τα ελληνικά γραπτά μνημεία,
βρήκαν την ευκαιρία οι Αιγύπτιοι και ιδιοποιήθηκαν τις εφευρέσεις των
Ελλήνων στην αστρονομία και οι Φοίνικες στη γραφή, πρβ:
«… Στους Έλληνες λέγεται ότι πρώτος ανακάλυψε τους ρυθμούς και το τραγούδι ο Λίνος
και όταν ο Κάδμος έφερε από τη Φοινίκη τα λεγόμενα γράμματα, πρώτος αυτός μετέφερε στην
Ελληνική Γλώσσα, όρισε την ονομασία του καθενός και χάραξε το σχήμα τους. Γενικώς όλα μαζί
τα γράμματα ονομάστηκαν Φοινικικά, επειδή μεταφέρθηκαν στους Έλληνες από τους Φοίνικες,
ειδικά όμως, επειδή πρώτοι οι Πελασγοί χρησιμοποίησαν τους φερόμενους χαρακτήρες προσα-
γορεύτηκαν Πελασγικά……. Ο Λίνος, λοιπόν, λένε πως συνέταξε με Πελασγικά γράμματα αφή-
γημα με τις πράξεις του πρώτου Διόνυσου και τους λοιπούς μύθους και το άφησε στα απομνημο-
νεύματά του. Με τον ίδιο τρόπο χρησιμοποίησαν τα Πελασγικά γράμματα ο Ορφέας και ο Προνα-
πίδης, που ήταν δάσκαλος του Ομήρου και εμπνευσμένος τραγουδοποιός. Το ίδιο και ο Θυμοί-
της…. (Διόδωρος Σικελιώτης, βίβλος 3, 67)
« Οι Ηλιάδες (= οι Ρόδιοι) , τώρα, που αναδείχτηκαν ανώτεροι απ ' όλους, ξεχώρισαν στη
μόρφωση και κυρίως στην αστρονομία. Εισηγήθηκαν πολλά σχετικά με τη ναυτιλία και όρισαν
τον χωρισμό της ημέρας σε ώρες. Ο πιο προικισμένος α π ' όλους ήταν ο Τενάγης που τον σκό-
τωσαν οι αδελφοί του από τον φθόνο τους. Όταν αποκαλύφθηκε η συνωμοσία, όλοι όσοι συμμε-
τείχαν στον φόνο έφυγαν. Από αυτούς ο Μάκαρ έφτασε στη Λέσβο, ο Κάνδαλος στην Κω, ενώ ο
Ακτίς βάζοντας πλώρη για την Αίγυπτο ίδρυσε τη λεγόμενη Ηλιούπολη, δίνοντας της το όνομα του
πατέρα του απ' αυτόν έμαθαν και οι Αιγύπτιοι τα θεωρήματα της αστρονομίας. Όταν , όμως, αρ-
γότερα έγινε ο κατακλυσμός στους Έλληνες και από τις βροχοπτώσεις χάθηκαν οι περισσότεροι
άνθρωποι, μαζί μ' εκείνους συνέβη να καταστραφούν και τα γραπτά μνημεία, και γι' αυτή την αιτία
οι Αιγύπτιοι, βρίσκοντας την ευκαιρία, ιδιοποιήθηκαν όλα τα περί αστρονομίας και επειδή λόγω
της άγνοιας τους οι Έλληνες δεν μπορούσαν πλέον να επικαλεστούν τις γραπτές μαρτυρίες, ενι-
σχύθηκε η άποψη ότι πρώτοι οι Αιγύπτιοι ανακάλυψαν τα άστρα Με τον ίδιο τρόπο, μολονότι και
οι Αθηναίοι ίδρυσαν πόλη στην Αίγυπτο, που ονομαζόταν Σάις, το γεγονός αυτό ξεχάστηκε λόγω
του κατακλυσμού. Γι' αυτές, λοιπόν, τις αιτίες, πολλές γενιές αργότερα, ο Κάδμος του Αγή-
νορα θεωρήθηκε ότι πρώτος έφερε τα γράμματα από τη Φοινίκη στην Ελλάδα και από τον
καιρό του Κάδμου και στο εξής, πίστευαν για τους Έλληνες πως έκαναν πάντα συμπληρω-
ματικές ανακαλύψεις στην επιστήμη των γραμμάτων, καθώς ένα είδος καθολικής άγνοιας
κατείχε τους Έλληνες». (Διόδωρος Σικελιώτης, βίβλος 5, 57)
 64
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

