ข้ามไปเนื้อหา

พลังงานในประเทศเกาหลีเหนือ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
Image
โรงไฟฟ้าพลังความร้อนพย็องช็อน ผลิตไฟฟ้าสำหรับพื้นที่ตอนกลางของเปียงยาง

พลังงานในประเทศเกาหลีเหนือ อธิบายถึงการผลิต การบริโภค และการนำเข้าพลังงานและไฟฟ้าในประเทศเกาหลีเหนือ

การใช้พลังงานปฐมภูมิในเกาหลีเหนืออยู่ที่ 224 เทราวัตต์ชั่วโมงและ 9 เทราวัตต์ชั่วโมงต่อประชากรหนึ่งล้านคนใน ค.ศ. 2009 แหล่งพลังงานหลักของประเทศคือไฟฟ้าพลังน้ำและถ่านหินหลังจากที่คิม จ็อง-อิลดำเนินแผนงานที่ส่งผลให้มีการก่อสร้างโรงไฟฟ้าพลังน้ำขนาดใหญ่ทั่วประเทศ[1]

ข้อมูลจากธนาคารโลกใน ค.ศ. 2021 ระบุว่า ประชากรของเกาหลีเหนือร้อยละ 52.63 สามารถเข้าถึงไฟฟ้าได้[2] หลายครัวเรือนถูกจำกัดการใช้ไฟฟ้าเพียง 2 ชั่วโมงต่อวันด้วยมีการให้ลำดับความสำคัญแก่โรงงานผลิตต่าง ๆ ก่อน[3][4][5]

ภาพรวม

[แก้]
Image
ภาพถ่ายคาบสมุทรเกาหลีในเวลากลางคืน แสดงให้เห็นว่าเกาหลีเหนืออยู่ในความมืดเกือบทั้งหมดเนื่องจากการขาดแคลนไฟฟ้า[6]
พลังงานในเกาหลีเหนือ[7]
ประชากร พลังงานปฐมภูมิ การผลิต การส่งออก ไฟฟ้า การปล่อย CO2
ล้านคน เทราวัตต์ชั่วโมง เทราวัตต์ชั่วโมง เทราวัตต์ชั่วโมง เทราวัตต์ชั่วโมง ล้านตัน
200422.38237223-1518.5070.20
200723.782142291518.1262.32
200823.86236242619.5469.37
200923.912242361217.7666.20
201224.4518.2164.82
2012R24.761642367216.2045.42
201324.9016828011216.4447.68
การเปลี่ยนแปลง 2004-096.8%-5.4%5.5%--4.0%-5.7%
Mtoe (ล้านตันน้ำมันดิบ) = 11.63 เทราวัตต์ชั่วโมง, พลังงานปฐมภูมิรวมถึงการสูญเสียพลังงานซึ่งคิดเป็น 2/3 สำหรับพลังงานนิวเคลียร์[8]

2012R = เกณฑ์การคำนวณ CO2 เปลี่ยนแปลง ข้อมูลได้รับการปรับปรุง

การบริโภคไฟฟ้าต่อหัว

[แก้]

ข้อมูลสถิติที่รวบรวมโดยสำนักงานสถิติเกาหลีของเกาหลีใต้ ซึ่งอ้างอิงข้อมูลจากทบวงการพลังงานระหว่างประเทศ (IEA) ระบุว่าการบริโภคไฟฟ้าต่อหัวลดลงจากจุดสูงสุดใน ค.ศ. 1990 ที่ 1,247 กิโลวัตต์ชั่วโมงสู่ระดับต่ำสุดที่ 712 กิโลวัตต์ชั่วโมงใน ค.ศ. 2000 หลังจากนั้นได้ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเป็น 819 กิโลวัตต์ชั่วโมงใน ค.ศ. 2008 ซึ่งเป็นระดับที่ต่ำกว่าใน ค.ศ. 1970[9][10]

ใน ค.ศ. 2017 หลายครัวเรือนมีการใช้งานระบบเซลล์แสงอาทิตย์แบบอิสระขนาดเล็ก[11][12][13] ต่อมาใน ค.ศ. 2019 มีประมาณการว่าร้อยละ 55 ของครัวเรือนในเกาหลีเหนือมีการใช้เซลล์แสงอาทิตย์[14][15]

