Myl�ce jest to, �e It zachowywa�a si� zupe�nie zwyczajnie tak, aby nie zdradzi� tego, kim jest w rzeczywisto�ci. M�drzec, bowiem nigdy sam nie uka�e przed drugim cz�owiekiem swojej magii. Mimo to robi wszystko, aby cz�owiek, kt�remu chce j� przekaza� odkry� j� pr�dzej czy p�niej. Po dzi� dzie� nie wiem czy It chcia�a pokaza� mi magi�, nauczy� mnie jej. Nie ulega natomiast w�tpliwo�ci �e od tamtego dnia moje �ycie by�o nierozerwalnie zwi�zane z It.
Sta�a si� bardzo bliska. Ka�da chwila sp�dzona, z It dawa�a mi niespo�yte zapasy energii �yciowej, dzi�ki kt�rej mog�em �y� pe�niej i cieszy� si� �yciem. Docenia�em to tak bardzo, �e czu�em si� �le, kiedy nie mog�em si� jej odwdzi�czy�. Chcia�em odda� jej wszystko, co mia�em najlepszego w swojej osobie. I tak oto ka�d� chwil� pragn��em spo�ytkowa� na to, aby jak najhojniej obdarowa� j� sob�. Nawet te z�e momenty w �yciu, przez kt�re niejednokrotnie odechciewa nam si� �y� odchodzi�y szybko w zapomnienie.
Pewnego razu zada�em jej zaskakuj�ce pytanie. O dziwo by�o to pytanie zaskakuj�ce nie dla niej, lecz dla mnie. Nie wiedz�c do ko�ca, dlaczego zapyta�em j�.
- Jeste� m�drcem? Naucz mnie jak korzysta� z magii. Podaruj mi, cho� odrobin�.- Powiedzia�em.
Na jej ustach zago�ci� niezwykle promienny u�miech. Taki, do jakiego zd��y�a mnie ju� przyzwyczai�. Odpowiedzia�a ze spokojem.
- Tak. Jestem m�drcem - mistrzem magii. Ciesz� si�, �e dotar�e� do ko�ca drogi. Nie potrzebujesz abym nauczy�a ci� pos�ugiwa� si� magi� i dzieli� si� ni�. Od dawna ju� potrafisz to robi�, zapewniam ci�. �egnaj.
Odesz�a. Nie pr�bowa�em jej nawet zatrzymywa�, cho� wiedzia�em, �e b�dzie mi jej brakowa�o. Ze t�sknota b�dzie powodowa� b�l.