«Στις Μούσες, δόθηκε από τον πατέρα τους, η ανακάλυψη των γραμμάτων και η σύνθεση
των επών, η λεγόμενη ποιητική. Σε εκείνους που λένε πως οι Σύριοι είναι οι εφευρέτες των γραμ-
μάτων, πως οι Φοίνικες τα έμαθαν από εκείνους και τα παρέδωσαν στους Έλληνες και πως αυτοί
οι Φοίνικες ήταν εκείνοι που έπλευσαν με τον Κάδμο στην Ευρώπη και πως γι αυτό οι Έλληνες
ονομάζουν τα γράμματα Φοινικικά, απαντούν πως οι Φοίνικες δεν ήταν οι αρχικοί εφευρέτες και
πως το μόνο που έκαναν ήταν να αλλάξουν τη μορφή των γραμμάτων και, καθώς η πλειοψηφία
των ανθρώπων τα χρησιμοποίησε αυτό το είδος των γραμμάτων, γι αυτό τους δόθηκε η παρα-
πάνω ονομασία»…… (Διόδωρος Σικελιώτης. βίβλος 5, 74)
«…φασίν τους Φοίνικας ουκ εξ αρχής ευρείν, αλλά τους τύπους των γραμμάτων μεταθείναι
μόνον…». (Διόδωρος, Σικελιώτης, βίβλος 5, 57 - 74 ).
Στον Πλατωνικό διάλογο «Τιμαίος ή Περί φύσεως» αναφέρεται ότι
όταν ο νομοθέτης και ένας από τους 7 σοφούς της αρχαιότητας Σόλω-
νας ο Αθηναίος (έζησε το 639 - 559 π.Χ.) επισκέφτηκε την Αίγυπτο, οι
ιερείς της Σάιδας (= η αρχαία θρησκευτική πρωτεύουσα της Αιγύπτου)
του είπαν ότι στα ιερά τους βιβλία είναι καταγεγραμμένα μεταξύ άλλων
και τα εξής:
α) Στη γη έγιναν πάρα πολλοί κατακλυσμοί και όχι ένας, αυτός
του Δευκαλίωνα, όπως αναφέρουν οι Έλληνες και εξ αιτίας αυτών των
κατακλυσμών χάθηκαν ορισμένοι παλαιότεροι πολιτισμοί, όπως π.χ. ο
πολιτισμός των Ελλήνων πριν από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. Οι
Έλληνες δε γνωρίζουν αυτό, γιατί μετά τον κατακλυσμό αυτοί που έ-
μειναν δεν ήξεραν να γράφουν.
β) Ο Ελληνικός Πολιτισμός είναι πιο παλιός από τον Αιγυπτιακό
και ο Ελληνικός, λαμβανομένου υπόψη και εκείνου που υπήρχε πριν
από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, μετρά 9.000 έτη και ο Αιγυπτια-
κός λιγότερα κατά 1000 χρόνια, δηλαδή 8000 έτη:
«Εσείς ξέρετε έναν μόνο μεγάλο κατακλυσμό, του Δευκαλίωνα.
'Έγιναν όμως προηγούμενα πολλοί άλλοι μεγάλοι κατακλυσμοί, τους
οποίους οι δικοί μας αρχαίοι τους κατέγραψαν..» (Πλάτων "Τίμαιος" 23
Β).
«Ο ιερεύς λοιπόν του είπε: «Δεν υπάρχει λόγος να μη το κάμω,
Σόλων, αλλά Θα σου τα πω και προς χάριν σου και χάριν της πόλεώς
σας, προ πάντων όμως προς χάριν της θεάς, η οποία και την ιδικήν σας
και την ιδικήν μας χώραν επροστάτευσε και ανέθρεψε και εμόρφωσε,
την ιδικήν σας χίλια χρόνια πρωτύτερα, αφού επήρε το σπέρμα διά σας
από την γην και τον Ήφαιστον και αργότερα την ιδικήν μας. Εις τα ιερά
μας βιβλία είναι γραμμένον, ότι η διοργάνωσις πόλεως εδώ έγινε προ
οκτώ χιλιάδων ετών. Θα σου διηγηθώ λοιπόν με λίγα λόγια διά τους
νόμους που είχαν και διά το πλέον ωραιότερον που έκαμαν οι προ εννέα
χιλιάδων ετών συμπολίται σου, άλλοτε, όταν θα έχωμεν ευκαιρίαν, Θα
είπωμεν τας λεπτομερείας δι' όλα αυτά αφού θα έχωμεν εμπρός μας τα
ίδια τα κείμενα». "(Πλάτων "Τίμαιος" 23 δ-ε)
Β) Ο Κάδμος, σύμφωνα με το Πάριο Χρονικό, ήρθε στην Ελλάδα
με Φοίνικες και έκτισε την πόλη Θήβα ή Καδμεία της Βοιωτίας το έτος
 65
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

