Procurans odium
| Procurans odium | |
|---|---|
| Numerus | CB 12 |
| Argumenta | avāritia |
| Lingua | lingua Latina mediaevalis |
“Procurans odium” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero XII reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]In hoc carmine, auctor argumentum paradoxale tractat de effectu detractionis in res amatorias. Quamvis invidi et detractores odium seminare conentur, eorum malitiae intentio saepe in contrarium vertitur. Nam ipsa detractio, quae amantibus obesse deberet, vinculum cordium firmius reddit et amantium condicionem felicem facit, dum eos contra communes hostes coniungit.[1]
Poeta explicat quomodo insultus invidorum non taedium, sed occasionem renovandi gaudii praebeant. Licet consilia pravorum laetitiam ad tempus suspendere videantur, ipsa dilatio desiderium et amorem magis incendit. Per hanc ratiocinationem, auctor concludit se ex malitia aliorum fructum bonum capere posse, ut metaphorice dicat se "uvas de spinis hostium" vindemiare.[1]
Investigatio palaeographica musica
[recensere | fontem recensere]In analysi palaeographica carminis cuius titulus est Procurans odium (CB 12), nexus artissimus inter structuram metricam et notationem musicam invenitur. Investigatio indicat hoc carmen, una cum aliis versionibus sicut Purgator criminum, ex communi antigrapho procedere, quod aut carmen Blondelli de Nesle(fr) aut deperdita versio Latina esse videtur. Ex parte paleographica, codices praecipui qui musicam servant sunt Codex W1 (Worcester) et Codex Laurentianus 29.1 (F), ubi notatio duplum et triplum diversimode exhibet.[2]
Structura metrica stropharum, quae in versione originali Suspirat spiritus (Philippo Cancellario attributa) formam canonicam Barform(de) (a-a-b) sequitur, in aliis testimoniis mutatur: hic additio trium versuum per repetitionem partialem melodiae "b" fit, quod est solutio insolita in traditione manuscriptorum. Quantitas syllabarum inter textum Latinum, ubi rhythmus praesertim dactylicus est, et Gallicum (vulgare), qui iambicus videtur, per musicam in codicibus W1 et F servatam conciliatur; haec notatio rhythmum binarium proponit, ubi tertia et sexta syllaba producuntur ut congruentia inter textum et sonum servetur.[2]
Notae
[recensere | fontem recensere]- 1 2 3 4 De avaritia 1-25.
- 1 2 Procurans odium – cb 12. Examen Apium. Università degli Studi di Pavia.
Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4