შინაარსზე გადასვლა

რიხარდ ზიგმონდი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
რიხარდ ზიგმონდი
Image
დაბ. თარიღი 1 აპრილი, 1865(1865-04-01)[1] [2] [3] [4] [5] [6]
დაბ. ადგილი ვენა[7] [8] [9] [10]
გარდ. თარიღი 23 სექტემბერი, 1929(1929-09-23)[7] [1] [2] [3] [4] [5] [2] (64 წლის)
გარდ. ადგილი გიოტინგენი, გერმანია[7] [11] [12] [13]
დასაფლავებულია გიოტინგენის სასაფლაო[14]
მოქალაქეობა Image ავსტრია[2] [15]
საქმიანობა ფიზიკოსი, ქიმიკოსი[16] [17] [18] , გამომგონებელი და პროფესორი
მუშაობის ადგილი გიოტინგენის უნივერსიტეტი, ჰუმბოლდტის უნივერსიტეტი და გრაცის უნივერსიტეტი
ალმა-მატერი ვენის უნივერსიტეტი, ლუდვიგ მაქსიმილიანის მიუნხენის უნივერსიტეტი და ვენის ტექნიკური უნივერსიტეტი
მამა Adolf Zsigmondy
ნათესავ(ებ)ი Jenő Zsigmondy[19]
ჯილდოები ნობელის პრემია ქიმიაში[20] [21] და ლაურა რ. ლეონარდის ჯილდო
გავლენა მოახდინეს

რიხარდ ადოლფ ზიგმონდი (ინგლ. Richard Adolf Zsigmondy; დ. 1 აპრილი, 1865 — გ. 23 სექტემბერი, 1929) — ავსტრიელ-უნგრელი ქიმიკოსი. ცნობილია ნივთიერება კოლოიდის შესახებ ჩატარებული გამოკვლევებით, სწორედ ამ თემასთან დაკავშირებული სამეცნიერო ნაშრომებით, 1925 წელს გახდა ნობელის პრემიის ლაურეატი ქიმიის დარგში. მთვარეზე ერთ-ერთ კრატერს, მის პატივსაცემად ეწოდა „ზიგმონდის კრატერი“.

ზიგმონდი დაიბადა ვენაში, ავსტრიის იმპერიაში. იყო უნგრელი ირმა სზაკმერის და პოეტის ადოლფ ზიგმონდის ვაჟი. ზიგმონდის ოჯახის წევრები იყვნენ ლუთერანები. მას შემდეგ რაც 1880 წელს ზიგმონდის მამა გარდაიცვალა, მის გაზრდაზე მთლიანი პასუხისმგებლობა დედამისმა აიღო. რიხარდი მის და-ძმებთან ერთად დაინტერესებული იყო მთამსვლელობით. მისი უფროსი ძმებიდან ოტო იყო კბილის ექიმი, ხოლო ემილი ფიზიკოსი. მისი უმცროსი ძმა კარლ ზიგმონდი, ვენაში იყო ერთ-ერთი ცნობილი მათემატიკოსი. რიხარდი სკოლაში დაინტერესებული იყო საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებით, განსაკუთრებით კი ქიმიით და ფიზიკით, იგი სახლის ლაბორატორიაში ხშირად ატარებდა სხვადასხვა სამეცნიერო ექსპერიმენტებს.

მან თავისი აკადემიური კარიერა მედიცინის ფაკულტეტზე ვენის უნივერსიტეტში დაიწყო, თუმცა მოგვიანებით გადავიდა ვენის ტექნიკურ უნივერსიტეტში, ხოლო შემდეგ მიუნხენის უნივერსიტეტში, სადაც მას სურდა რომ ქიმია ვილჰემ ვონ მილერის (1848-1899) მითითებით შეესწავლა. 1889 წელს, მიუნხენის უნივერსიტეტმა მას მიანიჭა დოქტორანტის წოდება.[22]

1903 წელს რიხარდი დაქორწინდა ლორა ლუის მულერზე. წყვილს მოგვიანებით ეყოლა ორი ქალიშვილი, ანამარია და კეიტი. 1929 წელს გარდაიცვალა გეტინგემში, გერმანიაში.

იყო უნგრელი არქიტექტორის ფრიგეს შულეკის ბიძა, ხოლო მევიოლინის დენიზ ზიგმონდის ნათესავი.

Image
ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
  1. 1 2 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011.
  2. 1 2 3 4 Encyclopædia Britannica
  3. 1 2 SNAC — 2010.
  4. 1 2 Who Named It? — 1994.
  5. 1 2 Brockhaus EnzyklopädieF.A. Brockhaus, 1796.
  6. Brozović D., Ladan T. Hrvatska enciklopedijaLZMK, 1999. — 9272 გვრ.
  7. 1 2 3 Зигмонди Рихард // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969.
  8. http://www.scientificlib.com/en/Chemistry/Biographies/RichardAdolfZsigmondy.html
  9. http://www.hunmagyar.org/tor/hcontrib.htm
  10. http://fizikaiszemle.hu/archivum/fsz9905/marx1.html
  11. http://science.howstuffworks.com/dictionary/famous-scientists/chemists/richard-zsigmondy-info.htm
  12. http://www.aggdata.com/download_sample.php?file=nobel.csv
  13. http://www.normalesup.org/~adanchin/history/dates_1900.html
  14. Find a Grave — 1996.
  15. Encyclopedia.comHighBeam Research.
  16. Carbert J. Gold-based enamel colours // Gold bulletinSpringer Science+Business Media, Springer Nature, 1980. — Vol. 13, Iss. 4. — P. 144–150. — ISSN 1027-8591; 2190-7579; 0017-1557doi:10.1007/BF03215460
  17. Karmakar B., Som T., Singh S. P. et al. Nanometal-Glass Hybrid Nanocomposites: Synthesis, Properties and Applications // Transactions of the Indian Ceramic SocietyTaylor & Francis, 2010. — Vol. 69, Iss. 3. — P. 171–186. — ISSN 2165-5456; 0371-750Xdoi:10.1080/0371750X.2010.11090834
  18. NNDB — 2002.
  19. Olympedia – Jenő Zsigmondy — 2006.
  20. The Nobel Prize in Chemistry 1925Nobel Foundation.
  21. Table showing prize amountsNobel Foundation, 2019.
  22. Miller, W. V.; Rohde, G. (1889). „Zur Synthese von Indenderivaten“. Berichte der Deutschen Chemischen Gesellschaft. 22 (2): 1881–1886. doi:10.1002/cber.18890220227.