1519 π.χ. (= το έτος 1255 πριν από το Διόγνητο) και σύμφωνα με την
Αρχαιολογία (τον Άγγλο αρχαιολόγο Αρθούρο Έβανς κ.α.) στην Ελ-
λάδα πριν έρθει ο Κάδμος στην Ελλάδα υπήρχε γραφή, η καλούμενη
Γραμμική Γραφή, άρα έχει δίκιο ο Διόδωρος για όσα είδαμε να λέει πιο
πριν, σχετικά με την πελασγική γραφή.
Η Γραμμική Α, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, είναι ιδεογρα-
φική και χρονολογείται από το 1800/1700-1500 π.Χ. και η Γραμμική Β’
είναι φωνητική και χρονολογείται από το 1500 -1200 π.Χ. και η απο-
κρυπτογράφησή της απέδειξε ότι παριστάνει ελληνικές λέξεις.
Γ) Ο υπολογισμός που έκανε ο Ηρόδοτος , για να πει ότι οι Έλλη-
νες πήραν τη γραφή από τους Φοίνικες είναι λάθος. Ο Ηρόδοτος λέει
ότι αφού κάποια γράμματα του ελληνικού αλφάβητου λέγονται Ιωνικά
και αφού αυτός ο ίδιος είδε στη Θήβα επιγραφές με Φοινικικά γράμματα,
άρα, υποθέτει ότι όταν ήρθε ο Κάδμος με Φοίνικες και έκτισαν τη Θήβα
στη Βοιωτία έφεραν και το φοινικικό αλφάβητο, το οποίο πήραν οι Ίω-
νες των Ελλήνων και το μεταρρύθμισαν, όταν άλλαξε στο χρόνο η
φωνή τους, προκειμένου να προσαρμοστεί στη γλώσσα τους. Ωστόσο
αυτό είναι μια λάθος υπόθεση, γιατί;
α) Πράγματι στη Θήβα της Βοιωτίας υπήρχαν επιγραφές με φοινι-
κικά γράμματα, το λένε και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς, γιατί τη Θήβα
την είχαν ιδρύσει οι Φοίνικες με τον Κάδμο, όμως αυτό δε σημαίνει και
ότι αφενός η Ελληνική Γραφή έχει προέλθει σίγουρα από τη φοινικική
και αφετέρου ότι πιο πριν στην Ελλάδα δεν υπήρχε ντόπια γραφή. Ο
Διόδωρος και η αρχαιολογία, όπως είδαμε πιο πριν, λένε ότι υπήρχε η
Γραμμική Γραφή και από εκεί προήλθε και η Φοινικική και η Ελληνική
και η Πελασγική
β) Πράγματι ορισμένα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου λέγο-
νται Ιωνικά, όπως τα Ω, Η, όμως αυτό όχι για τους λόγους που νομίζει
ο Ηρόδοτος, αλλά επειδή τα γράμματα αυτά υπήρχαν αρχικά μόνο στο
Ιωνικό αλφάβητο και όχι και στα άλλα ελληνικά (Αττικό, Κρητικό κ.α.)
Όπου οι Ίωνες για ορθογραφικούς λόγους έβαζαν το Η. Ω οι Αττικοί
έβαζαν τα ΕΙ, Ο, π.χ. Ιωνικά: Ιππής, πάντων… = Αττικά: Ιππείς, πά-
ντον…… Κατόπιν στο κοινό αλφάβητο – κοινή γραφή μπήκαν όλα τα
τοπικά ορθογραφικά γράμματα, ήτοι τα: Ο = Ω, Ε = ΑΙ, Η = Ι = Υ = ΥΙ
= ΕΙ = ΟΙ, τα οποία είχαν επινοηθεί προκειμένου με αυτά και βάσει
κανόνων να διακρίνουν ομόηχες λέξεις, γράφοντας π.χ. τον ενικό με -
ο- και τον πληθυντικό -ω-: καλόν και καλών, τα ρήματα με -ω,ει, τα
ουδέτερα με -ο,ι και τα θηλυκά με η, τον πληθυντικό με -οι….: καλό και
καλώ, καλεί και καλή και καλοί, κουτί και κουτή και κουτοί…
γ) Άλλης τεχνικής και άλλου είδους και σύνολο γραμμάτων έχει
η φοινικική γραφή και άλλης είναι η Ελληνική, άρα άλλο πράγμα η
Φοινικική Γραφή και ο εφευρέτης της και άλλο η Ελληνική και
ο εφευρέτης της.
 66
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Με άλλα λόγια οι Ίωνες δε μεταρρύθμισαν τα γράμματα του φοι-