ภายใน ค.ศ. 2019 การผลิตไฟฟ้าได้บรรลุถึงระดับที่การหยุดจ่ายไฟชั่วคราวใด ๆ มีระยะเวลาค่อนข้างสั้น[16]

การนำเข้าน้ำมัน

[แก้]

เกาหลีเหนือนำเข้าน้ำมันดิบผ่านท่อส่งน้ำมันที่มีต้นทางจากตานตง ประเทศจีน โดยน้ำมันดิบจะถูกกลั่นที่โรงงานเคมีพงฮวาในชินอึยจู เกาหลีเหนือ[17] เกาหลีเหนือยังมีโรงกลั่นน้ำมันขนาดเล็กกว่าคือ โรงกลั่นซึงรี ตั้งอยู่บริเวณพรมแดนรัสเซีย เกาหลีเหนือเคยสามารถนำเข้าน้ำมันจากจีนและสหภาพโซเวียตได้ในราคาต่ำกว่าราคาตลาด แต่เมื่อสิ้นสุดสงครามเย็น ความตกลงเหล่านี้ไม่ได้มีการต่ออายุ ส่งผลให้ราคาน้ำมันสำหรับเปียงยางพุ่งสูงขึ้นอย่างรุนแรงและการนำเข้าลดลง[18]

เกาหลีเหนือนำเข้าน้ำมันเชื้อเพลิงอากาศยาน น้ำมันดีเซล และน้ำมันเบนซินจากโรงกลั่นสองแห่งในต้าเหลียน ประเทศจีน ซึ่งขนส่งมาถึงท่าเรือนัมโพของเกาหลีเหนือ[17]

โรงไฟฟ้า

[แก้]

เกาหลีเหนือพึ่งพาไฟฟ้าพลังน้ำเป็นหลัก ซึ่งนำไปสู่การขาดแคลนในช่วงฤดูหนาว เมื่อมีปริมาณน้ำฝนน้อยและน้ำแข็งขัดขวางการไหลของแม่น้ำ[3][1] โรงไฟฟ้าที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์หรือยังไม่เริ่มดำเนินการแสดงด้วยแถบสี  แซลมอน 

