Magnus, maior, maximus
| Magnus, maior, maximus | |
|---|---|
| Numerus | CB 35 |
| Argumenta | Clerus, ethica, ecclesiastical discipline |
| Lingua | lingua Latina mediaevalis |
“Magnus maior maximus” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero XXXV reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in sectione moralium et satiricorum servatum, de variis gradibus ac dignitatibus humanae condicionis disserit, ludens cum comparativis et superlativis formis ad hierarchiam socialem describendam. Auctor demonstrat quomodo status hominis et nomen eius secundum fortunam vel dignitatem augeri vel minui possint, monens divites et potentes de maiore responsabilitate (obnoxietate) quae copiam rerum sequitur.[1]
In ultima parte, carmen ad praelatos et pastores Ecclesiae vertitur, quos auctor hortatur ad vigilantiam et rectam operis rationem. Per apostrophen "viri fratres presules", carmen monet ne gregem Domini neglegant, sed ut mentes vigilantes et mores castos (custodem renibus) servent, ut revera in virtute sint magni, maiores et maximi.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4