νικικού αλφάβητου προκειμένου να γράφονται και οι φθόγγοι της
γλώσσας τους που δεν υπήρχαν στο φοινικικό αλφάβητο - φοινικική
γλώσσα (" άμα τη φωνή μετέβαλον και τον ρυθμόν των γραμμάτων"),
όπως νομίζει ο Ηρόδοτος, αλλά οι Έλληνες δημιούργησαν το δικό τους
αλφάβητο – σύστημα γραφής , στο οποιο υπάρχουν για μερικούς φθόγ-
γους περισσότερα γράμματα του ενός γραμματα: Ω = Ο, ΑΙ = Ε, Ι = Η
= Υ = ΕΙ…. , για ετυμολογικούς λόγους, ήτοι για υπόδειξη με αυτά και
βάσει κανόνων της ρίζας ή του μέρους λόγου και του τύπου των λέξεων
και έτσι να βοηθιέται ο αναγνώστης να διακρίνει τις ομόηχες λέξεις ή
να βρίσκει εύκολα το νόημά τους κ.α., πρβ: καλή και καλοί και καλεί,
φιλί και φυλή…
Πιο απλά, η διαφορά που υπάρχει μεταξύ ελληνικού αλφάβητου
- Ελληνικής Γραφής και των φοινικικών δεν έγκειται στο ότι η Ελληνική
Γλώσσα έχει διαφορετικούς φθόγγους από ό,τι έχει η Φοινικική, όπως
νομίζει ο Ηρόδοτος (όλες οι γλώσσες έχουν τους αυτούς φθόγγους είτε
λόγω των ηχοποίητων λέξεων είτε λόγω των γλωσσικών δανείων που
διαδίδουν- μεταφέρουν το εμπόριο, οι επιστήμες, η θρησκεία οι επιστή-
μες κ.α.), αλλά στο ότι άλλο σύστημα (άλλης τεχνικής) γραφής είναι η
φοινικική γραφή και άλλο η Ελληνική, άρα οι Έλληνες βρήκαν τη δική
τους γραφή και οι Φοίνικες τη δική τους. Απλά στην Ελληνική Γραφή
υπάρχουν και κάποια κοινά γράμματα με τη φοινικική, όπως συμβαίνει
και με τα γλωσσικά δάνεια – αντιδάνεια (κοινές λέξεις) που υπάρχουν
στις διάφορες γλώσσες, όμως άλλης τεχνικής και άλλο είδος σύμβολων
έχει η Ελληνική Γραφή και άλλα η φοινικική γραφή.

Phoenician inscriptions
 67
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ
 68
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Β. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΙΚΗ (ΠΕΛΑΣΓΙΚΗ) ΓΡΑΦΗ ΕΙΝΑΙ Η

ΜΗΤΗΡ ΤΗΣ ΦΟΙΝΙΚΙΚΗΣ

Ο γνωστός Άγγλος αρχαιολόγος Α. Εβανς ισχυρίζεται ότι η Κρη-

τική (Γραμμική Β γραφή) είναι η μήτηρ της Φοινικικής γραφής, πρβ:
“Η γραφή της Κρήτης είναι η μήτηρ της Φοινικικής” ( Α. Evans,
vol 1 Oxford 1909).
“ Μετά ετών μελέτας ο ΄Έβανς υπεστήριξεν κατόπιν εις το βιβλίον
του “Scripta Minoa” μετά πολυμαθείας και πειστικότητος την θέσιν ότι
η γραφή της Κρήτης πρέπει να θεωρηθή η μήτηρ της φοινικικής” (Ε-
γκυκλοπαίδεια “ ΠΥΡΣΟΣ” εκδ 1928, τ. 4, σ. 108, λ. “καταγωγή του
φοινικικού αλφαβήτου”).
“ Το φοινικικόν αλφάβητον προήλθεν εκ του Κρητικού......παρέ-
λαβον εκ των Κρητών τα σχήματα των γραμμάτων και οι Φοίνικες οι
οποίοι περιόρισαν τον αριθμόν των εις 22 και μετέτρεψαν τας ονομασίας
των εκ της Κρητικής γλώσσης εις την οποίαν εδήλουν τα ονόματα των
εικόνων εκ των οποίων προήλθον εις την ιδικήν των γλώσσαν>> (Ε-
γκυκλοπαίδεια “ΗΛΙΟΣ” τ. 7, 921).