ชื่อ ที่ตั้ง กำลังการผลิต หมายเหตุ
โรงไฟฟ้าพลังน้ำฮึยช็อน ฮึยช็อน 300 MW มีรายงานว่าไม่สามารถผลิตไฟฟ้าได้เต็มกำลังเนื่องจากสภาพอากาศรุนแรง[1]
เขื่อนซูพุง แม่น้ำยาลู่ 630 MW[19][Note 1] เครื่องกำเนิดไฟฟ้าหน่วย 3, 6, 7 ผลิตไฟฟ้าให้เกาหลีเหนือ หน่วย 2 สามารถผลิตให้จีนหรือเกาหลีเหนือก็ได้[20] โรงไฟฟ้าดำเนินการโดยเกาหลีเหนือ ประกอบด้วยเครื่องกำเนิดไฟฟ้าขนาด 90 เมกะวัตต์ 7 หน่วย[19]
เขื่อนอุนบง แม่น้ำยาลู่ 430 MW[21][Note 1] หน่วย 2 และ 4 จ่ายไฟฟ้าให้เกาหลีเหนือ โรงไฟฟ้าดำเนินการโดยเกาหลีเหนือ[21]
เขื่อนไท่ผิงวาน แม่น้ำยาลู่ 190 MW[22] ดำเนินการโดยประเทศจีน[22]
เขื่อนวีว็อน แม่น้ำยาลู่ 222.5 MW[23]
โรงไฟฟ้าคึมยากังหมายเลข 2 อำเภอคึมยา 7.5 MW[24]
โรงไฟฟ้ากองทัพ-ประชาชนคึมยากัง อำเภอคึมยา ขนาดใหญ่[25]
ย็อนซัน อำเภอย็อนซัน ขนาดเล็ก เครื่องกำเนิดไฟฟ้าขนาดเล็ก 2 เครื่อง[26]
โรงไฟฟ้าทันช็อนหมายเลข 1 ถึง 6 ทันช็อน ขนาดเล็กถึงกลาง ชุดโรงไฟฟ้าพลังน้ำขนาดเล็กถึงกลาง 6 แห่ง[27]
โรงไฟฟ้าพลังน้ำเยาวชนฮึงจูหมายเลข 1 ถึง 3 คังกเย ขนาดเล็ก ชุดโรงไฟฟ้าพลังน้ำขนาดเล็ก 3 แห่ง[28]
โรงไฟฟ้าพลังน้ำชังจากัง มันโพ 90 MW[29] ชุดโรงไฟฟ้าพลังน้ำขนาดเล็ก[28]
พุกช็อน คังกเย ขนาดเล็ก โรงไฟฟ้าพลังน้ำขนาดเล็ก[30]
โรงไฟฟ้าเยาวชนคังกเย คังกเย 224.6 MW[29]
โรงไฟฟ้าเยาวชนวีรบุรุษแพ็กดูซัน แม่น้ำซอดูซู ขนาดใหญ่ ชุดโรงไฟฟ้าพลังน้ำ 3 แห่ง[31]
โรงไฟฟ้าพลังน้ำแทช็อน แม่น้ำแทรย็อง 746 MW[29] ชุดโรงไฟฟ้าพลังน้ำบนแม่น้ำแทรย็อง[28]
โรงไฟฟ้าพลังน้ำแทรย็อง ขนาดเล็กถึงกลาง
โรงไฟฟ้าเหมืองฮูชังหมายเลข 4 อำเภอคิมฮย็องจิก ขนาดเล็ก สร้างขึ้นเพื่อสนับสนุนเหมืองฮูชัง[32]
นิคมพลังความร้อนพุกชัง อำเภอพุกชัง 1600 MW กำลังการผลิตสูงสุดในบรรดาโรงไฟฟ้าในเกาหลีเหนือ[33]
โรงไฟฟ้าพลังความร้อนเปียงยาง เขตพย็องช็อน 700 MW[34]
โรงไฟฟ้าพลังความร้อนคังดง อำเภอคังดง ระหว่าง 100 ถึง 300 MW[35] เริ่มก่อสร้างในปลาย ค.ศ. 2010 แต่หยุดชะงักลงหลังจาก ค.ศ. 2014
โรงไฟฟ้าพลังความร้อนซุนช็อน ซุนช็อน 210 MW[29]
โรงไฟฟ้าพลังความร้อนซ็อนบง เขตซ็อนบง 200 MW เดิมชื่อโรงไฟฟ้าพลังความร้อนอุงกี ใช้เชื้อเพลิงน้ำมันเตาจากนิคมปิโตรเคมีซึงรี ปรับปรุงใหม่เพื่อใช้ถ่านหินตั้งแต่ ค.ศ. 2015[36] รู้จักในชื่อโรงไฟฟ้า 6.16[29]
ศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์นิวเคลียร์นย็องบย็อน – เครื่องปฏิกรณ์น้ำมวลเบาเชิงทดลอง อำเภอนย็องบย็อน 20 MW[37] อาจกำลังดำเนินการทดสอบก่อนเดินเครื่องจริง[38]
องค์การพัฒนาพลังงานเกาหลี – เครื่องปฏิกรณ์น้ำมวลเบาสองเครื่อง ชินโพ 2000 MW ถูกระงับเนื่องจากสหรัฐฯ ถอนตัวจากกรอบความตกลง[37]
โรงไฟฟ้า 17 มีนาคม ช็องจิน

(หน่วย 1)