Γ. Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΗΣ ΦΟΙΝΙΚΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

 69
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Η Φοινικική Γραφή γράφει τις λέξεις, όπως περίπου τις γράφει

σήμερα η Εβραϊκή και η Αραβική γραφή. Ειδικότερα στη Φοινικική
Γραφή υπάρχουν γράμματα μόνο για τα σύμφωνα και σημεία (κουκίδες
και παύλες) για τα φωνήεντα, τα οποία μπαίνουν πάνω ή κάτω ή μπρο-
στά από τα σύμφωνα.
Συνάμα στη γραφή αυτή υπάρχουν και τα γράμματα άλεφ (>) και
το αγιν (<), που αφενός είναι απρόφερτα και εντελώς άσχετα με τα
ελληνικά άλφα για γιώτα και αφετέρου μπαίνουν στη θέση του φωνήε-
ντος που δεν έχει σύμφωνο, όπως π.χ. στο φωνήεν Ι της λέξης Ι-σαακ.
και πάνω από αυτό μπαίνει το σημάδι του φωνήεντο που υπάρχει εκεί.
Επίσης το άλεφ (<) μπαίνει σε μια ομάδα λέξεων που αρχίζουν
από φωνήεν και το αγιν (>) στις υπόλοιπες λέξεις που αρχίζουν από
φωνήεν προκειμένου έτσι να διακρίνονται τυχόν ομόηχες λέξεις.
Αν η λέξη που πάμε να γράψουμε δεν αρχίζει από φωνήεν, γρά-
φουμε μόνο τα σύμφωνα της λέξης και ακολούθως γράφουμε πάνω ή
κάτω από αυτά τα σημεία των ανάλογων φωνηέντων. Για παράδειγμα
η λέξη ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ εκεί γράφεται κάπως όπως θα γράφαμε στην Ελ-
ληνική ΚΡΣΝΚΣ. Αν η λέξη που πάμε να γράψουμε αρχίζει από φωνήεν,
όπως π.χ. η λέξη ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΣ, επειδή το αρκτικό φωνήεν Α- δεν έχει
έχει σύμφωνο, για να του βάλουμε πάνω ή κάτω από αυτό το ανάλογο
σημείο του φωνήεντος, αρχίζουμε τη γραφή της λέξης με το γράμμα
άλεφ ή το αγιν και πάνω ή κάτω από αυτό βάζουμε το σημείο του
συγκεκριμένου φωνήεντος που υπάρχει εκεί. Ακολούθως γράφουμε τα
υπόλοιπα σύμφωνα και πάνω ή κάτω από αυτά μπαίνουν και τα ανάλογα
σημεία των φωνηέντων. Για παράδειγμα η λέξη ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΣ γράφεται
εκεί κάπως όπως θα γράφαμε στα ελληνικά ΔΜΝΤΣ συν αρχικά το Αλεφ.

Δ. ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ - ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΦΟΙΝΙΚΙΚΗΣ ΚΑΙ

ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Μερικοί ισχυρίζονται ότι πρότυπο του ελληνικού αλφαβήτου υ-

πήρξε το φοινικικό ή άλλως το βόρειο σημιτικό αλφάβητο, γιατί αυτό
αποδεικνύεται, λένε, από τα ακόλουθα στοιχεία:
Α) Το σχήμα των γραμμάτων όλων σχεδόν των πρώιμων ελληνι-
κών γραμμάτων είναι βασικά το ίδιο με το σχήμα των γραμμάτων του
βόρειου σημιτικού,
Β) Η σειρά των ελληνικών γραμμάτων, όπως τη γνωρίζουμε από
τα πρώιμα αλφαβητάρια και από την αριθμητική τους αξία, είναι αντί-
στοιχη με τη σειρά του σημιτικού (με λίγες ευκολονόητες εξαιρέσεις)
και
Γ) Τα ονόματα των γραμμάτων, ενώ στα ελληνικά δεν έχουν κα-
νένα νόημα: (άλφα, βήτα κ.λπ., στις σημιτικές γλώσσες, είναι λέξεις
με ορισμένη έννοια π.χ. aleph = βόδι, beth = σπίτι κ.λπ.
 70
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Ωστόσο όλα αυτά είναι εκτός πραγματικότητας, γιατί:

1) Συγκρίνοντας τη Φοινικική με την Ελληνική Γραφή βλέπουμε
ότι έχουν αφενός διαφορετική τεχνική γραφής και αφετερου διαφορε-
τικό σύνολο και είδη γραμμάτων, άρα άλλος ο εφευρέτης και το σύ-
στημα γραφής της Ελληνικής Γραφής και άλλα της Φοινικικής.Απλά τα
δυο συστήματα γραφής, όπως θα δούμε πιο κάτω, έχουν κάποια
κοινά σύμβολα (γράμματα), κάτι όπως συμβαίνει και στις κοινές
λέξεις στις διάφορες γλώσσες.
Το ότι οι γραφές έχουν μερικά γράμματα ή παρόμοια ίδια δε ση-
μαίνει και ότι είναι ίδιες.
Η Ελληνική Γραφή έχει 25 μικρά (συν το -ς) και 24 κεφαλαία, τα
Α(α), Β(β)…, συν τα 6 κεφαλαία και 6 μικρά δίψηφα γράμματα ΟΥ(ου)
= u, ΑΙ(αι) = ε, ΕΙ(ει) = ΥΙ(ει) = ΟΙ(οι) = ι, ΑΙ(αι) = ε, καθώς και τα
διπλά ΜΜ(μμ), ΝΝ(νν)…. Από αυτά τα 49 γράμματα του Ελληνικού
αλφάβητου στο φοινικικό αλφάβητο υπάρχουν μόνο τα εξής 12 κεφα-
λαία γράμματα: Ζ, Θ, Κ, Λ, Μ, Ν, Π, Ρ ,Σ, Τ, Φ, Χ, αφού στη φοινικική
γραφή δεν υπάρχουν:
Α) κεφαλαία και μικρά γράμματα
Β) τα ελληνική γράμματα των φωνηέντων: Α(α), Ε(ε), Ι(ι), Ο(ο),
Υ(υ), Ω(ω), Η(η), καθώς και τα δίψηφα ΑΙ(αι) = ε, ΕΙ(ει) = ΟΙ(οι) =
ΥΙ(υι) = ι, επειδή εκεί τα φωνήεντα σημειώνονται με σημεία (κουκίδες
και παύλες) που μπαίνουν πάνω και κάτω από τα σύμφωνα που έχουν
φωνήεν.
Γ) τα ελληνικά γράμματα των συμφώνων Β(β), Γ(γ) Δ(δ), γιατί
εκεί αυτά γράφονται με τα B D, G με κουκίδα στη μέση,
2) Στην Ελληνική Γραφή, όπως είδαμε στα πιο πριν, υπάρχουν
αφενός γράμματα και για τα φωνήεντα και τα σύμφωνα και αφετέρου
τα κεφαλαία και μικρά γράμματα: Α(α), Β(β), Γ(γ… , καθώς τα ομόηχα
γράμματα των φωνηέντων και συμφώνων: Ο(ο) = Ω(ω), Ι(αι) = Ε(ε),
Η(η) = Ι(ι) = Υ(υ) = ΟΙ(οι) = ΕΙ(ει)… Μ(μ) και ΜΜ(μμ), Κ(κ) και
ΚΚ(κκ)… με τα οποία γράφουμε, και αυτό με κανόνες, αφενός την
πιστή προφορά και αφετέρου την ορθή ετυμολογία των λέξεων, ώστε ο
αναγνώστης μας να βοηθιέται και στην κατανόηση των γραπτών λέ-
ξεων και στη διάκριση των ομόηχων, πρβ π.χ. ότι: τα ρήματα γράφο-
νται με -ω,ει, τα ουδέτερα με -ο,ι, τα θηλυκά με -η, ο πληθυντικός με
-οι,η ….: καλό και καλώ, καλή και καλοί και καλεί, αγαθή και αγαθοί...
τα κύρια ονόματα γράφονται με κεφαλαίο και τα κοινά με μικρό για
διάκριση, π.χ. καλή και Καλή, αγαθή και Αγαθή…

Ο ΠΑΡΑΧΑΡΑΓΜΕΝΟΣ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΤΗΣ ΥΠΟ-

ΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΟΥ, ΦΟΙΝΙΚΙΚΟΥ ΚΑΙ
ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ.
 71
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Μερικοί λένε ότι τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου έχουν