 200 MW[29]
อำเภอพูรย็อง (หน่วย 2 และ 3) 310 MW[29]
โรงไฟฟ้าพลังความร้อนช็องจิน ช็องจิน 150 MW จ่ายไฟฟ้าแก่อุตสาหกรรม เช่น นิคมเหล็กและเหล็กกล้าคิม แช็ก[29]
โรงไฟฟ้าฮอช็อนกัง อำเภอฮอช็อน 40.6 MW ชุดโรงไฟฟ้าพลังน้ำบนแม่น้ำฮอช็อน[29]
โรงไฟฟ้าชังจินกัง อำเภอย็องกวัง 34.7 MW ชุดโรงไฟฟ้าพลังน้ำบนแม่น้ำชังจิน[29]
โรงไฟฟ้าพูรย็อง อำเภอพูรย็อง 32 MW ชุดโรงไฟฟ้าพลังน้ำในอำเภอพูรย็อง[29]
โรงไฟฟ้าพูจ็องกัง อำเภอชินฮึง 203.7 MW[29]
โรงไฟฟ้าเยาวชนอันบย็อง อำเภออันบย็อน 324 MW กำลังการผลิตตามการออกแบบเดิมคือ 810 เมกะวัตต์[29]
โรงไฟฟ้าแทดงกัง ท็อกช็อน 200 MW
โรงไฟฟ้านัมกัง อำเภอคังดง 135 MW จ่ายน้ำโดยเขื่อนถ่วงน้ำหนัก ทำหน้าที่ป้องกันน้ำท่วมแม่น้ำแทดงและส่งน้ำเพื่อการเกษตร[29]
โรงไฟฟ้าพลังความร้อนช็อนช็อนกัง แคช็อน 200 MW จ่ายไฟฟ้าแก่นิคมอุตสาหกรรม เช่น นิคมเคมีเยาวชนนัมฮึงในอันจู[29]
โรงไฟฟ้าพลังความร้อนเปียงยางตะวันออก เขตนังนัง 100 MW[29]
โรงไฟฟ้าพลังความร้อน 12 ธันวาคม เขตช็อลลีมา 50 MW เดิมวางแผนเครื่องกำเนิดไฟฟ้า 3 เครื่อง ๆ ละ 50 เมกะวัตต์ แต่สร้างเพียงเครื่องเดียว จ่ายไฟฟ้าแก่นิคมเหล็กกล้าช็อลลีมา[29]
โรงไฟฟ้าพลังน้ำเยาวชนรเยซ็องกังหมายเลข 1 ถึง 5 อำเภอคึมช็อน 50 MW ชุดโรงไฟฟ้า 5 แห่งบนแม่น้ำรเยซ็อน แต่ละแห่งมีเครื่องกำเนิดไฟฟ้า 4 เครื่อง ผลิตได้เครื่องละ 2.5 เมกะวัตต์[39][40][41][42]

หมายเลข 1 เริ่มเดินเครื่องใน ค.ศ. 2008 และหมายเลขสุดท้ายเสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 2018[43]

โรงไฟฟ้ากองทัพ-ประชาชนว็อนซัน[44] อำเภอพ็อบดง 20 MW กังหันขนาด 10 เมกะวัตต์ 2 เครื่องบนแม่น้ำริมจิน[45]
โรงไฟฟ้าพลังน้ำฮัมฮึงหมายเลข 1 อำเภอช็องพย็อง 10 MW เครื่องกำเนิดไฟฟ้าขนาด 4 เมกะวัตต์ 2 เครื่อง และขนาด 2 เมกะวัตต์ 1 เครื่อง บนแม่น้ำคึมจิน[46]
โรงไฟฟ้าโอรังช็อน จังหวัดฮัมกย็องเหนือ 134.5 MW โครงการไฟฟ้าพลังน้ำประกอบด้วยเขื่อน 4 แห่งและโรงไฟฟ้า 5 แห่ง
โรงไฟฟ้าแสงอาทิตย์ชินอึยจู ชินอึยจู 1 MW แผงเซลล์แสงอาทิตย์ชุดละ 48 แผง จำนวน 73 ชุด, ชุดละ 30 แผง 1 ชุด และชุดละ 60 แผง 1 ชุด[47]
โรงไฟฟ้าแสงอาทิตย์ประมงกึมซันโพ อำเภอช็อลซัน ขนาดเล็ก รวมทั้งหมด 2,880 แผง สามารถผลิตไฟฟ้าได้ "หลายร้อยกิโลวัตต์"[47]
  1. 1 2 กำลังผลิตมีการแบ่งสรรระหว่างประเทศจีนและเกาหลีเหนือ