προέλθει από το φοινικικό και το αιγυπτιακό ιερογλυφικό και όπως δεί-
χνει ο παρακείμενος πίνακας, όμως ο πίνακας αυτός έχει δημιουργηθεί
με μεγάλη παραχάραξη, γιατί:
1) Παρατηρώντας τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά του εν λόγω πίνακα
βλέπουμε και με το μάτι ότι τα ιερογλυφικά γράμματα είναι άσχετα στο
σχήμα και τα αιγυπτιακά και με τα ελληνικά γράμματα.
2) Στο φοινικικό
αλφάβητο - φοινικική
γραφή δεν υπάρχουν
γράμματα για τα φωνήε-
ντα, αλλά σημεία (κουκί-
δες και παύλες) που μπαί-
νουν κάτω ή πάνω από τα
σύμφωνα, άρα κακώς εδώ
σχετίζονται τα ελληνικά
γράμματα των φωνηέντων
με τα φοινικικά και αιγυ-
πτιακά σημεία. Τα φοινι-
κικά γράμματα άλεφ και α-
γιν στη Φοινικική και στην
Ιερατική Αιγυπτιακή
γραφή είναι απρόφερτα
και άσχετα παντελώς με τα
ελληνικά άλφα και γιώτα.
Στην ελληνική τα γράμ-
ματα άλφα και το γιώτα
παριστάνουν τους φθόγ-
γους Α και Ι, ενώ στη Φοι-
Παραχαρμένος συγκριτικός πίνακας. νικική και στην Αιγυπτιακή
Γραφή είναι απρόφερτα και απλά χρησιμοποιούνται για τεχνικούς λό-
γους (για διάκριση ομόηχων λέξεων, κάτι όπως γινόταν κάποτε και με
τα σημεία της ψιλής και της δασείας στην Ελληνική) Γραφή.
3) Οι πρότυπες λέξεις του φοινικικού αλφάβητου: μπέθ, γκίμελ,
ντάλεθ.... και τα γράμματά τους παραστούν δυο φθόγγους συμφώνων,
τους: b = μπ, d ντ, g = γκ, z = τζ, j = τσ, κάτι όπως και τα ελληνικά
κς(ξ), πς(ψ), και συνεπώς είναι άσχετα με τα ελληνικά Β(β),
Δ(δ),Γ(γ)…. , αφού αυτά παραστούν από ένα φθόγγο και κακώς σχετί-
ζονται στον εν λόγω πίνακα (στη φοινικική γραφή τα φοινικικά b, d, G
με κουκίδα στη μέση προφέρονται όπως τα ελληνικά Β, Γ, Δ) . Τα δι-
συμφωνικά b = μπ, d ντ, g = γκ, z = τζ, j = τσ υπάρχουν μόνο στο
λατινικό αλφάβητο-σύστημα γραφής.
4) Οι πρότυπες λέξεις του φοινικικού αλφάβητου: μπέθ, γκίμελ,
ντάλεθ.... σημαίνουν άλλο πράγματα από αυτά που σημαίνουν οι
 72
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

πρότυπες λέξεις του αλφάβητου της Αιγυπτιακής (Ιερογλυφικών) Γρα-

φής. Τα γράμματα στο ιερατικό αιγυπτιακό αλφάβητο έχουν σχήμα και
όνομα (πρότυπη λέξη ως εξής: Α = αετός - άλφα, Β = πόδι = βήτα, D
= χείρα, F = φίδι, όφις, m = κουκουβάγια, Λ = λιοντάρι… , ενω στο
φοινικικό: alef = κεφαλή βοδιού, beth = οικία, gimel = καμήλα, daleth
= θύρα he = άγνωστο, βαβ = καρφί,….. , άρα κακώς ο εν λόγω πίνακας
συσχετίζει τα αιγυπτιακά με τα φοινικικά και στη συνέχεια με τα ελλη-
νικά.
5) Η Φοινικική και η Αιγυπτιακή Γραφή δεν έχει κεφαλαία και μι-
κρά γράμματα, ενώ η Ελληνική έχει. Η Ελληνική Γραφή έχει 58 γράμ-
ματα (24 μικρά + 24 κεφαλαία, συν τα του ΟΥ(ου) = u, συν τα των
δίψηφων γραμμάτων: ΕΙ(ει) = ΥΙ(ει) = ΟΙ(οι) = ι, ΑΙ(αι) = ε και από
αυτά κοινά με το φοινικικό αλφάβητο-σύστημα γραφής είναι μόνο τα
κεφαλαία: Ζ Θ Κ Λ Μ Ν Π Ρ Σ Τ Φ Χ

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Μόνο μερικά γράμματα από τα κεφαλαία γράμ-

ματα του Φοινικικού αλφάβητου είναι κοινά με αυτά του ελληνικού και
τίποτε άλλο. Και αυτό είναι κάτι όπως οι κοινές λέξεις (γλωσσικά δάνεια
– αντιδάνεια) που υπάρχουν στις διάφορες γλώσσες και δεν οφείλεται
στο ότι το ένα αλφάβητο – γραφή αντέγραψε το άλλο.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΒΛΕΠΕ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ Α. Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗ:

1. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ
2. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ (ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΡΑΦΗΣ)
3. Η ΑΞΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΟΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΓΡΑΦΗΣ
ΚΑΙ Ι ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ
 73
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Το παρόν βιβλίο είναι μια πρωτότυπη μελέτη, η οποία βασίζεται αποκλει-
στικά και μόνο σε επίσημες πηγές, αρχαίες και νέες, των οποίων τα ονόματα
αναφέρονται εντός του βιβλίου, εκεί όπου αναφέρονται και τα λεγόμενά τους.
ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ:
Ο συγγραφέας Αδαμάντιος (Μάκης) Γ. Κρασανάκης έχει γράψει πάρα
πολλές μελέτες και άρθρα, που έχουν δημοσιευτεί στις Κρητικές και Αθηναϊκές
εφημερίδες, καθώς και πάρα πολλά άλλα βιβλία, όπως τα εξής:
4. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ
5. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ (ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΡΑΦΗΣ)
6. Η ΝΑΥΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ
7. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
8. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΡΗΤΟΡΙΚΗ
9. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ: ΜΑΝΤΙΝΑΔΑ, ΚΑΝΤΑΔΑ, ΡΙΜΑ, ΡΙΖΙΤΙΚΟ, ΑΜΑΝΕΣ ΚΛΠ
10. Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
11. Η ΑΞΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΟΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΓΡΑΦΗΣ
ΚΑΙ Ι ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ
12. Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑ
13. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ (ΕΙΔΗ ΚΛΠ)
14. ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ
15. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΩΝ ΘΕΩΝ
16. ΟΙΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΟΤΟΠΟΙΙΑ (ΙΣΤΟΡΙΑ, ΕΙΔΗ ΠΟΤΩΝ ΚΛΠ)
17. Η ΑΘΗΝΑ (ΟΝΟΜΑΣΙΑ, ΙΔΡΥΣΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΚΛΠ)
18. Η ΘΗΒΑ (ΟΝΟΜΑΣΙΑ, ΙΔΡΥΣΗ ΚΛΠ)
19. Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (ΟΝΟΜΑΣΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΚΛΠ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ )
20. Η ΣΠΑΡΤΗ (ΟΝΟΜΑΣΙΑ, ΙΔΡΥΣΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΚΛΠ)
21. Η KΡΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (ΟΝΟΜΑΣΙΑ, ΚΑΤΑΓΩΓΗ, ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΩΝ ΚΡΗΤΩΝ)
22. Ο ΚΡΗΤΑΓΕΝΗΣ ΔΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΤΡΟ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ
23. ΟΙ KΡΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΦΟΡΕΣΙΕΣ
24. Ο ΧΟΡΟΣ (ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ, ΕΙΔΗ ΚΛΠ) &ΟΙ ΚΡΗΤΙΚΟΙ ΧΟΡΟΙ
25. Η ΜΙΝΩΙΚΗ ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΝΔΥΜΑΣΙΑΣ
26. Ο ΝΟΜΟΣ ΛΑΣΙΘΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ (ΙΔΡΥΣΗ, ΟΝΟΜΑΣΙΑ, ΔΗΜΟΙ ΚΛΠ)
27. ΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΛΑΣΙΘΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ
28. ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΟΡΟΠΕΔΙΟΥ ΛΑΣΙΘΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ
29. ΙΣΤΟΡΙΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΩΝ & ΤΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΑΡΧΑΙΩΝ ΠΟΛΕΩΝ ΚΡΗΤΗΣ
30. ΙΣΤΟΡΙΑ MΟΥΣΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ (ΕΙΔΗ, ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ ΚΛΠ),
31. ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑΣ
32. ΠΕΡΙ ΘΥΣΙΩΝ, ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΩΝ ΚΑΙ ΚΡΕΑΤΟΦΑΓΙΑΣ
33. ΠΕΡΙ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ, ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ, ΜΑΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΜΑΝΤΕΙΑΣ
34. ΨΕΥΔΗ ΠΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ
35. ΜΑΘΗΣΙΑΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ: (ΔΥΣΛΕΞΙΑ, ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΙΣΜΟΣ Κ.Α.).
36. ΠΕΡΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ: ΤΙ ΕΝΑΙ ΘΕΟΣ, ΨΥΧΗ, ΑΔΗΣ ΚΑΙ Η ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥΣ Ή ΟΧΙ
37. Η ΚΙΘΑΡΑ, Η ΛΥΡΑ ΚΑΙ Ο ΑΥΛΟΣ ΜΕ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΝΟΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΚΡΗΤΕΣ
 74
Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ: ΨΕΥΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

38. Ο ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ ΙΣΤΙΩΝ ΚΑΙ ΜΥΛΟΥ (ΥΔΡΑΛΕΤΗ, ΑΝΕΜΟΜΥΛΟΥ κ.α.).

39. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ ΟΙ ΘΕΩΡΙΕΣ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΚΑΙ
ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΠΑΜ ΤΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