ดูเพิ่ม

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 3 Makowsky, Peter; Town, Jenny; Pitz, Samantha (3 July 2019). "North Korea's Hydroelectric Power - Part I". 38 North. The Henry L. Stimson Center. สืบค้นเมื่อ 2 September 2019.
  2. ↑ "World Development Indicators | DataBank". databank.worldbank.org. สืบค้นเมื่อ 2024-01-19.
  3. 1 2 Jang, Seulkee (February 22, 2021). "North Korea's electricity situation worsens compared to last year".
  4. ↑ "North Korea is trying to find a way to keep the lights on". September 19, 2019.
  5. ↑ "North Korea still lacks electricity, but energy aid could be the future: Report | NK News". NK News. April 27, 2021.
  6. ↑ "Satellite data strongly suggests that China, Russia and other authoritarian countries are fudging their GDP reports". Washington Post. สืบค้นเมื่อ 1 September 2019.
  7. ↑ IEA Key World Energy Statistics Statistics 2015 เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, 2014 (2012R as in November 2015 เก็บถาวร 2015-04-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน + 2012 as in March 2014 is comparable to previous years statistical calculation criteria, 2013 เก็บถาวร 2014-09-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, 2012 เก็บถาวร 2013-03-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, 2011 เก็บถาวร 2011-10-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, 2010 เก็บถาวร 2010-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, 2009 เก็บถาวร 2013-10-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, 2006 เก็บถาวร 2009-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน IEA October, crude oil p. 11, coal p. 13 gas p. 15
  8. ↑ Energy in Sweden 2010 เก็บถาวร ตุลาคม 16, 2013 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Facts and figures, The Swedish Energy Agency, Table 8 Losses in nuclear power stations Table 9 Nuclear power brutto
  9. ↑ Kim Tae Hong (August 6, 2012). "Economic Collapse Reflected in Scarce Electricity". Daily NK. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 4, 2012. สืบค้นเมื่อ August 6, 2012.
  10. ↑ "N. Korea's power consumption per capita at 1970s levels". Yonhap News Agency. Yonhap. August 6, 2012. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 22, 2014. สืบค้นเมื่อ August 6, 2012.
  11. ↑ Frank, Ruediger (6 April 2017). "Consumerism in North Korea: The Kwangbok Area Shopping Center". 38 North. U.S.-Korea Institute, Johns Hopkins University School of Advanced International Studies. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 April 2017. สืบค้นเมื่อ 10 April 2017.
  12. ↑ Lankov, Andrei (31 May 2017). "How North Korea 's electricity supply became one of the world's worst". NK News. สืบค้นเมื่อ 21 October 2017. outside walls of houses are nearly all plastered with solar panels
  13. ↑ Slavney, Natalia (12 May 2023). "North Korea's Energy Sector: Civilian Solar Power". 38 North. U.S.-Korea Institute, Johns Hopkins University School of Advanced International Studies. สืบค้นเมื่อ 14 July 2025.
  14. ↑ Shin, Hyonhee (18 April 2019). "Cheap solar panels power consumer appliance boom in North Korea". Reuters. สืบค้นเมื่อ 27 October 2019.
  15. ↑ Kan, Mi Jin (12 April 2019). "Massive increase in solar panel use in North Korea". Daily NK. สืบค้นเมื่อ 14 July 2025.
  16. ↑ Park Min-hee; Noh Ji-won (14 January 2019). "From darkness to light: North Koreans experience abundance of electricity for first time". The Hankyoreh. สืบค้นเมื่อ 27 October 2019.
  17. 1 2 Aizhu, Chen (2017-04-28). "How North Korea gets its oil from China: lifeline in question at U.N. meeting". Reuters. สืบค้นเมื่อ 2017-09-09.
  18. ↑ "Can North Korea Survive An Oil Embargo?". OilPrice. 12 September 2017.
  19. 1 2 "水丰水电站—中水东北勘测设计研究有限责任公司". neidri.com.cn. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 September 2022. สืบค้นเมื่อ 2021-10-18.
  20. ↑ "水丰水电站(鸭绿江)". www.pinlue.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 October 2021. สืบค้นเมื่อ 2021-10-18.
  21. 1 2 "水知识". xxfb.mwr.cn. สืบค้นเมื่อ 2021-10-18.
  22. 1 2 "太平湾水电站—中水东北勘测设计研究有限责任公司". neidri.com.cn. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 October 2022. สืบค้นเมื่อ 2021-10-18.
  23. ↑ "桓仁水电站—中水东北勘测设计研究有限责任公司". neidri.com.cn. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 September 2022. สืบค้นเมื่อ 2021-10-18.
  24. ↑ "Monitoring report form for CDM project activity" (PDF). UNFCCC.
  25. ↑ "North Korea finishes another large scale hydro plant | NK News". NK News (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2016-08-05. สืบค้นเมื่อ 2021-10-18.
  26. ↑ Korean Central Television (2021-09-14). [록화보도] 9월14일 20시보도 (in Korean).
  27. ↑ "Tanchon Power Station Project: A Decline in Progress?". 38 North (ภาษาอังกฤษ). 2020-04-24. สืบค้นเมื่อ 2021-10-18.
  28. 1 2 3 "North Korea's Hydroelectric Power – Part II". 38 North (ภาษาอังกฤษ). 2019-08-29. สืบค้นเมื่อ 2021-10-18.
  29. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 "주요발전소". Ministry of Unification.
  30. ↑ "《조선의 오늘》". DPRK Today. สืบค้นเมื่อ 2021-10-18.
  31. ↑ "North Korea's Hydroelectric Power – The Paektusan Hero Youth Power Stations". 38 North (ภาษาอังกฤษ). 2020-02-14. สืบค้นเมื่อ 2021-10-18.
  32. ↑ "북한, 후창광산4호발전소 준공". SPN 서울평양뉴스 (ภาษาเกาหลี). 2021-09-24. สืบค้นเมื่อ 2021-10-18.
  33. ↑ "Energy and Power - North Korean Targets". nuke.fas.org. สืบค้นเมื่อ 2021-10-18.
  34. ↑ "Powering the Korean Peninsula: Economic and Strategic Considerations". Beyond Parallel (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2021-03-17. สืบค้นเมื่อ 2021-10-18.
  35. ↑ "Pyongyang's Perpetual Power Problems". 38 North (ภาษาอังกฤษ). 2014-11-25. สืบค้นเมื่อ 2021-10-18.
  36. ↑ "Conversion of North Korea's Sonbong Thermal Electric Power Plant to Burn Coal Nears Completion". 38 North (ภาษาอังกฤษ). 2017-12-05. สืบค้นเมื่อ 2021-10-19.
  37. 1 2 ""Safety First—Not One Accident Can Occur": Nuclear Safety and North Korea's Quest to Build a Light Water Reactor". 38 North (ภาษาอังกฤษ). 2014-04-03. สืบค้นเมื่อ 2021-10-19.
  38. ↑ Makowsky, Peter; Liu, Jack; Ragnone, Iliana (23 May 2024). "Yongbyon Nuclear Scientific Research Center: Construction at the Radiochemical Laboratory". 38 North. The Henry L. Stimson Center. สืบค้นเมื่อ 18 July 2024.
  39. ↑ "CDM: Ryesonggang Hydropower Plant No.4, DPR Korea".
  40. ↑ "CDM: Ryesonggang Hydropower Plant No.4, DPR Korea". cdm.unfccc.int. สืบค้นเมื่อ 2022-05-13.
  41. ↑ "N. Korea completes hydro plant as part of UN project". NK News (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2017-03-03. สืบค้นเมื่อ 2022-05-13.
  42. ↑ "An update on the Huichon and Ryesonggang Power Stations". North Korean Economy Watch (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2022-05-13.
  43. ↑ "Power Stations along the Ryesong River". Uriminzokkiri. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 October 2022. สืบค้นเมื่อ 2022-05-13.
  44. ↑ "DPRK's History of Self-reliance (29)". Uriminzokkiri. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 October 2022. สืบค้นเมื่อ 2022-05-13.
  45. ↑ "Clean development mechanism" (PDF). nkeconwatch.com. สืบค้นเมื่อ 15 November 2023.
  46. ↑ "CDM: Hamhung Hydropower Plant No.1". cdm.unfccc.int. สืบค้นเมื่อ 2022-05-13.
  47. 1 2 Williams, Martyn (2023-04-04). "North Korea's Energy Sector: Notable Solar Installations". 38 North (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-04-06.

อ่านเพิ่ม

[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=พลังงานในประเทศเกาหลีเหนือ&oldid=12862374"